Powiadają, że Japonia powstała z miecza.
Bogowie zanurzyli jego koralowe ostrze w wodzie,
a gdy je wyciągnęli, do oceanu spadły cztery równe krople
z których powstały cztery japońskie wyspy.
A ja twierdzę, że Japonię stworzyła garstka dzielnych ludzi,
wojowników gotowych oddać życie w imię zapomnianej wartości:
honoru.
Panie i panowie: Winchester,
lider producentów broni i główny dostawca armii USA
czci setną rocznicę powstania kraju zapraszając do was jego bohatera,
uhonorowanego licznymi odznaczeniami
kawalera Medalu Honoru
za odwagę na polach Gettysburga!
Byłego żołnierza 7. Pułku kawalerii,
wsławionego kampanią przeciw najdzikszym z Indian.
Proszę państwa,
przedstawiam wam
kapitana
Nathana Algrena!
Kapitan Nathan Algren!
Tak!
Chwileczkę.
Algren, wyłaź, do diabła!
To twój ostatni występ! Zwalniam cię! A teraz wyłaź!
Szybciej! Mam już tego dość!
Dziękuję, panie McCabe. Jest pan zbyt uprzejmy.
A oto, panie i panowie,
broń, która podbija Zachód!
Niejeden raz, gdy byłem w opałach...
otoczony przez kłębowisko...
rozjuszonych dzikusów, tylko ten karabinek
dzielił mnie od pewnej i ponurej śmierci.
A wierzcie mi, Czerwonoskóry...
to nieprzyjaciel budzący grozę...
i gdyby mógł...
już dawno straciłbym swój skalp!
I dziś przemawiałby do was ktoś zupełnie łysy.
Jak ci biedni zasrańcy
nad Little Bighorn.
Ciała odarte z ubrań...
okaleczone...
gnijące w blasku słońca.
Oto, panie i panowie,
model 73, dźwigniowy karabinek
"Trapper"... Siedmiostrzałowy. Celność
do 400 jardów.
Synku, widziałeś to cacko w akcji?
Zrobiłby w twoim tacie 6-calową dziurę.
Tak, panienko.
Ta ślicznotka położy trupem 5, 6, 7 wojowników
bez przeładowywania. Niezawodny magazynek, cichy zamek.
Wielkie dzięki w imieniu tych, co polegli
za sprawę nowinek technicznych i możliwości rozwoju handlu!
Pan McCabe zbiera zamówienia!
Bóg z wami.
Widzę, kapitanie, że masz talent
- melodramatyczny. - Żyjesz...
A tak.
Twój znajomek Custer mówi mi: "Ruszamy nad Little Bighorn".
A ja na to: "Po co ta liczba mnoga?" I to mnie ocaliło.
A wiesz, co jeszcze?
Znalazłem nam obydwu robotę. Bo tę posadę na pewno stracisz.
Jaką robotę?
Jedyną, do jakiej się nadajesz. Męską.
Chyba że chcesz robić karierę na scenie.
Nathan!
- Posłuchaj jego oferty. - Miło mi, kopę lat.
Pan Omura z Japonii
i jego wspólnik o niewymawialnym nazwisku.
Siadaj.
Japonia postanowiła się ucywilizować.
Pan Omura
szuka ekspertów do przeszkolenia żołnierzy.
Jeśli się przyłożymy, cesarz
zagwarantuje Stanom wyłączność na dostawy broni.
Jestem związany umową z firmą Winchester.
Pan Omura na pewno wie, czym jest umowa.
Zarabia pan za swoje występy 25 $ tygodniowo.
My zapłacimy 400 $ miesięcznie.
500.
Na głowę.
I 500 premii za wykonanie pracy.
Ilu innych "prawdziwych bohaterów" czeka w kolejce?
Jest niegrzeczny.
Taki kraj. Tanio się sprzedają.
Z kim mają walczyć wasi chłopcy?
To Katsumoto.
Były nauczyciel cesarza.
Samuraj.
Czyli "wojownik".
Pan Omura wie o naszych walkach z renegatami.
Czyżby?
Czytał twoją książkę.
Dzieło kapitana pomogło nam pokonać Czejenów.
Przepraszam. Co jest zabawne?
Nasz korpus znów jest razem. To takie...
inspirujące!
Przepraszam.
Muszę skorzystać z wygódki.
No nic. Przekonam go.
