(ภาพยนตร์เรื่องนี้ใช้ฉากหลังเป็นเหตุการณ์ ที่เกิดในอินเดียในปี 1999)
(แต่เรื่อง ชื่อ ตัวละคร และเหตุการณ์ ทั้งหมดในภาพยนตร์เป็นเรื่องสมมุติ)
(คาร์กิล 200 กม.)
(ไปรษณีย์กองทัพบก)
ดีแล้ว ร้อยโทการัณ เชอร์กิลสินะ
- ครับผม - ขอต้อนรับสู่กองพันสาม กรมปัญจาบ ชานกีรัม!
- คุณได้รับมอบหมายให้ดูแลเขา - ครับผม
- ห้องเขาพร้อมหรือยัง - พร้อมครับ
ดีแล้ว
คุณต้องไปรายงานตัวกับผู้บังคับการกรมทันที
- มากับผม - ครับผม
เข้ามาสิ
- รอข้างนอกนะ - ครับผม
ท่านครับ ร้อยโทเชอร์กิลรออยู่ข้างนอกครับ
- เรียกเขาเข้ามา - ร้อยโทเชอร์กิล เข้ามาได้
- ไปได้ สาติช - ครับ
ร้อยโทการัณ เชอร์กิล รายงานตัวครับ!
พัก
การัณ มานี่สิ
ครับผม
คุณคิดว่ากรอบนี้เรียงตรงกับกรอบอื่นๆ ไหม
- อะไรนะครับ - กรอบนี้เรียงตรงกับกรอบอื่นไหม
- ท่านครับ มันเอียงนิดหน่อย ขออนุญาตนะครับ - ได้สิ
- ตอนนี้ไม่มีที่ติแล้วครับ - ดีแล้ว
อะไรๆ มันรู้สึกไม่ถูกต้อง จนกว่าจะจัดวางแบบไม่มีที่ติ
- การัณ เชอร์กิล - ครับ
ไว้เจอคุณที่โรงอาหารเวลา 1900 นะ นายทหารทุกนายจะไปอยู่ที่นั่น
- ตกลงนะ - ครับผม
ไปได้
เชอร์กิล
- ครับ - พันตรีเกาศัล เวอร์มา
ผมได้ยินอยู่ว่าคุณจะมา จบจากโรงเรียนนายร้อยอินเดียสินะ
ครับผม
- พันโทประตาป ซิงห์ยังอยู่ที่นั่นไหม - ครับ
เขาเป็นเพื่อนเก่าของผม
ประตาป ซิงห์จอมระเบียบจัด
- อักบาร์ มิชรา มานี่สิ - ครับ
- อรุณสวัสดิ์ครับ - อรุณสวัสดิ์ หนุ่มๆ
- รู้จักกับร้อยโทการัณ เชอร์กิลสิ - สวัสดีครับ
นี่ร้อยเอกจาลาล อักบาร์ เขาก็จบจากโรงเรียนนายร้อย
รุ่นไหนครับ
รุ่น 91 โรงเรียนเตรียมทหาร รุ่น 100 โรงเรียนนายร้อย
- โอเคครับ - นี่ร้อยเอกสุธีร์ มิชรา เป็นหมอ
สวัสดี
ร่างกายนายฟิตดีนะ พวก
นายวิ่งจ็อกกิ้งเป็นประจำนี่
ผู้พันครับ ผมห่วงเรื่องอักบาร์
เขาอาจต้องการหมอถ้าเป็นลมลงไปกลางทาง
หมวดครับ ผมเก็บกระเป๋าผู้หมวดไว้ข้างในนะครับ
ไปดูเถอะ
ดูอะไรล่ะ กระเป๋าหรือห้อง
ก็ต้องห้องอยู่แล้ว
ใช่สิ เขาต้องเคยเห็นกระเป๋าตัวเองมาก่อน
ไปเถอะ การัณ สองคนนี้น่ะเล่นมุกกันตลอดแหละ
- ครับ ท่าน ไปนะครับ - ไว้เจอกัน
นี่ ได้ยินว่านายกำลังจะแต่งงานเหรอ
จะจัดปาร์ตี้สละโสดเมื่อไรล่ะ
- เมื่อไรก็ตามที่พวกนายว่าง - คืนนี้เป็นไง
ไง การัณ สวัสดี เข้ามาสิ
- สวัสดีครับ - ว่าไง
รู้จักกับร้อยเอกมานจิต ซิงห์ ธินกราสิ
- สวัสดี ยินดีที่ได้รู้จัก - ยินดีที่ได้รู้จักครับ
นี่ร้อยโทวิศัล ศรีวาสตาฟ
- สวัสดี - สวัสดี
แล้วก็ร้อยเอกรามันนา
ให้ตายสิ เห็นนั่นไหม รามันนายิ้ม!
เขาไม่ได้พูดอะไร แต่เขายิ้ม
การัณ!
- ขอตัวนะครับ - อืม
- ครับผม - นี่พันตรีบิโนด เสนคุปตะ
- สวัสดีครับ - สวัสดี การัณ
- แล้วก็... - เราเคยพบกันแล้วครับ
ดีแล้ว
- อักบาร์ คุณไปจุดประจำการที่ 21 พรุ่งนี้ - ครับผม
ผมอยากได้บันทึกและบทวิเคราะห์ ปฏิบัติการภายในพรุ่งนี้
ได้ครับ
- เอาละ แล้วก็พาการัณไปกับคุณด้วย - ครับ
ไปที่นั่น แล้วก็ดูสิ่งที่คุณถูกส่งไปป้องกันรักษา
ครับผม
มาเถอะ
- ดื่มไหม - ขอบคุณครับ
ขอบใจ
ดูนั่น
ถ้วยรางวัล เหรียญตรา และใบประกาศเกียรติคุณพวกนี้...
เป็นผลจากชัยชนะของเราในสงครามครั้งต่างๆ
ที่เป็นไปได้เพราะทหารหาญของกรมนี้
ด้วยการแสดงความกล้าหาญ หรือแลกกับชีวิตของพวกเขา
กรมนี้ไม่เคยล้มเหลว ในการนำความสำเร็จและชัยชนะ...
มาสู่ประเทศชาติและกองทัพ
นับจากนี้ไป คุณเป็นส่วนหนึ่งของมรดกตกทอดนี้
รางวัลเหล่านี้เป็นของคุณเหมือนกัน
เป็นหน้าที่ของคุณที่จะรักษา เกียรติและศักดิ์ศรีของพวกเขา
และเพื่อช่วยในการทำอย่างนั้น...
คุณก็ได้รับคำอวยพรและศรัทธา จากคนนับพันล้าน
คนนับพันล้านที่ไว้วางใจเรา
พวกเขาใช้ชีวิตอย่างสันติสุข เพราะพวกเราคอยปกป้องเขาอยู่
ความไว้วางใจนี้ถือเป็นเกียรติอันใหญ่หลวง
และเป็นความรับผิดชอบอันใหญ่หลวง
คุณเข้าใจเรื่องนั้นใช่ไหม
ครับท่าน
ดีแล้ว
- ดื่ม ท่านสุภาพบุรุษ - ดื่ม
เอาเลย สู้ๆ ข้ามตาข่ายไป! เอาน่า
ไม่! ข้ามตาข่ายสิ ไม่ใช่ลอด
แต้มเท่าไรแล้ว จะมีใครชนะหรือยัง
- อรุณสวัสดิ์ครับ - ไง อรุณสวัสดิ์ การัณ พร้อมนะ
จะให้ผมเอาเสื้อผ้าหมวดไปเก็บในห้องไหมครับ
เอาสิ แล้วก็เก็บกุญแจไว้กับตัวเลย
- ภรรยาเหรอ - เปล่าครับ
- แฟนเหรอ - ไม่รู้สิ
- เราควรไปกันหรือยังครับ - ได้สิ ไปกันเถอะ
ดีใจที่ได้เจอครับ ผู้กอง ไปได้แล้ว
- ผู้กองไม่เล่นหรือครับวันนี้ - ไม่ละ ปรีตาม ซิงห์
การัณ นี่จ่าสิบเอกปรีตาม ซิงห์
- นี่ร้อยโทเชอร์กิล - ยินดีต้อนรับครับ
ปรีตาม ซิงห์เป็นคนดีมาก เขามีประสบการณ์สูงมาก
เขาสู้ศึกมาหลายครั้ง รบแนวหน้ามาหลายแห่ง
นายทหารอย่างผู้กองเป็นแรงบันดาลใจให้ผมครับ
โอเค ปรีตาม ซิงห์ เราต้องไปแล้ว
- เพื่ออินเดีย - เพื่ออินเดีย
หมู่บ้านนี้ใกล้เส้นแบ่งเขตหยุดยิงที่สุด
หมู่บ้านซูปรา
- สวัสดี - สวัสดี
สวัสดี
นายมาจากไหนน่ะ
เดลีครับ
เมืองหลวงของอินเดีย
ฉันมาจากมาลีฮาบัด
เคยได้ยินชื่อมันไหม
- ครับ - จากไหนล่ะ
เพิ่งได้ยินเดี๋ยวนี้เองครับ
ทางหลวงนี่ตัดขนานไปกับแม่น้ำ จากศรีนครไปยังเลห์
มันเป็นทางเชื่อมเส้นเดียว ระหว่างกัศมีร์กับลาดัก
ดูเทือกเขาพวกนั้นสิ เส้นแบ่งเขตหยุดยิงอยู่หลังเทือกเขานั่น
แอลโอซี
จุดประจำการกองทัพอินเดียกับปากีสถานอยู่ที่นั่น
นายจะได้เห็นมันวันนี้
- ทุกอย่างเรียบร้อยดีไหมที่นี่ - ครับ เรียบร้อยทุกอย่าง
- ผู้กองรวินดรัณอยู่ไหน - ในบังเกอร์ครับ
เอาละ ไปได้
การัณ เห็นจุดประจำการ ของปากีสถานตรงโน้นไหม
โห เหลือเชื่อเลยครับ
เสาต้นนั้นบอกเส้นแบ่งเขตหยุดยิง
พื้นที่ระหว่างกลางเป็นแดนเถื่อน
มันไม่ใช่ของใครทั้งนั้น
เมื่อกองทัพปากีสถานเริ่มยิง เราจะถูกบีบให้ต้องตอบโต้
นั่นน่าทึ่งมาก ผมหมายถึง... ผมรู้มาตลอดว่าผมเป็นคนอินเดีย
แต่ผมไม่เคยรู้สึกแบบนั้นอย่างเข้มข้น เท่าที่รู้สึกอยู่ตอนนี้เลย
ผมเป็นคนอินเดีย
ฉันก็รู้สึกแบบเดียวกันตอนเห็นมันครั้งแรก
ฉันรู้ชัดเลยว่านายรู้สึกยังไง
มาเถอะ เข้าไปข้างในกัน
(สดจากลาฮอร์)
ผมซาบซึ้งใจกับความสนใจและการต้อนรับ
ที่ตัวผม...
และคณะบุคคลสำคัญที่มากับผมได้รับ
ชัมมูและกัศมีร์...
เป็นหนึ่งในปัญหาที่เราอภิปรายกันอยู่
ภายในกรอบการเจรจาสันติภาพของเรา
ท่านเพิ่งได้รับชมการถ่ายทอดสด จากชายแดนวากาห์
นี่เป็นวันประวัติศาสตร์
วันนี้อินเดียกับปากีสถาน อาจหวังได้ว่าการเริ่มต้นนี้
จะเป็นสะพานเชื่อมความแตกต่างระหว่างชาติ
ต่อไปเป็นข่าวภาคภาษาอังกฤษ ขอบคุณค่ะ
- คัต! - เกอร์วินเดอร์ นั่นโอเคไหม
ไม่มีที่ติเลย
- โรมิลล่า มีโทรศัพท์ถึงคุณค่ะ - ขอบคุณค่ะ
ฮัลโหล สวัสดีค่ะ ราจีฟ ว่ามาเลยค่ะ
ฉันต้องอ่านข่าวสองทุ่ม ไว้เจอกัน หลังจากนั้นนะคะ โอเค บายค่ะ
ขอบคุณครับ
โรมี่
- มีบางอย่างที่พิเศษระหว่างเรานะ - หมายความว่าไงคะ
ผมหมายถึงเราพบกันโดยบังเอิญ คอยแต่เจอกันอยู่เรื่อย
แล้วตอนนี้เราก็เป็นเพื่อนที่ดีต่อกัน
ต้องมีอะไรพิเศษแน่ๆ
ก็อาจใช่ค่ะ
แต่งงานกันเป็นไง คุณคิดว่าไงครับ
ราจีฟ คุณน่ารักมากเลยค่ะ แต่เราเป็นเพื่อนที่ดีต่อกัน
ปล่อยมันไว้อย่างนั้นเถอะค่ะ
คุณวางแผนจะแต่งงานกับศัตรูเหรอ
คุณรู้จักผมดีมาก และคุณก็ชอบผม ผมหวังว่างั้นนะ
แน่ละค่ะว่าฉันชอบคุณ คุณก็รู้
- งั้นปัญหาคืออะไรล่ะ - ฉันไม่เคยคิดเรื่องนี้มาก่อน
งั้นก็ไปลองคิดดูสิครับ
ช่วยไปคิดดูเถอะนะ
ผมรุกมากเกินไปหรือเปล่า
ไม่ใช่อยู่แล้วค่ะ
ฉันจะไปคิดดู
สวัสดีค่ะ แม่
- มาตั้งแต่เมื่อไรเนี่ย - สักพักแล้วค่ะ
กินมื้อค่ำมาแล้วเหรอ
แม่อ่านอะไรอยู่คะ
แม่มีเลกเชอร์ตอนเช้า เลยจดโน้ตอยู่น่ะ
ราจีฟขอให้หนูแต่งงานกับเขา
ลูกตอบไปว่าไง
หนูไม่มีอะไรจะพูด
โรมี่ อะไรก็ตามระหว่างลูกกับการัณน่ะ...
มันเป็นอดีตไปแล้วตอนนี้
ค่ะ ก็ทำนองนั้นแหละ
ลูกคิดว่าไง
ลูกจะใช้ชีวิตที่เหลือของลูก คอยอาลัยอาวรณ์ไม่ได้หรอกนะ
นั่นก็จริงค่ะ แต่...
แต่อะไร
ไม่มีอะไรค่ะ
ไปเลยๆ!
เอาเลยๆ ใช่แล้ว เอาเลยๆๆ
ชู้ตได้ดี!
