Witaj.
Pewnie przyszedłeś posłuchać opowieści.
Elfy uwielbiają opowiadać historie. Założę się, że tego nie wiedziałeś.
Pewnie nie wiesz wielu rzeczy o elfach.
Kolejny ciekawy elf-izm:
Elfy mogą wykonywać tylko trzy rodzaje pracy.
Jedna to szycie butów nocą, podczas gdy stary szewc śpi.
Leniuch. Nie chce mu się nawet zrobić sabota.
Mogą piec ciasteczka w drzewie.
Jak możecie sobie wyobrazić, piekarnik w dębie podczas suszy
to niebezpieczna rzecz.
Chcę szyć buty!
Ale to trzecie zajęcie...
niektórzy nazywają to spektakl lub wielki bal.
To zajęcie, które chce wykonywać każdy elf.
Chodzi o robienie zabawek w warsztacie św. Mikołaja.
Zostały tylko dwa tygodnie do Gwiazdki.
To praca, którą mogą wykonywać tylko elfy.
Nasze zręczne palce, poczucie humoru i bystre umysły
znakomicie się nadają do robienia zabawek.
Próbowano do tego użyć krasnali i trolli,
ale krasnale za dużo piły.
A trolle nie umiały korzystać z toalety.
Człowiek nigdy nie postawił stopy w warsztacie św. Mikołaja.
A raczej, 30 lat temu zdarzyło się to po raz pierwszy.
I jak się pewnie domyślasz, wtedy zaczyna się nasza opowieść.
Jesteś błogosławieństwem. Jesteś błogosławieństwem.
Jesteśmy.
Będzie ci bardzo wygodnie.
Już. Jesteś.
Pora spać.
Może w następną Gwiazdkę znajdziesz dom.
Wesołych Świąt, mój aniołku.
Dobrze, dobrze.
Mieliśmy kolejny, bardzo udany rok.
Po całej tej ciężkiej pracy
czas rozpocząć przygotowania do kolejnej Gwiazdki.
Co to takiego, u diaska?
„Pieluchy małego Buddy'ego”.
Nazywa się Buddy. Musiał...
Wejść do twojego worka w sierocińcu.
Co teraz zrobimy?
Św. Mikołaj musiał podjąć decyzję.
Na szczęście, jeśli chodzi o dzieci, św. Mikołaj ma miękkie serce.
Buddy został więc ze starszym elfem, który zawsze chciał mieć dziecko,
ale ponieważ poświęcił się robieniu zabawek,
zapomniał się ustatkować.
Mikołaju!
Tak. Wychowałem Buddy'ego.
Byłem jego adoptowanym ojcem.
Pomimo, że Buddy rósł dwa razy szybciej niż inne dzieci,
niczym innym się od nich nie różnił.
Nie za szybko, Buddy.
To znaczy, w zasadzie, nie.
Zanim się nauczymy, jak tworzyć nowoczesne procesory graficzne,
wyrecytujmy kod elfów, dobrze?
Numer jeden.
Traktuj każdy dzień, jakby to była Gwiazdka.
Numer dwa.
Dla każdego jest miejsce na liście grzecznych.
Numer trzy.
Najlepszy sposób na szerzenie świątecznego nastroju, to głośny śpiew.
A kiedy Buddy już dorósł, został moim osobistym uczniem.
Nigdy jeszcze nie byłem w tym pokoju.
Chyba już czas, żebyś się nauczył majsterkować.
Sanie św. Mikołaja.
Pomożesz mi sprawić, by latały.
Myślałem, że to magiczny ren sprawia, że sanie latają.
A skąd ren bierze swą magię?
Od ducha Gwiazdki.
Każdy to wie.
Cóż, choć to głupio brzmi,
wielu ludzi na południu nie wierzy w św. Mikołaja.
Co?
A myślą, że kto kładzie ich zabawki pod choinkę?
Krąży plotka, że to rodzice.
To... To idiotyczne.
Rodzice nie daliby rady tego zrobić w jedną noc.
A co z ciasteczkami św. Mikołaja? Też rodzice je zjadają?
Tak, wiem. Wiem.
Co roku coraz mniej ludzi wierzy w św. Mikołaja.
Mamy do czynienia z prawdziwym kryzysem energetycznym.
Wystarczy zobaczyć, jak opadł Mikołajometr.
To szokujące.
I dlatego skonstruowałem to cudo w latach sześćdziesiątych.
Co to takiego?
To Kringle 3000.
Silnik turboodrzutowy o mocy renowej 8500.
Bez tego sanie nie mogły wzlecieć powyżej metra.
Wygląda na to, że mamy zwarcie w sprzęgle cieplnym.
Pomożesz mi z tym?
Chcesz, żebym ja ci pomógł?
Choć rodzina i przyjaciele akceptowali Buddy'ego,
bycie człowiekiem w świecie elfów stwarzało kilka problemów.
Witaj, Ming Ming.
Trochę mi zabraknie do dzisiejszej normy.
Nie szkodzi, Buddy.
Ile zrobiłeś Magicznych Ekranów?
Powiedz, ile.
Zrobiłem 85.
85?
Czyli...
915 poniżej zakładanego tempa.
Ojej, to kiepsko.
Powiedz wprost.
Jestem najgorszym wytwórcą zabawek na świecie.
Jestem ciamajdowatym matołem.
Nie, nie jesteś ciamajdowatym matołem.
Każdy z nas ma inne uzdolnienia, to wszystko.
Wygląda na to, że wszyscy inni mają te same zdolności, oprócz mnie.
Masz mnóstwo zdolności.
Wyjątkowych zdolności, takich jak... Wyjątkowych zdolności?
Zmieniłeś baterie w wykrywaczu dymu.
Zgadza się. Baterie AAA.
I za sześć miesięcy musisz je znowu sprawdzić. Prawda?
Jesteś jedynym barytonem w elfim chórze.
Obniżasz nasz dźwięk o całą oktawę.
W pozytywnym sensie.
Widzisz, nie jesteś ciamajdowatym matołem.
Jesteś po prostu wyjątkowy.
I tak Buddy został wysłany tam, gdzie pracowały wyjątkowe elfy.
TESTOWANIE ZABAWEK
Hej, Foom Foom.
Niechętnie pytam, ale czy pomożesz mi nadgonić z Magicznymi Ekranami?
- Nie ma sprawy. - Doceniam to.
Buddy mnie wykańcza.
Lum Lum i Choo Choo pracują już na podwójne zmiany.
Dobrze sobie wczoraj poradziłeś z tymi „wyjątkowymi uzdolnieniami”.
Szkoda mi go. Mam nadzieję, że się nie połapie.
Jeśli dotąd się nie połapał, że jest człowiekiem,
to chyba już się nie połapie.
Jeśli dotąd się nie połapał, że jest człowiekiem,
to już się chyba nie połapie.
Wydaje mi się, że są za małe.
Jesteś po prostu wyjątkowy.
Kiepsko wyglądasz, Buddy. Dobrze się czujesz?
Poradzę sobie. Muszę się tylko napić trochę wody.
Buddy.
Wszystko w porządku, Buddy?
Przepraszam, tato.
Potrzebuję tylko trochę samotności.
Musimy chyba porozmawiać.
Muszę ci chyba coś powiedzieć.
Już dawno powinieneś... Dawno powinieneś się dowiedzieć.
I powiedziałem Buddy'emu, jak to jego ojciec
zakochał się, kiedy był bardzo młody
w pięknej dziewczynie o nazwisku Susan Welles
i jak Buddy się urodził i matka oddała go do adopcji.
