Kolejny piękny dzień na bagnach.
Pora kwitnienia, świat klei się od gorąca.
Przed nami korek. Jedź Aleją Aligatorów, ale już!
Ten insektjest szybszy niż wzrok Tojakiś nowy model!
Mistrzu, proszę o muzykę.
Patrz na drogę.
Jestem szybki I świetny
Nic mnie nie zatrzyma
Moja prababcia kuśtyka szybciej.
Dużo, dużo za wolno.
Mam mnóstwo czasu. Odpocznę tu.
Nie ze mną te numery. Próbuj dalej.
Wypuść mnie! Co ja widziałem!
No dobra, wygrałeś.
- Kiedyś byłeś szybszy, Kermit. - A ty chudszy, Horace.
Muszę odstawić chrupki.
Do zobaczenia.
A nawiasem mówiąc, Kermit,
witaj w domu.
Rodzinne strony.
Wreszcie wybrałem się tu z wizytą.
Bez kwestii, jest w tym jakaś magia.
Te ścieżki I omszałe drzewa budzą wspomnienia.
Nawet ta droga.
Kiedy widziałem ją po raz pierwszy?
Mieliśmy po 12 lat I nie podejrzewaliśmy,
co nas czeka, a miała to być przygoda życia.
Ja I moi kumple pozbyliśmy się już ogonów,
ale dorośli mieli nas za nic.
Dlatego co dzień na nowo
dowodziliśmy swej odwagi.
Skoczę! Zaraz to zrobię!
Śmiało. Czas ucieka.
- To niebezpieczne! - Dalej!
Teraz już skoczę! Patrz!
Do skoku, gotowy, start!
- Chodź! Woda jest miła. - Raczej nie.
My żaby nie przepadamy za wodą.
- Śmiało, to frajda. - Skoro tak mówisz.
Topię się!
Życie przemknęło mi przed wyłupiastymi oczami!
Hej, Brylas. Brylas!
Ta woda ma tylko 8 cm głębokości.
Hej!
- Nic ci nie jest? - Nie. Ale frajda! Chyba.
Z drogi, kijanki! Nadchodzi Kumak!
Ale skok!
Hej! To był jego najwyższy lot!
A jaki osiągnął rozbryzg!
- Brawo, Kumak! - Kumak!
- Kumak? - Kumak, gdzieś ty?
Żaby nie toną! To wbrew logice!
Gdzie jesteś?
- Ale żart! - Dzięki.
Chodźcie, chłopaki!
O tak. To jest życie, co, chłopcy?
- Fakt. - Kręcimy numery z kumplami.
Wdychamy zatęchłe powietrze. lstne bagno.
No nie wiem.
O co chodzi?
Nie lubisz się wylegiwać?
To dlatego, że jako ropucha mam brodawki?
Nie, jesteście super. Chodzi o to...
Nie ciekawi was, jak jest gdzie indziej?
Z dala od tego bagna?
Nie. A powinno?
- Mam świra? - Tak.
Chyba coś cię nurtuje, Kerm.
Może I tak.
Czasem, gdy dobrze się wsłucham,
słyszę głos, który mnie woła.
Słyszysz głosy?
Tak, to brzmi jakoś tak:
Kermit!
Kto to jest Herman?
Ten głos woła "'Kermit'"!
No I co z tego wynika?
- Zapomnijcie o tym. To bzdura. - Nie!
Jeśli głosy każą ci opuścić bagno,
powinieneś tak zrobić.
- Dokąd idziesz? - Jak najdalej.
- Co? - Chyba mam wodę w uchu.
On mówi, że opuszcza bagno.
Nie, to nie ja opuszczam bagno.
- Opuszczamy je razem. - Co?
Zaraz dostanę palpitacji!
Wiosłuj!
- I raz! - Przecież wiosłuję, kapitanie.
Stój!
Mary, czasem myślę, że tu moje miejsce.
- W łodzi? - Nie. Na tym bagnie.
Wschód słońca, zmaganie się z naturą...
I te gumowe spodnie.
Cóż, niezbadane są wyroki natury.
- Czyżby? - Tak.
Za młodu obiera się cel, a podąża się gdzie indziej.
Zgubiliśmy się?
Wcale nie. Wiem, dokąd zmierzamy.
O tam! Bo tam znajdziemy żaby.
Przyłóż się teraz, Mary. Raz!
- Tak jest. - Raz!
Stój. Nie możemy opuścić bagna.
Zwariowałeś?
Aby się czegoś dowiedzieć, trzeba sprawdzić.
Ale ja nie chcę.
Nawet tu mi się nie podoba.
To może powinniście zostać.
Kermit, powstrzymaj go! To grzech przeciw naturze!
Może razem jakoś go przekonamy.
- Kumak, poczekaj. - Daj spokój.
Proszę, chłopaki. To tutaj.
Za tymi trzcinami zaczyna się reszta świata.
Rany! Jesteśmy.
- Dostanę wysypki. - Tak blisko jak nigdy.
- Widać już plamki? - Spokojnie, Słodziutki.
- Przygoda! - Od przygód dostaję wiatrów!
Nie możesz całe życie się bać.
A niby czemu?
Wyjrzymy I zaraz wracamy.
Ja nie mogę.
- Ależ możesz! - Nie mogę!
- Możesz! - Nie mogę!
- Mary, słyszałaś? - Ptaki?
- Nie. - Świerszcze?
- Możesz! - Nie!