- ทำได้ดีนี่ การัณ ทำได้ดี - เอาเลยๆๆ
- สวัสดีครับ - ไง การัณ
- นายเห็นนั่นไหม - อะไรนะครับ
ดูสิ
หิมะกำลังละลาย ฤดูร้อนมาถึงแล้ว
ข้างบนนั้นจะหนาวแค่ไหนครับในฤดูหนาว
- ลบ 40 ถึงลบ 50 องศา - จริงเหรอครับ
ใช่ ยากที่มนุษย์จะอยู่รอดได้ข้างนอกนั่น
จุดประจำการของอินเดียกับปากีสถาน จะว่างลงระหว่างฤดูหนาว
มันเป็นข้อตกลงที่ไม่ต้องพูดออกมา
พวกเราทั้งสองฝ่ายจะไม่ฉวยโอกาส ที่ไม่สมควรจากเรื่องนี้
เมื่อสภาพอากาศเปลี่ยนไป เราถึงจะเริ่มเฝ้าจุดประจำการของเราอีกครั้ง
- ผมอยากไปที่นั่นครับ - ได้อยู่แล้ว
สักวันนายก็ต้องไป
- รุกฆาต - รุกฆาตเหรอ
นายแน่ใจนะว่านายไม่ใช่ญาติ ของแกรนด์มาสเตอร์วิศวนาธาน อนันต์
- อรุณสวัสดิ์ครับ - อรุณสวัสดิ์ กาแฟไหม
เอาสิครับ
- อโศก ขอกาแฟอีกถ้วย - ได้ครับ
จดหมายจากบ้านน่ะ
- นายชอบมะม่วงไหม - อะไรนะครับ
- มะม่วงน่ะ - ชอบครับ
นายเคยกินมะม่วงของมาลีฮาบัดไหม
ทำไมคุณไม่เอามาให้ผมล่ะครับ
ความสนุกน่ะอยู่ที่การกินมันที่สวน
- นี่ มิชรา - หือ
- นายอยากกลับบ้านฤดูนี้ไหม - นายพูดแบบนั้น แต่ไม่เคยพาฉันไปเลย
ฉันสงสัยว่าเขามีสวนจริงๆ บ้างหรือเปล่า
ตานายแล้ว
- รุกฆาต - อีกแล้วเหรอ
ทำไมนายไม่...
สวัสดีค่ะ ทันวี ขอบคุณที่มาออกรายการเราค่ะ
งานเทศกาลสร้างสรรค์นานาชาติครั้งที่ 14 มันรู้สึกยังไงคะ
นี่ การัณ นายเก็บรูปเธอ ไว้ในกระเป๋าสตางค์ไม่ใช่เหรอ
เกิดอะไรขึ้นล่ะ ทะเลาะกันเหรอ
ขอตัวนะครับ
อย่างที่เห็นค่ะ เริ่มมีคนเข้ามาไม่ขาดสายแล้ว
เพื่อซื้อตั๋วและตั๋วปีของพวกเขา
และก่อนตั๋วการแสดงที่ร้อนแรงที่สุด ในเมืองจะขายหมด
ดิฉันก็จะไปต่อแถวก่อน ดิฉันโรมิลล่า ดัตตา จากโกลบอลนิวส์ รายงานจากอีเดนพาร์คค่ะ
- ไง อาชู! - ไง
- ไง พวก - เป็นไงบ้าง
นายมาจากไหนเนี่ย
จากทางโน้นไง
โรมี่อยู่ไหนน่ะ
โรมี่ยุ่งกับการเตรียมเดินขบวนประท้วงพรุ่งนี้น่ะ
เดินขบวนประท้วง อีกแล้วเหรอ
(เซนต์จอร์จส์คอลเลจ)
แผ่นพับอยู่นี่
ฉันอยากให้อาสาสมัครทุกคนมาที่ประตูมหา'ลัย ภายในเจ็ดโมง โอเคนะ
เราจะไปที่นั่นแน่
นักศึกษาทุกคนควรได้แผ่นพับนี่คนละแผ่น และช่วยขอให้พวกเขาอ่านมันด้วย
- แผ่นพับมีไว้อ่าน - โรมี่
- หือ - โปสเตอร์นี่โอเคไหม
ดีเลย! โปสเตอร์ภาษาฮินดีอยู่ไหนน่ะ
เกือบเสร็จแล้ว ไม่ต้องห่วง
โอเค ฟังฉันนะ ฉันจะกลับบ้านแล้ว โทรหาฉันนะถ้าต้องการอะไร
ไว้เจอกันพรุ่งนี้ โอเคนะ ไง การัณ
- เกิดอะไรขึ้นน่ะ - เตรียมการเดินขบวนประท้วงไง
- นี่ กัตตู - ว่าไง
เอาโปสเตอร์ไปติด นอกสำนักงานรองอธิการบดีภายในคืนนี้นะ
ได้
ให้ความเผด็จการของรองอธิการบดี ไปลงนรกซะ!
ให้เขาไปลงนรกซะ!
คุณลุงครับ การเดินขบวนกับการประท้วงพวกนี้ มีประโยชน์อะไรเหรอ
ในระบอบประชาธิปไตย ทุกคนมีสิทธิ์ที่จะพูด
แต่ไม่ควรขัดต่อกฎหมาย และความสงบเรียบร้อย
กฎหมายและความสงบเรียบร้อยหรือครับ สวัสดีครับ คุณป้า
- ไงจ๊ะ การัณ - สบายดีไหมครับ
สบายดีจ้ะ
- โรมี่อยู่ไหนน่ะ - อยู่ในห้องครับ
นั่งลงเถอะ
กฎหมายและความสงบเรียบร้อยเหรอ คุณลุงครับ
ตำรวจต้องใช้ปืนฉีดน้ำแรงดันสูง สลายการเดินขบวนครั้งล่าสุดนะครับ
เธอโชคดีที่หนีรอดมาได้ ไม่งั้นคงเข้าคุกแล้ว
เขาก็เหมือนป้าเลย
ป้ายังจำได้ว่าตัวเองถูกจับตอนเรียนมหา'ลัย
คุณป้าน่ะเหรอครับ ถูกจับ
ใช่แล้ว
- อคิลีช - หือ
ฉันจะไปศูนย์นานาชาตินะ
- โอเค - ไปก่อนนะ การัณ
- สวัสดีครับ คุณป้า - บาย
บาย
ไหนบอกมาสิ เธอมีแผนอะไร
ผมจะกลับบ้านตอนนี้ แล้วผมก็จะไปเจอเพื่อนๆ ตอนค่ำ...
ลุงไม่อยากรู้ว่าเธอจะทำอะไรวันนี้
ลุงพูดถึงชีวิตน่ะ
ชีวิตเหรอครับ คุณลุงหมายถึงชีวิต
ครับ คุณลุง มันก็น่าคิดเหมือนกัน
อืม...
ไม่ว่าเธอจะทำอะไรในชีวิต ก็สำคัญมากที่ต้องทำให้ดี
เป็นนักวิทยาศาสตร์ แล้วจะมีประโยชน์อะไรถ้าเธอไม่ได้เรื่อง
ไปตัดหญ้าถ้านั่นเป็นสิ่งที่เธออยากทำ ตราบใดที่เธอทำได้ดี
เธอเห็นด้วยไหม
จะว่าไป ผมก็ควรไปแล้วครับ
เธอจะไม่รอโรมี่เหรอ
ไม่เป็นไรครับ ผมจะโทรหาเธอทีหลัง
- พ่อคะ การัณอยู่ไหนคะ - เขาต้องไปแล้ว
เด็กคนนั้นสับสนมากนะ
นั่นเป็นปัญหาเดียวของเขาค่ะ
เขาก็แค่ตัดสินใจไม่ถูกว่าอยากทำอะไร
ชีวิตเขาไม่มี...
- มันเรียกว่าอะไรนะคะ - เป้าหมาย
เป้าหมาย! คำนั้นแหละค่ะ! เขาไม่มีเป้าหมาย
แต่รอดูเถอะค่ะ วันที่เขาค้นพบสิ่งที่เขาอยากทำ
แล้วพ่อจะได้เห็นว่าเขาไปไกลแค่ไหน
น้ำผลไม้ครับ
- ไปเปิดน้ำร้อนให้ทีได้ไหม - ได้ครับ
ไปเจอพวกเขาเถอะ พวกเขาเป็นคนดีนะ
พวกเขาอยู่ในฟิลาเดลเฟีย
- ศรีธาร ขออาหารเช้า - อย่าปนกันสิ เก็บใบที่ไม่เปื้อนไว้ข้างๆ
เธอเอามันปนกันอีกแล้ว
ลูกควรติดต่อกับเพื่อนของครอบครัวไว้
นั่นพี่อุเทศหรือครับ ขอผมคุยโทรศัพท์หน่อยนะครับ
- ลูกรู้จักพวกเขามาตั้งแต่ลูกยังเด็ก - แม่ครับ ขอผมหน่อย
เดี๋ยวสิครับ มันสำคัญนะ
เข้าใจแล้วจ้ะ
- แม่ครับ - เดี๋ยวนะ คุยกับการัณก่อน
นี่ พี่อุเทศ ช่วยดูให้หน่อย ว่ามีดีวีดีจูราสสิค พาร์คขายไหม
ช่วยดูให้หน่อย ผมแน่ใจว่ามันมีขาย แค่ส่งมันมาให้ผม โอเคนะ
เอาละ คุยกับแม่นะ
เดี๋ยวนะ อุเทศ ไปคุยกับพ่อของลูกหน่อย
เรื่องอะไรครับ
พ่อเขาอยากคุยกับลูก
จริงเหรอครับ
- ไงครับ พ่อ - ไง
- พ่อไม่ไปทำงานวันนี้เหรอครับ - ปกติพ่อไม่ทำงานวันอาทิตย์นะ
อ๊ะ นี่วันอาทิตย์เหรอครับ
ลูกจะไปรู้ได้ยังไงล่ะ มันก็เหมือนกันหมดสำหรับลูก
ลูกจะผลาญเวลาไปเปล่าๆ หรือจะทำอะไรสักอย่างในชีวิตล่ะ
ผมจะทำอยู่แล้วครับ
แต่ไม่ว่าผมจะทำอะไร ก็เป็นเรื่องสำคัญที่ต้องทำให้ดี
ผมเป็นนักวิทยาศาสตร์ได้ แต่จะมีประโยชน์อะไร ถ้าผมไม่ใช่นักวิทยาศาสตร์ที่ดี
ผมไปตัดหญ้าก็ได้ ถ้านั่นเป็นสิ่งที่ผมอยากทำ ตราบเท่าที่ผมทำได้ดี
ผมคิดแบบนั้นครับ
นั่นก็ดี แต่ลูกต้องลงมือทำตามที่คิดด้วย
อุเทศแก่กว่าลูกแค่สองปีนะ ดูเขาสิ!
ปารเวศ บอกอะไรฉันหน่อยสิ
คนเป็นพ่อแม่ โดยเฉพาะพวกพ่อๆ น่ะ ทำไมพวกเขาถามเรื่องเดิมๆ ตลอด
"ลูกอยากเป็นอะไร ลูกอยากทำอะไร"
- ไม่มีหัวข้ออื่นจะคุยแล้วเหรอ - พ่อพวกเราห่วงเรื่องเรานะ
ฉันบอกพ่อแม่ฉันว่า ฉันจะไปสายงานจัดการโรงแรม
พวกสาวๆ ฉลาดมากเลย
ดูโรมี่สิ เธอชัดเจนเรื่องอยากเป็นนักข่าว
ขอทีเถอะ พ่อเธอเป็น บ.ก. หนังสือพิมพ์รายวัน ชั้นนำ เธอก็ต้องอยากเป็นนักข่าวสิ
นายพูดอะไรอยู่น่ะ ไม่ว่าโรมี่ตัดสินใจทำอะไร เธอก็จะทำได้ดี
เธอไม่เหมือนใคร แล้วก็ฉลาดสุดๆ
โทษที ฉันลืมไป โทษทีนะ เจ้าหนุ่มนักรัก โรมี่เป็นอัจฉริยะ
รู้อะไรไหม พวก
ฉันยังไม่ได้บอกพ่อแม่ แต่ฉันตัดสินใจแล้ว...
- เรื่องอะไรเหรอ - เข้ากองทัพไง
กองทัพเหรอ
เอาจริงเหรอ นายจะต้องขึ้นศาลทหาร ตั้งแต่วันแรกสุดแน่
นายไม่ยอมกระทั่งตื่นก่อนเที่ยง
ฉันจะตื่นเมื่อต้องทำ ทำไมฉันต้องทำโดยไม่มีเหตุผลด้วย
นายอยากเป็นวิศวกร ฉันเคยบั่นทอนกำลังใจนายงั้นเหรอ
- ใจเย็นน่า ทำไมของขึ้นเกินเหตุนัก - เพราะนายคอยกดฉันอยู่ตลอดไง
แต่คิดดูดีๆ นะ พวก มันไม่ง่าย
ไม่มีอะไรง่ายหรอก พวก
แต่ฉันแน่ใจพอดูเรื่องนั้น ฉันจะเข้ากองทัพ
ฉันรู้สึกว่าประเทศของฉันต้องการฉัน
อาชู ผู้ชายในเครื่องแบบ ดูเท่จริงๆ เลย ว่าไหมล่ะ
การถกกันนี่ทำให้ฉันคิดนะ
นายจะไปเป็นทหาร นายจะเป็นวิศวกร
เธอจะเรียนการจัดการโรงแรม
ฉันเป็นคนเดียวที่เหลือ
ฉันไม่แน่ใจว่าฉันอยากทำอะไร
ทำไมฉันเป็นแบบนี้ล่ะ
ทำไมฉันเป็นแบบนี้ ทำไมฉันเป็นแบบนี้
ทำไมฉันเป็นแบบนี้
ทำไมฉันเป็นแบบที่ฉันเป็น
ฉันควรทำยังไงดี
ฉันคิดว่าฉันจะร้องเพลงนี้ไปตลอดชีวิต
จะเกิดอะไรขึ้นกับฉัน
ใครช่วยตอบฉันทีได้ไหม
ทำไมมันถึงยากนัก
ใครจะช่วยให้ฉันเข้าใจได้ไหม
ทำไมฉันเป็นแบบนี้ ทำไมฉันเป็นแบบนี้
ทำไมฉันเป็นแบบนี้
ทำไมฉันเป็นแบบที่ฉันเป็น
ฉันอยากทำแบบนี้ ฉันอยากทำแบบนั้น
ฉันตัดสินใจไม่ได้
สิ่งที่ฉันต้องทำ
มันดูเรียบง่ายในวันนี้
แต่พรุ่งนี้มันจะดูยุ่งยาก
ฉันรู้สึกเหมือนชีวิตฉัน
พลิกกลับหัวลงโดยสิ้นเชิง
ฉันจะมีวันเปลี่ยนไปไหม
ฉันจะมีวันเชื่อในอะไรสักอย่างไหม
ฉันจะมีวันปรับปรุงวิถีชีวิตของฉันไหม
ฉันไม่รู้ว่าฉันจะทำได้ไหม
จะเกิดอะไรขึ้น
คุณคิดว่ายังไง
อะไรจะเกิดขึ้น
ฉันจะมีวันเปลี่ยนไปไหม
ฉันควรจะทำอะไร
ฉันคิดว่าฉันจะร้องเพลงนี้ไปตลอดชีวิต
จะเกิดอะไรขึ้นกับฉัน
ใครช่วยตอบฉันทีได้ไหม
ทำไมมันถึงยากนัก
ใครจะช่วยให้ฉันเข้าใจได้ไหม
ทำไมฉันเป็นแบบนี้ ทำไมฉันเป็นแบบนี้
ทำไมฉันเป็นแบบนี้
ฉันก็เป็นแบบนี้เองแหละนะ
ฉันไม่รู้ว่าทำไมเธอเป็นแบบนี้ เธอต้องคิดเรื่องนี้นะ
- โรมี่ - หือ
เธอไม่เบื่อบ้างเหรอ
ไม่มีเวลาให้เบื่อหรอก
มีเรื่องเยอะแยะกำลังเกิดขึ้นในโลกนี้
ถ้าเธออยากรู้อยากเห็นมากพอ เธอจะไม่มีวันเบื่อหรอก
ใช่สิ ใช่ ฉันรู้
เธอพูดถูก
- โรมี่ - หือ
ทำไมเธอตกหลุมรักฉันล่ะ
ทำไมเธอถึงรักฉัน
- เธออยากให้ชมเหรอ - ถามจริงๆ
อืม ฉันไม่เคยเห็นเธอทำตัวไม่เหมาะสมเลย
ฉันไม่เคยได้ยินเธอพูดถึงใครในแง่ร้าย
ฉันเคารพเธอมากเลยนะ
- ฉันชอบแบบนั้น - จริงเหรอ
เธอเป็นคนดี และนั่นแหละเหตุผลที่ฉันรักเธอ
ขอบใจนะ
- โรมี่ - หือ
ฉันคิดว่า...