I że później jego matka zmarła.
Powiedziałem mu, że jego ojciec nie wiedział, że Buddy się urodził.
I co najważniejsze, powiedziałem mu, gdzie był jego ojciec.
W magicznym miejscu zwanym Nowy Jork.
Mój tata tam pracuje?
W Empire State Building.
Buddy, chcesz pójść zbierać śnieguliczki?
Nie teraz, maskonurze zwyczajny.
- Cześć, Buddy. - Och.
Cześć, Leon.
Coś ty taki smutny?
Wygląda na to, że... Że nie jestem elfem.
Jasne, że nie. Masz 190 cm wzrostu i brodę, od kiedy skończyłeś 15 lat.
Tata mówi, że mój prawdziwy ojciec mieszka w odległym, magicznym mieście.
Nie wiem, co robić.
Przynajmniej masz ojca.
Ja zostałem ulepiony i pozostawiony na mrozie.
Ale rzecz w tym, że nigdy nie wyjeżdżałem z Bieguna Płn.
Wielokrotnie podróżowałem dookoła świata,
kiedy byłem młodym Cumulonimbusem.
To cudowne miejsce pełne niezwykłych stworzeń.
Oprócz psów. A, nie jedz żółtego śniegu.
Wiem.
Chcę powiedzieć,
że może to dobra okazja, byś się przekonał, kim naprawdę jesteś.
Słyszałem, że jedziesz w daleką podróż do wielkiego miasta.
Tak, trochę się denerwuję.
Leon mówi, że Nowy Jork jest całkiem inny.
Nie przejmuj się Leonem.
Nigdy nigdzie nie był. Nie ma stóp.
Ja byłem w Nowym Jorku tysiące razy.
Naprawdę? Jak tam jest?
Powinieneś się dowiedzieć paru rzeczy.
Po pierwsze, jak zobaczysz gumę na ulicy, nie ruszaj jej.
- To nie są darmowe cukierki. - Aha.
Po drugie, jest tam jakieś 30 pizzerii „Ray's Pizzas”.
Każda twierdzi, że jest tą właściwą, ale ta prawdziwa jest na 11. ulicy.
Jeśli zobaczysz napis „peep show”,
to nie oznacza to, że pozwolą ci obejrzeć prezenty przed Gwiazdką.
Nie mogę się doczekać spotkania z tatą.
Pójdziemy na łyżwy i będziemy jeść cukierki.
To kolejna rzecz, o której chciałem pomówić.
Widzisz, Buddy, twój ojciec...
...jest na liście niegrzecznych.
Nie!
Zabierasz książki?
Rozumiem, co próbujesz robić. Chcesz, żebym się źle poczuł,
chociaż to ty spóźniasz się z zapłatą.
Ale dzieci kochają te książki.
Wiem.
To ja prowadziłem grupy fokusowe, ale lubię to słyszeć.
Niektórzy ludzie zapominają, co się w życiu liczy.
To nie znaczy, że nie mogą się zmienić. Tak?
Może potrzebują tylko trochę ducha Gwiazdki.
W tym jestem dobry.
Wiem.
Zawsze możesz na mnie liczyć.
Idź już.
Ruszaj.
Cześć, chłopaki.
- Cześć, Buddy. - Cześć, Buddy.
- Dbaj o siebie. - Pa.
Do widzenia.
Do widzenia, Buddy.
No już.
Cześć, Buddy. Mam nadzieję, że znajdziesz swojego tatę.
Dziękuję, panie Narwalu.
Pa.
Cześć. Jak się nazywasz?
Ja jestem Buddy.
Ktoś się chce przytulić?
Miły szop! Chciałem się tylko przytulić.
Cześć. Witam.
Dziękuję. Dziękuję.
NAJLEPSZA KAWA NA ŚWIECIE
Wygraliście! Gratulacje.
Najlepsza kawa na świecie.
Dobra robota.
Miło was poznać.
Dzień dobry.
Św. Mikołaj! Św...
Nie. To nie św. Mikołaj.
Dziękuję. Dziękuję.
Dziękuję.
Nie. Nie. Dobra?
Spadaj stąd. Spadaj stąd.
- Dzień dobry. - Witam.
To piękne.
Wygląda jak choinka.
Dodruk. Wiesz, ile to będzie kosztować?
Brakuje dwóch stron. Historia nie ma sensu.
Myślisz, że dzieciak zauważy brak dwóch stron? Patrzą tylko na obrazki.
Przepraszam, nie mogę z tobą jechać do końca, bo to tu pracuje mój tata.
Miłego dnia. Zapomniałem cię uścisnąć.
Nie wiem, Connie. Nigdy jeszcze nie obcinałam kotu pazurów.
Ile? Osiem?
Nie wiem, czy będę miała czas.
Dobrze, przynieś je w weekend do kampera. Zobaczę, co się da zrobić.
Nie musisz płacić, przynieś je i zobaczę, co się da zrobić.
Przepraszam. Chciałbym się widzieć z Walterem Hobbsem.
Jestem elf Buddy.
Zabawnie wyglądasz.
- Kto cię przysłał? - Tata Elf.
- Tata Elf? - Aha. Z Bieguna Północnego.
- Z Bieguna Północnego? - Tak.
- Myślisz, że powinniśmy je wysłać? - Nie.
Powinniśmy zapłacić 30 000 dolarów, żeby jakiś dzieciak zrozumiał,
co się przytrafiło szczeniakowi i pieprzonemu gołębiowi.
Wyślij je.
- Tak? - Panie Hobbs.
- To ja mówię przez interkom. - Słucham.
Tak. Zdaje się, że ktoś panu przysłał świąteczny telegram.
Tato!
Dobrze, pospiesz się.
Szedłem dzień i noc, żeby cię znaleźć.
Wyglądasz, jakbyś przybył z Bieguna Północnego.
Właśnie stamtąd przyszedłem.
Św. Mikołaj musiał do ciebie dzwonić.
Jasne, tak, właśnie skończyłem z nim rozmawiać przez komórkę.
Naprawdę?
- Kontynuuj. - Co mam kontynuować?
Zaśpiewasz piosenkę lub coś takiego? Czy mogę już wracać do pracy?
Piosenkę?
Hmm...
Tak. Co tylko zechcesz, tato.
Jestem tu z moim tatą
Nigdy się wcześniej nie spotkaliśmy
I on chce Bym mu zaśpiewał piosenkę
I byłem adoptowany
Ale ty nie wiedziałeś Że się urodziłem
I teraz tu jestem
Znalazłem cię, tato
I zgadnij coś
Kocham cię, kocham cię, kocham cię
To było dziwne.
Zwykle dodają moje imię do „Jingle Bells” lub czegoś takiego.
To ja, twój syn. Susan Welles mnie urodziła.
Nie powiedziała ci. I...
Ale teraz tu jestem. To ja, Buddy.
Susan Welles. Powiedziałeś „Susan Welles”?
Tak.
Kto przysłał ten „świąteczny telegram”?
Co to jest „świąteczny telegram”? Też taki chcę.
- Powinniśmy wezwać ochroniarza. - Dobry pomysł.
Ja też lubię szeptać.
Wszystko w porządku. Walter jest moim ojcem.
Twój tata jest teraz zajęty.
Dobrze, przyjdę później.
Nie przychodź przez jakiś czas, dobrze?
- Wrócisz do św. Mikołaja. - Dobrze.
Może wrócisz do centrum handlowego?
Przepraszam. Przepraszam.
Popsikać marakują?
Owocowy zapach? Jasne.
Przepraszam.
Chcesz przejść?
Widzieliście te toalety?