Pułkowniku! Zwróciliśmy się do pana
jako do dowódcy kpt. Algrena.
- Zapewnił nas pan, że się zgodzi. - I tak będzie.
Za jedną chwilkę.
Zrobiłem wtedy to, co mi rozkazano.
Nie mam wyrzutów sumienia.
Zapomnijmy o przeszłości.
Mam zabijać Japońców? Dobrze.
- Nie każę ci nikogo zabijać. - Mogę też zabijać wrogów Japońców.
Czerwonoskórych, Siuksów, Czejenów...
Za 500 $ miesięcznie zabiję kogo tylko zechcesz.
Ale pamiętaj:
ciebie zabiłbym za darmo i to z rozkoszą.
12 lipca 1876 roku.
Pustka oceanu działa kojąco.
Nie ma tu przeszłości, nie ma przyszłości...
I nagle staję oko w oko z trudną prawdą teraźniejszości.
Wynajęto mnie, bym stłumił bunt kolejnego plemiennego wodza.
Widać tylko do tego się nadaję.
Męczy mnie
ta ironia mojego losu.
PORT JOKOHAMA, ROK 1876
Kpt. Algren, jak mniemam.
Pysznie! Simon Graham.
20 lat temu była to senna mieścina. A teraz...
Cesarz jest zafascynowany Zachodem.
Samurajowie nie chcą szybkich zmian.
To wojna tradycji z nowoczesnością.
Pan Omura ściąga tu ekspertów z Zachodu:
francuskich adwokatów, niemieckich inżynierów, holenderskich architektów
i - oczywiście - wojskowych z Ameryki.
Przybyłem tu przed laty z brytyjską misją handlową.
Szybko straciłem posadę.
Jestem prawdomówny, a w tym kraju nikt nie mówi tego, co myśli.
Więc teraz zajmuję się uczciwym tłumaczeniem cudzych kłamstw.
Przez 2000 lat nikt z pospólstwa nie oglądał cesarza.
Spotyka pana wielki honor. Oczywiście, obowiązuje ceremoniał:
Nie odzywa się pan nie pytany.
Gdy wstanie, składa pan ukłon. Gdy się ukłoni, kłania się pan niżej.
Jak wyglądam? To stary frak.
Trochę przyciasny w talii.
Ukłon.
Boski cesarz Meiji wita panów. Jest wdzięczny
waszemu krajowi za pomoc.
Mamy nadzieję osiągnąć podobną jak w waszym kraju harmonię.
Cesarza ciekawią wasi Indianie.
- Walczyliście z nimi w bitwie? - Tak, wasza wysokość.
To okrutny przeciwnik.
Cesarz pyta kpt. Algrena,
czy naprawdę noszą orle pióra,
malują przed bitwą twarze
i nie znają lęku?
Są bardzo odważni.
Ukłon.
Bardzo panom dziękuję.
I... krok w tył.
Krok w tył... krok w tył... I obrót.
Dobra,
małe zasrańce! Macie stać prosto,
bo skopię każdy orientalny zad, jaki zobaczę na swojej drodze!
Brawo, sierżancie.
Trzeba tylko poznać podstawy języka.
Pierwszy szereg klęka, karabiny gotowe!
- Drugi szereg... - 22 lipca 1876 r.
Za półroczną pracę dostanę trzyletnią kapitańską gażę.
Szkoląc Azjatów na żołnierzy.
To wojsko z poboru, w większości wieśniacy,
którzy nigdy nie widzieli broni palnej.
Gen. Hasegawa to człowiek niewielkiej postury, który budzi
ogromny respekt.
Co pan generał wie o samuraju Katsumoto?
Ma rozległą wiedzę o Katsumoto i jego buncie.
Liczę na jego pomoc.
Kto im dostarcza broni?
Katsumoto nie plami się używaniem broni palnej.
Nie ma broni palnej?
To bohater tradycjonalistów.
- Dobrze go zna? - Walczył u jego boku
- dla cesarza. - Walczył u boku samurajów?
Bo też jest samurajem.
Katsumoto przysiągł na miecz, że będzie bronić cesarza.
A miecz to dusza samuraja. Dziwni ludzie.
Piszę o nich, ale to zamknięta kasta...
Sukinsyny wciąż noszą zbroje.
Ale kiedy Irlandczycy chodzili półnago, samurajowie byli już
- najlepszymi wojownikami świata. - Zasady ich taktyki?
Mam książki, wystarczy przetłumaczyć.
