HARRY POTTER I WIĘZIEŃ AZKABANU
Harry. Harry.
Harry! Otwórz drzwi!
Wujku, mógłbyś mi to podpisać?
Co to jest?
Nic. To do szkoły.
Może później, jeśli będziesz się zachowywał.
Postaram się.
- A ty ciągle tutaj? - Tak.
Co za "tak"? Ani krztyny wdzięczności.
Ciesz się, że mój brat cię trzyma.
Ja oddałabym cię do sierocińca.
Och, jest mój Dudziaczek!
Daj buziaka.
Zanieś walizki na górę, ale już!
Masz, pojedz sobie, mój kochany.
- Marge, może się skusisz? - Ale odrobinkę.
Super wyżerka, Petunio.
Dolej troszeczkę.
Zwykle nie jem zbyt wiele przy dwunastu psach.
No dolej! Teraz dobrze.
Chcesz trochę brandy?
Mój pieseczek lubi chlapnąć kieliszeczek.
A ty co tak patrzysz?
Dokąd go posłałeś, Vernon?
Do św. Brutusa. Idealny ośrodek dla beznadziejnych przypadków.
A używają tam rózgi, chłopcze?
Jasne.
Ja obrywam przez cały czas.
To świetnie. Bo nie mogę słuchać
tego bzdurnego gadania o szkodliwości bicia.
Nie wiń się za to, że smarkacz wyrósł na coś takiego.
To wszystko zależy od krwi. Zła krew zawsze się ujawni.
Czym zajmował się jego ojciec?
Niczym. Znaczy, nie pracował. Był bezrobotny.
- I pewnie dużo pił. - Nieprawda!
- Coś powiedział? - Mój ojciec wcale nie pił!
Nic się nie stało! Mam niezłą krzepę w rękach.
Nie powinieneś iść do łóżka?
Cicho, Vernon. Posprzątaj.
Właściwie... tu nie chodzi o ojca.
Ważniejsza jest matka. Jak ma się psy, to się wie.
Jeżeli z suką jest coś niedobrze, ze szczeniakiem będzie tak samo.
Stul pysk!
Coś ci powiem...
Vernon!
Vernon, zrób coś!
Trzymam cię, Marge!
- Nie waż się mnie puścić! - Przepraszam.
Sprowadź ją tu natychmiast,
- i to w całości! - Nie. Zasłużyła sobie na to!
- Łapy przy sobie. - Nie możesz czarować poza szkołą.
- Na pewno? - Nie pozwolą ci wrócić.
A nie masz dokąd iść.
Wszędzie lepiej niż tutaj.
"Witam w Błędnym Rycerzu,
nadzwyczajnym środku transportu dla zagubionych czarodziejów i czarownic.
Nazywam się Stan Shunpike i dziś będę pańskim przewodnikiem".
Co tak leżysz?
- Przewróciłem się. - A po co?
- Niespecjalnie przecież. - Wskakuj.
Mam wysłać specjalne zaproszenie?
- Widać tam coś? - Nie, nic.
To się nie gap! Właź!
Nie, nie. Ja to wezmę, ty właź.
No już, przechodź.
- Możemy jechać, Ern. - Taa, pal oponki, Ernie.
Będzie bombowo!
- Mówiłeś, jak się nazywasz? - Jeszcze nie.
- A dokąd cię niesie? - Do Dziurawego Kotła w Londynie.
Słyszałeś, Ern? "Do Dziurawego Kotła w Londynie".
Jak podadzą ci tam grochową,
zjedz, zanim ona pożre ciebie.
- A mugole? Nie widzą nas? - Oni nie potrafią patrzeć.
Nie, ale jak ich pokłujesz widelcem, to czują.
Ernie! Babcia na dwunastej!
Dziesięć, dziewięć, osiem,
siedem, sześć, pięć,
cztery, trzy, trzy i pół,
dwa, jeden i trzy czwarte...
Kto to jest?
Kto to jest?!
Przecież to Syriusz Black.
Nie mów, że o nim nie słyszałeś.
To morderca.
W Azkabanie nie zamykają kieszonkowców.
- A jak uciekł? - To dobre pytanie.
On pierwszy wyciął taki numer.
Był kiedyś człowiekiem...
Sam-Wiesz-Kogo.
O nim na pewno słyszałeś.
Tak,
wiem, kto to jest.
Ernie, dwa autobusy na dwunastej.
Są coraz bliżej.
Są tuż przed nami!
Uwaga na głowę.
Hej, wy!
Co to jest? Szeroki uśmiech!
Taa, jesteśmy już blisko.
- Dziurawy Kocioł. - Zaraz ulica Śmiertelnego Nokturnu.
Pan Potter. Nareszcie.
- Spadamy, Ern. - Taa jest!
Jedenastka.
Hedwiga!
Ma pan bardzo mądrą sowę, panie Potter.
Zjawiła się tutaj dokładnie 5 minut temu.
Jako minister magii chcę cię poinformować,
że niedawno znaleziono siostrę twojego wuja
latającą wokół komina fabrycznego w okolicach Sheffield.
Wysłałem tam moich ludzi,
by ją nakłuli i zmodyfikowali jej pamięć.
Z całą pewnością nie będzie pamiętać tego incydentu.
Zatem koniec sprawy.
I nic się nie stało.
Grochowej?
Nie, dziękuję.
Panie ministrze... Czegoś tu nie rozumiem.
Wydaje mi się, że czarowanie poza szkołą jest przestępstwem.
Ministerstwo nie wysyła do Azkabanu
za nadmuchanie ciotki.
Choć z drugiej strony, uciekanie z domu wujostwa, biorąc pod uwagę
okoliczności, było bardzo nierozważne.
- Jakie okoliczności? - Na wolności jest morderca.
Syriusz Black?
A co to ma wspólnego ze mną?
Oczywiście nic ci nie grozi. I to się liczy.
A jutro będziesz z powrotem w Hogwarcie.
A to są twoje nowe książki. Kazałem je
tu przynieść. Tom pokaże ci twój pokój.
Hedwiga!
Przy okazji, Harry, stanowczo nalegam, żebyś się dzisiaj
już nigdzie nie włóczył.
Potworna księga POTWORÓW
Sprzątanie.
To ja przyjdę później.
Hermiona, trzymaj
swojego potwora z dala od Parszywka, bo zmienię ci go w zimowe gacie.
To jest kot. Czego się czepiasz?
- To normalne. - To ma być kot?
- Wygląda raczej na owłosioną świnię. - Odezwał się
właściciel starego wyciora do fajki.
Nie zwracaj na niego uwagi, Krzywołapku.
- Egipt! Jak tam jest? - Odjazdowo!
Mumie, grobowce. Nawet Parszywkowi się podobało.
- Wiesz, że Egipcjanie czcili koty? - Żuka gnojaka też.
- Znów pokazujesz ten wycinek? - Wcale nie.
Pokazałeś tylko Tomowi...
- Pokojówce. - Jej chłopakowi.
- Kumplom. - I czarodziejowi z Belgii.
- Harry. - Pani Weasley!
- Miło cię widzieć. - Panią też.
Jesteś spakowany?
- Masz wszystkie książki? - Tak, są na górze.
I komplet ubrań? To dobrze.
- Harry Potter. - Panie Weasley.
- Mogę cię prosić na słowo? - Jasne.