Są gigantyczne.
„Dla kogoś wyjątkowego”.
Chodź. Chodź no tu!
- Ja? - Tak.
Co ty tam robisz?
Nie powinno cię tu być.
Rób zakupy podczas przerwy. Nie powinieneś...
- Idź na górę. - Dobrze, nie wiedziałem.
Powinieneś był wiedzieć.
- Jesteś na mnie zły? - Nie.
- Na pewno? - Tak. Wracaj do pracy.
Dobrze.
Co to jest?
To Biegun Północny.
Nieprawda.
- Prawda. - Nie.
- Tak. - Nie.
- Tak. - Nie. Gdzie jest śnieg?
Czemu się tak uśmiechasz?
Lubię się uśmiechać. To moje ulubione zajęcie.
To praca powinna być twoim ulubionym zajęciem.
- Praca ma być twoją ulubioną rzeczą. - Dobrze.
- Czas na komunikat. - Dobrze.
Słuchajcie, jutro rano o 10 przyjeżdża św. Mikołaj.
Św. Mikołaj! O mój Boże!
Przyjdzie św. Mikołaj? Znam go.
Znam go.
Będzie pozował do zdjęć ze wszystkimi dziećmi.
Zatrzymajcie swoje paragony.
- Jutro o 10 rano. - Jutro o 10 rano.
- Przyjeżdża św. Mikołaj. - Tak jest.
Możesz to podpisać?
Cześć.
Przyjeżdża św. Mikołaj.
Podoba ci się widok?
Świetnie ci idzie ubieranie choinki.
Czemu mi zawracasz głowę? Crumpet cię do tego namówił?
Nie zawracam ci głowy.
Miło spotkać innego człowieka, który też czuje sympatię do elfów.
- Staram się przetrwać okres świąt. - Przetrwać?
Gwiazdka to najwspanialszy dzień na świecie.
- Przestań do mnie mówić. - Ajajaj.
Wygląda na to, że ktoś powinien zaśpiewać kolędę.
Idź sobie.
Głośny śpiew pomaga wprowadzić świąteczny nastrój.
Dziękuję, ale ja nie śpiewam.
To proste. Tak samo, jak mówienie.
Tyle że jest głośniejsze i dłuższe i moduluje się głosem.
Umiem śpiewać, ale nie chcę.
Zwłaszcza przy innych ludziach.
Jeśli umiesz śpiewać sama, to możesz też dla innych. To to samo.
To coś całkiem innego.
Nieprawda. Zaczekaj.
Śpiewam Jestem w sklepie i śpiewam
Jestem w sklepie i śpiewam
Nie wolno śpiewać na Biegunie Północnym.
- Właśnie że wolno. - Nie.
- Ciągle śpiewamy. - Nieprawda.
Zwłaszcza podczas robienia zabawek.
Widziałaś?
Uwaga, klienci sklepu Gimbels.
Kończcie zakupy.
Zamykamy za 10 minut.
Cóż, muszę iść do domu.
Ale przyjeżdża św. Mikołaj. Mamy tyle pracy.
Do zobaczenia jutro.
- Buddy. - Jovie.
- Cześć. - Cześć.
Jovie.
Zjem w sypialni, dobrze? Mam dużo rzeczy do przejrzenia.
- Jesteś pewny? - Spóźniam się z wieloma rzeczami.
Mogę zjeść u siebie w pokoju?
- Nie. - Czemu nie?
Tata będzie jadł w swoim pokoju.
Mam mnóstwo pracy domowej i jestem bardzo spóźniony.
Będziesz jadł tutaj.
WITAJ ŚWIĘTY MIKOŁAJU
Idź stąd! Nie patrz na mnie!
Idź stąd!
Tata?
Cześć, tato! To ja!
Tato! Tato! Tato!
- Hej! - Mam prezent dla mojego taty.
- Wezmę to. - Dobrze.
Powiedz mu tylko, że to prezent od jego syna, dobrze?
Bardzo go kocham i myślę, że jest najlepszym tatą na świecie.
Jesteście bardzo silni.
Fajne to.
- Hej, ty. - Ja?
Chodź tu. Chcę z tobą porozmawiać.
O czym chcesz ze mną rozmawiać?
Dlaczego byłeś dziś rano w damskiej szatni?
Słyszałem, że śpiewasz.
Na pewno nie chodziło o to, że byłam nago?
Nie wiedziałem, że byłaś nago.
Czemu przyszłaś tak wcześnie?
Wyłączyli mi wodę.
Czemu ty przyszedłeś tak wcześnie?
Budowałem to.
- Ty to zrobiłeś? - Aha.
Oni są trochę wkurzeni z tego powodu.
Naprawdę?
Cześć wam. Widzieliście to?
To niezłe. Trochę za dobre.
Firma musiała przysłać fachowca.
Nie wiem, czemu ktoś się dobija o moją pracę, ale bądźmy solidarni.
Dobrze? Bo jeśli mnie zwolnią, wszyscy odejdziemy.
Jeśli się czegoś dowiecie, dajcie mi znać przez radio.
Kanał nr trzy. Hasło: „Św. Mikołaj ma nową torbę”.
Dobrze?
15-to centymetrowe zawijasy, złotko.
- To niemożliwe. - 15-centymetrowe.
Swoją drogą, myślę, że masz najpiękniejszy głos
na świecie.
Św. Mikołaj.
Św. Mikołaju! To ja, Buddy!
- Cześć, Buddy, co słychać? - Św. Mikołaj!
To ja.
- Gotowy na św. Mikołaja? - Św. Mikołaj!
- Kim ty jesteś? - O czym ty mówisz?
- Jestem św. Mikołajem. - To nieprawda.
Oczywiście, że tak.
Skoro jesteś św. Mikołajem, to jaką piosenkę zaśpiewałem ci na urodziny?
Oczywiście „Happy Birthday”.
Ho, ho, ho.
- Ile masz lat, synku? - Cztery.
- Duży jesteś. Jak ci na imię? - Paul.
- Co mam ci dać? - Nie mów mu, co chcesz.
To kłamczuch.
Pozwól dziecku mówić.
Brzydzę się tobą. Jak ci nie wstyd?
- Wyluzuj, głupolu. - Uśmiechnij się.
Siedzisz na tronie z kłamstw.
- Nie żartuję. - Jesteś oszustem.
- Jestem oszustem? - Tak.
- Chcesz zginąć? - Oszust?
On żartuje.
- Cuchniesz. - Będziesz miał wspaniałą Gwiazdkę.
Śmierdzisz wołowiną i serem. Nie pachniesz jak św. Mikołaj.
To oszust!
To oszust! To oszust!
- Chodź no tu! - Nie mogę.
On jest oszustem!
Dokąd się wybierasz? Dokąd idziesz?
Och! Ach!
Nie!
To nie jest św. Mikołaj! To nie Mikołaj!
„Dla kogoś wyjątkowego”.
Dla taty
- Co to takiego? - Interkom.
Tak.
- Tak? - Policja na linii nr jeden.
Policja. Słucham?
Tata!
Wiedziałem, że przyjdziesz. Kocham cię za to.
Oficerze, to mój tata. To Walter.
Poręczył za mnie. Pozwolili mi na jeden telefon.
Mówię: „Wiem, do kogo zadzwonię. Do Waltera Hobbsa”.
I faktycznie, przyszedłeś. Zrobiłeś to.
Mówili, że nie przyjdziesz. Powtarzali to wiele razy.
Kim ty, u diabła, jesteś i o co ci chodzi?
Jestem Buddy. Jestem twoim synem.