Żaby?
Wiatr miękko śwista w rosłej trawie?
Szukamy żab, a nie trawy.
- Pan wybaczy. - ""Doktorze"'.
- Nie! - Tak!
Dosyć tej zabawy. Patrzcie!
Żaby! Wiedziałem, że je tu znajdę.
Jakem geniusz!
Cóż, mistrzu, to jest ich ekosystem.
Tere, fere, ekosystem.
- Chodź. - Tak jest.
- Co to za stworzenia? - Nie wiem.
Na rozkaz, panie doktorze.
Kerm, dokąd idziemy?
Co się pchasz?
Ruszaj się szybciej.
Kermit!
- Och. - Nadepnąłeś mi na gruczoł.
- Gruczoł jadowy? - Hej!
Zaraz was znajdę I złapię,
lepiej się z tym pogódźcie.
Doktorze, mówi pan do żab?
Ja? Ależ skąd.
Nic nie mówiłem...
Chyba widziałem je tam.
- Mam jad na stopie! - To odruch!
- Jedyna obrona ropuchy! - Cicho.
Zostańcie w ukryciu!
Och, mam jad na stopie.
Kumak, nie!
Nie zostawiajcie mnie! Mam kompleks sierocy!
Jak miło! Co za ulga.
Tam są!
Makabra!
Mam was. Nic was już nie uratuje.
- Z wyjątkiem jego. - Co to?
Dzięki, Arnie.
Nie ma za co, Kerm. Powiedzcie,
co tu robicie na skraju bagna?
Wcale nie chodziło nam o skraj bagna.
Chcemy skosztować szlamu.
- Właśnie. - Ach tak, czyżby?
No cóż, nie.
W zasadzie to szukaliśmy pluskwiaków.
Polowanie na robaki.
Bo my studiujemy oftalmologię.
Nie.
Zgoda, przyszliśmy na skraj bagna.
Byliśmy ciekawi, co jest dalej.
Nic, tylko kłopoty.
Bestie o lśniących kołach I ludzie w spodniach.
Tych ludzi to się nie boję.
Gdybyś się nie zjawił, skoczyłbym I krzyknął:
- ""Precz"'! - Nigdy nie mówcie do ludzi!
Zwierzęta, które z nimi rozmawiają,
są gotowane
I zjadane żywcem.
- Jakie to niemiłe! - Chwilę.
Można zjeść żywcem gotowane mięso?
Oni już mają swoje sposoby.
Przez resztę dnia
omawialiśmy radę Arniego,
żeby nigdy nie opuszczać bagna I unikać ludzi.
Wiedzieliśmy, że ma rację,
ale czasem stanowi to tylko
dodatkową motywację.
Świetliki się rozjarzyły. Pora do domu.
Lekkie acz pożywne.
Chłopaki, myślicie, że Arnie miał rację?
- Chciał nas tylko nastraszyć. - Udało mu się.
Tylko pomyśl: zostaniesz ugotowany.
I zjedzony.
Pyszna zupa z jęczmienia I stonóg!
Czy możesz nakryć do stołu dla swych braci I sióstr?
Jasne, mamo!
Kolacja, dzieciaki!
Pora kąpieli!
Pora do łóżka!
Zapomniałem o siusianiu.
Musisz podążać
Za swoją gwiazdą
Musisz podążać
Choćby na świata kraj
Kermit.
Usłyszałaś mnie?
Zawołałaś moje imię.
O tak. Skinęła mi odległa gwiazda.
Gwiazda? Jestem twoją matką.
Witaj, mamo.
Jest bardzo późno. Powinieneś być w łóżku.
Wiesz co, mamo?
Pamiętasz, jak mówiłaś, że mam swoją gwiazdę?
Oczywiście.
A jeśli nie zdołam jej stąd dosięgnąć?
To wielkie bagno. Można dosięgnąć każdej gwiazdy.
- No tak, ale... - Kermit.
Pora iść spać, skarbie.
Dobrze, mamo. Zaraz się położę.
Całą noc dręczył mnie koszmar.
Deptały mnie gumiaki. Chwytały mnie ludzkie szpony.
Nurzano mnie w jajku I bułce.
Okropność.
Choć jednak przyniosło to ulgę pośladkom.
Ja nie boję się snów.
Niczego się nie boję.
Kleks!
No, no, no. To chyba bracia Siusiumajtki?
Czyżby? Nie jesteśmy braćmi.
Ani nie nosimy majtek. Patrz!
I co?
- Spoko. - Co to jest, blada twarz?
Ja tylko udowodniłem brak spodni.
Ciekawe, co wypniesz leżąc w kanapce!
- Nie dojdzie do tego. - Uwaga!
Co jest? Nic nie widzę.
- Ja się nim zajmę. - Nie warto.
- Już po tobie, żabo. - Ropucho!
Widzę stąd mój dom!
Szybko, chłopcy. W trawę! Dalej!
Opuściliśmy bagno.
Tyle tu przestrzeni... Jak pięknie.
Kleks!
Och! To boli!
To potwór o lśniących kołach! Arnie mówił prawdę!
Uważajcie!
Aż mnie ręce świerzbią!
Och! Nie tam!
Ale mam dzisiaj fart.
Nie!
Do środeczka.
Miło I przytulnie.
Musimy coś zrobić!
Ruszaj, Bertha. Dasz radę.
Stój! Wracaj tu!
- Żyjesz? - Tak.