เธอเองก็ไม่เลวเหมือนกัน
หุบปากน่า การัณ
น้ำผลไม้ครับ
- เปิดน้ำร้อนให้ทีได้ไหม - ได้ครับ
สวัสดีครับ คุณป้า ปารเวศอยู่บ้านไหมครับ
เกิดอะไรขึ้น
โรมี่ เธอบอกฉันมาตลอด ว่าฉันเอาแต่ผลาญเวลาไปเรื่อย
- และชีวิตฉันก็ขาด... - เป้าหมาย
- คำนั้นคือ "เป้าหมาย" - ใช่เลย
เป้าหมาย!
ฟังให้ดีๆ นะ ทุกอย่างชัดเจนสำหรับฉันแล้วตอนนี้
ฉันจะเข้ากองทัพ
เธอจะเข้ากองทัพเหรอ เอาจริงเหรอ
โรมี่ ฉันแน่ใจพอดูนะเรื่องนี้
ฉันจะเข้ากองทัพ ฉันรู้สึกว่าประเทศฉันต้องการฉัน
เราทุกคนควรทำอะไรเพื่อประเทศของเรา
แต่เราไม่ตระหนักถึงความรับผิดชอบของเรา
ฉันตระหนักได้แล้ว
ไอเอ็มเอตั้งอยู่ในเดห์ราดูน โรงเรียนนายร้อยอินเดียน่ะ
ฉันกรอกแบบฟอร์มแล้ว มีการสอบข้อเขียนก่อน
ถ้าฉันสอบผ่าน ก็จะมีสอบสัมภาษณ์ แล้วก็ตรวจร่างกาย ฉันแน่ใจว่าจะได้รับเลือก
เดาสิว่าใครจะมากับฉัน ปารเวศไง
ฉันเครียดมาก พวก
- เราสมัครเข้าโรงเรียนนายร้อยเมื่อเดือนก่อน - ใช่
พวกเขาส่งจดหมายไปที่บ้าน นายไม่ได้รับเหรอ
ไม่ ฉันต้องเช็กดู นายถามทำไมล่ะ
- ฉันไม่อยากเข้ากองทัพ - ไม่อยากไปเหรอ
โอ๊ย ไม่เอาน่า ฉันสมัครเพราะนายนะ
ว่าแล้วเชียว! เขาจะไม่เข้ากองทัพหรอก เขาตื่นก่อนเที่ยงไม่ได้ด้วยซ้ำ
นั่นไม่ใช่ประเด็น พ่อฉันบอกฉันว่า
ถ้าฉันเรียนเอ็มบีเอที่มหาวิทยาลัยในอเมริกา ฉันจะหางานทำในอเมริกาได้ง่ายๆ
ฉันไม่อยากเชื่อเลยว่านายจะไปอเมริกา ฉันก็ต้องเข้ากองทัพตามลำพังสิ!
เขาไว้ใจไม่ได้เลย!
บอกอะไรฉันหน่อย
จะต้องใช้เวลากี่ปีน่ะ กว่าฉันจะจบเอ็มบีเอในอเมริกา
นี่อะไรน่ะ อะไร
ลูกสมัครเข้าโรงเรียนนายร้อยอินเดียเหรอ
ลูกวางแผนจะไปสอบงั้นเหรอ
- ปารเวศกับผม... - ลูกได้ถามเราก่อนตัดสินใจแบบนี้ไหม
ตอบพ่อสิ! ลูกได้ถามพ่อหรือแม่ของลูกไหม
ลูกเสียสติไปแล้ว คิดว่าลูกจะทำอะไรก็ได้ ที่นึกอยากงั้นเหรอ
ไม่ใช่ในบ้านนี้! ลูกควรเข้าใจเรื่องนั้นไว้ดีกว่า
- พ่อครับ ผมทำอะไร... - หุบปาก!
พอกันที!
ชาลินี ทั้งหมดเป็นความผิดเราเอง
เราสปอยล์เขา เขาได้ทุกอย่างที่อยาก
เขาไม่ต้องพยายามให้ได้มา
ผมเหนื่อยกับความโง่เง่าของเขาเต็มที
เขาอยากเข้ากองทัพ
การัณ มองพ่อ มองดูพ่อ
ลูกจะทำตามที่พ่อสั่ง
เข้าใจตามนี้นะ ลูกจะทำตามที่พ่อสั่งเปี๊ยบ
พอก็คือพอ
เขาหัวเสียมาก ลูกนึกยังไงขึ้นมาน่ะ ดูอุเทศสิ...
ขอทีเถอะแม่ ผมไม่ใช่อุเทศ!
การัณ อย่ารู้สึกแย่นักเลย
เวลาพ่อแม่หัวเสียน่ะ พวกท่านพูดจาโหดร้าย
แต่พวกท่านไม่ได้หมายความแบบนั้นจริงๆ
ฉันจะไปรู้เรื่องนั้นได้ไง
ฉันก็เข้าใจอะไรๆ ตามตัวอักษรนั่นแหละ
ในโรงเรียนน่ะ พ่อแม่เธอไปงาน วันพ่อวันแม่ทั้งสองคน
แม่ฉันเคยไปที่นั่น แต่พ่อฉันไม่เคยเลย ไม่เคย!
"ลูกจะทำตามที่พ่อสั่ง!" โทษทีนะ ฉันไม่ทำหรอก
ฉันอยากเข้ากองทัพ แล้วฉันก็จะเข้า
ถ้าเธอจริงจังกับเรื่องนี้ งั้นก็ไม่ต้องฟังใคร
ตามหัวใจเธอไป
แต่ถ้าเธอกำลังดื้อรั้นหรืออีโก้จัด
เพราะพ่อเธอห้ามไม่ให้เธอทำละก็
นี่ก็จะเป็นการตัดสินใจที่ผิด
ไม่ โรมี่ มันไม่ใช่แค่ความดื้อรั้นหรืออีโก้จัด
ฉันอยากเข้ากองทัพ
นั่นมันยอดเลย ยึดมั่นในการตัดสินใจของเธอไว้
ทีนี้ก็ร่าเริงหน่อย น่านะ ไม่เอาน่า
ตายจริง ฉันไม่เคยรู้เลยนะ ว่าเธอโกรธได้แรงขนาดนี้
ฉันกลัวจริงๆ แล้วนะนี่
การสอบเป็นไงบ้าง
โรมี่ ฉันอยากให้ฉันเอาคำตอบฉันให้เธอดูได้
- รู้อะไรไหม - อะไรเหรอ
ฉันหวังว่าพวกเขาจะไม่คิดว่าฉันลอกทุกอย่าง
คำตอบของฉันสมบูรณ์แบบหมดเลย!
ดีมากเลยนี่
โรมี่! ตอนนี้เมื่อฉันเห็นอนาคตตัวเอง ค่อนข้างชัดเจนแล้ว
ก็เริ่มมีความคิดอื่นๆ เกิดขึ้นในใจฉัน
จริงเหรอ
อีกสองสามปี ฉันจะต้องแต่งงาน
ตกลงเธอคิดว่าไง
เรื่องอะไรล่ะ
เรื่องการแต่งงานของเราไง
การัณ ฉันรู้ว่าเราจะคุยกัน เรื่องการแต่งงานของเราในสักวัน
แต่ฉันไม่เคยคิดว่าเธอจะพูดมันออกมา ในลักษณะนี้
- ฉันควรพูดมันยังไงล่ะ - คือเธอโรแมนติกกว่านี้ไม่ได้เหรอ
เข้าใจแล้ว
งั้นเธอก็อยากให้ฉันเอาดอกไม้ให้เธอ
มองตาเธอแล้วบอกว่า...
โรมี่ อย่างนั้น อย่างนี้
อย่างี่เง่าไปหน่อยเลย
ฉันไม่ได้พูดแบบนั้นสักหน่อย
แต่เธอพูดมันในแบบที่ดีกว่านั้นได้นะ
จริงเหรอ
ถ้าฉันบอกว่าฉันหลงรักเธอ
เธอคือความปรารถนาเดียวของฉัน
เธอจะว่าไง
ถ้าฉันบอกว่าฉันหลงรักเธอ
เธอคือความปรารถนาเดียวของฉัน
เธอจะว่าไง
ฉันจะบอกว่า
ฉันอยากให้เธอพูดออกมาแบบหรูๆ กว่านี้หน่อย
และมีเสน่ห์กว่านี้หน่อย
ก็คงจะดี
ถ้าฉันพูด
ว่าเธอสดใสเหมือนกับน้ำค้างยามเช้า
ริมฝีปากเธอเย้ายวนเหมือนกลีบดอกไม้
ดวงตาเธอเป็นประกายเหมือนหิ่งห้อย
หัวใจฉันเต้นเร็วเมื่อฉันคิดถึงเธอ
ถ้าฉันพูด
ว่าดวงจันทร์จืดชืดไปเลย เมื่อเทียบกับความงามของเธอ
เธอจะว่ายังไง
ฉันจะบอกว่า
อย่าเปรียบเทียบฉันกับดวงจันทร์เลย
มันมีตำหนิมากมาย
และอย่าเปรียบกับดอกไม้เหมือนกัน เพราะมันเหี่ยวเฉาไป
ส่วนหิ่งห้อย พวกมันหายไปโดยไร้ร่องรอย
ถ้าเธอจะหยุดใช้มุกซ้ำซาก
และพูดออกมาในแบบที่ เป็นเอกลักษณ์ไม่เหมือนใคร
และมีเสน่ห์กว่านี้หน่อย
ก็คงจะดี
ถ้าฉันพูด
ว่าฉันหลงรักเธอ
เธอคือความปรารถนาเดียวของฉัน
เธอจะว่าไง
ถ้าฉันบอกว่า
เธอทำให้ฉันสับสนเพราะคำตอบเธอ
ฉันควรจะพูดมันยังไง
ไม่มีอะไรที่ฉันพูดที่ดูจะทำให้เธอพอใจ
เพราะฉันคิดว่าเธอไม่แม้แต่จะเชื่อฉัน
ถ้าฉันพูด
ว่าทำไมเธอไม่รู้
ว่าเธอได้ความรักของฉันไปแล้วล่ะ
ฉันจะพูดว่า
หัวใจฉันก็บอกอยู่ ว่าเราถูกลิขิตมาให้อยู่ด้วยกัน
ถ้าเรารู้สึกถึงมันในหัวใจเราจริงๆ
งั้นคำพูดก็ไม่สำคัญอะไร
ถ้าฉันพูด
ฉันจะพูด
อย่าห่วงเลย ชาลินี ปล่อยเขาไปถ้าเขาอยากไป
ผมแน่ใจว่าอีกไม่นานเขาจะกลับมา
แต่ผมอัศจรรย์ใจจริงๆ นะที่เขาได้รับเลือก
(โรงเรียนนายร้อยอินเดีย)
นักเรียนนายร้อยทั้งหลาย
ผมเป็นผู้ช่วยผู้บัญชาการ โรงเรียนนายร้อยอินเดีย
พันโทประตาป ซิงห์ และผมขอต้อนรับคุณเข้าสู่สถาบัน
วันนี้พวกคุณกำลังก้าวสู่ชีวิตใหม่
และผมคาดหวัง...
ว่ากับเวลาที่ผ่านไปทุกวัน
คุณจะพิสูจน์ตัวเองว่าคู่ควร กับสถาบันอันยิ่งใหญ่แห่งนี้
รู้ไว้ว่าคุณมาอยู่ที่นี่เพราะคุณพิเศษ
โรงเรียนนายร้อยอินเดียเป็นสถาบันอันยิ่งใหญ่
นับแต่ปี 1932
มันได้เปลี่ยนชายหนุ่มจำนวนนับไม่ถ้วน
ให้กลายเป็นนายทหารหาญผู้มีความสามารถ
ความทุ่มเทของนายทหารเหล่านั้น ไม่มีใครเทียบได้
ประเทศเราเป็นสิ่งสำคัญอันดับหนึ่งของเรา
ถัดจากนั้นก็คือกองทัพบก และเพื่อนทหารของคุณ
ชีวิตคุณจะอยู่ลำดับสุดท้าย ในรายการลำดับความสำคัญของคุณ
นั่นคือเอกลักษณ์ของนายทหาร ที่ฝึกมาจากโรงเรียนนายร้อย
สุภาพบุรุษทั้งหลาย
คุณต้องรักษาเกียรติและประเพณี ของโรงเรียนนายร้อยเอาไว้
ดังนั้นขอให้พวกคุณทุกคนโชคดี
สุภาพบุรุษทั้งหลาย กฎพื้นฐานสามข้อ ของการใช้อาวุธ
หนึ่ง การจับอย่างมั่นคง สอง สมาธิอันแน่วแน่
สาม วิธีการลั่นไกอันแม่นยำ
ตอนนี้คุณจะได้เรียนรู้ วิธีการได้มาซึ่งแรงจับอันมั่นคง
นักเรียนนายร้อยการัณ เชอร์กิล
ครับผม
คนที่ได้รับมอบหมาย! เตรียมจู่โจม!
โจมตี!
แทง!
ถอน!
ฟาด!
ฟัน!
จู่โจม!
คนที่ได้รับมอบหมาย! เตรียมจู่โจม!
- โจมตี! - หยุด!
มีปัญหาอะไร
แกมีพลังไม่พอเหรอ ตอนเด็กๆ ไม่ได้กินนมเหรอ
แกต้องมีไฟลุกโชติช่วงในท้องสิ!
ออกไปจากแถวแล้วดูคนอื่นๆ ไป! ไปเร็ว!
คนต่อไป!
คนที่ได้รับมอบหมาย! เตรียมจู่โจม!
จู่โจม!
เฮ้ย! ไปสิ! มองอะไรอยู่
แกกลัวอะไรกัน
เขาวิตกโดยไม่มีเหตุผล มันง่ายจะตาย
นายเป็นคนต่อไป แล้วเราจะได้เห็นกัน
ได้เลย ราเกช ฉันจะโบกมือให้นายจากตรงนั้น
นั่นมันเลวร้ายสุดๆ! ล้มเหลวโดยสิ้นเชิง!
แกต้องทำให้ได้ในหนึ่งนาที! คนต่อไป!
- ขึ้นไป ข้ามไปและกระโดด! ภายในหนึ่งนาที - ครับ
เร็วเข้า!