- Hermiona. - Dzień dobry, panie Wesley.
- Cieszysz się, że wracasz do szkoły? - Pewnie.
Harry, są w ministerstwie takie osoby, które stanowczo
nalegały, abym ci tego nie mówił.
Ale sądzę, że powinieneś znać fakty.
Jesteś w niebezpieczeństwie.
Mówię serio.
Czy to ma coś wspólnego z Syriuszem Blackiem?
Co wiesz o Syriuszu Blacku?
- Tylko to, że uciekł z Azkabanu. - Wiesz dlaczego?
13 lat temu, gdy załatwiłeś...
- Voldemorta. - Nie wolno tego wymawiać.
Przepraszam.
Gdy załatwiłeś... Sam-Wiesz-Kogo,
Black utracił wszystko,
ale do dzisiaj pozostał wiernym sługą.
I wyobraża sobie,
że ty jesteś jedyną osobą, która może przeszkodzić
Sam-Wiesz-Komu odzyskać moc.
I właśnie dlatego
Syriusz Black uciekł z Azkabanu.
Żeby cię znaleźć.
I zabić.
Obiecaj mi, że bez względu na to, co usłyszysz,
nie będziesz go szukał.
Proszę pana,
po co miałbym szukać kogoś, kto chce mnie zabić?
Szybko. Szybko.
Ron, Ron!
Na litość boską!
Nie zgub go!
Nie chciałem, żeby tak spuchła. Jakoś
- tak wyszło. - Nieźle.
To nie jest śmieszne. Dobrze, że go nie wywalili.
Że mnie nie aresztowali.
Ale by było.
Tu są jeszcze miejsca.
A to kto?
- Profesor R.J. Lupin. - Znów to samo.
Jak to jest, że ona wszystko wie?
Walizka jest podpisana.
- Myślicie, że on śpi? - Chyba tak. A co?
Chcę wam coś powiedzieć.
Syriusz Black nawiał z więzienia,
- żeby cię dorwać? - Tak.
Ale chyba go złapią?
- Przecież wszyscy go szukają. - Jasne.
Wiesz, że jeszcze nikomu nie udało się uciec z Azkabanu.
- A ten morderca jest pierwszy. - Dzięki, Ron.
Dlaczego stajemy?
Jeszcze kawał drogi.
Co jest grane?!
Nie wiem. Może coś się stało.
Ron, to moja noga!
Chyba coś się tam rusza.
Słuchajcie, ktoś wsiadł do pociągu.
Kurczę blade! Co się stało?
Harry, nic ci nie jest?
Dziękuję.
Masz, zjedz. Poczujesz się lepiej.
Spokojnie, to czekolada.
Co to było, ta zjawa?
To dementor. Jeden ze strażników Azkabanu. Ale zniknął.
Szukał w pociągu Syriusza Blacka.
Przepraszam, muszę pogadać z kierownikiem pociągu.
Jedz. Dobrze ci zrobi.
Co się stało?
Cały byłeś sztywny.
Bałem się, że masz jakiś atak.
A czy któreś z was też...
- odpłynęło? - Nie.
Ale dziwnie się czułem.
Jakbym nigdy nie miał być szczęśliwy.
A ja słyszałem krzyk.
Kobiety.
Nikt nie krzyczał, Harry.
Witam w kolejnym roku w Hogwarcie!
Chciałbym powiedzieć parę słów,
zanim nasza wspaniała uczta zamroczy wam mózgownice.
Najpierw pragnę przedstawić wam profesora R.J. Lupina,
który zgodził się objąć stanowisko
nauczyciela obrony przed czarną magią.
Powitajmy go.
Dlatego wiedział, że trzeba ci dać czekoladę.
Potter! Podobno zemdlałeś?
- Leżałeś jak długi? - Zamknij się, Malfoy.
- Jak on się dowiedział? - Nie słuchaj go.
Profesor Kettleburn, nasz nauczyciel opieki
nad magicznymi stworzeniami,
przeszedł na emeryturę.
Na szczęście, co z przyjemnością ogłaszam,
jego miejsce obejmie nie kto inny,
tylko nasz gajowy, Rubeus Hagrid.
Na koniec muszę was poinformować,
że na życzenie Ministerstwa Magii
Hogwart ma obowiązek gościć dementorów z Azkabanu.
Też nie jestem tym zarządzeniem zachwycony.
Dementorzy obejmą wartę przy każdym wejściu do szkoły.
Choć zapewniono mnie,
że ich obecność nie zakłóci waszych codziennych zajęć,
to radzę uważać.
Świetnie wyczują wasze nawet najgłębiej skrywane lęki.
Nie dadzą się oszukać sztuczkami czy przebierankami.
Dlatego ostrzegam wszystkich i każdego z osobna,
aby w żadnym razie ich nie prowokować.
W ich naturze nie leży wyrozumiałość ani wybaczenie.
Ale wiecie, uśmiech losu można zobaczyć
nawet w tych najciemniejszych chwilach,
jeśli tylko pamięta się, żeby zapalić światło.
Fortuna major.
Zwariowała. Nie chce mnie wpuścić.
- Fortuna major. - Nie, czekaj.
Zobacz.
- Widzieliście? Ale mam głos! - Fortuna major.
- No dobrze, wchodźcie. - Dziękuję.
Że też jej się chce.
Od trzech lat wyje jak do księżyca.
Dobra, ty masz małpę.
- Ale numer. - Widzieliście taką małpę?
Hej, Neville, teraz ty masz słonia.
Ron, chcesz?
Mamy zwycięzcę.
Tych nie ruszaj!
Dzień dobry, moi drodzy.
W tej sali będziecie zgłębiać tajniki szlachetnej sztuki wróżbiarstwa.
W tej sali odkryjecie, czy posiadacie dar jasnowidzenia.
Witajcie. Jestem profesor Trelawney.
Od dziś będę was uczyć, jak przepowiadać przyszłość.
Ten semestr to tasseomancja, czyli sztuka wróżenia z herbacianych fusów.
Weźcie filiżankę osoby siedzącej naprzeciwko.
Co widzicie?
Prawda jest ukryta jak zdanie w książce, czekające, by je odczytać.
Ale najpierw musicie otworzyć umysły,
- musicie spojrzeć daleko! - Co to za głupoty?
- A ty skąd się tu wzięłaś? - Cały czas tu byłam.
Czy babcia dobrze się czuje?
Tak sądzę.
Nie byłabym taka pewna. Daj filiżankę.
Szkoda.
Otwórzcie umysły.
W twojej aurze jest śmierć. Jesteś w zaświatach?
- Chyba tak. - Jasne.
Filiżanka. Co w niej widzisz?
Harry ma coś jakby... koślawy krzyż. To znaczy "cierpienia i próby".
I coś, co przypomina słońce, czyli szczęście.
Wygląda na to, że trochę pocierpisz, ale będziesz szczęśliwy.
Pokaż, proszę.
Mój drogi...
to jest ponurak.
Co to jest?
"Przyjmuje formę olbrzymiego, widmowego psa.
To najfatalniejszy omen na świecie.
Omen...
śmierci".
Nie wydaje wam się, że coś łączy Blacka i ponuraka z filiżanki?
Przestań. To całe wróżbiarstwo jest koszmarnie mętne.
Za to starożytne runy to fascynujący przedmiot.