Zaczekaj.
Powiedz mi, skąd masz to zdjęcie?
Tata Elf mi je dał.
O co chodzi, to jakaś gra? Czego chcesz, pieniędzy?
Nie. Chciałem cię tylko poznać i myślałem, że ty chcesz poznać mnie.
Kto by cię nie chciał poznać?
Myślałem, że możemy piec domki z piernika i jeść surowe ciasto
i pójść na łyżwy, a może nawet trzymać się za ręce.
- Chodź ze mną. - Dobrze.
Dobrze. Co my tu mamy?
Nie jedz tego, Buddy.
Och.
Musimy się pospieszyć, mam dziś wielu pacjentów.
- Jestem chory? - Tak, musimy zrobić badanie.
- Jakie badanie? - By sprawdzić, czy jesteś moim synem.
- Czemu siedzę na papierze? - Tak jest higieniczniej dla innych.
- Nie ruszaj się, muszę cię ukłuć. - Ukłuć!
- To zimne. - Tak, nie ruszaj się.
- Mogę posłuchać twojego naszyjnika? - Nie, nie możesz. Siedź nieruchomo...
Czemu tam jest szkielet? Jak mrużę oczy, wygląda jak flaga piracka.
- Czy on ma imię? - Nie. Przepraszam, Ben.
- Pacjenci na mnie czekają. - Proszę cię, nie ruszaj się.
- Wkurzył się na mnie. - Tak. To prawda.
Im szybciej usiądziesz bez ruchu, tym szybciej skończymy.
- I będziemy mogli jeść cukierki? - Dokładnie.
Będziemy jeść cukierki i robić domki z piernika i nawet malować jajka.
- Jajka maluje się na Wielkanoc. - To prawda.
W moim palcu bije serce.
Wkrótce przestanie boleć.
Jak się nazywasz?
Buddy.
- Ja jestem Carolyn. - Cześć.
- Co chcesz na Gwiazdkę? - Zuzię-Gadułę.
Przekażę szefowi.
Dziękuję. Masz ładny kostium.
To nie kostium. Jestem elfem.
W zasadzie jestem człowiekiem, ale wychowały mnie elfy.
Ja jestem człowiekiem wychowanym przez ludzi.
Fajnie.
I co?
To chłopiec. Buddy jest twoim synem.
To całkiem niemożliwe.
Widziałeś tego gościa. Jest całkiem szalony.
Zapewne tylko powrócił do okresu dziecięcej zależności.
Elf?
Należy o niego zadbać.
Rozumiem.
Chcesz, żebym go karmił piersią?
Zabierz go do domu, Walter. Przedstaw go Emily i Michaelowi.
Kiedy się zmierzy z rzeczywistością,
pewnie zapomni o elfach i zajmie się własnym życiem.
Ja bym tak postąpił na twoim miejscu.
O mój Boże, Walter, to wspaniale.
Masz... Masz drugiego syna.
Wspaniale. Chyba nie myślałem o tym w ten sposób.
To niesamowite.
Trochę skomplikowane, ale poradzimy sobie z tym.
- Skarbie. - Co?
On myśli, że jest elfem.
Co, przepraszam?
On myśli, że jest Gwiazdkowym elfem.
Przestań, Walter, na pewno nie myśli, że naprawdę jest elfem.
I potem wyruszyłem na siedem pięter Lasu Cukrowych Laseczek,
daleko za Morzem Wirujących Żelków.
I potem przeszedłem tunelem Lincolna.
Ach!
Gdzie zatem byłeś przez ostatnie 30 lat?
Na Biegunie Północnym.
Możesz mi podać syrop klonowy?
Nie podałam... To spaghetti.
Wiesz co? Chyba mam go trochę.
Tak.
Lubisz cukier, prawda?
Czy w syropie jest cukier?
Tak.
No to tak!
My, elfy, staramy się jeść cztery rodzaje jedzenia:
Cukierki, laseczki cukrowe, kukurydzę z cukru i syrop.
Zatrzymasz się u nas?
Czyli że mogę zostać?
Oczywiście, że tak.
- Emily. - Jak długo chcesz u nas mieszkać?
Nic nie planowałem, ale może na zawsze?
Emily. Możemy chwilę porozmawiać w kuchni?
Zwariowałaś? On nie może tu zostać.
Najwyraźniej ma poważne problemy.
Nie możemy go wyrzucić na śnieg.
Czemu nie? On uwielbia śnieg.
Powiedział mi to 15 razy.
To twój syn, Walterze.
Słyszałeś to?
Jesteś okropnie dziwny.
Tato.
Tato!
- Co? - Nie zasnę, jak się mnie nie otuli.
Nie zamierzam cię otulić.
Obiecuję, że zaraz zasnę.
Dobrze.
- Łaskotki, łaskotkowa walka! - Przestań, Buddy. Przestań.
Przepraszam.
Leż tam i śpij.
- Dobrze. - Dobrze.
Tato.
Tak?
Kocham cię.
Dobrze. A teraz śpij.
To niesamowite.
Zwykle to ja robię śniadanie.
Wystarczy. Wystarczy.
Dobrze.
To jest pyszne.
- Dobre? Dobre. - Dobre.
Dobrze spałeś ubiegłej nocy?
Wspaniale. Całe 40 minut.
Wystarczyło mi czasu, by zrobić tego konia na biegunach.
Ojej, sam go zrobiłeś?
Skąd wziąłeś drewno?
- Dzień dobry, skarbie. - Dzień dobry, tato.
Walter, Buddy zrobił nam śniadanie. To miłe, prawda?
I lunch.
I lunch. Pa.
- Ile łyżek, tato? - Na razie tylko kawę, dziękuję.
Dobrze.
Zaplanowałem dla nas cały dzień.
Najpierw zrobimy śnieżne anioły, a potem pójdziemy na łyżwy.
Potem zjemy rolkę surowego ciasta, jak najszybciej się da.
A na zakończenie będziemy się przytulać.
Muszę iść do pracy, Buddy.
I jeszcze coś, jeśli masz tu zostać,
powinieneś wziąć pod uwagę pozbycie się kostiumu.
Ale nosiłem go całe życie.
Nie jesteś już na Biegunie Północnym.
- Chcesz, żebym był zadowolony, tak? - Bardziej, niż cokolwiek innego.
To pozbądź się tych rajtuz.
Tzn., jak tylko będziesz mógł.
Jak tylko będę mógł?
Jak tylko będziesz mógł.
Dobrze.
Omal bym nie zapomniała...
Dzień dobry.
Tu Walter.
To działa. To ty.
- Skąd masz ten numer? - Emily zostawiła listę awaryjną.
Rozumiem. Czy nastąpiła awaria?
Z okropnego pudełka pod oknem wydobywa się straszny hałas.
To tak brzmi.
Nie jest okropne, to grzejnik.
Kiedy się włącza, hałasuje.
Nieprawda. Jest bardzo okropne.
Boję się na nie patrzeć. Jest...
Dobrze. Idę w jego stronę...
Zaczekaj. Tak, to prawda.
Dobrze, nic się nie stało. Wszystko jest dobrze.
- Miałeś rację. - Dobrze, odkładam słuchawkę.
Kocham cię. Zadzwonię za pięć minut.
Nie, nie. Buddy, nie...
Nie musisz do mnie dzwonić.
Dobry pomysł. To ty do mnie zadzwoń.
Dobrze. Odkładam słuchawkę.
Narysowałem motyla.
- Dobrze. Odkładam słuchawkę. - Nastroiłem fortepian.
Dobrze, kocham cię. Pa.
Mniam.