- จ่า! - ครับ
- ทุกอย่างเรียบร้อยไหม - ครับผม!
- ดี ทำต่อไป - ครับ!
- นักเรียนนายร้อยการัณ เชอร์กิล - ครับผม
คุณล้มเหลวเพราะคุณไม่มีสมาธิ
- คุณคิดว่าคุณละเมิดวินัยได้เหรอ - ขอโทษครับ
- คุณจะถูกลงโทษ - ครับผม
คุณต้องไปคลานในท้องร่องนั่น อย่าหยุดจนกว่าผมจะสั่ง! ไปได้!
เฮ้ยๆๆ ฮึดหน่อย!
พวกคุณคิดว่ามันเป็นเรื่องตลก มันจริงจัง!
รสโคลนเป็นไงบ้างล่ะ
อย่าลุกขึ้นมา คลานไปอีกรอบ
ไปเลย! เร็ว!
เอามือไว้ข้างหลัง
จะเป็นนายทหารมันไม่ง่ายขนาดนั้น นักเรียนนายร้อย ไป ก้มตัวต่ำไว้!
อย่าลุกขึ้นมา คลานไปอีกรอบ
เร็ว!
มาสิ
เร็ว
ไปๆๆ ไปสิ
อย่าลุกขึ้นมา!
คุกเข่าทั้งวัน
- เข้าใจไหม - ครับผม
นายคิดอะไรอยู่
ไม่มีอะไร
ช่างมันเถอะ พวก
มันก็แค่โชคร้ายที่ผู้บังคับกองร้อยนั่นผ่านมา
และนายก็ทำให้เขามีเหตุผลที่จะลงโทษนายจริงๆ
ลืมทุกอย่างแล้วก็นอนพักสักหน่อย
พรุ่งนี้ก็เริ่มต้นใหม่
อย่าให้โอกาสใครลงโทษนายได้
โอเค เจอกันตอนเช้านะ
ราตรีสวัสดิ์
การัณ สาเกตบอกราตรีสวัสดิ์นายแน่ะ นายไม่ได้ยินเขาเหรอ
- ราตรีสวัสดิ์ - ราตรีสวัสดิ์
ลูกมีเรื่องทะเลาะวิวาทที่นั่นเหรอ
เปล่าครับ ผมแค่เป็นแบบนั้นเอง
นั่งลงสิ
การัณ
อะไรก็ตามที่พ่อพยายามจนได้มาน่ะ
ทุกอย่างที่พ่อมี
พ่อทำอย่างนี้เพื่อใครเหรอ
พ่อของพ่อย้ายจากลาฮอร์มาที่นี่ในปี 1947
ท่านไม่ได้เอาอะไรติดตัวมาเลย
ทั้งครอบครัวของพ่ออาศัยอยู่ ในห้องเล็กๆ ห้องเดียว
ตอนพ่อโตขึ้นมา พ่อจะได้ยินเรื่องบ้าน ที่เราเคยมีในลาฮอร์
เราเคยร่ำรวย
ความจริงเรื่องอดีตของเรา แทงใจพ่อเหมือนลูกธนู
พ่อปฏิญาณว่า
พ่อจะนำสถานะของครอบครัวคืนกลับไปยัง จุดที่มันเคยอยู่ให้ได้
และพ่อก็ทำสำเร็จ
แต่พ่อของพ่อไม่ได้อยู่เห็นเรื่องนี้
ตอนนี้ สิ่งเดียวที่พ่อมีก็คือครอบครัวของพ่อ
ถ้าลูกไม่เคารพมัน...
งั้นความพยายามทั้งหมดของพ่อ...
ก็ไร้ค่า
ลูกต้องช่วยพ่อเขานะ
เริ่มไปที่สำนักงาน ตกลงไหม
เอาละ ลูกไปได้
ผมบอกคุณแล้วไม่ใช่เหรอ ว่าไม่นานเขาก็จะกลับมา
ผมบอกคุณแล้ว ชาลินี เขาทำอะไรไม่ได้ความสักอย่าง
ช่างมันเถอะน่า
ฉันดีใจที่เขากลับมา
คุณคาดหวังจากเขาเยอะเลย
ผมไม่เข้าใจเลย
ว่าทำไมอุเทศกับการัณถึงต่างกันนัก
นี่มันอะไรกัน เธอมาถึงเมื่อวาน แต่โทรหาฉันวันนี้เหรอ
ทรงผมสวยดีนี่ จะว่าไปแล้ว... เธอจะอยู่ที่นี่นานแค่ไหนน่ะ
ฉันไม่กลับไปแล้ว
เธอหมายความว่าไง
เธอทิ้งมันมาเหรอ
เธอตัดสินใจอะไรด้วยตัวเอง ได้เป็นครั้งแรก และ...
ก็เพียงเพื่อจะยอมแพ้ในไม่กี่วัน
พ่อแม่เธอหัวเสีย
แต่เธอบอกว่า "นี่ชีวิตฉัน ฉันจะตัดสินใจเองว่าฉันอยากทำอะไร"
นี่คือสิ่งที่เธอตัดสินใจเหรอ
โรมี่ ฉันเข้าใจได้นะว่าเธอไม่พอใจ แต่...
เธอเข้าใจอะไรเหรอ การัณ เธอบอกว่าเธออยากแต่งงานกับฉัน
เรื่องนั้นอาจเปลี่ยนไปเหมือนกันก็ได้
- อย่าพูดอย่างนั้นสิ โรมี่ - ฉันควรพูดอะไรอื่นล่ะ
เวลาคนคนหนึ่งเคารพตัวเองกับการตัดสินใจ ของตัวเองไม่ได้ เขาจะเคารพฉันได้ยังไง
- ฟังนะ... - อย่ามาแตะตัวฉัน
การัณ ฉันว่าฉันไม่อยากเจอเธออีกแล้ว
คุณยอมรับความผิดทั้งหมดของคุณ
คุณเสียใจไหมที่บ่อนทำลายวินัย ของสถาบันอันยิ่งใหญ่นี้
- พูดมา เสียใจหรือไม่ - เสียใจครับ
- คุณพร้อมรับการลงโทษทุกแบบหรือเปล่า - ครับผม
มันไม่ใช่ความผิดเล็กน้อย
คุณจะถูกจำกัดสิทธิเสรีภาพ 28 วัน
จากนั้นคำต่อรองรับสารภาพของคุณ จะได้รับการพิจารณา
ครับผม
- พูดดังๆ ชัดๆ - ครับผม
พาตัวเขาออกไป
นี่คือเส้นทางของคุณ
คุณรู้แล้วในตอนนี้
นี่คือความฝันของคุณ
คุณตระหนักได้แล้วในตอนนี้
นี่คือเส้นทางของคุณ
คุณรู้แล้วในตอนนี้
นี่คือความฝันของคุณ
คุณตระหนักได้แล้วในตอนนี้
ตอนนี้คุณต้องพิสูจน์มัน
ไม่มีอะไรหยุดคุณได้
คุณจะทำเป้าหมายของคุณให้เป็นจริง
เป้าหมายของคุณ
มันต้องสำเร็จลุล่วงไม่ว่าต้องแลกกับอะไร
เมื่อคุณก้าวเดินไปด้วยหัวใจเปี่ยมความกล้า
พื้นดินจะสั่นสะเทือนอยู่ใต้เท้าคุณ
ระยะทางจะไม่มีความหมาย
เป้าหมายของคุณจะก้าวออกมาโอบกอดคุณไว้
เมื่อคุณก้าวเดินไปด้วยหัวใจเปี่ยมความกล้า
พื้นดินจะสั่นสะเทือนอยู่ใต้เท้าคุณ
ก้าวย่างไปข้างหน้า ทั้งวันทั้งคืน
อย่าพัก อย่าหยุดยั้ง
ก้าวย่างไปข้างหน้า ทั้งวันทั้งคืน
อย่าพัก อย่าหยุดยั้ง
คุณจะทำเป้าหมายของคุณให้เป็นจริง
เป้าหมายของคุณ
มันต้องสำเร็จลุล่วงไม่ว่าต้องแลกกับอะไร
นี่คือเส้นทางของคุณ
คุณรู้แล้วตอนนี้
นี่คือความฝันของคุณ
คุณตระหนักได้แล้วตอนนี้
ตอนนี้คุณต้องพิสูจน์มัน
หลังจากการสวนสนามนี้ คุณจะเป็นนายทหารของกองทัพบกอินเดีย
(ก้าวสุดท้าย)
- สวัสดีครับ - ขอพระเจ้าอวยพร
- ยินดีด้วยจ้ะ - ขอบคุณครับ แม่
อุเทศโทรมา
- เขาบอกว่าฝากแม่ตะเบ๊ะลูกด้วย - สมเป็นอุเทศ
พ่อของลูกอยากมาที่นี่
แต่มีนัดสำคัญเข้ามานาทีสุดท้ายพอดี
แม่ครับ ไม่เป็นไรหรอก ผมเข้าใจ
- ไง การัณ - ไง พวก
- นี่แม่ฉัน - สวัสดีครับ
- นี่เพื่อนผมครับ สาเกตกับอาบีร์ - สวัสดีครับ
- พวกเขาเรียนจบเป็นนายทหารวันนี้ - ยินดีด้วยจ้ะ
และพอดาวพวกนี้ขึ้นมาอยู่บนบ่าผม ผมก็จะเป็นนายทหารกองทัพบกอินเดียเหมือนกัน
ร้อยโทการัณ เชอร์กิล ฝันร้ายที่สุดของข้าศึก!
การัณ
- ข้าพเจ้าจะปฏิบัติตามหน้าที่ - ข้าพเจ้าจะปฏิบัติตามหน้าที่
- อย่างซื่อสัตย์สุจริต - อย่างซื่อสัตย์สุจริต
- เข้าประจำการในกองทัพบก - เข้าประจำการในกองทัพบก
- แห่งสหภาพอินเดีย - แห่งสหภาพอินเดีย
- และไปทุกแห่งที่ได้รับคำสั่ง - และไปทุกแห่งที่ได้รับคำสั่ง
- ทั้งทางบก - ทั้งทางบก
- ทางน้ำ - ทางน้ำ
- หรือทางอากาศ - หรือทางอากาศ
- และ - และ
- ข้าพเจ้าจะปฏิบัติตามและเชื่อฟัง - ข้าพเจ้าจะปฏิบัติตามและเชื่อฟัง
- คำสั่งทุกประการ - คำสั่งทุกประการ
- ของประธานาธิบดี - ของประธานาธิบดี
- แห่งสหภาพอินเดีย - แห่งสหภาพอินเดีย
- และ - และ
- คำสั่งของ - คำสั่งของ
- นายทหารใดๆ - นายทหารใดๆ
- ที่อยู่เหนือกว่าข้าพเจ้า - ที่อยู่เหนือกว่าข้าพเจ้า
- แม้จะเสี่ยงต่อชีวิตของข้าพเจ้า - แม้จะเสี่ยงต่อชีวิตของข้าพเจ้า
ขอต้อนรับสู่รายการ "ความคิดของคุณเอง"
สำหรับคนที่เพิ่งมารับชม หัวข้อของเราวันนี้คือ
"ผู้หญิงจากสายตาของผู้ชาย"
คุณตริเวดี คุณพูดค้างอยู่ก่อนพักเบรก เชิญพูดต่อเลยค่ะ
ครับ อย่างแรกสุดคือผู้หญิงเป็นแม่ เป็นภรรยา และเป็นแม่บ้าน
ถ้าคุณพยายามเปลี่ยนบทบาทเธอ
มันจะสร้างความโกลาหลในชีวิตเธอและในสังคม
ไม่เป็นไรค่ะ มันเป็นความเเห็นคุณ
เราจะกลับมาที่คุณ คุณราจีฟ โกเอล
คุณเป็นผู้บริหารธุรกิจ ของบริษัทข้ามชาติแห่งหนึ่ง
- คุณเห็นด้วยกับเขาไหมคะ - ไม่ ไม่เห็นด้วยครับ
ในภาคธุรกิจ เอเจนซี่โฆษณา ธุรกิจการให้บริการ
และงานด้านอื่นๆ
ผู้หญิงไม่เพียงแต่เท่าเทียมกับผู้ชาย
แต่ยังทำได้ดีกว่าพวกเขาด้วย
ไม่ๆๆ ไม่ต้องปรบมือครับ
มันเป็นข้อเท็จจริง
ผู้หญิงประสบความสำเร็จอย่างสูง
พิธีกรรายการนี้ก็เป็นตัวอย่างหนึ่งของเรื่องนั้น คุณโรมิลล่า ดัตตา
ขอบคุณค่ะ
ดื่มน้ำส้มอยู่เหรอ
เป็นยังไงบ้าง เด็กๆ
- โรมี่ มีโทรศัพท์ถึงลูกแน่ะ - เดี๋ยวมานะ
ฮัลโหล
ไง โรมิลล่า
การัณ
ผิดแล้ว
ร้อยโทการัณ เชอร์กิลน่ะ
ยินดีด้วย
ขอบใจนะ
ฉันโทรมาบอกข่าวเรื่องนี้
จะว่าไปแล้ว ฉันได้งานเป็นผู้สื่อข่าว ที่โกลบอลนิวส์
อืม เธอก็ต้องได้มันอยู่แล้ว
เมื่อไรเธอจะมาเดลีล่ะ
ทำไมล่ะ
เรา... ควรพบกันนะ
เธอไม่มีสิทธิ์ตัดสินใจเรื่องนั้น โรมี่
เธอตัดสินใจไปแล้วว่าเราไม่ควรพบกัน
ตอนนี้ฉันจะตัดสินใจว่าเราควรพบกันไหม
หรือว่าเราไม่ควรพบ
โอเค
บาย
นี่ การัณ จะไปไหนน่ะ
บ้านไง
โชคดีนี่
นี่!
แกะตัวหนึ่งของเราหายไป ไปตามหามันที
โอเค อาชู ขอบใจที่มารับที่สนามบิน
- ขอบใจนะ - ขอบใจเหรอ
มารยาทดีมากนะตั้งแต่ไปเข้ากองทัพเนี่ย
รอดูต่อไปเถอะ
ไว้เจอนายตอนค่ำแล้วกัน ฉันต้องไปทำงานแล้วตอนนี้
ฉันวางแผนจะไปเจอโรมี่ค่ำนี้
พวกนายไม่ได้ติดต่อกันเหรอ
ทำไมเหรอ
เธอจะหมั้นวันนี้
(ชัมมูและกัศมีร์ คาร์กิล)
มีรายงานเรื่องการรุกรานเข้ามา
จากดรัส กักซาร์ และบาตาลิก
หลังจากการประชุมสุดยอดที่ลาฮอร์ ผู้คนต่างหวังว่าจะเกิดสันติภาพ
ให้ตายสิ นี่มันเรื่องอะไรกันน่ะ
- ไงครับ แม่ - การัณ
ลูกไปอยู่ไหนมา
เข้ามาสิ การัณ
เกิดอะไรขึ้นในคาร์กิลน่ะ
ลูกประจำอยู่ที่นั่นไม่ใช่เหรอ
มีอะไรเหรอครับ ผมไม่รู้ว่ามันเรื่องอะไรกัน
จริงเหรอ
มีข่าวออกทีวี...