Nauczy się ich szwargotu raz, dwa. Dogadywał się z Czarnymi Stopami.
Też jest lingwistą? Kapitalnie!
Proszę
o parę słów w narzeczu dzikusów.
"Witaj", "żegnaj", albo... nie!
"Uciąć język i ugotować w oleju"!
Jutro wcześnie wstajemy. Czas iść spać.
Fascynuje mnie zwyczaj skalpowania... jego technika.
Proszę sobie wyobrazić osobę, która szczerze pana nienawidzi.
Chwyta pana za włosy, gdy leży pan bezbronny.
A potem tępym, zardzewiałym ostrzem przecina skórę
niczym piłą.
Niech pan sobie wyobrazi jak podziała szarpnięcie...
zdzierające panu żywcem skórę... na pański układ nerwowy.
Będzie pan miał pojęcie o tym, co czuje skalpowany...
panie Graham.
Kiedy przetłumaczy pan te książki?
Natychmiast.
Miło, że interesują pana samurajowie.
Mam ich gdzieś. Chcę poznać wroga.
Nie zmrużę oka, póki nie skończę.
Sake... Dobrej nocy.
- Coś podać? - To atak w odwecie.
Pułkowniku, to niewinni ludzie!
- Dobranoc. - Cisza, chłopcy.
Ognia!
Cieszmy się, że strzelają w jednym kierunku.
Święte słowa.
Kolba na ramieniu.
Oko na muszce.
I powoli.
Brawo.
Nathan!
Katsumoto napadł na kolej przy granicy.
O sprawności władzy decyduje jej mobilność.
Moja kolej ma tu pierwszorzędne znaczenie.
Nie są gotowi.
Buntownicy nie mają karabinów. To dzikusy z łukami.
Których jedynym zajęciem od tysiąca lat jest wojna.
Macie broń palną i przewagę liczebną.
Pułk ma ruszyć na oddziały Katsumoty.
Wytropicie go i zmusicie do walki.
Ładuj.
Proszę mu kazać do mnie strzelić!
Słucham?
Niech pan powie, że jeśli nie strzeli,
zginie!
Jedno słówko...
Proszę mu to powiedzieć!
Już!
Ładuj!
Szybciej!
Zastrzel mnie, do diabła!
Ognia!
Nie są gotowi.
Wymarsz o szóstej rano!
Tysiąc mil torów w niespełna dwa lata.
Niezwykłe.
- A Omura jest właścicielem? - Jeśli się rozprawi z samurajami.
- Jak chce pan odnaleźć Katsumotę? - Spokojna głowa.
Oni nas znajdą na pewno.
PROWINCJA JOSINO, ROK 1876
Kompania 1 równaj do mnie!
Kompania 2 za nimi!
3 i 4 ubezpieczają tyły!
Do szeregu!
- Gdzie Hasegawa? - Odmawia walki z Katsumotą.
Na stanowiska!
- Nie przyjechaliśmy walczyć. - A kto ich poprowadzi?
Mają oficerów! Jedźmy na tyły.
Za chwilę.
Bagnet na broń!
- Proszę ze mną na tyły. - Oczywiście.
Idź na tyły i rozmieść wozy z zaopatrzeniem.
- Słyszałeś rozkaz? - Tak jest!
Więc go wypełnij! Już!
Bez obrazy... wsadź go sobie w dupę.
Ładuj!
Samurajowie!
Dasz sobie radę, synu.
Ustawić się do ostrzału!
Strzelać tylko na mój rozkaz!
Nie strzelać!
Przeładuj!
Utrzymać pozycję!
Strzelać bez rozkazu!
Do odwrotu!
Jest mój.
Stać!
Zabrać go!
Jak się nazywasz?
Odpowiadaj, świnio!
Zostaw go.
To wioska mojego syna, Wysoko w górach. Idzie zima.
Nie uciekniesz.
Pysznie.
Czemu oszczędziłeś barbarzyńcę?
Zhańbił się klęską.
Powinien się zabić.
Nie mają tego w zwyczaju.
A zatem...
ja go zabiję.
Ojcze...
nie sądzę...
Jeszcze się nazabijasz.
Tymczasem
poznajmy lepiej wroga.
Utrzymać go przy życiu.
Źle z nim.
Taka się tobą zajmie.
Niech pije, ciociu.
To zły pomysł.
- To moja wioska. - Ale mój dom.
Proszę, sake.