Starożytne runy? Ile masz zajęć w tym semestrze?
Trochę tego jest.
Czekaj! To niemożliwe.
Runy są w tym samym czasie co wróżbiarstwo.
Musiałabyś być w dwóch miejscach naraz.
Przecież nie mogłabym się rozdwoić.
"Otwórzcie umysły. Wytężcie wewnętrzne oko, zobaczycie przyszłość".
Chodźcie tu bliżej. Nie gadać mi tam.
Dzisiaj mam dla was coś super. Za mną!
Koniec gadania. Ustawcie się gdzieś tam.
Otwórzcie książki na stronie 49.
A niby jak to zrobić?
Pogłaszcz ją po grzbiecie.
- Ale z ciebie gamoń, Longbottom. - Nic mi nie jest.
- Zabawne te książki. - O tak! Strasznie zabawne.
Ta szkoła całkiem schodzi na psy.
Niech no tylko ojciec się dowie, że ten przygłup nas uczy.
Zamknij się, Malfoy.
Dementor!
Miałeś ją tylko pogłaskać.
Prawda, że jest cudny?
Przywitajcie się z Hardodziobem.
Hagrid, co to jest?
To jest hipogryf.
Musicie wiedzieć, że to bardzo honorne stworzenia.
I że łatwo je obrazić. Dobrze radzę nie obrażać hipogryfa.
Chyba że życie wam niemiłe.
To kto chce się z nim przywitać?
Świetnie, Harry!
To on
musi zrobić pierwszy ruch. Tylko spokojnie.
Podejdź, grzecznie się ukłoń,
zobacz, czy ci się odkłoni.
Jeśli tak, możesz go dotknąć.
Jak nie... trza szybko zwiewać.
Ukłoń się.
Byle nisko.
Cofnij się, Harry.
Spokojnie.
Dobra robota, Harry. Masz, ty draniu.
Teraz możesz go poklepać.
Idź.
Idź spokojnie. Powoli.
Nie tak szybko.
Powoli, Harry.
Jeszcze wolniej.
Powoli. Powoli.
Dobra robota!
Chyba pozwoli, żebyś go dosiadł.
Ładuj się! Nogi pod skrzydła.
Tylko mu nie powyrywaj piór, bo tego nie lubi, skubaniec.
Świetnie, Harry! Świetnie, Hardodziobie!
Ale żenada.
- To pierwszy dzień. Jak mi idzie? - Super, panie profesorze.
Wcale nie jesteś niebezpieczny, paskudny bydlaku!
Malfoy, nie!
Hardodziób!
Ty niemądry stworze.
- Zabił mnie! Umieram! - Spokojnie, to tylko draśnięcie.
Hagrid!
- Zabierzmy go do szpitala! - Zaraz go zaniosę.
- Pożałujesz tego. - Rozejść się!
I to twoje bydlę też.
Bardzo cię boli, Draco?
Raz tak, a raz nie. Wiesz, i tak miałem szczęście.
Według pani Pomfrey, jeszcze minuta,
- a mógłbym stracić rękę. - Słyszeliście kretyna?
- Robi z siebie ofiarę. - Dobrze, że Hagrida nie wywalili.
Ojciec Malfoya dostał szału. Nie wiadomo, jak się to skończy.
Widzieli go! Syriusza Blacka!
W Dufftown? To niedaleko stąd.
Myślicie, że przyjdzie do Hogwartu?
Dementorzy są przy wejściach!
Już raz ich gość wykiwał. Może to zrobić i drugi raz.
Racja. Black może być wszędzie. To trochę tak, jakbyś łapał dym.
I to gołymi rękami.
Ciekawe, prawda?
Czy ktoś z was może już wie,
co kryje się w szafie?
- To na pewno jest bogin. - Bardzo dobrze, panie Thomas.
A teraz może ktoś mi powie, jak wygląda?
- Nie wiadomo. - A ona tu skąd?
Bogin to jest widmo.
Przybiera postać tego, czego ktoś w danej chwili się boi.
- Dlatego jest taki... - Przerażający...
Na szczęście istnieje proste zaklęcie obezwładniające bogina.
Przećwiczmy je razem. Na razie bez różdżek.
Słuchajcie. Riddikulus!
- Riddikulus! - Nieźle.
Ale trochę głośniej i wyraźniej.
- Ależ to idiotyczne. - Bardzo dobrze.
Zakończyliśmy łatwiejszą część. Samo zaklęcie nie wystarczy.
Bogina tak naprawdę wykończyć może śmiech.
Musicie sobie wyobrazić kształt, który według was jest zabawny.
Neville, możesz tu do mnie podejść?
Chodź, nie wstydź się.
Neville, co cię najbardziej przeraża?
- Słucham? - Profesor Snape.
Profesor Snape. Nie tylko ciebie.
- O ile wiem, mieszkasz z babcią. - Nie chcę, żeby się w nią zamienił.
Nie zmieni się. Interesują nas jej ubrania.
A teraz skup się i przypomnij sobie, co ona nosi.
- Ma czerwoną torebkę. - Nie mów tego głośno.
Jeśli ty to zobaczysz, my też. Kiedy otworzę tę szafę,
zrobisz dokładnie tak...
Wyobraź sobie profesora Snape'a w ubraniu babci.
Dasz radę?
Przygotuj różdżkę.
Raz, dwa, trzy.
Myśl, Neville!
Cudownie, Neville! Dobra,
wróć do reszty. Ustawcie się w kolejce.
Jedno za drugim.
Macie sobie wyobrazić coś, czego najbardziej się boicie
i przeobrazić to w coś śmiesznego.
Następny! Ron!
Skoncentruj się. Bądź dzielny!
Różdżka w górę!
Widzicie? Bardzo dobrze!
To było niesamowite! Parvati! Następny!
Gotowa?
Spokojnie. Dobrze.
Następny!
Przepraszam za to. Na dzisiaj wystarczy.
Pozbierajcie książki.
To już koniec lekcji, dziękuję.
Przepraszam. Z boginami nie należy przesadzać.
Pamiętajcie, wizyty w wiosce Hogsmeade to nagroda.
Jeśli wasze wyniki szkolne nie będą zadowalające,
nie będziecie tam jeździć.
Bez podpisanego formularza nie ma wycieczki, Potter.
Ci, co mają zezwolenie, za mną. Reszta zostaje.
Może pani by mi podpisała...
Nic z tego. Podpisać może
tylko rodzic lub opiekun.
Przykro mi, Potter. To moje ostatnie słowo.
Nie przejmujcie się. Na razie.
Panie profesorze, mogę o coś spytać?
Chcesz wiedzieć, czemu nie dałem ci walczyć z boginem?
Byłem pewien,
że przyjmie kształt Lorda Voldemorta.
Rzeczywiście pomyślałem o Voldemorcie... na początku.
Ale przypomniałem sobie tę noc w wagonie.
- I dementora. - Zaimponowałeś mi.
To oznacza, że boisz się samego strachu.
A to bardzo mądre.
Zanim zemdlałem...
usłyszałem kogoś.
Kobietę.
Krzyczała.
Dementorzy budzą w ludziach najgorsze wspomnienia.
Nasz ból tylko ich wzmacnia.
To chyba była mama,
kiedy ją zabijał.
Kiedy cię tylko zobaczyłem, od razu cię poznałem.
Nie po bliźnie, po oczach.