ฮัลโหล
สักครู่ครับ
ของลูกแน่ะ
ฮัลโหล
ครับ ร้อยโทเชอร์กิลพูดอยู่ครับ
ครับผม
ครับ
ได้ครับ
วันลาพักของผมถูกยกเลิก
ทำไมล่ะ ลูกเพิ่งมาถึงที่นี่เองนะ
เพราะการรุกรานนั่นละสิ เขาว่ายังไง
- บอกว่าผมควรกลับไปรายงานตัวทันทีครับ - เขาพูดอะไรอื่นอีก
- ทำไมลูกไม่เล่าให้เรารู้ - ไม่มีอะไรให้เล่าครับ พ่อ
ผมต้องไปแล้ว
ร้อยโทการัณ เชอร์กิล
ในเมื่อคุณอยู่ในภาคสนาม และเป็นส่วนหนึ่งของปฏิบัติการวิเจย์
คุณจึงได้รับแต่งตั้งเป็นว่าที่ร้อยเอก
หน่วยข่าวกรองทหารบกรายงานมาว่า เพื่อนบ้านของเรา
ทรยศความไว้วางใจของเรา
พวกเขาข้ามเส้นแบ่งเขตหยุดยิงมา และแทรกซึมเข้ามาในเขตบาตาลิกกับดรัส
ผู้รุกรานบุกรุกเข้ามาพร้อมอาวุธและกระสุน
หน่วยของเรามีหน้าที่ยึดยอดเขา 5179 คืน
ในอีก 15 นาที...
ผมจะเรียกประชุมสรุปสถานการณ์
ไม่ว่าอะไรจะเกิด เราก็ต้อง ยึดยอดเขา 5179 คืนให้ได้
ไม่ว่าจะต้องแลกกับอะไร
(กัศมีร์ส่วนที่ปากีสถานยึดครอง)
นี่คือภูเขา
ซึ่งเรียกกันว่ายอดเขา 5179 บนแผนที่
เราเข้าไปยังฝั่งทิศเหนือไม่ได้ เว้นแต่จะข้ามเส้นแบ่งเขตหยุดยิงไป
และเราก็มีคำสั่ง...
ว่าไม่ว่าในสถานการณ์ใดก็ตาม เราก็ห้ามข้ามเส้นแบ่งเขตหยุดยิง
ดังนั้น...
เราจึงเหลือภูเขาเพียงสามฝั่ง
ฝั่งตะวันตกเป็นผาชัน
มันสูงประมาณ 260 ถึง 275 เมตร
ข้าศึกมีปราการทางธรรมชาติอยู่ตรงนี้
ซึ่งทำให้เราเหลือเพียงสองฝั่ง
ฝั่งที่หันเข้าหาเราคือฝั่งทิศใต้
มันเป็นที่ราบโล่ง
เราไม่มีที่กำบัง
ข้าศึกบนภูเขานั่น
จะจับตาดูความเคลื่อนไหวของเราจากบังเกอร์ ของเขาได้ง่ายๆ เป็นระยะถึง 3 กม.
ท่านครับ
นี่ก็แปลว่าเราเหลือทางเลือกเดียว
- คือฝั่งตะวันออก - ถูกแล้ว
เราจะส่งทีมขนาดเล็กไป
พวกเขาจะเป็นสายลับของเรา
พวกเขาจะทำแผนที่เส้นทางที่เป็นไปได้ ทางฝั่งตะวันออกที่จะให้ที่กำบังแก่เรา...
ได้มากที่สุด
นั่นไง ฉันคิดว่าบังเกอร์ของพวกเขา อยู่อีกฝั่งของสันเขานั่น
เพราะพวกเขาเห็นเส้นทางได้หมดเลยจากที่นั่น
ฉันแน่ใจว่าพวกเขาจับตาดูมันไว้แล้ว
เรียกกัซนาวีหนึ่ง กัซนาวีหนึ่ง
เรียกกัซนาวีสาม ได้ยินแล้วตอบด้วย เปลี่ยน
ท่านครับ เราเห็นทหารอินเดียอยู่ห่างออกไป หนึ่งกิโลเมตรครึ่ง
อาจเป็นทีมลาดตระเวน
อย่ายิงและอย่าเผยให้รู้ตำแหน่งของคุณ
ได้ครับท่าน เปลี่ยน
การัณ กลับมาที่นี่
- ทำไมนายออกไปในที่โล่ง - ขอโทษครับ
ผม...
ผมรู้สึกว่ามีคนอยู่บนภูเขานั่น
ผมรู้สึกว่าผมถูกจับตาดูอยู่
ฟาซิล มาเถอะ หยิบกล้องมา เร็ว!
มาเถอะๆ รีบเข้า
นี่ นั่นโรมิลล่า ดัตตาไม่ใช่เหรอ
นายพูดถูก
- สวัสดีครับ - สวัสดีค่ะ
ที่ที่เกิดการยิงระเบิดห่างไปแค่ไหนคะ
ประมาณสามกิโลครับ
พวกปากีสถานพยายามตัดผ่านทางหลวงมา
- เข้าใจละค่ะ - ไม่ต้องห่วงครับ พวกนั้นทำไม่สำเร็จหรอก
คุณจะไปไหนครับ
คาร์กิลค่ะ อันที่จริงเรามาจากโกลบอลนิวส์
คุณไม่ต้องแนะนำตัวก็ได้ครับ ผมร้อยเอกอาบีร์ ซาเซนา
- สวัสดีค่ะ - นี่ร้อยเอกดิเนช ชาร์มา
- ไงคะ - ร้อยเอกสาเกต อาห์ลูวาเลีย
สวัสดีค่ะ
การยิงระเบิดนี่มาจากอีกฝั่ง ทีมปืนใหญ่จะตัดสินใจเรื่องการตอบโต้
จากนั้นเราก็จะจู่โจมกลับ
ในการทำศึกบนภูเขา
ฝ่ายที่ยึดครองยอดเขาอยู่จะเป็นฝ่ายได้เปรียบ
ดังนั้น...
ก่อนเราจะจู่โจมฝั่งตะวันออกของภูเขานั่น...
เราก็ต้องรู้...
ตำแหน่งที่แน่นอนของบังเกอร์ และแนวกำแพงป้องกันของข้าศึก
รู้ว่าอำนาจการยิงของพวกเขามีเท่าไร
เราจะส่งทีมลาดตระเวนเชิงรุกไป เพื่อทำเรื่องนี้ให้สำเร็จ
แผนเป็นยังไงครับ
ประทีป
ขอบคุณครับ
สี่ทีม
ทีมแรก...
- จะนำโดยคุณ - ครับ
ทีมที่สอง เกาศัล
ทางนี้
คุณจะปฏิบัติการจากบริเวณนี้
ทีมที่สาม สาติช ผู้กองรามันนาจะไปกับคุณด้วย
คุณจะไปจากตรงนั้น
อักบาร์ การัณ กับจ่าธารามวีร์ ซิงห์
ทีมพวกคุณจะประจำการอยู่ตรงนี้ และยิงใส่กองกำลังข้าศึก
นี่ไม่ใช่การจู่โจมครั้งสุดท้าย
เราแค่ต้องทำให้มันดูเหมือนการจู่โจมครั้งสุดท้าย
เมื่อพวกเขาจู่โจมกลับ...
เราจะรู้ตำแหน่งของพวกเขา และอาวุธที่พวกเขาใช้
ครับท่าน
แหวนหมั้น
ยินดีด้วย
ขอบใจ
(กองทัพอากาศอินเดีย)
เอาละ เริ่มได้
- พร้อมนะ ประทีป - ครับผม
ทุกทีม จุดนัดพบ
ท่านครับ พบเป้าหมายที่สามองศา
ระยะห่าง 800 เมตร พวกนั้นมีปืนกลขนาดกลางหนึ่งกระบอก
โอเค ทางตะวันตกเฉียงเหนือของทีมดี
ท่านครับ
เรียกพยัคฆ์ นี่ทีมสองพูด
- มีแนวป้องกันบนเนินหลังอูฐ - แนวป้องกันบนเนินหลังอูฐ โอเค บิโนด
- เรียกพยัคฆ์ - ว่ามาเลย เกาศัล
มีแนวป้องกันอยู่บนลานด้านบนครับ
- แนวป้องกันบนลานด้านบน ทำเครื่องหมายไว้ - ครับ
เรียกพยัคฆ์ พบเป้าหมายที่ 23 องศา ระยะห่าง 650 เมตร เป็นบังเกอร์บนสันเขา
ประทีป ได้ยินไหม บนสันเขา
ทุกทีมกลับฐานได้
กลับฐาน!
ภารกิจลุล่วง
ย้ำอีกครั้ง ภารกิจลุล่วง
แนวป้องกันสองแห่งนี้มีปืนกลเบา และปืนกลขนาดกลาง
มีแนวป้องกันสี่แห่งอยู่บนนั้น
พวกเขามีปืนครก 81 มม. อยู่กระบอกหนึ่ง บนยอดเขานี่
ท่านครับ
- มีอะไรเหรอ ปรีตาม ซิงห์ - พวกเขามีปืนครก 81 มม. สองกระบอกบนนั้น
ต้องใช้เวลาอย่างน้อยสิบวินาที ในการบรรจุกระสุนอาวุธชนิดนี้ใหม่
แต่การยิงระลอกสองมาเร็วกว่านั้นมาก
เขาพูดถูก นั่นแหละประสบการณ์ล่ะ
เรียกกัซนาวีหนึ่ง
ท่านครับ เราขับไล่พวกมันกลับไปได้แล้ว
เจ้างั่ง!
พวกมันมารวบรวมข้อมูลเรื่องบังเกอร์ของเรา แล้วก็กลับไปแล้ว
คอยระวังไว้ นี่ไม่ใช่การโจมตีครั้งสุดท้าย
พวกมันจะกลับมา
- เปลี่ยน - ครับท่าน
จบการติดต่อ
เมื่อวาน ฉันคิดว่าปืนฉันขัดลำกล้องแล้ว
ฉันจะขว้างหินไปที่บังเกอร์นั่น
- ท่านครับ - ตามสบาย
ท่านผู้บังคับการสั่งให้เราย้ายไปที่อื่นวันนี้
ฐานใหม่จะอยู่ใกล้ฝั่งตะวันออก ของภูเขานั่นมากขึ้น
ที่หมู่บ้านซูปรา
- ปรีตาม ซิงห์ - ครับ
เคียงบ่าเคียงไหล่ ย่างก้าวเคียงกัน
เมื่อเราเดินหน้า ข้าศึกจะสะท้านด้วยความกลัว
เคียงบ่าเคียงไหล่ ย่างก้าวเคียงกัน
เมื่อเราเดินหน้า ข้าศึกจะสะท้านด้วยความกลัว
เราต้องเดินหน้าต่อไป
ด้วยความคิดเป็นหนึ่งเดียวในใจเราทุกคน
เราต้องเดินหน้าต่อไป
ด้วยความคิดเป็นหนึ่งเดียวในใจเราทุกคน
ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น เราจะละลายหินผาด้วยความแน่วแน่ของเรา
ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น เราจะบดบังขุนเขาเหมือนหมู่เมฆ
เคียงบ่าเคียงไหล่ ย่างก้าวเคียงกัน
เมื่อเราเดินหน้า ข้าศึกจะสะท้านด้วยความกลัว
เคียงบ่าเคียงไหล่ ย่างก้าวเคียงกัน
เมื่อเราเดินหน้า ข้าศึกจะสะท้านด้วยความกลัว
มาเข้าสู่สมรภูมิอย่างพร้อมสละชีพ
ไม่หยุดพักจนกว่าเราจะถึงจุดหมาย
เรามีความกล้าที่จะหัวเราะ เมื่อเผชิญกับเคราะห์ร้าย
เรามีความเข้มแข้งที่จะบิดแขนของมัจจุราช
เราเหมือนดั่งกำแพงเหล็ก ที่ป้องกันพรมแดนเราไว้
เราตื่นตัวและพร้อมเผชิญหน้ากับศัตรู
ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น เราจะละลายหินผาด้วยความแน่วแน่ของเรา
ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น เราจะบดบังขุนเขาเหมือนหมู่เมฆ
เคียงบ่าเคียงไหล่ ย่างก้าวเคียงกัน
เมื่อเราเดินหน้า ข้าศึกจะสะท้านด้วยความกลัว
รักษาเปลวไฟแห่งความกล้าให้ลุกโชน
ขับร้องเพลงแห่งชัยชนะต่อไป
รักษาเปลวไฟแห่งความกล้าให้ลุกโชน
ขับร้องเพลงแห่งชัยชนะต่อไป
เรามุ่งหน้าออกไปวาดภาพแห่งชัยชนะ
มันจะระบายด้วยสีเลือดของเรา
เรารู้อยู่ในหัวใจเรา
ว่าจะมุ่งมั่นตราบชีพวาย
แม้เปลวไฟและสายฟ้าจะกระหน่ำลงมา บนหนทางเรา
นายจะไม่ได้อยู่ตามลำพัง เพื่อนร่วมรบของฉัน
ไม่ว่าจะพบความยากเข็ญอะไร ไม่ว่าจะพบเหตุขัดแย้งอะไร
สหายของนายจะอยู่กับนาย จากนี้และตลอดไป
ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น เราจะละลายหินผาด้วยความแน่วแน่ของเรา
ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น เราจะบดบังขุนเขาเหมือนหมู่เมฆ
เคียงบ่าเคียงไหล่ ย่างก้าวเคียงกัน
เมื่อเราเดินหน้า ข้าศึกจะสะท้านด้วยความกลัว
ฉันคิดถึงคนที่ฉันรักเสมอ
ความทรงจำเรื่องเธอทรมานหัวใจฉัน
ฉันนึกสงสัยอยู่เสมอ เรื่องจดหมายจากบ้านเหล่านั้น
มันทำให้ฉันร้องไห้
ความทรงจำก็เหมือนเงา มันอยู่กับเราเสมอ
ความฝันก็เหมือนเพื่อน มันเดินทางไปกับเราเสมอ
ไม่มีฝันใดที่จะแหลกสลาย ไม่มีคำสัญญาใดที่จะไม่เป็นจริง
ขอให้คนที่คุณรักอย่างแท้จริง เป็นของคุณเมื่อศึกนี้จบลง
ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น เราจะละลายหินผาด้วยความแน่วแน่ของเรา
ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น เราจะบดบังขุนเขาเหมือนหมู่เมฆ
เคียงบ่าเคียงไหล่ ย่างก้าวเคียงกัน
เมื่อเราเดินหน้า ข้าศึกจะสะท้านด้วยความกลัว
มันคือบทเพลงแห่งขบวนพลของเรา
หุบเขาสะท้อนเสียง
แผ่นดินและแผ่นฟ้าตอบสนอง
สายลมและกาลเวลาตอบสนอง
เส้นทางทุกสาย ขุนเขาทุกลูก ที่ราบทุกแห่ง สะท้อนก้องและบอกว่า
เราจะชนะ ใช่แล้ว เราจะชนะศึกทุกครั้ง
เคียงบ่าเคียงไหล่ ย่างก้าวเคียงกัน
เมื่อเราเดินหน้า ข้าศึกจะสะท้านด้วยความกลัว
เคียงบ่าเคียงไหล่ ย่างก้าวเคียงกัน
เมื่อเราเดินหน้า ข้าศึกจะสะท้านด้วยความกลัว
เคียงบ่าเคียงไหล่ ย่างก้าวเคียงกัน
เมื่อเราเดินหน้า ข้าศึกจะสะท้านด้วยความกลัว
เคียงบ่าเคียงไหล่ ย่างก้าวเคียงกัน
เมื่อเราเดินหน้า ข้าศึกจะสะท้านด้วยความกลัว
- เดินกล้องได้ - เราอยู่ที่โรงพยาบาลทหารบก
วันนี้ทางหลวงสายศรีนคร-เลห์และเมืองคาร์กิล
ต้องเผชิญกับการยิงระเบิดใส่อย่างหนัก จากอีกฝั่งของเส้นแบ่งเขตหยุดยิง
หมู่บ้านและบ้านเรือนจำนวนมากถูกยิงถล่ม
ยังไม่ทราบจำนวนผู้ได้รับบาดเจ็บและเสียชีวิต
แต่คนเจ็บจำนวนมากถูกนำตัว มายังโรงพยาบาลแห่งนี้
มีการอพยพคนออกจาก หมู่บ้านใกล้เส้นแบ่งเขตหยุดยิง
อัลวิน มาเถอะ
ตายจริง
ฉันรู้จักเขา
- ช่วยหลีกทางด้วยครับ - ฉันรู้จักเขาค่ะ หมอ
- เขายังมีชีวิตอยู่หรือเปล่าคะ หมอ - ขอตัวครับ
- ราเกช - การัณ ไม่เจอกันนานเลย
- ไม่เจอกันนานเลย นายประจำอยู่ที่ไหน - ดรัส
- อะไรพานายมาที่นี่ - ข่าวร้ายน่ะ
อาบีร์ ซาเซนาสละชีวิตไปวันนี้
อาบีร์
เขาตายยังไง
โดนยิงระเบิดบนทางหลวง
เกิดอะไรขึ้นน่ะ พวก
มุสโกห์ ดรัส กักซาร์ บาตาลิก ที่พวกนี้ถูกยิงถล่มหมด
ฉันไม่เข้าใจ ทำไมเราต้องทำสงคราม
ทำไมต้องมีคนตายมากขนาดนี้
เมื่อไรที่เราจะเข้าใจ
สงครามแก้ปัญหาไม่ได้ มีแต่สันติภาพที่ทำได้
หุบปากซะ! หุบปากไปเลย!