Dzień dobry.
Tam... Tam!
Idź! Ty! Idź!
Jak się nazywasz?
Masz jakieś imię.
Nie masz pojęcia, co mówię... Wiem, czemu milczysz.
Jesteś wściekły. Bo kazali ci chodzić w sukience.
Psia mać.
Moi przodkowie zbudowali tę świątynię przed tysiącem lat.
Nazywam się Katsumoto.
A jak ty się nazywasz?
Niepoprawnie mówię?
Poćwiczę z tobą mój angielski.
Jeśli będziesz łaskaw.
I po to zachowałeś mnie przy życiu?
Czego chcesz?
Poznać wroga.
- Widziałem, co robisz z wrogami. - W twoim kraju żołnierz nie zabija?
Nie ucina głowy pokonanemu.
Gen. Hasegawa prosił, bym skrócił jego męki.
Samuraj nie zniesie hańby klęski.
Dostąpiłem zaszczytu ścięcia mu głowy.
Dziwią cię nasze zwyczaje, a nas dziwią wasze.
Na przykład...
niegrzecznie jest nie podać imienia. Nawet wrogowi.
Nathan Algren.
To zaszczyt móc cię poznać.
- Dziękuję za konwersację. - Mam pytania.
Przedstawiliśmy się sobie. To bardzo udana konwersacja.
- Mam pytania! - Później!
Kim był wojownik w czerwonej zbroi?
To mój szwagier Hirotaro.
- Kto mnie pielęgnuje? - Moja siostra. Jego żona.
Ma na imię Taka.
Zabiłem jej męża?
To była dobra śmierć.
Ty! Chodź... Proszę...
Dziękuję.
Cuchnie. Powiedz memu bratu,
- że nie wytrzymam. - Ty mu powiedz.
Mógłby się wykąpać!
Ładnie.
To dzieci, ale mają siłę.
Spróbuj.
Opuść miecz.
Uświadomiłem sobie, że o czymś zapomniałem.
Dziękuję, że mnie wczoraj pilnowałeś.
To twój obowiązek.
Masz mnie chronić.
Brawo, Bob.
Mogę ci mówić Bob, co?
Znałem jednego Boba. Był szpetny jak diabeł.
Masz powodzenie u pań?
Ujio uczy cię władać japońskim mieczem.
To prawda.
Byłeś na wojnie z Indianami?
Tak.
- Jaką odegrałeś rolę? - A co?
- Chcę wiedzieć. - Poczytaj.
- Wolę konwersację. - Czemu?
Bo obaj zgłębiamy sztukę wojny.
Więc...
Byłeś w armii generałem?
Nie.
Byłem... kapitanem.
To niższa szarża?
Średnia.
Kto dowodził?
Nie musisz się zająć buntem?
Twoi rodacy nie lubią konwersować?
Był podpułkownikiem. Nazywał się Custer.
Słyszałem o nim. Zabił wielu wojowników.
- Tak, wielu. - Więc był dobrym dowódcą.
Nie. Był pyszałkiem i ryzykantem.
Ruszył z jednym oddziałem przeciw 2000 wściekłych Indian.
2000 Indian? A ilu ludzi miał Custer?
211.
Podoba mi się ten Custer.
Był mordercą
zakochanym we własnej legendzie. I za nią ginęli żołnierze.
- Piękna śmierć. - Obyś się takiej doczekał.
Jeśli mi to sądzone...
- Czego ode mnie chcesz?! - A czego ty chcesz?
Co robisz?
Czemu służą te "konwersacje"?
Co ja tu robię?!
Wiosną roztopią się śniegi i otworzą się górskie przejścia.
Do tego czasu jesteś tutaj.
Do widzenia, kapitanie.
Rok 1876, dzień i miesiąc nieznane.
Wciąż mieszkam wśród tych niezwykłych ludzi.
Jestem jeńcem i nie mogę uciec.
Traktują mnie z lekkim lekceważeniem.
Jak bezpańskiego psa
lub nieproszonego gościa.
Wszyscy są grzeczni. Uśmiechy, ukłony...
Ale pod tą maską kryją się głębokie pokłady uczuć.
Intrygujący ludzie. Od chwili przebudzenia
zajmują się doskonaleniem wszystkiego, co robią.
Nigdy nie widziałem takiego zdyscyplinowania.
Zdziwiło mnie, że słowo "samuraj" oznacza
"służyć".