Ale musimy złapać to coś.
Bez obawy, Kerm.
Nikogo nie wypuszczę.
Chodź do taty.
Mało brakowało. Nic ci nie jest, Kumak?
Kumak, jak się czujesz?
Jako tako. Jestem tylko trochę... skołowany.
Kermit!
Jestem chory, mam mdłości.
Rzygnij na mnie, a zginiesz.
To było niesamowite, Kerm.
Całe życie mignęło mi przed oczami.
O rany, to I owo już się przeżyło.
Straciliśmy ich I to jest moja wina.
Jak to?
Chciałem stąd wyjechać I oto skutki.
No tak, ale co dalej, skoro już tu jesteśmy?
- Brylas w potrzebie. - Trzeba mu pomóc.
Nawet, gdyby ludzie mieli nas zabić,
ugotować I pożreć żywcem.
Możemy wrócić I opowiedzieć, co się stało.
To lepszy pomysł. Tak zróbmy.
Zaraz! Co ja gadam?
Nie dbam o groźby. Nie wrócę, póki ich nie odnajdę.
- Pomożesz mi? - Chyba żartujesz.
- Chodźmy. - W drogę.
Nie raz kopałem żaby, a nic takiego mnie nie spotkało.
- Dla porządku: jestem ropuchą. - Nie mądrz się!
Nie krzycz.
Następnym razem ani drgnij!
Wciąż się drzesz.
Lepiej myśl, jak mnie stąd wydostać!
- Nie mogę mówić! Hiperwentyluję! - Dosyć!
Świat wiruje.
Skrócenie oddechu. Widzę tunel.
Żegnaj, mamo.
Jak zemdlejesz, to cię dobiję.
Papierowa torba, szybko!
Tu jest.
- Lepiej? - Znacznie lepiej. Dziękuję.
Świetnie. A teraz wydostań mnie stąd!
Zgubiliśmy się na dobre.
Podskoczę I zobaczę, którędy pojechali.
- Dobra. - No to już.
To była rozgrzewka.
- Jasne. - No dobra.
- O nie. - Co się stało?
- Straciłem skoczność. - Co?
- To tragedia. - Uspokój się.
To niemożliwe. Jesteś najlepszy.
- Mistrz skoku? - Jasne.
- Racja. Co ja gadam? - Jeszcze raz.
Teraz mi się uda.
Tylko patrz. Leżę tu w kurzu szosy.
Straciłem skok.
Ślady opon na mej piersi.
Do niczego.
Wcale nie.
Odcisk na piersi pasuje do tego na szosie.
- Co z tego? - To,
że musieli pojechać tam.
No tak.
- Proszę. - Dzięki.
- Idziemy. - Hej, Kerm,
jestem chodzącą mapą.
- Dalej. - Kto by pomyślał?
ZWIERZYNIEC WILSONA
A to co, zabawa w ciuciubabkę?
Nie bój się. Nie wydam cię.
Dobra, wy dwaj... oto wasz nowy dom.
- Hej, Joey. - Witam.
Dobrze, że wpadłeś. To dla Ralpha.
Dziękuję pan...
A czemu pan nie ma psa?
Wciąż czekam na właściwego.
Takiego jak Ralph?
Właśnie, dokładnie tak.
- Czego chcecie, pokręcone żaby? - Gdzie?
Nikogo nie widzę. O nie, oślepłem!
Pomocy!
Przejrzałem na oczy! To cud.
Przepraszam. Cześć. Jestem Roy.
Witam w naszym sklepie zoologicznym.
Nie dotykaj mnie, bo rozdepczę cię jak komara.
Rozumiem. Pan Niedotykalski.
- Hej! - Będziemy o tym pamiętać.
Spoko, stary. Nasze akwarium jest twoje.
Dzięki. Gdzie toaleta?
To była długa droga, a ja mam mały pęcherz.
Milcz, ropucho!
Słuchajcie, skrzelaki!
Chcę się stąd wynosić, I to zaraz!
- Nie przedrzeźniaj! - Stres cię zżera.
Dobrze mówię?
Zaraz tak ci przyłożę, że się nogami nakryjesz.
- Czemu jesteś tak podły? - Co powiedziałeś?
- Nic. - Tak myślałem.
Na czym stanąłem?
""Przyłożę ci"', jeśli dobrze pamiętam.
Najpierw podepczę, potem zetrę na proch.
Jednak coś mówiłem!
Jesteś podlec!
Wredna zakuta pała, a takich nikt nie lubi.
- I co teraz zrobisz? - To.
Nie ruszaj się! Chyba powinienem...
Żaby się biją.
Wreszcie. Sporo dałem za tę miejscówkę.
Kazałem ci nie ruszać się, gdy cię atakuję.
- Stawiam 5 dolarów na tłuściocha. - Wchodzę.
Hej, co tu się dzieje?
Nadajecie się do telewizji.
Nigdy tyle nie chodziłem.
Ani ja.
Patrz pod nogi.
- Nie spocznę. - Ani ja.
- Nie czuję zmęczenia. - Ani ja.
Proszę. Odrobina prywatności.
Ładnie tu. Trochę pretensjonalnie, ale te kwiaty
I poduszka...
Precz, ropuszy wypierdku!
Kleks!
Spadaj, powiedziałem!
Robi się późno. Tik-tak. A żab ani śladu.
A od czego jest sklep zoologiczny?
Sklep?