ไปสั่งสอนเรื่องสันติภาพที่อื่น ไสหัวไป
ผมคิดว่าคุณเข้าใจเราผิด
คุณอยากได้สันติภาพเหรอ เราก็อยากได้เหมือนกัน
เราควรทำยังไงล่ะ ยืนพนมมือเฉยๆ
แล้วก็เอาประเทศเรา ใส่พานถวายให้พวกเขาเหรอ
สันติภาพ
ผู้กองอาบีร์ ซาเซนาก็ต้องการสันติภาพ
เขาไม่ได้ไปโจมตีประเทศอื่น
ประเทศเขาต่างหากที่ถูกโจมตี!
ถนนที่เขานอนตายอยู่บนนั้น เป็นส่วนหนึ่งของอินเดีย
ไปดูศพเขาสิ
แล้วค่อยมาพูดเรื่องสันติภาพ
ไป! ไปดูเขา
สาเกต มาเถอะ
ไม่เป็นไร ฉันไม่เป็นไร
เขาเสียเพื่อนที่สนิทกันมากของเขาไป
ฉันเคยพบผู้กองอาบีร์ ซาเซนาครั้งหนึ่ง
ขอตัวนะ
- มีปัญหาอะไรหรือเปล่า - คนขับรถเราเอารถเราไปแล้ว
อ้าว
อยากให้ไปส่งไหม
- ขอบคุณ ราตรีสวัสดิ์ - ราตรีสวัสดิ์
- โรมี่ - ไปก่อนเลยอัลวิน เดี๋ยวตามไป
การัณ จำที่เธอบอกฉันได้ไหม ว่าเธอจะตัดสินใจว่าเราควรเจอกันหรือเปล่า
จำได้
- ตกลงเธอคิดว่าไง - ไม่รู้สิ
- ขอบใจที่มาส่งนะ - ไม่เป็นไร
โรมี่
ฉันควรพูดเรื่องนี้ก่อนนี้
ยินดีด้วยนะเรื่องการหมั้น
ราตรีสวัสดิ์
คุณบ้าไปแล้วเหรอ คุณบ้าหรือเปล่า ตกลงคุณอยากไปคาร์กิลสินะ
- หัวหน้าฉันก็พูดแบบเดียวกัน - เขาพูดถูก
ทำไมคุณต้องไปที่เขตสงครามด้วย
- ทำไมคุณถึงอยากเอาตัวไปเสี่ยง - ไม่เสี่ยงสักหน่อย
และต่อให้เสี่ยงจริง มันก็คุ้ม
- จะยังไงก็เถอะ วันหลังจากที่ฉัน... - คุณควรคุยกับผมก่อน
ทำไมล่ะ
โอ๊ย ไม่เอาน่า คุณเป็นคู่หมั้นผมนะ
แล้วไง
โรมี่ มาพูดให้ชัดกันสองสามเรื่องนะ
ถ้าเราอยากอยู่ด้วยกัน ทัศนคตินี้มันใช้ไม่ได้
คุณต้องเปลี่ยนเรื่องนี้ซะ
เปลี่ยนอะไร
มันเข้าใจยากงั้นเหรอ
อีกไม่นานเราจะแต่งงานกัน คนเราแต่งงานเพื่อลงหลักปักฐาน
เรื่องนั้นจะไม่เกิดขึ้นถ้าคุณคอยแต่จะมุ่ง ออกไปยังแนวหน้าของสงคราม
ราจีฟ คุณเป็นรองประธานฝ่ายขายของบริษัท
คุณเดินทางไปนิวยอร์กกับลอนดอนทุกเดือน
คุณจะเลิกไปต่างประเทศหลังแต่งงานไหม
- นั่นมันงานผม - แล้วนี่ก็งานฉัน!
บอกตรงๆ นะ มันเป็นมากกว่างาน
คาร์กิลถูกผู้รุกรานเข้ายึดครอง
ในฐานะคนอินเดีย ฉันมีหน้าที่ ต้องรายงานข่าวจากที่นั่น
ไม่เอาน่า ขอทีเถอะ ผมก็เป็นคนอินเดียเหมือนกัน
ผมไม่ได้ลืมวัฒนธรรมและค่านิยมของผม
และผมก็หัวเสียเพราะค่านิยมพวกนั้น สำคัญกับผมมาก
เข้าใจละค่ะ สรุปว่าตามค่านิยมพวกนั้น
ฉันจะต้องทำตามคุณทุกอย่าง ใช่ไหมคะ
- ผมไม่ได้พูดแบบนั้น - คุณหมายความแบบนั้น!
ตอนเราเจอกันในรายการทีวีนั่น คุณมีเรื่องดีๆ พูดเกี่ยวกับฉันเยอะแยะ
ชีวิตไม่ใช่รายการทีวี โรมี่!
คุณจะไม่ไปคาร์กิล
ราจีฟ ฉันขอบคุณเท่าไรก็คงไม่พอ ที่คุณทำให้ฉันรู้ว่าที่จริงคุณรู้สึกยังไง
นี่แหวนของคุณ
พรุ่งนี้ เวลา 2000...
เราจะเข้าจู่โจมข้าศึกตอนพลบค่ำ นี่คือแนวหน้าลวงของพวกเขา
เราต้องทำลายแนวป้องกัน และบังเกอร์ของพวกเขา
เราต้องเปลี่ยนแนวหน้าลวงนี่ ให้เป็นฐานที่มั่นของเรา
เพื่อจะยึดภูเขานี่คืนมา จะมีการเข้าโจมตี บนสันเขาด้านบน...
จากฐานที่มั่นนั่น
ทีนี้
ทุกคนต้องชัดเจนเกี่ยวกับปฏิบัติการนี้
ละเอียดถี่ถ้วนกับงานที่แต่ละคนได้รับมอบหมาย
โอเค บินสแตนด์บาย
ท่านครับ หน่วยปืนใหญ่จะเริ่มระดมยิง พื้นที่นี้ในเวลา 1600
ดีแล้ว การกระหน่ำยิงสี่ชั่วโมง ควรจะช่วยให้เป้าหมายอ่อนกำลังลง
ตามที่เห็นค่ะ หน่วยปืนใหญ่ของเรา กำลังระดมยิงยอดเขา 5179
ด้วยปืนโบฟอร์ส
การกระหน่ำยิงนี้ดำเนินมาตั้งแต่หนึ่งชั่วโมงที่แล้ว
กองทัพอินเดียพร้อมเข้าจู่โจม
โรมิลล่า ดัตตา โกลบอลนิวส์รายงานค่ะ
ยิง!
กองร้อยอัลฟ่า กองร้อยอัลฟ่า นี่พยัคฆ์
นี่กองร้อยอัลฟ่า ตอบด้วย พยัคฆ์
ทุกทีม ได้เวลาที่เหมาะสมแล้ว
ย้ำอีกครั้ง ได้เวลาแล้ว!
โอเคครับ!
เข้าที่กำบัง!
บุก!
ยิง! ยิงเลย!
การัณ!
ควบคุมไว้!
ราชติลัก กีโชริลัล รามัน บุกต่อไปถึงสนามเพลาะบนนั้นกัน
- ตาร์เซม ซิงห์ ยิงคุ้มกันเราไว้ - ครับ!
ไปกันเถอะ
ระวังด้วย ระวัง
- พาเขาไปหาหมอ! - ครับผม
คุณจะไม่เป็นไร
ระวังหน่อย
เดินหน้า!
- ผู้ที่สรรเสิญพระเจ้า! - แด่พระเจ้า!
ออกไป...
เสนคุปตะเรียกเกาศัล เสนคุปตะเรียกเกาศัล
นี่เกาศัล
- ใช้ปืนกลเบายิงบังเกอร์หมายเลขสี่ - โอเค
ฉันจะใช้ปืนกลเบา
กลุ่มปืนกลเบา พัวพันข้าศึก ที่ประจำอยู่ที่บังเกอร์หมายเลขสี่ไว้
ยิง!
จู่โจม!
ร้อยเอก
เรียกกัซนาวีสาม
ทำไมถึงหยุดยิง
กัซนาวีสาม ตอบด้วย! ทำไมถึงหยุดยิง
การยิงหยุดลงเพราะทหารของแกถึงจุดจบแล้วไง
อย่ามายุ่งกับเรา ไม่งั้น ฉันสาบานต่อพระเจ้าว่า เราจะไม่ไว้ชีวิตแก!
แกฟังดูเหมือนชาวมุสลิมนะ
สำหรับแก ฉันก็แค่ชาวอินเดียคนหนึ่ง
ทำได้ยอด เกาศัล
- สาติช ทำได้ดี - ขอบคุณครับ
ท่านครับ ดูนี่สิครับ
ท่านครับ พวกเขาไม่ใช่ผู้ก่อการร้าย
พวกเขาเป็นทหารและนายทหาร ของกองทัพปากีสถาน
ดูบัตรประจำตัวพวกนี้สิครับ
มันเป็นของกรมทหารราบเบาเหนือของปากีสถาน
เราพบบัตรปันส่วนเสบียงและจดหมาย
คนนั้นเป็นร้อยเอก บัตรประจำตัวนี่อยู่ในกระเป๋าเขา
เก็บนี่ไว้
ท่านครับ นี่อาวุธของพวกเขา
พวกเขาเตรียมตัวมาดีครับ
เข้าใจแล้ว
เข้าใจแล้ว เอาปืนนั่นมาให้ดูหน่อย
- เราพบเสบียงมากพอสมควรเหมือนกัน - ผมคิดว่าพวกเขาวางแผนอยู่ระยะยาว
ถ้าให้พูดเป็นภาษาบ้านเกิดฉัน
"คนที่จัดการบ้านตัวเองไม่ได้
ไม่ควรออกไปพิชิตโลก"
- ถ่ายภาพกับหน่วยหน่อยครับ - ได้สิ ทำไมจะไม่ล่ะ มาเถอะ หนุ่มๆ
พร้อมนะครับ
- ขอบคุณครับ - เอาละ
จ่าธารามวีร์ ซิงห์
บอกให้ทหารบางคนของเรา...
ไปฝังศพพวกเขาให้เหมาะสม
ครับผม
มีอะไรเหรอ
ประทีป
ท่านครับ ผมคิดว่า...
พวกเขากำลังคิดถึงทหารที่สละชีพของเรา
ที่ศพถูกทำลายยับเยิน
เข้าใจละ
เข้าใจแล้ว
มีความแตกต่างอยู่ระหว่างพวกเขากับพวกเรา
กองทัพประเภทไหนกันที่ปฏิเสธจะรับศพ นายทหารกับทหารของตัวเองไป
เราควรเปลี่ยนเป็นแบบพวกเขาเหรอ
นี่คือกองทัพอินเดีย!
ในฐานะชาวอินเดีย เรามีวิธีที่เหมาะสม ในการจัดการกับข้าศึกเรา
จ่าธารามวีร์ ซิงห์
ไปฝังศพพวกเขาให้เหมาะสม
ครับผม
เอาละ สุภาพบุรุษทั้งหลาย
เรายังต้องไปอีกไกล
เราต้องขึ้นไปถึงสันเขาด้านบนของภูเขา
ซึ่งเป็นจุดที่พวกเขาใช้เล็งยิงทางหลวงของเรา
- ประทีป - ครับ
เรียกอีกกองร้อยมา นายทหารกับทหารทุกคนจะกลับไปฐาน
- การัณ - ครับ
ประทีปเล่าให้ผมฟังว่า คุณช่วยชีวิตรามันนาไว้ยังไง
ทำได้ดีนี่
ขอบคุณครับ
- ผู้กองเชอร์กิล - ผู้กองเชอร์กิล
น่าทึ่งจริงๆ ราชติลัก ซิงห์ ทำไมนายพูดอะไรเกินจริงไปหมด
ใช่ เขาเวอร์ตลอด
ฉันสาบานนะ เชื่อฉันสิ เขารอดตายเฉียดฉิวมาเกือบหกรอบแล้ว
เขาอยู่หลังก้อนหินก้อนหนึ่ง และทันทีที่เขาขยับ
ก็มีเสียงดังตูม!