Katsumoto wierzy, że swoim buntem służy cesarzowi.
Proszę, wybacz. Za dużo myśli.
Za dużo myśli?
Myśli o mieczu, myśli o świadkach, myśli o wrogu.
Za dużo myśli.
Bez myśli.
Dziękuję. Ryżu?
Taka, przemówił po japońsku!
Jedź dużo. Nie bądź grzeczny.
Nie tak szybko. Jak się nazywają?
Zrozumie?
Węzeł.
Nie tak szybko.
Jestem Algren.
Nobutada.
Magojiro.
Higen.
Taka.
Bracie, każ mu odejść.
Nie wytrzymam.
Jest tak odrażający?
To dla mnie hańba. Zabiję się!
Zrobisz, co ci każę!
Wolałabyś, bym pomścił twego męża?
Tak.
Chciał zabić Amerykanina. Przeznaczenie.
Wiem!
Wybacz mi słabość.
Nie zamieszkał tu z nami bez powodu.
Ale nie umiem tego pojąć.
Jest dla mnie bardzo miła.
To dla niej zaszczyt, że mój gość u niej zamieszkał.
Zima 1877 roku.
Co to znaczy, być samurajem?
Być wiernym kodeksowi moralnemu...
Szukać spokoju umysłu...
doskonalić władanie mieczem...
Lepiej mu idzie.
Ale wciąż jest brzydki.
Zimny?
Też. Też zimny.
Ogień.
Ciepło.
Palić się.
Nie, proszę.
Japończyk nie pomaga.
Ale ja nie jestem Japończykiem.
Przepraszam.
Za twojego męża.
Hirotaro.
Wypełnił swoją powinność.
A ty wypełniłeś swoją.
Przyjmuję twoje przeprosiny.
Wiosna 1877 roku.
Odkąd mając 17 lat opuściłem farmę, nigdzie tak długo nie zagrzałem miejsca.
Wielu tutejszych zwyczajów nigdy nie pojmę.
Nie jestem zbyt pobożny,
a to, co widziałem na wojnie, każe mi wątpić w boski plan.
Ale w tym miejscu wyczuwam istnienie
jakiegoś pierwiastka duchowego.
I choć nigdy go nie zgłębię,
nie mogę pozostawać obojętny na jego działanie.
Wiem, że po wielu latach wreszcie odnalazłem tu spokojny sen.
Nie mnie! Piłkę!
Ujio wygra po trzech ruchach.
Po pięciu.
Po sześciu.
Remis!
Co to za amator?
Ratować Katsumotę!
Ukryj się!
Doskonały kwiat to rzadkość.
Można go całe życie szukać
i nie będzie to życie zmarnowane.
Kto ich nasłał?
Piszę wiersz o moim śnie.
"Oczy tygrysa są jak moje własne,
ale on przybył zza wzburzonego morza".
Cesarz?
Omura?
Jeśli cesarz chce, bym umarł, wystarczy, że mnie poprosi.
Więc Omura.
Nie mogę zakończyć wiersza.
- Podpowiesz mi ostatnią linijkę? - Nie umiem pisać.
A jednak odkąd przybyłeś, zapisałeś wiele stron.
Co ci jeszcze mówiła?
Dręczą cię koszmary.
Jak każdego żołnierza.
Jeśli się wstydzi tego, co zrobił.
Nie masz pojęcia, co zrobiłem.
Wiele widziałeś.
Tak.
I nie boisz się śmierci... Nawet czasem jej pragniesz, prawda?
Tak.
Ja także.
To częste u ludzi, którzy widzieli to, co my.
Wówczas przychodzę tutaj, gdzie są moi przodkowie...
I przypominam sobie,
że jak te kwiaty... wszyscy powoli umieramy.
Poznawać życie z każdym oddechem,
z każdą czarką herbaty,
z każdym życiem, które odbieramy.
Droga wojownika.
Życie... z każdym oddechem.
To busido.
Cesarz gwarantuje bezpieczną drogę do Tokio.
Jutro ruszamy w drogę.
Dobrze.
Gdy je zabierałem,
byłeś... moim wrogiem.
Przepraszam.
Nie, ja przepraszam. Już kończę.
Muszę was opuścić.
Okazałaś mi tyle dobroci...
Nie zapomnę...
Algren-san!
Boże, ty żyjesz!
- Wiecznie mnie zadziwiasz. - Haubice.
A tak.