Jeszcze nigdy za to nie płaciłem.
To znaczy, za żabę.
Jeśli idzie o forsę, pożyczę pan...
Z wariackiego funduszu.
- Nie zamierzam wariować. - Stój!
Teraz was dostanę, żabki.
- Kumak, wstań. - Co jest?
Już po was.
Zapalaj!
Uważaj. Ostrzegam cię.
- Mam zielony pas w hop fu. - O tak!
Nic z tego. Co się dzieje?
Dosyć tego, ty! Zostaw mego przyjaciela, bo...
Czy to kijek? Uwielbiam kijki!
- Pogramy w aportowanie? - Co?
Ty rzucasz kijek, a ja go łapię.
Będzie super. Proszę! To dopiero frajda.
Dobrze.
Widzisz? Bomba! To dopiero zabawa.
Dzięki. Jakem Pelagia.
- Jestem Kermit. - Straciłem mój skok.
A to Kumak.
Miło nam. Dzięki. Musimy iść.
Zaraz. Mogę być waszym psem?
Rany, nie potrzebujemy psa.
Ja szukam nowych właścicieli.
- A poprzedni? - Jedziemy sobie,
łeb za oknem, wącham wiatr.
Ani się obejrzałam, porzucili mnie.
Rany, to przykre.
Bywaj, siostro.
Jako nowi właściciele, bralibyście mnie na spacery
I zbierali moje kupki na śmietniczkę.
- Ale frajda. - Prócz tego ostatniego.
Ale teraz musimy odnaleźć przyjaciół.
W drogę.
Przyjaciół?
Trzeba było tak zaraz.
Nie mówiłam, że płynie we mnie krew tropicieli?
Szukaj żaby. Szukaj żaby. Szukaj żaby. Jazda!
- Już znalazłam! - Niezła jest.
I masz zimny nos.
No to jak? Weźmiecie mnie?
Zostaw nas na chwilę samych.
Słuchaj. Przyda nam się taka pomoc.
Pelagia, żaby nie miewają psów,
ale możesz się przyłączyć.
Macie może jakieś ciuchy
o zapachu waszych przyjaciół?
Ziemnowodne nie noszą ubrań.
Co gatunek, to obyczaj.
Kiedy ich widzieliście?
Jechali w lśniącej bestii.
- Blaszanej? - Tak.
Miała błyszczące ślepia, ostre zęby
I zostawiła ślad na mym kształtnym tułowiu.
Dobra.
Użyj chusteczki, proszę.
To nie była lśniąca bestia.
To półciężarówka z silnikiem V8,
5-biegową skrzynią, radiem, skórzanymi fotelami
I uchwytem na kubek.
- Na pewno? - Tak.
I wiem, gdzie jej szukać.
- Może się uda. - Tak.
Wracamy do Harry'ego I Hiciorów.
Jeszcze dopadnę te żaby I ich małego pieska.
To był pies średniej wielkości.
Może sznaucer albo spaniel.
- Mary! - Tak? Doktorze.
Chyba nie chcesz zawsze być asystentką
lecz prawdziwym naukowcem.
Odkąd obejrzałam Czarownika z Oz.
A co to ma wspólnego z nauką?
Nic.
- Więc posłuchaj mnie, Dorotko. - Mary.
Powiem ci, co powinnaś teraz robić,
by być prawdziwym naukowcem.
Perło mądrości! Gdzie mój notatnik?
- Gotowe. - Prowadź wóz.
Świetne. ""Prowadź...'"
- Prowadź go I już! - Tak jest, już jadę.
- Węże są oślizgłe. - Nie. Oślizgłe?
Nie, Vicki się nie ślizga.
Zaraz ci pokażę.
- Puść go! - Pomocy!
Zaraz uduszę go na śmierć. Czemu miałabym puszczać?
No to uduś mnie, jeśli jesteś na to dość wężowata.
Vicki uwielbia takie wyzwania.
Zaduś tego małego krzykacza!
- Nie jesteś głuchy? - Nie skrzywdziłbym muchy,
ale cenię sobie spokój.
- Co robisz? - Mam nadzieję, że się uda.
Gruczoły, czyńcie swą powinność!
Och, ale to swędzi.
Gra skończona.
Świetnie. Zjedzmy coś.
Och, jak mnie swędzi! Swędzi!
Muszę się podrapać!
Brak rąk to przekleństwo! Kto mnie podrapie?
- Czemu to zrobiłeś? - Musiałem pomóc przyjacielowi.
Dziękuję.
Mówiłaś, że to niebezpieczna droga.
To ma być niebezpieczeństwo? Posłuchaj.
Raz ułożyłem sobie na głowie gniazdo os
I zatańczyłem polkę. Z ciekawości.
To było coś.
Poczekaj. Jeszcze nie przebyliśmy las...
Co masz na myśli?
O, nie!
- Co to było? - Nazywa się świnia.
Świnia?
Obym nigdy w życiu drugiej takiej nie spotkał.
- Dalej, Kleks! Uda ci się! - A ty czemu nie pchasz?
Ty masz siłę 10 żab,
podczas gdy ja mam siłę dafni z przepukliną.
Ale siłacz!
Dalej!
I dokąd to panowie się wybierają?
Turlamy beret, dajemy w długą, robimy rząd!
Nie wychodzimy?
A co popycha was do tego głupstwa?
Wracamy do domu, na bagno!
Poczekajcie chwilę!