Takie miała Lily.
Tak... Znałem ją.
Została przy mnie wtedy, gdy wszyscy inni się odsunęli.
Była nie tylko utalentowaną czarownicą,
ale także niezwykle wrażliwą kobietą.
Potrafiła dostrzec piękno w innych.
Nawet wtedy, a może szczególnie wtedy, gdy ktoś sam nie znajdował go w sobie.
A twój ojciec, James, był nieco inny.
On miał talent do pakowania się w kłopoty.
Ten talent najwyraźniej odziedziczyłeś.
Jesteś bardzo do nich podobny.
Sam się kiedyś o tym przekonasz.
Miodowe Królestwo to był odjazd, ale nic nie przebije sklepu Zonka.
Nie byliśmy tylko we Wrzeszczącej Chacie.
- Wiesz, to najczęściej... - Nawiedzany przez duchy dom w Anglii.
Co się dzieje?
Neville pewnie znowu zapomniał hasła.
- Hej. - O, ty tutaj.
Przepuśćcie mnie. Przepraszam, jestem prefektem naczelnym.
Nikt nie wejdzie
do dormitorium, dopóki się go nie przeszuka.
Gruba Dama zniknęła!
Pewnie tak zawyła, że aż płótno popękało.
To nie jest śmieszne.
Uspokójcie się, zaraz wszystko się wyjaśni.
Idzie dyrektor!
Z drogi!
Panie Filch, proszę zwołać duchy.
Niech przeszukają każdy obraz w zamku. Trzeba ją znaleźć.
Duchy nie będą nam potrzebne.
Dama jest tam.
Kochana moja, kto ci to zrobił?
Oczy jak u diabła jakiego. Dusza czarna jak jego imię.
To on, dyrektorze. Ten, o którym wszyscy mówią.
Jest tutaj. Wdarł się do nas.
Syriusz Black!
Zabezpieczyć zamek, panie Filch. A reszta, do Wielkiej Sali!
Przeszukałem wieżę astronomiczną i sowiarnię. Nikogo tam nie ma.
- Dziękuję. - Na trzecim piętrze także nic.
Ja byłem w lochach, dyrektorze.
Ani śladu Blacka. Tak jak w innych miejscach.
Zdziwiłbym się, gdyby tu został.
Niezwykły wyczyn, prawda?
Okazuje się, że można wtargnąć do zamku
- i nie zostać wykrytym. - To niezwykłe.
Jak on się tu dostał?
Nie wiem. Nie wykluczam żadnej możliwości.
Pamięta pan,
przed rozpoczęciem semestru wyraziłem wątpliwość
w sprawie przyjęcia profesora Lupina.
Nie wierzę, żeby nauczyciel pomógł Blackowi dostać się tutaj.
Z całą pewnością zamek jest już bezpieczny.
Można odesłać uczniów do ich dormitoriów.
Co z Potterem? Mamy go ostrzec?
W swoim czasie. Teraz niech śpi.
Bo we śnie człowiek znajduje się we własnym świecie.
Czasem pływa w głębokim oceanie, czasem robi pierwszy krok w chmurach.
Otwórzcie na stronie 394.
Przepraszam bardzo, gdzie jest profesor Lupin?
Zadziwiająca troska, Potter.
Wasz profesor obecnie jest niezdolny
do prowadzenia zajęć. Strona 394.
"Wilkołaki"?
Profesorze, zaczęliśmy czerwone kapturki i zwodniki.
- Wilkołaki miały być za miesiąc. - Cisza!
Widziałeś, jak ona tu wchodziła?
Kto mi łaskawie powie, jak się odróżnia
animaga od wilkołaka?
Nikt?
- A to wielka szkoda. - Może ja.
Animag to czarodziej, który chce zamienić się w zwierzę,
a wilkołak nie ma wyboru.
Podczas każdej pełni
nie pamięta, kim jest. Zabije każdego, kto wejdzie mu w drogę.
Porozumieć się może tylko z innym wilkołakiem.
Dziękuję, panie Malfoy. Drugi raz
odzywasz się niepytana, Granger.
Nie umiesz się pohamować,
czy uparłaś się, żeby odstawiać zarozumialca?
- Ma gość rację. - Tracicie 5 punktów.
Żeby wam się nie nudziło, napiszecie na poniedziałek
wypracowanie na dwie rolki pergaminu, o wilkołakach, szczególnie
- o ich rozpoznawaniu. - Ale jutro jest mecz quidditcha.
Więc niech pan jutro uważa, panie Potter.
Połamane kończyny to żadna wymówka.
Strona 394.
Wilkołak to stworzenie
spotykane w przypowieściach wielu narodów od zarania dziejów.
Oznacza połączenie człowieka i wilka...
Kiepsko wygląda, nie?
A jak ma wyglądać? Zleciał z 30 metrów.
Ciekawe, jak ty byś wyglądał.
Na pewno lepiej niż normalnie.
- Jak się czujesz? - Cudownie.
Nieźle nas wystraszyłeś.
- Co się stało? - Spadłeś z miotły.
Serio? A kto wygrał mecz?
Nikt cię nie będzie winić, Harry.
Dementorom już nie wolno wchodzić do szkoły. Dumbledore dostał furii.
Uratował cię, a potem ich wywalił.
Jest jeszcze coś, co powinieneś wiedzieć.
Kiedy spadłeś, twoja miotła rąbnęła w bijącą wierzbę i...
teraz tak wygląda.
Trochę szkoda tej miotły.
Da się ją jakoś naprawić?
Nie.
Profesorze, dlaczego dementorzy działają na mnie bardziej
- niż na innych? - Posłuchaj.
Dementorzy to najobrzydliwsze stworzenia, jakie chodzą po ziemi.
Wysysają wszystko co dobre, każde miłe wspomnienie,
aż nie zostanie w człowieku nic oprócz najgorszych doświadczeń.
Ty nie jesteś słaby.
Dementorzy tak na ciebie działają, bo w twoim życiu było wiele cierpienia.
Nikt tyle nie przeżył.
Nie masz się czego wstydzić.
- Boję się, profesorze. - Inaczej miałbym cię za głupca.
Chciałbym wiedzieć, jak z nimi walczyć. Proszę mnie nauczyć.
W pociągu pokonał pan dementora.
Bo wtedy był tylko jeden.
- Ale jednak się udało. - Nie chcę uchodzić za eksperta,
ale skoro dementorzy są tobą coraz bardziej zainteresowani,
chyba mógłbym ci pomóc, jednak dopiero po feriach.
Teraz muszę odpocząć.
Ostatni dzwonek do Hogsmeade!
- Puśćcie! - Cwany jesteś!
- Ale nie do końca. - Poza tym, mamy lepszy sposób.
- Chcę się dostać do Hogsmeade! - Wiemy.
Dostaniesz się tam.
- I to znacznie szybciej. - Jeśli się przymkniesz.
- Nie wariuj. - Zostawcie mnie!
Zachowuj się jak duży chłopiec.
Co wy robicie?!
- Co to za śmieć?! - Ładne podziękowanie.
- To tajemnica naszego sukcesu. - Z bólem ci to oddajemy...
Ale uważamy, że tobie bardziej się przyda.
George...
Uroczyście przysięgam, że knuję coś niedobrego.