เรื่องแบบเดียวกันเกิดขึ้นตอนเขาย้ายที่
กระสุนกับระเบิดตกมารอบตัวเขา ตูมๆ! แต่ไม่มีอะไรทำอันตรายเขาได้เลย
- แล้วไงต่อ - แล้วเขาก็เดินหน้าไปกับกีโชริลัล
ท่านครับ กีโชริลัลโดนกระสุน แต่เขาปลอดภัย
เขาโชคดีขนาดนั้นแหละ
เข้าใจแล้ว
นายเอาโชคฉันไปได้เลย พวก
- ฉันจะเอามันมาเลยนะ - เอาเลย
- ราชติลัก - ครับ
เมียนายเพิ่งคลอดลูกไม่ใช่เหรอ
ผู้ชายหรือผู้หญิงล่ะ
ผู้หญิงครับ
นายเป็นคนโชคดี
คุณเห็นนั่นไหมครับ
เมื่อวานทหารพวกนี้ยังเศร้าอยู่ พวกเขาอาลัยอาวรณ์เพื่อนที่ตายไป
แต่ดูสิว่าทหารก้าวข้ามความเสียใจของตัวเอง ได้เร็วขนาดไหน
เขาจะทำอะไรอื่นได้อีกล่ะ
ใครๆ ก็บอกเราอยู่เรื่อยว่า สงครามเป็นเรื่องเลวร้าย
ใครล่ะจะรู้เรื่องนี้ดีไปกว่าทหาร
ทำไมสงครามถึงเกิดขึ้น
พระเจ้าสร้างโลกนี้ขึ้นมา
แต่ความโลภของคนแบ่งแยกมัน ด้วยเหล็กและดินปืน
เป็นของแกกับของฉัน
ผมดีใจนะครับที่ดวงจันทร์อยู่บนฟ้า
ถ้ามันอยู่ข้างล่างนี่ เราคงหั่นมันเป็นชิ้นๆ
นั่นก็จริง
สวัสดีครับ
- เชอร์กิล - ครับ
ฉันเพิ่งไปโรงพยาบาลทหารบกมา รามันนาพ้นขีดอันตรายแล้ว
- ข่าวดีนี่ครับ - เขาขอให้ฉันบอกอะไรนายอย่างหนึ่ง
- อะไรเหรอครับ - ขอบใจ
ท่านผู้บังคับการบอกว่าเรายังต้องไปกันอีกไกล
เราจะทำมันให้เสร็จให้เร็วที่สุดที่เป็นได้
- เอานี่ไป - อะไรเหรอครับ
แผนที่บริเวณเป้าหมายสุดท้ายของเรา
นายเก็บมันติดตัวไว้และศึกษามันซะ
ทุกเส้นทางของภูเขาลูกนี้
ควรฝังลึกอยู่ในความทรงจำนาย
- ครับผม - ดีแล้ว
เรามาที่นี่เพื่อพบพันเอกดามเล
- คุณได้รับอนุญาตจากเขาไหม - ไม่ค่ะ แต่...
- ขอโทษครับ คุณผ่านเข้าไปไม่ได้ - เราต้องพบเขา
เรามาจากสื่อ นี่บัตรประจำตัวฉัน
- จักรธาร์! - ครับผม
ให้พวกเขาเข้ามา
ไง
พวกคุณมาที่นี่ทำไม
เราต้องพบพันเอกดามเล
มีทหารบางคนของกรมนี้อยู่ในโรงพยาบาล
เราอยากสัมภาษณ์เขาเรื่องนั้น
อีกไม่นานเขาก็มา พวกคุณรอเขาก็ได้ แต่ว่า...
ห้ามใช้กล้องโดยไม่ได้รับอนุญาต
ผมจะเก็บมันไว้ในรถ
เธอไปนั่งตรงนั้นก็ได้
- คนหมู่บ้านนี้ไปอยู่ไหน - เราย้ายพวกเขาไปอยู่ที่ค่ายพัก...
สักสองสามวัน
ทุกวันนี้ฉันเห็นหมู่บ้านร้างคนเยอะเลย ใกล้เส้นแบ่งเขตหยุดยิง
หมู่บ้านดูแปลกนะพอไม่มีคนอยู่
ก็จริง
รู้ไหม ฉันสงสัยอยู่บ่อยๆ ว่าชีวิตที่นี่เป็นยังไงก่อนสงคราม
ทุกวันนี้...
ดูนั่นสิ
นั่นโรงเรียน นายทหารพักอยู่ที่นั่นตอนนี้
มีมัสยิดอยู่ข้างนอกนั่น
แล้วก็สภาหมู่บ้าน
ตอนนี้ไม่มีใครอยู่
เธอเปลี่ยนไปนะ
เธอไม่เปลี่ยนเหรอ
ฉันจำเรื่องราวได้มากมายหลายอย่าง
ภาพในใจฉันชัดเจนเหมือนภาพถ่าย
ฉันจะลืมมันได้ยังไง
ฉันจะทำให้หัวใจฉันเข้าใจได้ยังไง
ฉันมีเรื่องมากเหลือเกินที่จะบอกเธอ
แต่คำพูดของฉันหาทางออกไปไม่ได้
ฉันหวังว่าสักวันเธอจะได้ยินฉัน
สำหรับวันนี้ เธอก็หลงทางพอๆ กับฉัน
ทำไมเรื่องราวของเราไม่มีจุดจบ
ระยะห่างนี้แทรกเข้ามาระหว่างเราตั้งแต่เมื่อไร
คำถามทอดอยู่อย่างไร้คำตอบ แต่เรากลับไม่พูดอะไรเลย
ฉันไม่รู้ว่าจะโทษใคร
สายใยแห่งความสับสนเกาะเต็มความคิดเรา
เราจะได้รับอะไรจากการสูญเสียนี้
ทำไมฉันรู้สึกไร้ความสามารถเหลือเกิน
เราหลงทางไปได้ยังไง
ระยะห่างนี้เข้ามาแทรกกลาง ระหว่างเราได้ยังไง
ฉันมีเรื่องมากเหลือเกินที่จะบอกเธอ
แต่คำพูดของฉันหาทางออกไปไม่ได้
ฉันหวังว่าสักวันเธอจะได้ยินฉัน
สำหรับวันนี้ เธอก็หลงทางพอๆ กับฉัน
ฉันจำเรื่องราวได้มากมายหลายอย่าง
ภาพในใจฉันชัดเจนเหมือนภาพถ่าย
ฉันจะลืมมันได้ยังไง
ฉันจะทำให้หัวใจฉันเข้าใจได้ยังไง
ช่วงเวลาที่คุณเฝ้ารอ
ได้มาถึงแล้ว
คืนนี้เราจะจู่โจมสันเขาด้านบน
แต่จำไว้ว่าคราวนี้มันจะยากขึ้น
ข้อแรก!
เส้นทางบนภูเขานั่นชันขึ้น
ข้อสอง!
ข้าศึกที่เสียภูเขานั่นไปครึ่งหนึ่งแล้ว
จะตื่นตัวกว่าเดิมในคราวนี้
- ไม่มีปัญหาครับ - ดี!
เราจะเริ่มเคลื่อนพลในเวลา 2300
และสุดท้ายแล้ว...
ผมก็อยากเห็น...
ธงของเราโบกสะบัดอยู่บนยอดเขาสูงสุด
ตอนเช้าวันพรุ่งนี้!
พยัคฆ์ทำให้ฉันเกิดแรงบันดาลใจ ด้วยวิธีที่เขาพูด
เราต้องเอาธงไปปักตรงที่เขาขอเราให้ได้
ฉันทำงานนั่นเสร็จไปครึ่งหนึ่งแล้ว
นี่คือธงนั่น ตอนนี้อย่างเดียวที่ฉันต้องทำ ก็คือเอามันไปปักที่นั่น
ฉันหวังว่าฉันจะอยู่ที่นั่น ได้เห็นเรื่องนั้นเกิดขึ้น
นายต้องอยู่ที่นั่นอยู่แล้ว
เชื่อฉันเถอะ
- งั้นเหรอ - แล้วจะเห็นเองน่า
"ถึงการัณ ฉันหวังว่านายจะไม่เป็นไร
เราคิดถึงนาย เรารอนายอยู่
จะว่าไปแล้ว โรมี่อยู่ที่นั่น นายได้เจอเธอไหม
เธอเลิกกับราจีฟหลังจากหมั้นแค่ไม่กี่วัน
การัณ ฉันไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น ระหว่างพวกนายสองคน
แต่ฉันหวังว่าพวกนายจะเป็นเพื่อนกัน
ชนะสงคราม และกลับบ้านมาเร็วๆ เราจะได้จัดงานสังสรรค์มันๆ กัน
รัก อาชู"
การัณ วิศัล ไปกันเถอะ
ธารามวีร์ ซิงห์ ไปเร็ว มีที่กำบังอยู่ข้างหน้า
ครับ
มุ่งหน้าไป เราจะยิงคุ้มกันให้!
พยัคฆ์ตอบด้วย
มีการยิงไม่หยุดเลยครับ
เรามุ่งหน้าต่อไปได้ยาก
หมอบ! หมอบลง!
กิติ!
ทุกคน หาที่กำบัง!
ดูแลเขาด้วย มุ่งหน้าต่อไป!
พวกนั้นยิงใส่ไม่หยุด เราอยู่ที่นี่ต่อไปไม่ได้แล้ว
ไม่มีที่กำบังทางด้านนี้ครับ!
- ราชติลัก - ครับ
พาทหารคนหนึ่งไปด้วย
หาว่าเลยโขดหินพวกนี้ไป มีทางไปข้างหน้าต่อไหม
- ได้ครับ - ท่านครับ ผมไปกับเขาเอง
โอเค ไปได้!
ทาร์เซม!
ทาร์เซม ลุกขึ้นมา!
มานี่สิ ทาร์เซม! มา!
ทาร์เซม ลุกขึ้น!
ทาร์เซม มานี่!
ทาร์เซม!
ห้ามเลือดก่อน เอายาแก้ปวดมา เร็ว!
เอาเปลหามมาให้เขา เอาตัวเขาไป!
- โคปาล ซิงห์ - ครับ
ไม่มีประโยชน์ที่จะอยู่ที่นี่ เราต้องเดินหน้าต่อ
เอาคนที่เหลือของนายไป...
ท่านครับ ท่าน ไหวไหมครับ
เออ ไม่เป็นไร
ท่านครับ ท่านจะไปต่อไม่ได้นะ
อยู่ต่อที่นี่แหละ ผมจะไปจัดการมันเอง
ฟังฉันนะ
ฉันต้องการให้นายยิงคุ้มกัน
ฉันจะไปอีกฝั่งของบังเกอร์
ตอนนี้เลย!
ท่าน!
ไม่นะ!
สาติช!
- คุณครับ - ฉันไม่เป็นไร
อดทนไว้ครับ
ผู้กองมิชราอยู่ข้างล่างนั่น
- กานชยัม พาเขาไป - ครับ
เร็ว! ระวังด้วย!
ท่านครับ ผมส่งกันกา ซิงห์ไปขอความช่วยเหลือ
อย่าส่งเขาไปคนเดียว ไปกับเขาด้วย
เราจะทิ้งท่านไว้ในสภาพนี้ได้ยังไงครับ
ถ้าเขาโดนยิงระหว่างทาง พวกเขาจะไม่ได้รับสารนั่น
ท่านครับ ทำไมท่านอยากช่วยชีวิตผม ผมจะไม่ทิ้งท่านไว้ที่นี่
โยเกนเดอร์ ฉันอาจบาดเจ็บ แต่ฉันยังเป็นผู้บังคับบัญชานาย
นี่เป็นคำสั่ง ไปได้แล้ว
เพื่ออินเดียครับ
เพื่ออินเดีย
กันกา ซิงห์!
ช่วยเขา...
อักบาร์!
ทำใจดีๆ ไว้นะ อักบาร์
ไม่ต้องห่วง นายไม่เป็นไรหรอก
- อย่ายอมแพ้นะ อักบาร์ - ไม่...
มิชรา เอาธงไปปัก...
- ต้องปักธงนั่น! - ได้สิ
ใช่แล้ว นายจะเป็นคนทำมัน!
นายจะทำ อักบาร์!
คีมคีบ ขอคีมคีบ ด่วน!
ทนหน่อยนะ อักบาร์
เราจะไปมาลีฮาบัดกัน
และไปสวนมะม่วงของนาย
เร็วเข้า ขอสำลี
อย่ายอมแพ้นะ
นายสัญญาไว้แล้วว่าเราจะไป
อักบาร์
อย่ายอมแพ้สิ
ไม่เอาน่า อักบาร์ อย่ายอมแพ้นะ อย่ายอมแพ้เลย
อักบาร์
อักบาร์!
ผู้กองครับ
เป็นอะไรหรือเปล่าครับ
อาลิจู จอดก่อน
การัณ
เป็นอะไรหรือเปล่า
โรมี่
เธอพูดมาตลอด...
ว่าชีวิตฉันขาดเป้าหมาย
จำได้ไหม
ตอนนี้ฉันมีแล้ว
นั่นคือเป้าหมายของฉัน
การัณ
สุนิล
ผมไม่สงสัยเรื่องความมุ่งมั่น กับความกล้าของคุณหรอกนะ
แต่นายทหารกับทหารจำนวนมาก จากกรมของคุณเสียชีวิตไป
อีกมากได้รับบาดเจ็บ
คนที่เหลืออาจอ่อนล้ามาก
ผมว่าจะเป็นเรื่องฉลาดที่จะมอบหมายงาน การยึดภูเขานั่นคืน...
ให้กรมอื่น
ท่านครับ
- เราจะทำสำเร็จ - ผมไม่มีเวลานะ ผู้พันดามเล
ผู้รุกรานยิงระเบิดใส่ทางหลวง จากยอดเขา 5179
ขบวนรถบรรทุกของเราเคลื่อนไปไม่ได้
อาวุธและกระสุน เสบียง ความช่วยเหลือ ทางการแพทย์ และสิ่งของอื่นๆ ทั้งหมด
จนกว่าผู้รุกรานจะถูกขับไล่ไป
ทางหลวงนั่นก็ไม่ปลอดภัยสำหรับเรา
คุณเข้าใจเรื่องที่ผมกำลังพูดไหม
ผมต้องการเวลาครับ ท่าน
ได้
ผมให้เวลาคุณอีกสองวัน
สี่สิบแปดชั่วโมง
คุณจะได้รับคำสั่ง ให้เคลื่อนกำลังพลออกหลังจากนั้น
ครับ
สุภาพบุรุษทั้งหลาย กรมนี้...
พร้อมรับเรื่องท้าทายอะไรก็ตามที่เสนอมาตลอด
และส่งมอบผลงานเชิงบวกเสมอ ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น
ถ้าเราล้มเหลวที่จะทำแบบนั้นในคราวนี้
ชื่อเสียงของกรมนี้...
ก็จะด่างพร้อยไปตลอดกาล
เราจะไม่ปล่อยให้เกิดเรื่องแบบนั้นครับ
สั่งการเรามาเลย
กรมของเรา...
จะยังปักหลักอยู่ทางฝั่งตะวันออก
เราจะระดมยิงต่อไปจากที่นั่น
แต่การยิงระเบิดนั่นจะทำหน้าที่ เป็นเครื่องหลอกล่อ
ระหว่างนั้น นายทหารคนอื่นๆ
และทหารที่ปีนผาได้
จะเดินทางออกห่างจากสายตาข้าศึก
เพื่อไปยังฝั่งตะวันตกของภูเขา และเข้าจู่โจมแบบไม่ให้ตั้งตัว
หน้าผานั่นสูงเท่าไรนะครับ
ประมาณ 240 เมตร ประทีป ขอภาพถ่าย
ฝั่งนี้จะไม่มีใครคอยจับตาดู
เพราะเป็นไปไม่ได้ที่จะปีนขึ้นไป
แต่คุณต้องทำให้มันเป็นไปได้
ทีมจะออกเดินทางตอนฟ้าสาง
เริ่มเตรียมตัวได้
- ครับ - ครับ
มีอะไรเหรอ
ท่านครับ ผมสัญญากับท่าน
ภารกิจนี้จะสำเร็จ
ไม่อย่างนั้นผมจะไม่ขอมีชีวิตกลับมา
นี่คือ...