Macie status zwierząt domowych. Koniec trosk.
Koniec? Może mnie zabić upadające drzewo.
Porwać drapieżny jastrząb.
Albo przejem się robakami.
Na taką ropuchę jak ja wszędzie czyhają niebezpieczeństwa.
Au contraire, jeśli jest udomowiona.
Mon ami, ludzie troszczą się o swych ulubieńców.
Karmią nas. Bawią się z nami.
Posprzątają nawet twoje kupki.
- Kupki? - Oui, oui.
Można rzec, że nie żył naprawdę, kto nie został udomowiony!
Po co tak siedzieć Do tego samotnie?
Gdy życie można spędzić W ciągłej rozkoszy
Nie czując głodu
Nie znając bólu
Tylkojeden z czterdziestu siedmiu Leci do klozetu
Dosyć zmartwień
Dosyć walk
Niech twoje życie Nowy weźmie bieg
Nie straszne mrozy
Ani zgryzoty
Możesz teraz grzebać w kątach Ile chcesz!
- Gwiazdą staniesz się - Choćby nawet w klatce
Ulubieniec żywot rajski Wiedzie wciąż!
- Jako ulubieniec - Jako ulubieniec
Poświęcisz wolność Lecz co w zamian masz?
- Obróżka, domek - Co dzień tłusta myszka
Świetnejest życie ulubieńca
Życie domowej maskotki!
Gdy na coś skarżysz się Utulą cię!
- Koniec polowań - Zawsze podrapią w brzuch
- I tak co dzień. - To brzmi super.
Świetne I radosne Jest życie ulubieńca!
Niktjuż nie przejedzie cię Na bocznej drodze
Much, ile tylko zechcesz
A coś dla ropuchy?
Koniec z włóczęgą Wystawisz nos ze stawu
Świetne I radosne Jest życie ulubieńca!
Życie ulubieńca!
Gdy na coś skarżysz się Utulą cię!
- To lilia wodna w złocie! - Tym mnie kupili!
Świetne I radosne Jest życie ulubieńca!
Hej, królik! Gdzie zapisy?
Świetne I radosne Jest życie maskotki
Żyj życiem ulubieńca!
Ja też!
Życie ulubieńca
Życie ulubieńca tojest to!
- Dokąd to? - Wracam.
- Mieliśmy uciec. - Żywot ulubieńca
to wszystko, czego pragnąłem.
Bezpieczeństwo, ochrona I opieka zdrowotna.
Ale miejsce żaby jest na bagnie.
Jestem ropuchą.
Hej, już wiem! Możesz pójść ze mną.
Razem zostaniemy ulubieńcami.
Możliwe... ale ja w to wątpię.
Daleko jeszcze?
- Nie zgubiliśmy się? - Skądże, koledzy.
To tutaj.
WITAJCIE
Już mamy tę półciężarówkę.
Tam jest!
Mam ją, mam!
Pozwól, że ci pomogę.
- Co się stało? - Zgubiłam ją.
- A Kermit? - Za mną.
Jest!
Czerwona! Siedzę jej na ogonie!
To był złośliwy kundel. Wściekły, a ile miał pcheł!
- Straszny, żądny mordu przybłęda! - Oklapnięte uszka.
Zamknij się!
To cecha charakterystyczna.
Gdy atakował, prostował je!
To było groźne stworzenie!
To ten pies! Za nim!
Oklapnięte uszka, jak nic.
- Łapać go! - Uciekaj, piesku!
Wskoczcie mi na grzbiet!
- Dobra. - Tu się schowamy.
OGNISTE MIECZE
Co to za miejsce?
To kino. Tu się wyświetla filmy.
To mi smakuje,
choć lepi się do zębów.
Przecież nie masz zębów.
A tak.
- Daj spróbować. - Częstuj się.
Kermit, chcesz trochę?
Nagle porwał sztylet ze stołu I zabił go.
Łapaćją!
Ten hycel już się chyba stąd zmył.
Kerm, chodźmy.
To chcę robić w życiu.
Bić innych kijami? Nieładnie.
Nie. Po prostu chcę grać w filmach.
Nigdy ci się to nie uda.
Jak to?
Spójrz na nich. Są płascy I mają po 4 metry.
To nie jest branża dla żaby. Chodźmy.
Fajnie, że żaba dała nam tę rolę.
Bo widać, jacy jesteśmy młodzi?
Nie, bo nie musimy tego oglądać!
Rany, ale późno. Straciłem poczucie czasu.
Teraz trudno nam będzie znaleźć nasz cel.
- Ale uda nam się. - Nic nas nie powstrzyma.
ZABAWKl JIMJO
To koniec. Chwieję się na nogach. Nie znajdę Brylasa!
A właśnie, że tak.
- O czym on mówi? - Kto...
może wiedzieć?
Uniosę się wysoko w górę I rozejrzę.
- To obłęd! - Sam mogłem na to wpaść.
Nigdy nie byłem tak wysoko.
Czuję się jak ptak, obłok
albo gwiazda.
A więc to tak wygląda cały świat.
Rany! Chciałbym zostać tu na zawsze I lecieć,
aż dosięgnę...
tej półciężarówki! Przybywam, Brylas!
O nie!
Zaraz tam będę!
Nie martw się, zaraz cię wyciągnę!
To wcale nie Brylas!
Brylas!
- Tu sklep. - Krassman.
Pan Krassman! Pardon. Dr Krassman.
Co słychać w szkole?