Kiedy cesarz podpisze umowę, dostanie wszystko.
W tym także i to.
200 strzałów na minutę i udoskonalona amunicja.
- Muszę się wykąpać. - Ja myślę, po niewoli u dzikusów...
Witamy z powrotem.
Powstajesz przeciwko mnie.
Nie, panie, przeciw twoim wrogom.
To moi doradcy, jak ty.
Myślą tylko o własnym interesie.
Moi doradcy muszą znać współczesny
świat.
Jeśli nie jestem potrzebny,
z radością zakończę życie.
Nie.
Potrzebuję twego głosu w radzie.
Słuchaj własnego głosu.
Bóg robi to, co sam uważa za słuszne.
Jestem bogiem,
bo robię to, co oni uznają za słuszne.
Smutne słowa.
Wybacz dawnemu mistrzowi to, co powie...
Zapomniałeś o własnym narodzie?
Co mam robić,
mój mistrzu?
Ty jesteś cesarzem, panie, nie ja.
Musisz być mądry za nas wszystkich.
Panowie, wejdźcie.
Kapitanie,
widzę, że dobrze zniósł pan niewolę.
Nie byłem źle traktowany.
Oto projekt umowy na zakup broni.
- Ilu samurajów przeszło do Katsumoty? - Nie wiem.
- Spędziłeś tam całą zimę. - Jako jeniec.
Umocnił pozycje, kupił broń palną?
Mów!
Tak jak mówiłeś...
to dzikusy z łukami.
Wierzę, że dokumenty są w porządku.
Proszę zostawić na biurku, przejrzę.
Z całym szacunkiem,
prezydent traci cierpliwość.
Może zwrócimy się gdzie indziej?
Z całym szacunkiem, może to my powinniśmy zwrócić się gdzie indziej?
Do Francji? Anglii?
Ich przedstawiciele już czekają.
Prosimy o kontakt.
Żegnam panów. Kapitanie!
Pogadajmy w cztery oczy.
Proszę usiąść.
Whisky?
Nie, dziękuję.
Katsumoto to niezwykła postać, co?
Znałem wielu takich wodzów plemiennych.
Ale żadnego samuraja. Potrafią intrygować.
Nie widzę tu związku ze mną.
Ale on istnieje. Miał pan rację.
Rok temu nie byliśmy gotowi.
Pułkownik się mylił.
Teraz jesteśmy gotowi. Jeśli pozwolimy,
by Katsumoto werbował innych, czeka nas 10 lat buntów.
Nie dopuszczę do tego.
Albo go dziś aresztuję, albo pan ruszy na niego z armią.
I dzięki nowej broni rozniesie go pan w pył.
- Dziękuję za ofertę. - To nie oferta.
W umowie była mowa o szkoleniu wojska.
Więc spiszemy nową, w której
uznamy pańskie niezwykłe zasługi dla cesarza.
Rozumiemy się?
Tak, doskonale.
Cieszy mnie to.
Śledź go.
Jeśli pójdzie do Katsumoty - zabij.
Kapitanie, co się dzieje?
Wśród dyplomatów wrze.
Omura wydał ustawę przeciw samurajom.
Muszę się napić.
Czy Katsumoto chce naprawdę sprzeciwić się dziś radzie?
Ty, samuraju!
Nie słyszałeś o nowym zarządzeniu?
Zaczęło się.
Chłopcze, słyszysz?
Cudzoziemcy z was kpią.
Ostrzyżmy go. Obciąć mu kok!
Na kolana!
Opuścić broń!
Ktoś ty?
Kpt. Algren.
Przestań!
Na kolana!
Chodźmy.
Zabiorę cię do domu.
Pysznie.
Oprzemy się Zachodowi,
jeśli wzrośniemy w siłę.
Silna armia, mocna gospodarka.
Ministrze, zaszczycasz nas.
Zaszczytem jest uczestniczyć w radzie...
Prawo zabrania noszenia miecza.
Znam wszystkie prawa.
A jednak wnosisz na tę salę broń?
Mój miecz bronił tej sali, gdy...
W kraju prawa nie trzeba nam ochrony.
To kraj sprzedajnych kurew.
Jeśli tak, to tylko z winy samurajów.
Ród Omury nie rozdawał złota ubogim.
Ministrze Katsumoto, żałuję,
ale proszę o odłożenie miecza.
Służy cesarzowi.
Oddam go na jego rozkaz.