"Panowie Lunatyk, Glizdogon, Łapa i Rogacz
mają zaszczyt przedstawić Mapę Huncwotów".
Wiele im zawdzięczamy.
Zaraz! To jest Hogwart! A to...
- Nie. Czy to jest?... - Dumbledore.
- W gabinecie. - Przechadza się.
Często to robi.
- Więc ta mapa pokazuje... - Każdego.
- Gdzie jest. - Co robi.
- W każdej chwili. - Każdego dnia.
- Skąd to macie? - Gwizdnąłem ją Filchowi.
- Dawno temu. - Istnieje siedem tajnych wyjść
- z tego zamku. - My polecamy ci to tutaj.
- W garbie jednookiej wiedźmy. - Prowadzi do Miodowego Królestwa.
Pospiesz się. Filch tutaj idzie.
Nie zapomnij, jak wrócisz, stuknij w mapę i powiedz:
"Koniec psot". Bo inaczej każdy ją odczyta.
To najbardziej nawiedzony dom w Anglii. Mówiłam ci to już?
Dwa razy.
Chcesz podejść bliżej?
Do Wrzeszczącej Chaty.
W zasadzie... dobrze ją stąd widzę.
Kogo my tu mamy?
Oglądasz swój wymarzony dom?
Nie za duży dla ciebie, Weasley? Twojej rodzinie wystarczyłaby klatka w zoo.
- Zamknij dziób. - Jaki niemiły.
Panowie, czas nauczyć tego śmiecia, jak się odzywać do lepszych.
- Chyba nie myślisz o sobie. - Nie waż się do mnie mówić!
Ty wredna szlamo!
Kto tu jest?
- Co tak stoisz? Zrób coś! - Co?
Co jest, Malfoy? Zgubiłeś narty?
Spadaj!
Z drogi!
Malfoy! Czekaj!
Harry!
Harry, pogięło cię! To nie jest śmieszne!
A to prosiaki. Nic mi nie mówili o Mapie Huncwotów.
Ale Harry i tak jej nie zatrzyma. Odda ją profesor McGonagall.
- Prawda? - Jasne. Razem z peleryną-niewidką.
Patrzcie. Madame Rosmerta.
- Nowa dziewczyna Rona. - To nieprawda!
Profesor McGonagall!
Pomogę, ministrze.
Przepraszam.
Rosmerto, jak interesy?
Szłyby o wiele lepiej, gdybyście nie przysyłali co wieczór
- dementorów do mojego pubu! - Ale...
- Morderca jest na wolności. - Syriusz Black w Hogsmeade!
Po co miałby tu przychodzić?
- Harry Potter. - Harry Potter?
Wejdźmy.
Harry!
- Dzisiaj nieletnim wstęp wzbroniony. - Zamknij te cholerne drzwi!
- Ale wulgarne. - Breloczki.
- Breloczki?! - To o tobie.
Nie, o tobie!
No to co się tu konkretnie dzieje?
To było dawno. Gdy Potterowie znaleźli się w niebezpieczeństwie,
postanowili się ukryć. Tylko
Syriusz Black znał ich kryjówkę. To on doniósł o niej Sami-Wiecie-Komu.
Black zaprowadził Sami-Wiecie-Kogo do Potterów
i zabił ich przyjaciela, Petera Pettigrew.
- Peter Pettigrew? - Taki gruby mały chłopak.
- Zawsze łaził za Blackiem. - Pamiętam.
Nie spuszczał oka z Syriusza i Jamesa.
- Co się stało? - Gdy zginęli Potterowie,
Pettigrew poszedł szukać Blacka i niestety go znalazł.
Black był wściekły. On nie zabił Pettigrew.
On go rozwalił!
Został z niego tylko palec.
Black może sam nie zabił Potterów,
- ale ułatwił to mordercy. - Teraz chce skończyć, co zaczął.
- Nie wierzę. - Ale nie to jest najgorsze.
- A niby co? - Syriusz Black jest
i pozostaje nadal...
ojcem chrzestnym Harry'ego.
Ron, patrz!
- Przepraszam! - Wesołych Świąt.
Co się stało?
Był ich przyjacielem.
On ich zdradził.
Był ich przyjacielem!
Chcę, żeby mnie znalazł.
Gdy się tak stanie, będę gotowy.
A wtedy zabiję go!
Harry.
Jednak przyszedłeś.
Na pewno chcesz się tego uczyć? To zaawansowana magia,
znacznie wykraczająca poza Standardowe Umiejętności Magiczne.
Na pewno.
Wszystko już przygotowane.
Nauczę cię zaklęcia Patronusa.
Słyszałeś o nim?
Patronus to rodzaj pozytywnej siły. Dla tego, kto go wyczaruje,
stanowi rodzaj strażnika, tarczy między nim a dementorem.
Żeby zaklęcie zadziałało, trzeba przywołać wspomnienie.
Nie byle jakie, ale bardzo szczęśliwe, niosące wielką moc.
Dasz radę?
Zamknij oczy.
Skoncentruj się.
Cofnij się w przeszłość.
Masz wspomnienie?
Niech cię całkiem wypełni.
Zatrać się w nim przez chwilę.
I wypowiedz to zaklęcie: Expecto patronum.
- Expecto patronum. - Doskonale.
Otworzyć? Różdżka w górę.
Już dobrze. Siadaj. Oddychaj.
Nie oczekiwałem, że od razu ci się uda.
Nawet bym się zdziwił. Masz, zjedz to. Dobrze ci zrobi.
- Ten dementor był potworny. - Nie.
To był tylko bogin.
Z dementorem byłoby o wiele gorzej.
Spytam z ciekawości,
- jakie wybrałeś wspomnienie? - Mój pierwszy lot na miotle.
To nie wystarczy. Jest stanowczo za słabe.
Mam inne. Ale nie jest całkiem szczęśliwe.
Chociaż jest.
Najszczęśliwsze, jakie pamiętam.
- To nie takie proste. - Czy jest silne?
No to watro spróbować. Jesteś gotowy?
Zaczynajmy.
Świetnie, Harry!
- Chyba już mam dosyć na dzisiaj. - Usiądź. Masz.
Zjedz, to pomoże.
Wiesz, co ci powiem?
Niedaleko pada jabłko od jabłoni. A to spory komplement.
Myślałem o ojcu.
I mamie.
Widziałem ich twarze.
Coś do mnie mówili.
Tylko tyle.
To moje wspomnienie.
Nie wiem, czy jest prawdziwe.
Ale najszczęśliwsze.
- Piękny dzień. - Jasne.
Chyba że cię ktoś rozrywa na strzępy.
Co ty wygadujesz?
- Ronaldowi nawiał szczur. - Wcale nie!
- Twój kot go zabił! - Bredzisz.
Sam widziałeś, że ta owłosiona świnia
polowała na Parszywka. A teraz zniknął.
Może trzeba było lepiej pilnować swojego szczura.
- Twój kocur go zabił! - Nie zrobił tego!
I jak przesłuchanie? W porządku?
Najsampierw wysoka komisja coś truła na temat
"po co się zebrała".
Potem ja palnąłem mowę. O tym,
że Hardodziób to dobry hipogryf. Zawsze miał czyste pióra.
Wtedy wstał Lucjusz Malfoy i wiecie, co powiedział ten drań?
Że Hardodziób to krwiożercze bydlę,
które zabija wszystko, co napotka.
A potem?