- Hobbs. - Dzień dobry.
- Co słychać? - Usiądź, proszę.
Nie widziałem cię od konferencji. Dobrze wyglądasz.
Dziękuję, ty też. Skąd ta przyjemność?
Prawdę mówiąc, dzwoniła do mnie siostrzenica.
Chce wiedzieć, jak pewien szczeniak i gołąb
uciekli ze szpon pewnej nikczemnej czarownicy.
Wierz mi, szukamy już nowej drukarni.
Ta najwyraźniej przestała się starać.
Może to nie drukarnia przestała się starać.
To twój podpis, prawda?
- Możemy się bawić w oskarżanie. - Mam dla ciebie nowiny.
Nawet gdyby nie brakowało dwóch stron, nadal byłaby to kiepska książka.
Widziałeś liczby za ostatni kwartał?
- Przyjdą dziś. - Już przyszły.
Ten cholerny szczeniak i gołąb nas rujnują, Hobbs.
Moi ludzie obliczają, że w tym kwartale wyjdziemy na minus osiem.
Minus osiem.
Nigdy tego nie było.
- Wiesz, że się odbijemy. - Nie.
- Nie. Cóż... - Nie, nie, nie.
Wypuścimy nową książkę w pierwszym kwartale.
W pierwszym kwartale?
Wrócę do miasta 24 grudnia.
Chciałbym wtedy usłyszeć w najdrobniejszych szczegółach,
co planujesz w związku z tą nową książką.
Zaczekaj chwilę. 24 to Wigilia.
- I co? - I...
Nie ma sprawy. Z chęcią dostarczę ci informacji.
Dobrze. Mam wszystkie rodzaje broni.
- Mam zdrowie. Mam zbroję. - Michael.
- Mam całe... - Michael, to ja, Buddy!
- Znasz tego gościa? - Nie, nigdy go nie widziałem.
To ja, Buddy. Twój brat.
O rany.
Nie, Michael. Zaczekaj, to twój brat. Mich...
Przepraszam, przepraszam.
Michael, Michael.
Michael.
Zaczekaj, Michael!
Michael, Michael.
Szybko chodzisz. Cieszę się, że cię dogoniłem.
Czekałem na ciebie pięć godzin. Czemu masz taki gruby płaszcz?
Mam dobre wiadomości. Widziałem psa. Widziałeś psa?
Pewnie tak.
Jak było w szkole? Fajnie? Zadali ci dużo pracy domowej?
Masz dużo kolegów? Masz najlepszego przyjaciela?
- On też ma gruby płaszcz? - Idź sobie.
Syn dziadka do orzechów.
Uciekaj!
Dorwijcie ich! Walnijcie tego zielonego!
O, nie. Ci goście to łobuzy.
Lepiej stąd uciekajmy.
Wiesz co? Poradzimy sobie z nimi.
Dobra, zrób tyle śnieżynek, ile dasz radę.
Jesteś gotowy?
Ruszamy.
Ała!
Idź sobie!
O rany. Jeden prysnął.
Śnieżynka.
O rany.
Mówiłeś, że skąd się wziąłeś?
- Chciałbym, żeby tata tu był. - Dlaczego?
Bo jest najlepszym tatą na całym świecie.
Żartujesz? Jest najgorszym tatą na świecie.
- Co masz na myśli? - Cały czas pracuje.
- Praca jest fajna. - Nie tak, jak on to robi.
Zależy mu tylko na pieniądzach. Nie dba o ciebie i o mnie i o nikogo.
Cóż, jest na liście niegrzecznych.
Lubisz ją?
Lubię kogo?
Tę dziewczynę, na którą patrzysz.
Aha.
Tak.
Czemu jej gdzieś nie zaprosisz?
Gdzieś?
No wiesz, na randkę. Pójść coś zjeść.
- Zjeść? - Tak, prawdziwe jedzenie.
Nie cukierki. A jak się zgodzi, to ci się udało.
To taka ukryta zasada, jaką mają dziewczyny.
Patrzcie, kto przyszedł.
- Cześć, Jovie. - Cześć.
- To jest Michael. - Jestem jego bratem.
Cześć.
Co ty tu robisz? Znowu cię zatrudnili?
Nie, ale dobrze mi poszło. Kazali mi ograniczyć kontakty.
No to chyba powinieneś stąd iść.
Ho, ho, ho.
Ale bardzo chciałem cię zobaczyć i myślę, że jesteś śliczna
i robi mi się gorąco, kiedy cię widzę
i język mi puchnie.
Zatem...
Chcesz pójść coś zjeść?
Czy chcę coś zjeść?
Aha.
Wiesz, te zasady.
Jedzenie.
Właśnie miałam przerwę na lunch.
Dobrze, rozumiem.
Ale w czwartek mam wolne.
- W czwartek. W czwartek! - Chodźmy. To fajnie.
Dobrze.
- Dobrze było? - Świetnie ci poszło.
- Co dajemy najpierw? - Lampki.
Dobrze. A potem?
- Ozdoby. - Ozdoby. Dobrze.
- Co to jest, u diabła? - Choinka.
- Choinka? - Buddy ją ściął w parku.
Emily.
Nie rozumiem, czemu robisz z tego taki wielki problem.
- Bawili się trochę. - A, bawili się.
Przestępstwo to zabawa, tak? Myślałem, że... to przestępstwo.
Dobrze, drzewko nie było dobrą rzeczą. Każę mu posadzić inne.
Ale przynajmniej Michael jest w końcu szczęśliwy.
Co to ma znaczyć?
To chyba nie jest żadna tajemnica, że nie spędzasz z nim czasu.
Może mamy go zabrać ze szkoły i niech go wychowuje zwariowany elf?
Będą mogli się świetnie bawić, popełniając przestępstwa.
- Jak wsadzimy gwiazdę na czubek? - Ja się tym zajmę.
Co my zrobimy? Nie możemy go tu zostawić samego.
Zniszczy mieszkanie.
Może weź jutro wolne
i zostań w domu, przypilnujesz go.
Nie. Nie mogę zostać jutro w domu. Mam zebranie budżetowe.
Skarbie, ja nie mogę się urwać. Grozi mi zwolnienie z pracy.
W takim razie mam pomysł.
Może weź Buddy'ego ze sobą do pracy.
- Dzień dobry, Walter. - Dzień dobry, Jack.
Dzień dobry, Jack.
- Dzień dobry, panie Hobbs. - Dzień dobry, Sarah.
Dzień dobry, Sarah. To ładna, bardzo fioletowa suknia.
- Francisco. - Witam, panie Hobbs.
Francisco. To fajnie brzmi. Francisco.
- Dzień dobry. - Dzień dobry.
- Pamiętasz mnie? - Tak. Nie poznałam cię.
Wiem. Noszę ubranie do pracy.
- Dziękuję ci, Debra. - Dzięki, Deb.
Masz ładną buzię. Powinnaś być na świątecznej kartce.
Sprawiłeś mi przyjemność.
- Buddy. - Aha?
- Nie musisz tego pić. - Dziękuję.
Francisco.
- Francisco. - Buddy.
- Za głośno mówię? - Troszkę.
Przepraszam.
Tak, Bud.
Czemu masz na biurku swoje nazwisko?
Kupiłem to biurko. Jest na nim moje nazwisko, by go nikt nie ukradł.
To dowcip, prawda, tato?
Tak, Buddy, to dowcip.
To co będziemy konstruować?
Nie wykonujemy tu takiej pracy, brachu.
- Elf Buddy. - Zostaw to.
Halo. Halo.
- Nie ruszaj nic. - Przepraszam.