Bez gadania. Potrzebne mi żaby!
- Ma pan żaby? - Podsumuję.
- Idzie o żaby. - Tak!
- Ile pan ma? - Sprawdzę.
Zaraz. Raz, dwa, trzy...
Nie! Ktoś chce zwierzę domowe, ale wybiera ich.
Pewnie nikt nigdy nie zechce ropuchy.
Myśleliście, że zapomniałem?
Jazda do George'a Washingtona!
- Kto to? - Nasz nowy właściciel.
Kleks! Będą nas lubić!
Panie doktorze Krassman,
- mam tuzin żab I ropuchę. - O radości! Super!
Proszęje zaraz przywieźć.
Dobra.
Wygląda na to, że zostaliśmy tylko ty I ja, stary.
Sam nie wiem...
Chciałbym, żebyś pomógł mi znaleźć przyjaciół.
- Kermit! - Piszcząca zabawka?
Masz piszczącą zabawkę!
Coś takiego! To dopiero frajda!
- Mogę? - Jasne. Nie krępuj się.
Kumak, spróbuj sam.
Ale świetna piszczałka!
- Odlot? - Tak, to naprawdę zabawne.
I jak, Kermit, znalazłeś ten wóz?
Nawet do niego wsiadłem.
Nie ma tam już Kleksa I Brylasa.
Zaczynam myśleć, że ich nie odnajdziemy.
Tak, ale...
- Słucham? - Chyba wiem, gdzie są.
Serio?
W sklepie zoologicznym.
Żegnaj, sklepie. Witaj nam, słodkie życie!
SKLEP ZOOLOGICZNY WILSONA DOSTAWY
Teraz czuję: obroże przeciw pchłom, skórzana smycz.
Chcę znów troszczyć się o moich właścicieli.
A niby nie lubi ludzi.
Piszczące zabawki są stąd.
Ten budynek to sklep.
Więc Brylas I Kleks muszą być w środku.
Racja.
Hej!
Co jest? Znalazłaś coś?
Co ona zwęszyła? Pelagia, co to?
- Tylko spójrzcie. - Co?
Ktoś wyrzucił dobry kawałek rzemienia.
Rzemienia?
Nie do wiary. To przecież...
ldziemy tam po nich.
Jasne, tylko jak?
Na górze jest okno.
Daj spokój, za wysoko.
- Nie dla najlepszego skoczka. - Tak? A kto to?
Nie wydaje mi się. Straciłem skok.
Wciąż jesteś najlepszy.
Może na bagnie, ale nie tu.
Tu czy tam, co za różnica?
To jest różnica. Tu!
- To ci tylko pomoże. - Ślady opon?
Nie. To, co masz w środku. Dlatego najlepiej skaczesz.
- Tak myślisz? - Na pewno.
Dobra. Spróbuję.
- Zobaczymy. - Dobra!
- Chyba muszę się cofnąć. - Fakt.
Uda ci się!
Muszę przyjąć postawę.
Wierzę w ciebie.
Udało ci się, Kumak!
Wciąż to umiem.
Pelagia, podsadź mnie.
A ty skąd się tam wziąłeś?
Odzyskałem skoczność.
- Właź. - Hej, Kerm, podaj mi rękę.
- Odrobinę wyżej, Pelagia. - Już.
Spokojnie!
A teraz ciągnij!
- Powoli! - Mam cię.
Popilnuję podjazdu.
Sukces! Jesteśmy!
- Żyjesz? - A ty?
Tak mi się zdaje.
Brylas!
Kleks!
- Brylas! - Pokażcie się, chłopaki.
Słyszysz ten odgłos?
Tak, chyba tak.
Czy te dwie paskudne żaby szukają innych paskudnych żab?
Szukamy małej ropuchy I dużej żaby ryczącej.
Znam tych dwóch.
Bardzo się do siebie zbliżyliśmy.
- Mówisz w czasie przeszłym? - Co im zrobiłaś?
Vicki nic nie zrobiła.
Wszystkie żaby pojechały do George'a Washingtona.
Tak? A kto to jest?
Tego nie wiem. Ale wiem jedno:
kto raz pojedzie do George'a Washingtona,
ten już nigdy nie wraca.
Ale... Hej, poczekaj!
Nie mogę w to uwierzyć, Kumak. Już po nich.
Na zawsze.
Kerm, zaraz.
- Co teraz zrobimy? - Wrócimy do domu.
Jak to? Do domu?
Ten świat nas przerasta.
- Niepotrzebnie opuszczaliśmy bagno! - Zaraz.
Słuchaj, Kerm...
Ja tylko...
Ja tylko myślę na głos,
ale może po prostu powinniśmy się z tym przespać.
- Kto mógłby dziś zasnąć? - Tak, to prawda.
Siedzę z szeroko otwartymi oczami
na miękkim łóżku z poduchą...
Na szczęście!
Bałem się, że w tym roku zabraknie żab.
Już nie musisz się bać.
Teraz niech żaby się martwią.
- Ani trochę. - Dobranoc.
Żaby są beztroskie. Jako dziecko
udawałem żabę.
- To był raj. - Żegnam, Wilson!
Dobranoc, panie dr. Krassman.
Czujesz ten zapach, Mary?
Cuchnie szlamem?
Zwycięstwo!
Te żaby...
należą do mnie!
LICEUM
- Tak! - Kto to jest?
Nowy właściciel, Washington.