Głos cesarza jest zbyt czysty,
by mógł zabrzmieć w tej sali.
A zatem nie oddam miecza.
Straż odprowadzi cię
do domu.
Tam czekaj na nasze wezwanie.
Podobno wyjeżdżasz?
Omura oferuje ci moje stanowisko, a ty uciekasz?
Powinienem ci podziękować.
500 $ miesięcznie, plus zaległy żołd za czas
spędzony w niewoli.
Do końca życia miałbyś za co pić.
Proszę.
Już po sprawie. Katsumoto siedzi w areszcie.
Omura dopilnuje, by nie dożył rana. A po jego śmierci
rozgromimy resztki buntu.
Nawet bez ciebie.
Zwłaszcza bez ciebie.
Powiedz mi jedno:
za co tak nienawidzisz swoich rodaków?
Oszczędź nam fatygi.
Samurajowie to przeszłość!
Stać!
Ani kroku!
Nie zatrzymuj się.
Omura
kazał nam sfotografować zdrajcę!
Stać! Na pomoc!
Wnieść sprzęt! Natychmiast!
Stój!
Bezczelny, nędzny synu kundla!
Sięgasz po broń? A wiesz, kto to?
Amerykański prezydent!
Poprowadzi wojska
przeciw buntownikom!
To nie moja sprawa...
Idź i pomóż im
wnieść sprzęt!
Wnieść sprzęt!
- "Amerykański prezydent"? - Wybacz. Niedobrze mi.
Jak pisanie wiersza?
Zakończenie okazuje się trudne.
Pan Simon Graham chciałby cię sfotografować.
Nie wróciłeś do Ameryki?
Postanowiłem zostać i namówić cię do ucieczki.
Ciekawe jak.
Panie Graham,
- porobi pan zdjęcia w mojej wiosce? - Będę zaszczycony.
Panie!
Panie, nie!
Ojcze, zostaw mnie.
Przyszedł mój czas.
Panie...
Musimy iść.
Cesarz nie wysłuchał moich słów.
Przyśle wojska.
To koniec.
Przez 900 lat moi przodkowie chronili naszych ludzi.
A teraz... ja ich zawiodłem.
Więc odbierzesz sobie życie?
Zhańbiony?
Zhańbiło cię życie wypełnione służbą,
dyscypliną, współczuciem?
Tradycje samurajów nie są już potrzebne.
Potrzebne?
Co może być potrzebniejsze?
Zginę od miecza...
własnego...
albo wroga.
Więc niech to będzie miecz wroga.
Doprowadzimy do tego, że cesarz cię wysłucha.
Był dobrym człowiekiem.
Z białymi też będziesz walczył?
Jeśli tu przyjdą...
stanę do walki.
Dlaczego?
Ponieważ
przyjdą zniszczyć to, co pokochałem.
Dzieciom trudno pojąć kodeks samurajów.
Tęskni za ojcem.
I złości się na mnie,
bo mu go odebrałem.
Nie. Złości go myśI, że i ty zginiesz.
Ojciec uczył mnie,
że śmierć w bitwie jest chwalebna.
I głęboko w to wierzył.
Bałbym się śmierci.
Ja też.
Byłeś w wielu bitwach.
I zawsze się bałem.
Nie idź.
Nadchodzą.
Dwa pułki. Będą uderzać po tysiąc.
- I mają haubice. - To nic.
- I tak stawimy im opór. - Ilu mamy ludzi?
Z 500.
Jak generał Custer.
Kiedyś rozegrała się bitwa pod Termopilami.
300 Greków przeciw milionowi Persów.
- Milionowi. Pojmujesz taką liczbę? - Pojmuję.
Przez dwa dni Grecy bronili się tak zaciekle,
że Persowie stracili ochotę do walki. Wkrótce ponieśli klęskę.
O czym myślisz?
Broń palna daje im przewagę
i zbytnią pewność siebie. Zwabmy ich blisko...
na odległość miecza.
Wierzysz, że człowiek może zmienić własne przeznaczenie?
Każdy musi robić to, co powinien... aż pozna swoje przeznaczenie.
25 maja 1877 roku. To będzie ostatni wpis
w moim dzienniku.
Starałem się pisać prawdę o tym, co widziałem i co robiłem.
Nie rozumiem swojego przeznaczenia,
ale cieszę się, że mogłem w tym wszystkim uczestniczyć,
choć przez chwilę.
Możesz tu przyjść?