Potem Lucjusz wyciął najgorszy numer.
- Chyba cię nie wyrzucą? - Nie, nie wyrzucą.
Hardodzioba skazali na śmierć!
Pająki! Chcą, żebym stepował.
- Nie chcę stepować! - Powiedz im to.
Tak, za chwilę...
- Peter Pettigrew? - Taki gruby mały chłopak.
- Zawsze łaził za Blackiem. - Black był wściekły.
On nie zabił Pettigrew. On go rozwalił!
- Przestań świecić! - Przepraszam.
- Uważaj, chłopcze. - Chcemy się wyspać.
Koniec psot. Nox.
Potter.
Co robiłeś po ciemku w nocy na korytarzu?
Lunatykowałem.
Jesteś taki sam jak ojciec.
On też był zaskakująco arogancki. I wiecznie napuszony.
Mój tata wcale się nie puszył. I ja też nie.
A teraz byłbym wdzięczny, gdyby opuścił pan różdżkę.
Co masz w kieszeni?
Co chowasz w kieszeni?
Co to jest?
- Kawałek pergaminu. - Czyżby? Rozwiń.
Odsłoń swój sekret.
Czytaj.
"Panowie Lunatyk, Glizdogon, Łapa i Rogacz
szczerze pozdrawiają profesora Snape'a i"...
Co dalej?
"I upraszają, aby nie wtykał swego długiego nochala w cudze sprawy".
- Ty bezczelny, nędzny... - Profesorze!
No, no. Lupin.
Wybrałeś się na spacer w świetle księżyca?
Harry, w porządku?
A to trzeba zbadać!
Odebrałem interesujący przedmiot panu Potterowi.
Obejrzyj to. To chyba coś z twojej specjalizacji.
- Tu aż zionie czarną magią. - Szczerze w to wątpię, Severusie.
To wygląda na kawałek pergaminu, który obraża każdego,
kto go chce odczytać. To pewno od Zonka, prawda?
Tak czy inaczej sprawdzę, czy nie ma jakichś ukrytych właściwości.
W końcu jest to moja specjalizacja.
Harry, chodź ze mną. Dobranoc, profesorze.
Głuchy jesteś? Zgaś to światło!
Wejdź.
Nie mam pojęcia, jak ta mapa weszła w twoje posiadanie.
Jestem zdumiony, że jej nam nie oddałeś.
Nie pomyślałeś, że mapa w rękach Blacka
doprowadzi go do ciebie?
- Nie. - Nie.
Twój ojciec też często nie przestrzegał zasad,
ale on i twoja matka oddali życie, żeby ratować ciebie.
Marnujesz ich ofiarę, wałęsając się po Hogwarcie.
Ładnie im odpłacasz, wystawiając się zbiegłemu mordercy!
Nie oczekuj, że dalej będę cię krył.
- Zrozumiałeś? - Tak, proszę pana.
A teraz wracaj do dormitorium i kładź się spać.
Idź najkrótszą drogą, bo jak nie, to i tak się dowiem.
Chciałem tylko powiedzieć, że ta mapa nie zawsze działa.
Pokazała, że w zamku jest ktoś, kto od dawna nie żyje.
Kto?
Peter Pettigrew.
To niemożliwe.
Mówię, co widziałem.
Dobranoc.
Otwórzcie umysły! Skoncentrujcie się!
Sztuka czytania z kuli wymaga oczyszczenia wewnętrznego oka.
Tylko wtedy coś zobaczycie. Spróbujcie jeszcze raz.
Co tu mamy?
Może ja spróbuję.
Ponurak. Tak myślę.
Moja droga, od pierwszej chwili, gdy zjawiłaś się w mojej klasie,
stało się jasne, że ani trochę nie masz predyspozycji
do odczytywania przyszłości. O, widzisz, tutaj.
Masz niewiele lat, ale twoje serce jest zwiędłe
jak u starej panny. Twoja dusza tak sucha jak pergamin w książkach,
które tak często przeglądasz.
Powiedziałam coś nie tak?
Hermionie normalnie odwaliło. To znaczy, zawsze była pokręcona,
ale teraz wszyscy się o tym dowiedzieli.
Zaczekaj.
- Lepiej to odnieśmy. - Ja tam nie wrócę.
- Jak chcesz. Do zobaczenia. - Na razie.
- Pani profesor... - To się stanie dzisiaj.
Że co?
W nocy, ten który sprzedał przyjaciół, który cuchnie śmiercią,
rozerwie łańcuchy.
Niewinna krew poleje się
i wyruszy, by połączyć się ze swoim panem.
Wybacz mi, kochany. Mówiłeś coś?
Nie.
Nic.
Jak oni mogą zabić Hardodzioba? To jakiś absurd.
Tu jest gorszy.
- Patrzcie, kto tu idzie. - Zaraz się zacznie!
Ty wredny, nędzny karaluchu!
Hermiona, nie!
Nie jest tego wart.
Malfoy, nic ci nie jest?
Spadamy.
- To było niezłe. - Niezłe? Bezbłędne!
Popatrzcie. Kocha zapach drzew poruszanych wiatrem.
Chodźmy go uwolnić.
Wiedzieliby, że to ja. I Dumbledore
miałby kłopoty. On tu przyjdzie.
Mówił, że chce być ze mną, kiedy...
to się stanie.
Dobry z niego chłop.
- My też chcemy zostać. - Ani mi się ważcie!
Nie powinniście oglądać takich rzeczy.
Wypijcie herbatę i uciekajcie. Ale najpierw, Ron...
Parszywek! Ty żyjesz!
- Zwierzaków trza pilnować. - Jesteś komuś winien przeprosiny.
Tak. Jak zobaczę Krzywołapa, to go przeproszę.
Mnie przeproś!
Cholibka! Co jest?
A niech to.
Jest późno. Już wieczór. Nie powinno was tu być.
Jeszcze tego brakuje, żebyście się wpakowali w tarapaty.
Zwłaszcza ty, Harry. Zaraz otworzę!
No już! Jazda!
Hagrid!
- Będzie dobrze. Na pewno. - No już. Uciekaj.
Zgodnie z uprzednią decyzją Komisji Likwidacji
Niebezpiecznych Stworzeń, hipogryf o imieniu Hardodziób
ma zostać stracony dzisiaj o zachodzie słońca.
Co jest?
Zdawało mi się...
- Nieważne. - Idziemy!
O nie.
Dziabnął mnie! Parszywek!
- Ron! - Parszywek! Wracaj!
Czekaj!
Harry! Widzisz to samo co ja?
Nie jest dobrze. Ron, wiej!
Harry, Hermiona, wiejcie!
To ponurak!
- Pomocy! - Ron!
Teraz!
Uwaga!
Padnij!
- Przepraszam. - Nie ma sprawy.
- Dokąd ten tunel prowadzi? - Domyślam się.
Ale obym się mylił.
To Wrzeszcząca Chata, prawda?
Chodź.
- Ron! Żyjesz? - Gdzie jest pies?
To zasadzka. To nie pies, tylko animag.
Jeśli chcesz go zabić, to musisz zabić i nas!
Tylko jedna osoba zginie.
I to będziesz ty!
Chcesz mnie zabić, Harry?
Nie wyglądasz najlepiej, Syriuszu.
Wreszcie ciało zgrało się z twoim szaleństwem.