Bud, widziałeś kiedyś kancelarię pocztową?
Kancelarię pocztową? Nie.
- Nie? Och. - Nie.
A raczej, o rany.
To takie miejsce, gdzie przychodzi poczta z całego świata.
I tam ją sortują. I można wszystkiego dotykać.
- I kładą ją do błyszczących koszy. - Błyszczące kosze.
Właśnie. Co o tym sądzisz?
- To brzmi wspaniale. - Świetnie.
Możemy tam pójść?
Ja muszę tu pracować. Może ty będziesz tam pracować.
Dobrze, będę tam pracował.
To chyba nie o tym miejscu mówił mój tata.
- Czy jest inna kancelaria pocztowa? - Nie, jest tylko ta.
Nie błyszczy za bardzo.
Tu jest wózek.
Cała poczta wypada z tego szybu.
Przeglądaj ją i szukaj piętra, na które należy ją wysłać.
Włóż ją do kanistra i wsadź go do tuby o tym samym numerze.
- Zrozumiałeś? - Chyba tak.
To miejsce przypomina mi warsztat św. Mikołaja.
Tyle że śmierdzi grzybami
i wszyscy wyglądają, jakby chcieli mnie skrzywdzić.
Jutro przyjeżdża Greenway, co robimy? Mamy coś?
Cóż, Morris i ja zastanawialiśmy się
i wymyśliliśmy coś naprawdę świetnego.
- Znakomicie. Co takiego? - Spodoba ci się. To genialne.
- Co? - Dobrze.
Wyobraź to sobie:
Sprowadzimy Milesa Fincha.
Słynnego Milesa Fincha?
- We własnej osobie. - Ściągniemy go.
Napisał więcej klasyków niż Dr. Seuss.
To nie będzie proste, ale warto spróbować.
Moi najlepsi autorzy, najsilniejszy zespół, przebojowa drużyna,
przychodzi i proponuje zatrudnienie innego pisarza?
- Tak. - Milesa Fincha.
Podoba mi się to.
Potem wędrowałem przez siedem pięter Lasu Cukrowych Laseczek
i przez Morze Wirujących Żelków.
Och!
O rany.
Wciągnęło.
Cudownie. Tak.
To wspaniałe, jak to...
Mocno ciągnie.
- Jak ty tu trafiłeś? - Program pracy dla więźniów.
Syrop do kawy?
Czemu ja o tym nie pomyślałem? Mogę spróbować?
Proszę bardzo.
To bardzo miłe z twojej strony.
Uwielbiam syrop.
Uwielbiam to.
Wiesz co, wiem, że brzmię jak zepsuta płyta.
Ale jesteśmy kumplami.
Jesteś moim najlepszym kumplem. Najlepszym kumplem.
Wiesz co, Buddy, nikt mnie tutaj nie słucha.
- Mam świetne pomysły. - Tak, wierzę ci.
Wiem, ja ciebie słucham. Masz świetne pomysły.
- Staram się tylko dopasować. - Dopasować się.
- Tak. - Dopasuj się.
- Nie, muszę się wydostać. - To się wydostań...
Dopasowałem się. Dlatego tu trafiłem.
Mam 26 lat i niczego się nie dorobiłem.
Jesteś młody. Jesteś taki młody.
- Mój tata... - Tak?
Został mistrzem dopiero gdy skończył 490 lat.
Czterysta dziewięćdziesiąt lat.
Bitwa na łaskotki!
Bitwa na łaskotki.
Moja ulubiona książka to Korniszony Gusa.
To egzystencjalizm, ale jest taka łatwa w czytaniu.
Panie Finch, tu Eugene Dupree.
To ekscytujące, rozmawiać z panem przez telefon.
Miles, jak sądzisz? Mógłbyś tu jutro przylecieć?
Poświęcę wam jutro pięć godzin i ani minuty więcej.
To wspaniale.
Chcę by mnie odebrano na lotnisku czarnym S500.
W samochodzie ma być dokładnie 21 stopni Celsjusza.
- Dopilnujemy tego. - Panie Hobbs.
- Mamy kłopoty na dole. - Przepraszam, co takiego?
Chwileczkę, Miles. Odłóż słuchawkę, Deb.
- Ja nie czekam. Nie przerywaj. - Mamy problem w kancelarii pocztowej.
- Co się dzieje? - Nic nie mów.
Odwieś słuchawkę, Debra.
- Koniec, spadam. - Miles.
Przyjeżdżam jutro. 21 stopni.
Proszę pana, Chuck z kancelarii chce z panem rozmawiać.
Chuck.
Co takiego? Co się tam dzieje takiego ważnego,
że musisz mi przerywać? Co?
Hej! Hej!
Hej!
Tak jest!
Idę.
Cześć.
- Wyglądasz cudownie. - Ty też.
Dziękuję.
Co chcesz robić?
Mam parę pomysłów.
Wyciągnij rękę przed siebie i weź łyk.
Nie patrz. Dobrze.
I co?
Smakuje jak kiepska kawa.
To jest kiepska kawa.
Nie, to najlepsza kawa na świecie.
Chodzi o to, żeby ci nie przycięło ręki w drzwiach.
A także nie zamykaj oczu, bo wtedy robi ci się niedobrze.
Kiedy się wygodnie poczujesz, wskakuj.
- Co ty robisz? - Podskakuję.
Podskakuję, podskakuję.
Zaraz, chwileczkę. Zaczekaj chwilę, jeszcze raz.
Zobacz, jaka ta jest duża.
Chodź ze mną.
Uważaj. Te żółte się nie zatrzymują.
O rany, ta jest ogromna.
Przepraszam.
Nie wcelowałeś.
- Co masz na myśli, nie wcelowałem? - Nie wcelowałeś.
WYDAWNICTWO GREENWAY
- Miles Finch. - Miles Finch.
Miles Finch.
Dobrze, do dzieła.
- Miles, tak się cieszę, że jesteś. - Tak.
- Jestem Walter Hobbs. - Tak, zajmijmy się...
- Żebyśmy mogli zacząć. - Tak, proszę.
Świetnie.
Dobrze, co już macie?
Mów.
Hmm...
Myśleliśmy o czymś takim:
Zaczniemy od młodego pomidora.
Ciężko mu idzie na farmie.
- Rozumiesz, króliki i... - Nie.
Żadnych pomidorów. Zbyt bezbronne.
Dzieci też są bezbronne.
Wiem, widzicie, mówiłem wam.
- Mówiłem im to samo. - I żadnych farm.
Wszyscy piszą o wsiach i miasteczkach. Książka o farmie zaginie w tłumie.
A co ty na to? Plemię dzieci-szparagów.
Ale wstydzą się zapachu swoich siuśków.
Wygląda na to, że mamy tylko jarzyny.
Ja nie mam czasu, więc rozumiesz...
Tak. Mam tu pięć lub sześć doskonałych pomysłów.
Mam jeden pomysł, z którego jestem najbardziej dumny.
To pomysł tego typu, że ma się chęć powiedzieć: Tak jest!
Świetnie. Możemy go usłyszeć?
Zacznę od okładki. Wyobraźcie to sobie.
Tato, jestem zakochany i nie dbam o to, kto to usłyszy!
Nie teraz, Buddy. Mógłbyś wrócić do szybu?
Przyjdę cię wkrótce odwiedzić, dobrze?
Nie wiedziałem, że tu pracują elfy.
Jesteś zabawny, przyjacielu.
On nie wie...
Wróćmy do tej historii.
Na okładce, powyżej tytułu...
Czy św. Mikołaj wie, że opuściłeś warsztat?