คำสัญญาครับ
โชคดีนะ
เราต้องไปรายงานตัวที่ลานจอด ฮ. ตีห้าครึ่ง
ท่านครับ ผม...
ไป ไปเถอะ
- ไง - ไง
ฉันคิดถึงเธอ โรมี่
ฉันคิดถึงเธอตลอดเวลา
ฉันก็ด้วย
ฉันจะไปปฏิบัติภารกิจพรุ่งนี้
ฉันจะรอเธอ
ฉันอาจไม่ได้กลับมา
ฉันจะรอตลอดไป
โปรดแสดงความเคารพครั้งสุดท้าย กับเหล่าทหารที่สละชีพ...
- ฮัลโหล - ฮัลโหล พ่อครับ
การัณ ลูกพ่อ
ลูกอยู่ไหน เป็นยังไงบ้าง
ผมบอกพ่อไม่ได้ครับว่าผมอยู่ไหน
แต่ผมไม่เป็นไรครับ พ่อ
ขอบคุณพระเจ้า
แม่ของลูกสวดภาวนาให้ลูกตลอดเวลา
แม่ไม่อยู่บ้าน
ผมโทรมาคุยกับพ่อครับ
ผมต้องบอกอะไรพ่อบางอย่าง ที่ผมไม่เคยกล้าพูดมาก่อน
พ่อครับ
พ่อเป็นพ่อที่ยอดเยี่ยมมาก
แต่ผมกลับเอาแต่ทำให้พ่อทุกข์ใจ
อย่าพูดแบบนั้นสิ การัณ
อย่าคิดว่าผมไม่รู้ตัวเรื่องนี้นะครับ
ผมรักพ่อครับ
พ่อก็รักลูก
ทีนี้ ให้พ่อบอกอะไรลูกบางอย่างนะ
ไม่มีหุ้นส่วนธุรกิจหรือเพื่อนของพ่อ แม้แต่คนเดียว...
ที่มีลูกหรือพี่น้อง...
อยู่ข้างนอกนั่นที่แนวหน้า
พวกเขาพูดถึงมันอยู่เรื่อย
แต่พ่อพูดได้อย่างภาคภูมิใจ ว่าลูกของพ่ออยู่ในสนามรบ
พ่อเคยหงุดหงิดกับลูกในบางครั้ง
แต่วันนี้พ่อภูมิใจในตัวลูก
พ่อภูมิใจในตัวลูก
ขอบคุณครับ พ่อ ขอบคุณ
- โชคดีนะ เกาศัล - ขอบคุณครับ
นี่ไว้สำหรับตอนภารกิจสำเร็จ เราจะรอสัญญาณจากคุณ
ครับท่าน!
- โชคดีนะ มานจิต - ขอบคุณครับ
- การัณ โชคดีนะ - ขอบคุณครับ
จ่าปรีตาม ซิงห์
ผู้กองครับ
ผมรู้จักพวกมันดี
หลังจากพวกปากีสถานแพ้แล้ว มันจะกลับมาอีกรอบ
อย่าหย่อนการป้องกันหลังจากชนะศึกแล้ว
จำเรื่องนี้ไว้ครับ
ผมจะจำ
- เพื่ออินเดีย! - เพื่ออินเดีย!
การัณ!
ฉันมีอะไรให้นาย
นี่คือธงที่อักบาร์อยากเอาไปปัก
รับมันไป
แทนตัวเขา
แทนตัวฉัน
แทนพวกเราทุกคน นายต้องไปปักมัน!
ธงนี่จะได้ไปปักแน่ หมอ!
ไว้ใจผม
การัณ นายโอเคไหม
- โอเค วิศัลล่ะ - ฉันโอเค
ท่านครับ
- ท่านครับ ท่านต้องกลับไป - ธารามวีร์
อย่าห่วงเรื่องฉัน ตั้งใจทำภารกิจไป
ปืนฉันอยู่ไหน
- ท่านครับ - เอาปืนมาให้ฉัน
ภาคิรัฐกับฉันจะยิงคุ้มกันให้
มานจิต นำทีมหนึ่งไป การัณ นำอีกทีม
- เข้าใจนะ - ครับผม!
ไปเลย ไอ้หนุ่ม!
เราติดต่อใครไม่ได้ วิทยุเสียหาย
ให้ตายสิ
โอเค
- ราชติลัก - ครับผม
ย้ายศพไปไว้ตรงนั้น
- บาบูลัล - ครับ
เฝ้าอยู่ตรงนั้นแหละ
- ภาคิรัฐเจ็บหนัก ดูแลด้วย - ครับผม
ให้ยาแก้ปวดเขาและช่วยปฐมพยาบาลเขา
ได้ครับ
ถ้าเราไม่รอดกลับมา อาจต้องใช้เวลาสองหรือสามวัน
กว่ากรมของเราจะหานายเจอ
เอาน้ำนี่ไปเพิ่ม
เอาละ
พวกเราหกคนจะต้องทำงานนี้ให้สำเร็จ
- ไปกันเถอะ - เดี๋ยว
อย่าเพิ่งลืมตัวด่วนทำอะไร
ที่จะเป็นประโยชน์ต่อข้าศึกเราเลย
- นายหมายความว่าไง - คิดดูสิ
เราเหลือกันอยู่ครึ่งเดียว เราไม่รู้ว่า มีผู้รุกรานอยู่ข้างบนนั้นมากแค่ไหน
แล้วไง เราก็จะพยายามจนตัวตาย
ฉันไม่กลัวตาย
แต่ถ้าพวกนั้นตระหนักได้ว่า เส้นทางฝั่งนี้เข้าถึงได้
เราจะไม่มีโอกาสครั้งที่สองอีก
ทั้งหมดที่ฉันพูดก็คือ...
ถ้าเราเข้าโจมตี เราจะล้มเหลวไม่ได้
ทำไมเราจะล้มเหลวล่ะ
นายไม่เข้าใจ
ฟังฉันนะ
ผู้พันดามเลส่งคน 12 คนมาปฏิบัติภารกิจนี้
- ตอนนี้เรามีกันแค่หกคน - ฉันรู้เรื่องนั้น
แต่ถ้าเราเชื่อมั่นในตัวเอง เราก็มีกำลังไม่น้อยไปกว่าคน 12 คน
ก็ได้
พวกนายจะนั่งอยู่ตรงนี้หรือกลับไปก็ได้
ฉันจะเดินหน้าต่อ
ให้ตาย ฉันไปคนเดียวก็ได้
อะไรจะเกิดก็ต้องเกิด
มาเถอะ ไปต่อสิ เราต้องไปให้ถึงยอดเขาในสองชั่วโมง
เรียกกวางบึง นี่รังพยัคฆ์
เรียกกวางบึง ได้ยินไหม เปลี่ยน
เรียกกวางบึง เรียกกวางบึง
ท่านครับ ไม่มีใครตอบครับ
- พยายามต่อไป - ได้ครับ
กวางบึง ตอบด้วย ตอบด้วย กวางบึง
ปีนหน้าผานั่นตอนกลางคืนเหรอ
ทำไม่ได้หรอก
- เป็นไปไม่ได้ - งั้นเอาไงต่อ
เราต้องปีนมันตอนนี้เลย
- ตอนกลางวัน - เอาจริงเหรอ
เขาพูดถูก
ดูแผนที่นี่สิ
พวกปากีสถานมองไม่เห็นฝั่งนี้ของภูเขา
ส่วนพวกที่อยู่บนโน้น มาหวังกันเถอะว่า พวกนั้นไม่ได้จับตาดูฝั่งนี้ของภูเขาอยู่
มีแนวหินยื่นอยู่ต่ำลงมา 30 เมตรใต้สันเขา
เราจะพยายามไปถึงที่นั่นช่วงกลางวัน
แล้วตอนหน่วยปืนใหญ่ของเรา เริ่มระดมยิงยอดเขา
จากอีกฝั่ง...
เราก็จะปีนผา 30 เมตรที่เหลือขึ้นไป
แผนนั่นฟังดูดีนะ
แต่มันจะใช้เวลากว่าเราจะไปถึงที่นั่น
ถ้ามีใครเห็นเราล่ะ
นั่นก็เป็นไปได้
แต่มันเป็นโอกาสเดียวของเรา
- เรียกกัซนาวีหนึ่ง จากฐาน เปลี่ยน - กัซนาวีหนึ่งพูด เปลี่ยน
กัซนาวีหนึ่ง ความคืบหน้าเป็นยังไง เปลี่ยน
เราตื่นตัวเต็มที่ และควบคุมสถานการณ์ได้ เปลี่ยน
ดีแล้ว พยายามต่อไป จบการสนทนา
ท่านครับ
- จำเสียงนั่นได้ไหม - ฟังดูคุ้นๆ นะครับ
พลจัตวาจัมเชด บาโลช
ผมได้ยินมาว่าเขาชั่วร้ายสุดๆ
เราต้องการคนอย่างเขาสำหรับงานแบบนั้น
นั่นคือสาเหตุที่คุณเป็นคนคุมยอดเขานี่หรือครับ
จะว่าอย่างนั้นก็ได้
- ทุกอย่างเรียบร้อยไหม - ครับ
อีกไม่กี่วัน เราก็จะทำสำเร็จ
จริงเหรอครับ
มีข่าวว่ากองกำลังตะวันตกจะบังคับให้หยุดยิง
งั้นทุกคนก็จะหยุดอยู่ตรงที่ที่ตัวเองอยู่พอดี
มันไม่มีทางง่ายขนาดนั้นแน่ครับ
นั่นคือสิ่งที่เกิดขึ้นในปี 1948
เห็นทางหลวงข้างล่างนั่นไหม
ถนนนั่นเหมือนคอของอินเดีย
พอเราบีบมันได้แล้ว
อินเดียก็จะเสียธารน้ำแข็งเซียเชนไป
วันนี้เป็นเซียเชน
- พรุ่งนี้กัศมีร์จะเป็นของเรา - ถ้าพระเจ้าทรงโปรด
เป็นเรื่องสำคัญมากที่ต้องรักษายอดเขานี้ไว้ เพื่อให้เข้าถึงทางหลวงนั่น
เราจะเสียมันไปได้ยังไง
ไม่มีใครยึดยอดเขานี้ไปได้ จากพันตรีชาห์บาซ ฮัมดานี
พวกเขาพยายามตอบโต้แล้วจากฝั่งนี้ของภูเขา
ไม่เพียงแต่เรายิงทหารอินเดียพวกนั้น
แต่เรายังใช้เวลาเล็ง
และยิงพวกมันตรงนี้ ตรงหน้าผากเลย!
พวกมันไม่มีโอกาสเลยสักนิด
ทางนี้น่ะ มีที่ราบเปิดโล่งแผ่ออกไป เป็นระยะสามกิโลเมตร
มีแต่คนบ้าเท่านั้นแหละที่จะกล้าใช้เส้นทางนี้
ปากีสถานอยู่ข้างหลังเรานี่เอง แล้วก็มีหน้าผาอยู่ข้างนอกนั่น
เหมือนกำแพงสูง 300 เมตร
พวกอินเดียจะมาจากไหนกัน
เราใกล้แล้ว ข้างบนนั้น
ฉันจะพยายามไปให้ถึงมัน
โอเค ระวังตัวด้วย
ท่านครับ
- มีอะไรเหรอ ติร์โลก ซิงห์ - ผมรู้สึกลิงโลดตอนมองลงไป
ฟังคำแนะนำฉันไว้
- อย่ามองลงไป - โอเคครับ
กวางบึง ได้ยินไหม
กวางบึง!
ท่านครับ
มีอะไร ประทีป
ไม่มีการติดต่อมาเลยครับ เราไม่รู้ว่าพวกเขาอยู่ไหน
ท่านครับ ผมว่าเราควรส่งทีมค้นหาออกไป
อาจจะส่งไปพรุ่งนี้
วันนี้เราจะยึดตามแผนนั่น
เหมือนในแผน
การระดมยิงจะเริ่มเวลา 0400
ครับผม
คอยระวังไว้! พวกมันเคยจู่โจมฝั่งนี้มาก่อน
มันจะพยายามอีกรอบ
- มีการเคลื่อนไหวอะไรไหม - ไม่เห็นการเคลื่อนไหวเลยครับ
ตื่นตัวไว้ พวกมันจะใช้เส้นทางนี้แหละ ไม่มีทางอื่น
ครับ
การระดมยิงหยุดแล้ว
ทำไมอยู่ๆ การระดมยิงถึงหยุด
การระดมยิงทำเพื่อคุ้มกันทหารฝ่ายตัวเอง
ถ้าไม่มีใครมาทางนี้...
เฮ้ย! ไปทางหน้าผา!
พวกมันต้องปีนกำแพงขึ้นมา ไป!
บุกไปข้างหน้า!
- กันวาร์ ซิงห์ ยิงคุ้มกันผู้กองศรีวาสตาฟ - ครับ
นี่รังพยัคฆ์
ท่านครับ พลจัตวาปูรีครับ
ครับท่าน
ผู้พันดามเล ความคืบหน้าของงาน ที่คุณรับผิดชอบไปถึงไหนแล้ว
เกือบถึงเส้นตาย 48 ชั่วโมงแล้วนะ
ท่านครับ
- ทีมของเราที่... - ท่านครับ
- สักครู่นะครับ ว่าไง ประทีป - ท่านครับ
เราได้ยินเสียงปืนบนภูเขา
โอเค อีกสักครู่ผมจะรายงานท่านไปนะครับ
ได้ครับ
ระเบิดมือ ขออีกลูก!
- บุกต่อไป ฉันจะยิงคุ้มกันเอง โอเคนะ - โอเค
ไป!
เพื่ออินเดีย!
ตอนนี้ไม่มีประโยชน์ที่จะต่อต้าน ถอนตัวจากจุดประจำการ!
ไม่ต้องห่วงครับ เขายังหายใจอยู่
เขายังมีชีวิตอยู่
ปรีตาม ซิงห์พูดถูก
พวกมันกลับมาตลอด
พวกเขาทำได้ เด็กๆ ของเราไปถึงยอดเขา
ประทีป!
แจ้งพลจัตวาปูรี
ว่าเด็กๆ ของเรายึดยอดเขา 5179 คืนมาได้แล้ว
งานสำเร็จตามเป้าหมาย
เรายังเหลือเวลาสองนาที จากเส้นตาย 48 ชั่วโมง
ทำได้ดี
ทำได้ดีมาก
ทำได้ดี!
ทำได้ดี ลูกพ่อ
ขอบคุณครับ พ่อ
กลับบ้านกันเถอะ
ยังหรอก ตอนนี้น่ะ...
เขามีเรื่องอื่นที่ต้องทำ
ไง
เธอทำสิ่งที่เธออยากทำสำเร็จแล้ว
ทีนี้จะเอายังไงต่อ
ตอนนี้ฉันมีเป้าหมายใหม่แล้ว
เธอไง
คำบรรยายโดย พรรษพร ชโลธร