Wydaje się szczęśliwy. Ma taki melodyjny śmiech.
Ma gwiazda.
Kermit.
- To ty, mamo? - Nie.
Toja, twoja gwiazda znad bagna.
Powiedz, gwiazdo, co mam robić?
Idź za głosem serca.
Ale jestem taki mały, a świat jest wielki.
- Nie odnajdę Brylasa I Kleksa. - Ależ tak.
Wierzę w ciebie.
Naprawdę?
Dzięki, gwiazdo.
Nie ma za co, Herman.
Jestem Kermit.
- Kermit. - Tak, Kermit.
Kermit?
- Z kim tak rozmawiasz, Kerm? - Z moją gwiazdą.
Rozmawiasz ze swoją gwiazdą?
- Masz na myśli te głosy? - Tak.
I co?
Nie rezygnujemy!
Chyba mam jakieś omamy.
Przysiągłbym, że oddałem wszystkie żaby.
Dokąd teraz pójdziemy?
Na ochotnika do Washingtona.
Ale kto raz tam pójdzie, ten nigdy nie wraca.
- Nie martw się, Kumak. - Nie martwię się. Ja wariuję.
Tu jesteście.
Idzie według planu, ale jak uciekniemy?
Jesteśmy tu tylko my I te patyki.
Zobaczysz.
Uwielbiam życie w niepewności.
Moje żabki?
- Znajdę ich. - Tylko patrz.
Ten George Washington ma wielką chatę.
- Co to było? - Nie wiem.
I liczne potomstwo!
Znalazłaś nas?
Wreszcie opłaciły mi się lata pogoni za samochodami.
Podręczniki?
Swetruchy?
Maść na pryszcze?
Moment! Co my robimy w liceum?
Co z tobą, Pelagio?
Żaby w liceum mają tylko jedno zadanie:
wyzionąć ducha!
Co ty gadasz? To smoki zioną I to ogniem.
Nie znasz tego zwrotu? Przyjaciele są w tarapatach!
- Pomożemy im! - Tak.
SZATNIA
MOKRA PODŁOGA UWAGA
Lądowanie, jak się patrzy!
To ja!
- Mało brakowało. - Dzięki, Pelagio!
- Co teraz? - Znajdźmy Kleksa I Brylasa.
Mam was!
Na smycz, a jego odniosę na lekcję biologii.
Lekcja biologii?
Jaki ładny okaz.
Byłem przeciw ropusze, ale chyba jednak się nada.
Lubi mnie! Dostanę swój pokój!
To jeden z mych ulubionych dni
w roku szkolnym.
Dziś dowiemy się,
co sprawia, że te ziemnowodne żyją.
A wiecie, jak to sprawdzimy? Zajrzymy do środka!
Okropność!
- Czyli? - Zabierze nas na bal?
- Uwielbiam bale! - Klasa!
Pora dokonać sekcji żaby.
- Ohyda! - Okropność!
- Co to jest ""sekcja"'? - Na pewno jest pyszna!
Moja asystentka wytłumaczy sposób postępowania przy sekcji.
- Mary! - Pan wybaczy.
Sekcja. Opowie pani, jak to się robi?
Tak jest.
- Dobrze. - Proszę.
Cięcie trzeba rozpocząć pod szyją.
Następnie tniemy skalpelem w dół.
Mijamy mostek
I obnażamy żołądek.
Rozumiem.
Sekcja to rodzaj masażu całego ciała.
Nie, to nie masaż. Raczej masakra całego ciała!
Obnażamy jamę brzuszną, by poznać, co zjadła na kolację.
Poćwiartują nas!
Ależ jesteśmy jego maskotkami!
Tego nie było w broszurce. Niedobrze!
- Spóźnię się do Krassmana. - Kochasz biologię.
Jasne...
Na tym etapie sekcja jest zakończona
I zaraz pozbywacie się
małych zwłok razem z ich snami o szczęśliwym żabim życiu.
- Mary! - Słucham?
Na razie wystarczy!
Dobrze, przejdźmy do praktyki.
Pierwszą sekcję przeprowadzę sam,
a potem każdy z was rozetnie swoją własną żabę.
Potworność!
Ocal mnie, a nigdy więcej
nie nadużyję gruczołów jadowych!
Amen!
- Co robisz? - Pomagam przyjacielowi.
Mary, pomożesz mi?
Co znowu?
Wilson! Co tu robisz z tym wściekłym kundlem?
- Przyniosłem panu żabkę. - ldź po nią. Ja zajmę się tą.
Wilson, zabierz stąd psa!
Włóż go do akwarium!
Zaraz, mam lepszy pomysł. Najpierw pozbędę się tego.
Chodź, malutki.
Boli mnie to, ale ciebie bardziej.
Kumak!
Och, niedobrze!
Jakie będą twoje ostatnie słowa, żabo?
Panna Segland zechciała się do nas przyłączyć.
- Porozmawiamy po lekcji? - Tak.
Aby pokazać wam, jakie to łatwe,
sekcję przeprowadzi Mary.
- Słucham? - Wykonasz sekcję.
- Doktorze. - Co znowu?
Nie mogę.
Chcesz być naukowcem.
Przykro mi, ale nie zrobię tego. Nie I już!
Nie ma jak w domu!
Gdyby tak miała mózg.
- Uspokój się. - Dobra suczka. Cicho.
Umiesz dbać o zwierzęta.
Czemu się tak denerwuje?