Wszyscy się śmiejemy do rozpuku.
Musiałeś pożyczyć rena, żeby tu przyjechać?
- Buddy, wracaj do piwnicy. - Hej, palancie.
Mam więcej numerków w tygodniu, niż ty miałeś przez całe życie.
- Mam domy w Los Angeles i Paryżu. - Och.
A w każdym z nich 70-calowy ekran plazmowy.
Sugeruję więc, żebyś przestał się głupkowato uśmiechać,
bo przyjdę tam i ci go zetrę z twarzy.
Czujesz się silny? Jeszcze raz mnie nazwij elfem.
To wkurzony elf.
Patrzcie tylko.
Ojej. Co ty...?
Nie byłem na to przygotowany.
- Ach! - Aj!
- Och. - Jeszcze raz nazwiesz mnie elfem.
Jesteś elfem.
Przykro mi, Miles. On myśli, że jest elfem.
Posłuchaj, Miles. Posłuchaj, Miles.
To pewnie elf z Bieguna Południowego.
Wynoś się stąd, do diabła.
- Dokąd mam iść? - Nie interesuje mnie to.
Nie chcę wiedzieć, że jesteś elfem, ani że jesteś walnięty!
Nie zależy mi, że jesteś moim synem!
Wynoś się z mojego życia!
Cześć, to ja.
- Nie mogę teraz rozmawiać. - Powiedz mi tylko, jak poszło.
Wrócę później, niż zamierzałem, dobrze?
Nie spóźniaj się za bardzo, to Wigilia.
- Walter. - Zaczekaj.
- Muszę kończyć, skarbie. Kocham cię. - Pozdrów Buddy'ego.
- Co? - Przełom.
- Znaleźliśmy to w sali konferencyjnej. - Co to jest?
To notes Milesa Fincha. Jest pełen genialnych pomysłów.
Spójrz tylko.
I jego najlepszy pomysł jest o brzoskwini żyjącej na farmie.
- Brzoskwinia nie jest bezbronna? - Co? Co robimy?
Powinniśmy wybrać pierwszy pomysł. Jest genialny.
- Ile mamy czasu? - Jakieś 45 minut.
Spróbujmy zrobić scenorys.
- Chodźmy, do roboty. - Spróbujemy.
Nie możecie usiąść i przygotować scenorysu.
- Idźcie i przygotujcie scenorys. - Dobrze. Idź.
Przepraszam, że zrujnowałem wam życie
i wsadziłem 11 ciastek do odtwarzacza wideo.
Nie pasuję tu. Nigdzie nie pasuję.
Nigdy was nie zapomnę. Wyrazy miłości, Buddy.
O Boże.
Cześć, Buddy.
Buddy.
Potrzebujemy szybko dużej kampanii, żeby uratować firmę.
Myślę, że mówię za innych członków rady:
Lepiej, żeby to było dobre.
Zanim opowiem o książce, zacznę od okładki, dobrze?
Wyobraźcie sobie tylko:
Tato, muszę z tobą pomówić.
- O co chodzi, Michael? - Buddy uciekł.
- Co? - Zostawił wiadomość.
Boję się, tato. On uciekł.
Pozwól, że skończę zebranie i wtedy się tym zajmiemy, dobrze?
Zajmiemy się czym? Buddy dba o wszystkich.
Ty dbasz tylko o siebie.
Michael.
Zaczekaj.
Musimy to przełożyć, panie Greenway.
Nie mamy czasu na przekładanie.
Chcę to teraz usłyszeć. Musisz zaczekać, synku.
Proszę nie mówić mojemu dziecku, co ma robić.
Możemy to zrobić kiedy indziej, panie Greenway?
Przyleciałem po to, by usłyszeć ten pomysł i chcę go usłyszeć.
To musi zaczekać.
Jeśli chcesz dalej pracować, przedstawisz mi ten pomysł teraz.
Wypchaj się pan.
- Tak, wypchaj się pan. - Hej.
Hobbs, Hobbs, Hobbs!
Jeśli stąd wyjdziesz, jesteś skończony w Greenway!
Jesteś skończony!
Nigdzie nie pasuję.
Buddy!
Gdzie jesteś, Buddy?!
Szybciej, Pyszałku!
Do góry, Złośniku!
Święty Mikołaj?
Dalej, dacie radę!
- Tato! - Co?
Dokąd idziesz, Michael? Michael.
Św. Mikołaju.
Odejdź, przystojniaku. Przestraszysz reny.
To ty, Buddy?
Wszystko w porządku?
Tak się cieszę, że cię widzę.
Mój Mikołajometr nagle opadł do zera.
Nie ma już świątecznego ducha.
I ciężar był za duży.
Silnik wysunął się z zamocowania.
Potrzebuję pomocy elfa.
Ja...
Nie jestem elfem, św. Mikołaju. Nic mi nie wychodzi.
Buddy, jesteś lepszym elfem niż ktokolwiek, kogo znam.
I jedynym, którego pomocy dziś potrzebuję przy naprawie sań.
- Naprawdę? - Naprawdę.
Naprawisz to dla mnie, Buddy?
Spróbuję. Tato mnie nauczył.
Musisz go najpierw znaleźć.
Wypadł z sań kawałek drogi stąd.
- Silnik? - Tak, silnik.
Idź, Buddy. Idź, panie Elfie.
Jestem na obrzeżach Central Parku
i nie wiemy, co się właściwie stało.
Wiemy tylko, że władze zamknęły park
i są w trakcie sprawdzania go.
Ludzie zgadzają się co do tego,
że widzieli, jak coś spadło z nieba.
Jest tu ze mną naoczny świadek, który twierdzi, że widział to.
Co tak naprawdę pan widział?
Spacerowałem i zobaczyłem to, moja córka mi to pokazała.
Pana córka to zobaczyła?
Kochanie, możesz mi powiedzieć, co spadło z nieba?
To były sanie św. Mikołaja.
Sanie św. Mikołaja. Cóż, słyszeliście. Św. Mikołaj jest na Manhattanie.
Przepraszam, że przerywam twoją pierwszą, poważną historię, Charlotte,
ale program New York One właśnie otrzymał
jedyny, amatorski materiał filmowy, który powinniście zobaczyć.
Wygląda na to, że dziwny człowiek przebrany za elfa
wędruje po Central Parku.
Nie wiem, czy zdarzyło ci się w Buffalo donosić o takich wydarzeniach.
- O mój Boże. - Wiadomości są dla nas priorytetem.
Co u diabła...?
Hej.
- Znaleźliście go. - Buddy.
Muszę wam coś powiedzieć.
Nie, Buddy, to ja muszę ci coś szybko powiedzieć.
Nie mówiłem tego poważnie. Ani jednego słowa.
Wiem, że jesteś może trochę...
Niezrównoważony chemicznie, ale masz rację w wielu kwestiach.
Nie chcę, żebyś odszedł.
Jesteś moim synem i kocham cię.
Buddy...
- Co mi chciałeś powiedzieć? - A, tak.
- Chodź ze mną. Chodź. - Tak.
Mam tu kolejnego świadka, który ma własną wersję.
- Co pan widział? - Jesteś świetna, Charlotte.
Widziałem, jak coś spadło z nieba w samym środku Central Parku.
- Jesteś wspaniałą prezenterką. - Dziękuję.
Czy mógłby mi pan powiedzieć coś więcej o tym, co pan widział?
Twoje oczy są takie wymowne. To mi się w tobie bardzo podoba.
I masz piękne usta. To coś spadło do Central Parku.
To było niesamowite. Wszyscy wariują.