Ty już wiesz, jak to jest być szalonym, prawda, Remusie?
- Znalazłem go! Jest tutaj. Zabijmy go! - Nie! Ufałam panu!
A tymczasem był pan... jego wspólnikiem.
To wilkołak! Dlatego nie przychodził na lekcje.
Kiedy się domyśliłaś?
Gdy profesor Snape zadał wypracowanie.
Jak na tak młody wiek, jesteś wyjątkowo błyskotliwa.
Dosyć gadania! Zabijmy go!
- Czekaj! - Zbyt długo czekałem!
12 lat!
W Azkabanie!
Dobrze, zabij go.
Ale zaczekaj chwilę. Harry musi wiedzieć dlaczego.
Wiem.
On zdradził moich rodziców.
- To przez niego nie żyją. - To nie był on.
Potterów zdradził ktoś,
o kim jeszcze niedawno myślałem, że nie żyje.
- Więc kto to był? - Peter Pettigrew!
A teraz jest z nami! Tutaj!
Wyłaź, Peter!
Pobaw się z nami!
Zemsta jest słodka.
Tak bardzo chciałem cię złapać.
Mówiłem Dumbledore'owi, że wpuściłeś drania do szkoły, a teraz mam dowód.
Wspaniale, Snape.
Znów padłeś ofiarą naszego dowcipu i wyciągnąłeś błędne wnioski.
A teraz wynoś się, bo mamy z Remusem
- sprawę do załatwienia. - Daj mi powód. Proszę!
- Severus, nie bądź głupcem. - To tkwi w jego naturze.
Syriusz, bądź cicho!
Kłócicie cię jak stare baby.
Idź pobawić się swoimi eliksirami.
Chętnie bym cię wykończył.
Ale od czego są dementorzy? Już się za tobą stęsknili.
Obleciał cię strach?
Pocałunek dementora. Podobno trudno to sobie wyobrazić.
A świadkowie twierdzą, że widok jest przerażający. Chętnie to zobaczę.
Skończ już, Severusie.
Pan przodem.
- Harry! Czyś ty zwariował? - To jest nauczyciel!
- Mów o Peterze Pettigrew! - Był naszym kolegą ze szkoły.
Nie! Pettigrew nie żyje. Ty go zabiłeś!
Też tak myślałem, póki nie zobaczyłeś Petera na mapie.
- Więc mapa kłamała! - Ta mapa nigdy nie kłamie!
Pettigrew żyje! I siedzi tutaj!
- Ja?! On oszalał! - Nie ty! Twój szczur!
- Parszywek jest u nas... - 12 lat?
Dość długo jak na szczura!
- I nie ma palca, prawda? - Co z tego?
- Po Pettigrew został tylko jego... - Palec!
Wredny tchórz odciął go sobie, żeby myśleli, że nie żyje!
- A potem zmienił się w szczura! - Pokaż!
- Oddaj go, Ron. - Co oni z nim zrobią?
Parszywek!
Zostawcie go! Co wy robicie?
Remus?
A to Syriusz?
Moi przyjaciele!
Harry, coś takiego. Jesteś taki podobny do ojca.
- Do Jamesa. Byliśmy przyjaciółmi. - Jak śmiesz się do niego odzywać?!
Jak śmiesz wspominać przy nim Jamesa?!
- Wydałeś Jamesa i Lily Voldemortowi! - Nie chciałem tego.
Czarny Pan. Nie wiecie, jaką ma moc.
A ty, Syriuszu,
- co byś zrobił? - Nie zdradziłbym przyjaciół!
Harry! James by mnie nie zabił.
Twój ojciec by mnie zrozumiał. Umiłowałby się nade mną!
Wiedziałeś, że jeśli Voldemort cię nie zabił, my to zrobimy!
Nie!
- Harry, ten człowiek to... - Wiem, kim jest.
Ale zabierzmy go do zamku.
- Dzięki, chłopcze! - Odejdź!
Powiedziałem, że weźmiemy cię do zamku.
Tam zajmą się tobą dementorzy.
Nie gniewaj się, Ron. Trochę za mocno ugryzłem.
Trochę? Prawie odgryzłeś mi nogę!
Musiałem dopaść szczura.
Zwykle zachowuję się bardzo grzecznie jako pies.
James mi mówił, żebym został psem na stałe.
Ogon jeszcze bym przeżył, ale pchły to koszmar.
- Lepiej idźcie. - Spokojnie, ja tu zostanę.
Ty idź, ja zostanę.
- Na pewno? - Tak. Idź.
- Musi nieźle boleć. - Koszmarnie.
Mogą mi ją amputować.
Pani Pomfrey się tobą zajmie.
Za późno. Będzie musiała ją uciąć.
Piękny, prawda?
Nie zapomnę, jak pierwszy raz przekroczyłem próg zamku.
Chciałbym tam znowu wejść jako wolny człowiek.
Bardzo szlachetnie zachowałeś się w chacie.
On na to nie zasłużył.
Ojciec nie chciałby, żeby jego przyjaciele byli zabójcami.
Poza tym, gdy ten szczur będzie martwy,
nie będzie dowodu.
Byłem dobrym szczurem, prawda? Nie oddasz mnie dementorom?
- Dziewczynko, jesteś mądra... - Zostaw ją!
Może o tym nie wiedziałeś, Harry,
ale gdy się urodziłeś, twoi rodzice wzięli mnie na ojca chrzestnego.
Wiem.
Zrozumiem, jeśli zostaniesz z wujostwem,
ale gdybyś kiedykolwiek chciał mieć inny dom...
Miałbym mieszkać u ciebie?
Tak tylko powiedziałem, ale zrozumiem, jeśli nie zechcesz.
Harry!
Remus, przyjacielu, zażyłeś dziś swój eliksir?
Wiemy, że jesteś dobry! Przecież to tylko powłoka! Naprawdę liczy się serce!
To tylko ciało!
Remus! Remus!
Uciekajcie! Uciekajcie!
Czekajcie!
Hermiona! Nie rób tego...
Profesorze...
Profesorze Lupin...
Dobry piesek, dobry...
Tutaj jesteś, Potter!
Syriusz!
Wracaj, Potter!
Syriusz!
Widziałem tatę.
Co?
Odgonił dementorów.
Był po drugiej stronie jeziora.
Złapali Syriusza.
Za chwilę dementorzy złożą swój pocałunek.
- To znaczy, że go zabiją? - Jego dusza zostanie wyssana.
To gorsze niż śmierć.
Niech pan ich powstrzyma!
- Złapali nie tego co trzeba. - Syriusz jest niewinny.
Parszywek to zrobił.
To znaczy mój szczur.
Właściwie nie był szczurem. Kiedyś należał do mojego brata,
- ale on dostał sowę... - My znamy prawdę!
- Proszę nam uwierzyć. - Wierzę, panno Granger.
Ale słowo trojga trzynastoletnich czarowników niewiele może zdziałać.
Głos dziecka, nawet najbardziej szczery,
nie ma znaczenia dla tych, którzy nie chcą słuchać.
Dziwne zjawisko, czas.
Potężne,
a gdy z nim igrać, niebezpieczne.
Syriusz Black przebywa w Wieży Zachodniej.
Panna Granger zna zasady.
Nie mogą was zobaczyć.
I musicie uważać, żeby wrócić w odpowiedniej chwili.