Może te żaby to jej przyjaciele.
Chyba sam muszę to zrobić.
Najpierw trzeba ująć skalpel I trzymać go mocno między...
Kermit próbuje go ocalić. Pomóżmy mu!
...kciukiem, a palcem wskazującym.
A potem rozpocząć nacięcie tuż pod szyją...
I przedłużyć je do około 8 cm.
- Załatwię to. Podsadź mnie. - Już.
Nie jestem do tego stworzony.
Nie ma to jak udana sekcja.
Nie bójcie się. To będzie frajda.
Ty!
Nie ma znaczenia, którą żabę rozetnę.
Zdaje ci się, że to film?
Ty mały łotrze!
Nie przechytrzysz mnie.
Jestem profesorem biologii.
Mój zielony kolego, zaraz udzielę ci lekcji biologii.
Stój!
Co powiedziałeś?
Powiedziałem: "'Stój!"".
Przemówiłeś.
To prawda. Umiem mówić. Wszyscy umiemy.
Nie do wiary.
Wszyscy powtarzają, że nie powinniśmy rozmawiać
z ludźmi, ale właśnie stąd biorą się nasze problemy.
Możesz nie słuchać, ale to moi przyjaciele.
A ja proszę cię, wypuść żaby!
Wypuścić żaby!
Uwolnić żaby!
- Co z nią? - Wpuśćmy ją!
Wypuścić żaby! Wypuścić żaby!
Przestańcie!
To prawda!
Żaby umieją mówić!
Jako mały chłopak musiałem kiedyś
dokonać sekcji żaby na lekcji biologii.
- Stój! - Co powiedziałeś?
- Powiedziałem: ""Stój"". - Mówisz?
Hugo Krassman, dokonaj sekcji żaby!
Nie mogę. Przemówiła do mnie!
Boi-żabek. Boi-żabek.
Powiedz im to sam!
Odezwij się!
Nie jestem boi-żabkiem!
- Proszę! Nie! - Krassman to boi-żabek.
Przez lata starałem się udowodnić, że to nieprawda.
Dziś wiem, że nie jestem boi-żabkiem.
Żaby umieją mówić.
Mówcie do mnie. Powiedz coś, cokolwiek!
- Powinni ci dać wariackie papiery. - Dziękuję!
Dobra, tylko nie podchodź.
Rozumiem.
Przemówiły do mnie! Przemówiły!
Klasa zwolniona! Nie jestem boi-żabkiem!
Chodź, przyjacielu.
Od opuszczenia bagna minęły 2 dni,
a zdało się, że całe życie.
Czyśjest miękki, czy bohater!
Gdy cię swędzi, podrapiesz!
Ale nic nie przychodzi bez wysiłku
O nie!
Musisz podążać...
Za gwiazdą swą!
Musisz podążać
Choć na świata kraj!
A terazjuż wiemy Że w całej przestrzeni
Nie znajdziemy miejsca Takiegojak dom
SKLEP WILSONA
Też chciałabym mieć dom.
- Dzięki za podwiezienie. - Dzięki.
Hej, Pelagia. Chcesz zostać moim psem?
Hej, Kermit!
Znów mam właściciela! Wracam do domu!
Jak my wszyscy.
- Cześć! - Pa!
To było ekscytujące!
Tędy, chodźcie.
Ale tęsknię za naszym bagnem.
Znów kąpać się
w tężejącym odorze!
Tak, ale...
nawet polubiłem cały ten harmider.
Bałem się, ale będzie mi tego brak.
Kto wie? Może kiedyś tam wrócisz.
Dziwniejsze rzeczy widziałem.
Jasne! Choćby I dziś!
Dobra, chodźmy do domu.
Jedno się nie zmieniło.
Wszyscy wciąż się ze sobą kumplujemy.
Zdobyłem wielu przyjaciół.
Ale kumple z rodzinnych stron, to co innego.
Ci, których znałeś jako młoda żaba,
w pogoni za gwiazdą.
Witaj w domu, Kermit.
Na razie!
- Hej! - Witaj w domu!
Gdzie są dziś te niedojdy?
Kolejny piękny dzień na bagnie.
To musi boleć.
Ale wpadka.
Na litość boską. Jak poszło?
- Nie wiem. - Jak tu trafiłem?
Zostańmy kumplami.
Tańczę break-dance!
A teraz wszyscy tańczą...
Kleksa nie zabieramy. Kropka.
- Nie dotykaj mnie. - Przestań.
Nie dotykaj mnie!
Och, moje kolano!
Panie reżyserze, chyba nie powinienem wracać do ust Kermita.
Poprzednim razem trochę cuchnęło.
Możemy użyć symulacji?
Gdzie my jesteśmy? Zgubiłeś nas, frajerze!
Hej! Uwaga na przewody elektryczne!
Czemu zgodziłem się zastępować kaskadera?
To nic. Powtórzymy ujęcie.
- Spadaj. - Lekarza!
Złamałeś mnie! Kłamałem!
Jestem złą ropuchą. Zasłużyłem na lanie!
Temu dzieciakowi przydałaby się spinka do nogawek.
Zaraz! To rozbierana scena!
- Śpisz u kota? - Tak.
- W jego kuwecie? - Och, na Boga.
No I jak?
Dziękuję wszystkim. Dzięki.
Tak, jestem niezwykły. Dziękuję.
Słuchacie starych melodii stacji WART.
Bagno ponad wszystko.