Dick, zgodnie z opinią władz okolica została sprawdzona.
W Central Parku zostali już tylko strażnicy.
Te służby są świetnie wyszkolone, ale rzadko biorą udział w działaniach.
STRAŻNICY CENTRAL PARKU
Niektórzy uważają, że są nazbyt gorliwi, gdy wykonują swą służbę,
a ich kontrowersyjne metody kontrolowania tłumu
w czasie koncertu Simona i Garfunkela w 1985 roku są przedmiotem śledztwa.
Wiedziałem, że go znajdziesz, panie Elfie.
Instaluj go szybciutko. Musimy ruszać.
Dobry chłopak.
Pan jest zatem...
- Św. Mikołaj. - Właśnie.
Mógłby pan to podać pańskiemu pierworodnemu?
Jasne.
- Mój pierworodny syn jest elfem? - Tak.
Właściwie to byłem adoptowany.
Michael, mógłbyś otworzyć tę klapę?
Dobry chłopiec. Dziękuję.
Naprawdę jesteś św. Mikołajem?
Tylko nikomu nie mów, mały.
Powiedz mi, Michael, co byś chciał na Gwiazdkę?
- Chciałbym deskorolkę. - Aha.
Nie jakąś zwykłą deskorolkę.
Prawdziwą deskorolkę marki HUF. Rzuć no okiem.
Zobacz tylko.
I jak ci się to podoba?
Idź zobacz.
ŚWIĄTECZNY DUCH MIKOŁAJOMETR
Co się stało?
- Sprawiłeś, że sanie ruszyły. - Jak to?
Cóż, przed erą turbin
ta maszyna działała wyłącznie dzięki świątecznemu duchowi.
Wierzyliście we mnie. Napędzaliście moje sanie.
Jeśli naprawdę jesteś św. Mikołajem, możemy tu ściągnąć kamery filmowe
i wszyscy w ciebie uwierzą i twoje sanie będą mogły latać.
Duch Świąt opiera się na wierze, nie na widzeniu.
Gdy mnie zobaczy cały świat, to wszystko będzie stracone.
Paparazzi ścigają mnie od lat.
Patrzcie!
Och, nie.
To strażnicy Central Parku.
Tato, Michael.
Mam pomysł.
Chwileczkę. Zaczekaj, Michael, moja lista.
Oddaj mi natychmiast tę listę, słyszysz?
Chodź, daj mi twoją czapkę i płaszcz.
Pani Mikołajowa je dla mnie zrobiła.
Jestem tutaj!
Ho, ho, ho!
Hej!
Przepraszam. Dziękuję, przepraszam.
Czyli władze nie znalazły w parku żadnych reniferów?
- Nie, żadnych reniferów. - Dzwonki do sań?
- Ani dzwonków. - Elfy?
- Nic z tych rzeczy. - To on, to prawdziwy św. Mikołaj.
Jego sanie nie chcą latać. Nikt w niego nie wierzy.
- Widziałeś coś? - Św. Mikołaj chce, żebyśmy uwierzyli.
Mogę wam udowodnić, że istnieje. Patrzcie, to jego lista.
Cóż, kolejny dowód,
że widziano dziś św. Mikołaja.
Mamy tu listę niegrzecznych oraz grzecznych.
„Lynn Kessler chce zestaw Atomówek.
- Mark Webber, elektryczną gitarę”. - Tak.
„Carolyn Reynolds chce Zuzię-Gadułę”.
Dzięki, Buddy.
„Dirk Lawson chce zabiegów w kurorcie Burke Williams.
Stan Tobias chce elektrycznie napędzaną strzelbę wodną”.
- To jakiś inny Dirk Lawson. - „Dave Keckler chce Nike Shox”.
Dobrze. Najwyraźniej mamy nowe fakty w naszej opowieści.
Potwierdzenie, że widziano św. Mikołaja,
bo mamy tutaj jego notes.
- Ha, ha, ha. - A ty jak się nazywasz?
Jestem Charlotte Dennon ze stacji New York One.
D. D.
„Charlotte Dennon chce pierścionek zaręczynowy od Tiffany'ego
i by jej chłopak przestał się ociągać i w końcu się zdecydował”.
Och!
Mamy moc!
Charlotte! Charlotte.
- Włączcie z powrotem kamery. - Kto ci to kazał powiedzieć?
To prawdziwy św. Mikołaj. Musimy włączyć z powrotem kamery.
- On potrzebuje naszej pomocy. - Cześć, Michael.
- Wszystko w porządku? - Tak, nic mi nie jest.
Ale Buddy jest w parku ze św. Mikołajem.
Sanie nie chcą latać, bo brakuje świątecznego ducha.
- Michael! - Mamo!
Michael!
- Nic ci nie jest? - Wszystko w porządku.
Najlepszy sposób na szerzenie świątecznego ducha
to głośny śpiew.
Buddy, lepiej już ruszajmy. Wskakuj.
Jeszcze nie skończyłem z silnikiem.
Nie mogę czekać.
Ruszaj, Fircyku. Dalej, Tancerzu.
Nie skończyłem z silnikiem.
Nie szkodzi. Ruszaj, a ja cię dogonię.
Wiesz, on nie kłamał.
Wesołych Świąt.
Św. Mikołaju, dogoniłem cię.
Przestań się wygłupiać i wskakuj.
Czemu oni nas gonią?
Umieściłem ich na liście niegrzecznych i nie mogą mi przebaczyć.
Do góry, do góry!
Potrzebujemy mocy, Buddy! Inaczej się rozbijemy!
Damy radę. Ruszaj, Pyszałku! Tak jest.
Ciągnij, Tancerzu! Ciągnij, Fircyku!
Robię się za stary do tej roboty.
Teraz!
- Wypadł silnik! - Już po nas!
Nadal ani śladu św. Mikołaja.
Ale ludzie zaczęli spontanicznie śpiewać kolędy
tuż przed Central Parkiem. Posłuchajmy.
Dalej.
Jeszcze trochę!
Wio! Wio!
- Nie śpiewasz. - Śpiewam.
Nie śpiewasz. Ruszasz tylko ustami.
Św. Mikołaju!
- Michael, o co ci chodzi? - Tato.
Dalej!
- Do widzenia! - Jak za dawnych czasów.
Charlotte. Charlotte.
Cóż, chyba nigdy nie będziemy wiedzieli na pewno,
co się wydarzyło w tę Gwiazdkę w Central Parku.
Ho, ho, ho!
Wesołych Świąt!
Ho, ho, ho!
I tak, przy odrobinie pomocy, Buddy uratował Gwiazdkę.
Jego duch uratował także wielu innych ludzi.
Walter założył swoje własne wydawnictwo.
Jego pierwsza książka została napisana przez nowego, uznanego pisarza.
Ta książka to Elf, fikcyjna opowieść o adoptowanym elfie, Buddym,
który się wychował na Biegunie Płn., odwiedził Nowy Jork,
jadł spaghetti, pracował w błyszczącej kancelarii pocztowej
i na koniec uratował Gwiazdkę.
„Najpierw podróżowałem przez siedem pięter Lasu Cukrowych Laseczek,
potem przez Morze Wirujących Żelków,
i na koniec przeszedłem tunelem Lincolna”.
Jeśli chodzi o mnie, nie mogę narzekać.
Buddy przyjeżdża od czasu do czasu w odwiedziny.
Dziękuję ci, Jovie. To bardzo miłe.
Ależ proszę, tato.
Chodź tu, malutki.
Dziadek chce cię zobaczyć.
Buddy.
Buddy, Buddy.
KONIEC