Jeśli włożysz tę zbroję,
uczynisz nam zaszczyt.
Przyda ci się.
Co to za napis?
"Należę do wojownika,
który połączył to, co stare, z nowym".
Wielki Boże.
Panie,
armia cesarza żąda, byś się poddał. Złóżcie broń,
- nie spotka was krzywda. - Pan Omura wie, że to niemożliwe.
Kapitanie...
nie okażemy ci względów.
Stałeś się jednym z nich.
Poszukam cię na polu walki.
- Kapitanie! - Pan Graham...
Może wykorzysta pan to w książce.
Na pewno. Kapitanie!
Z Bogiem.
Nie poddadzą się.
Jesteśmy gotowi?
Zająć pozycje!
Maskują swój odwrót.
Nawet samuraj nie da rady haubicom!
- Daj rozkaz do ataku. - Wyślijmy zwiad.
Nonsens! Do ataku!
Idą.
Czekaj na salwę.
Druga salwa.
- Co u diabła? - Co się dzieje?
- Odparli atak. - Wysłać resztę.
- Co się stało z obrońcami Termopil? - Wszyscy zginęli.
Łudzi się, że wygra.
Ściągną tu dwa kolejne pułki.
Nie zatrzymamy ich.
Nie musisz tu ginąć.
Już nie raz powinienem zginąć.
Teraz znów przeżyłeś.
Tak.
Jeszcze ci nie było sądzone.
To nie koniec.
Co to?
Przygotować działo!
To szaleństwo. Zaatakuje?
Tak.
Niech się pogodzi z hańbą klęski!
Zabijcie go. Wszystkich. Już!
Konia!
Ognia!
Gotuj!
Cel!
Pal!
Strzelać bez rozkazu!
Nowe działa!
Wytoczyć nowe działa!
Ognia!
Szybko!
Ognia!
Przerwać ogień!
Strzelać, idioci!
Przerwać ogień!
Nie.
Zabić Katsumotę! I Amerykanina!
Odzyskałeś honor.
Daj mi godnie umrzeć.
Pomóż mi wstać.
Gotów?
Będzie mi brakowało naszych konwersacji.
Doskonałe...
Wszystkie są...
doskonałe.
...w imieniu władz Stanów Zjednoczonych Ameryki.
Podpisanie tego paktu zapoczątkuje epokę niespotykanego rozwoju
i współpracy dwóch wielkich narodów.
W imieniu cesarza
wyrażamy radość z zakończenia...
negocjacji.
On tu jest?
Może zakończymy bieżące sprawy...
To miecz Katsumoty.
Z pewnością chciałby ci go przekazać,
a wraz z nim siłę samurajów.
Oświecony, wszyscy go opłakujemy, ale...
Wydał ostatnie tchnienie z nadzieją,
że wspomnisz przodków, którzy trzymali ten miecz,
i sprawę, za którą ginęli.
Wasza wysokość!
Byłeś przy nim
do końca?
Ten człowiek walczył przeciw tobie!
Wasza wysokość...
jeśli widzisz we mnie nieprzyjaciela, wydaj mi rozkaz,
a z radością odbiorę sobie życie.
Marzyłem o zjednoczonej Japonii,
o kraju silnym,
niepodległym i nowoczesnym. Teraz
mamy koleje, armaty, zachodnie ubiory...
ale...
nie wolno nam zapomnieć, kim jesteśmy
ani o tym... skąd pochodzimy.
Panie ambasadorze,
uznałem, że ten traktat
nie służy interesom mojego narodu.
- Jeśli wolno... - Żałuję. Nie wolno panu.
To jest skandal!
Porozmawiajmy...
Już dość zrobiłeś.
Wszystko robiłem dla kraju!
Więc zgodzisz się na konfiskatę mienia
i przekazanie go narodowi.
Zhańbisz mnie!
Jeśli nie umiesz tego znieść...
weź miecz.
Opowiedz mi, jak zginął.
Nie. Opowiem ci,
jak żył.
I tak przeminął czas samurajów.
Powiadają, że każdy naród i człowiek ma swoje własne przeznaczenie.
Nikt nie zna losu
amerykańskiego kapitana.
Jedni mówią, że zmarł od ran,
inni - że powrócił do swego kraju.
Ale ja wolę myśleć, że być może
znalazł wreszcie spokój, którego szukamy wszyscy...
a który bywa dany tylko nielicznym z nas.