Jeśli wam się nie uda, skutki będą tragiczne.
Jeśli jednak się uda,
możecie ocalić więcej niż jedno istnienie.
Trzy obroty wystarczą.
Przy okazji...
Jakby co, radzę podążać dokładnie moimi śladami.
Powodzenia.
O co tu chodzi?
Wybacz, ale i tak nie możesz chodzić.
Co tu się działo?
- Gdzie jest Ron? - W pół do ósmej.
Gdzie byliśmy o tej porze?
Nie wiem. U Hagrida?
Nikt nie może nas zobaczyć.
Hermiona, czekaj!
Powiesz mi wreszcie, o co tu chodzi?
Ty wredny, nędzny karaluchu!
To my.
To nie jest normalne.
To jest zmieniacz czasu.
McGonagall dała mi go w pierwszym semestrze.
Dlatego zaliczyłam wszystkie lekcje.
- Cofnęliśmy się w czasie? - Tak.
Dumbledore najwyraźniej chciał, żebyśmy się tu pojawili.
Żebyśmy mogli zmienić bieg wydarzeń.
Niezły cios.
Dzięki.
Malfoy idzie!
Ani pary z gęby.
Odegram się tej rudej szlamie!
Patrz. Hardodziób jeszcze żyje.
Oczywiście.
Pamiętasz, co powiedział Dumbledore?
Jeśli się uda, możemy ocalić więcej niż jedno istnienie.
Już idą. Chodźmy.
Knot musi zobaczyć Hardodzioba, zanim go zabierzemy,
bo pomyśli, że Hagrid go uwolnił.
Parszywek! Ty żyjesz!
To Pettigrew.
- Harry, nie. - On zdradził moich rodziców.
- Nie będę tak tu siedział. - Będziesz!
Jesteśmy teraz u Hagrida.
Wszystko się wyda, jeśli cię zobaczą.
Straszne rzeczy dzieją się z tymi, którzy igrają z czasem.
Nie mogą nas zobaczyć.
Knot się zbliża.
Czemu nie wychodzimy?
Zwariowałaś?
To boli.
Przepraszam.
Wychodzimy tylnymi drzwiami!
Czy moje włosy naprawdę tak wyglądają z tyłu?
Co jest?
Zdawało mi się...
- Nieważne. - Idziemy!
Teraz, Harry! Szybko!
Spadaj!
Hardodziób, szybko. Chodź z nami. Słyszysz?
Próbuj dalej.
No, chodź, Dziobek! Rusz się, słyszałeś? Wstawaj.
Nie możemy dłużej czekać.
Tutaj, masz.
Weź sobie fretkę.
Chodź, tu mam drugą.
Niech pan spojrzy. Widzi pan? Tam, za skałami.
Profesor Dippet zasadził ten wrzos, gdy był tu dyrektorem.
- Rzeczywiście. - A tam rosną poziomki.
Za mną, Dziobek. Idziemy.
- Miejmy to już za sobą. - Dobrze.
A gdzie on jest?
Dopiero co go widziałem!
- Dosłownie przed sekundą! - To niesamowite.
Dziobek...
Doprawdy, Dumbledore. Ktoś go musiał uwolnić.
Hagridzie?
Minister z pewnością nie sądzi, że to ty.
W końcu, jak byś to zrobił? Cały czas byłeś z nami.
No, ale...
trzeba przeszukać teren.
Można też szukać na niebie.
Ja wolę wypić filiżankę herbaty lub dużą brandy.
Drogi kacie, nie będzie pan nam więcej potrzebny.
Dziękuję.
W tej chacie to ja piję z gwinta, profesorze.
- I co teraz? - Ratujmy Syriusza.
- Jak? - Nie wiem.
Patrz, to Lupin!
Wyłazi Snape.
Trzeba czekać.
Owszem.
Przynajmniej on się dobrze bawi.
- Hermiona... - Tak?
Przedtem, nad jeziorem, gdy byłem z Syriuszem,
widziałem kogoś.
Ta osoba przegoniła dementorów.
To był Patronus.
Słyszałam, jak Snape mówił Dumbledore'owi.
Tylko bardzo potężny czarodziej umie go wyczarować.
To był mój tata.
To on wyczarował Patronusa.
- Ale przecież... - Wiem, że on nie żyje.
Mówię tylko, co widziałem.
To my.
Widzisz, jak rozmawiam z Syriuszem?
- Pytał mnie, czy chcę z nim mieszkać. - Super.
Jak go uwolnimy, nie będę musiał wracać do Dursleyów.
Chcę zamieszkać z Blackiem.
Może gdzieś na wsi.
Tam, gdzie dobrze widać niebo.
Chyba mu się to spodoba po tylu latach w Azkabanie.
Harry!
Chodźmy.
- Co ty robisz? - Ratuję ci życie.
Dzięki.
- Ekstra, teraz leci do nas. - O tym nie pomyślałam. Wiej!
To było straszne.
Lupin też nie ma dzisiaj lekko.
Syriusz. Idziemy!
- To okropne. - Spokojnie.
Przybędzie mój ojciec. Wyczaruje Patronusa.
Już za chwilę.
Będzie tu. Zobaczysz!
Posłuchaj mnie, Harry. Nikt nie przyjdzie.
Zobaczysz, przyjdzie. Za chwilę.
- Syriusz. - Wy umieracie.
Obydwaj.
Miałaś rację, Hermiona.
Wcale nie widziałem mojego ojca. To byłem ja.
Widziałem siebie, jak wyczarowuję Patronusa.
Wiedziałem, że mi się uda, bo...
już to robiłem.
- Czy to ma sens? - Nie!
Poza tym, nie chcę...
Będę wam za to dozgonnie wdzięczny.
Wam obojgu.
- Chcę iść z tobą. - Nie teraz, Harry.
Przez jakiś czas moje życie nie będzie proste.
Poza tym...
- musisz się uczyć. - Ale jesteś niewinny.
Ty to wiesz.
I na razie wystarczy.
Na pewno wszyscy ci to powtarzają.
Jesteś taki podobny do ojca.
Ale nie z oczu.
- Oczy masz... - Po mamie.
Przewrotny los pozwolił mi spędzić z nimi wiele czasu, a tobie nie.
Ale wiedz,
że ci, których kochamy, nigdy nas nie opuszczają.
Zawsze możesz ich znaleźć.
Tutaj.
A ty naprawdę jesteś zdolną czarownicą.
Trzeba wracać!
- I co? - Jest wolny. Udało się.
Niby co?
Dobranoc.
Co wy tam robiliście?
Przecież staliście tutaj.
- Co on znowu wygaduje? - Nie wiem.
Nie można być w dwóch miejscach naraz.
Cześć, Harry.
Widziałem cię na mapie.
Wyglądałem gorzej, uwierz mi.
- Zwolnili pana? - Nie.
Sam się zwolniłem.
Dlaczego?
Pewnej osobie wyrwało się coś o mojej przypadłości.
Jutro zaczną przylatywać sowy od rodziców, którzy nie będą chcieli,
żeby ich dzieci uczył ktoś taki jak ja.
- Ale Dumbledore... - I tak
ryzykował, trzymając mnie tu.
Poza tym, ludzie tacy jak ja są...
Powiedzmy, że już się do tego przyzwyczaiłem.
Dlaczego jesteś taki smutny?
Bo nic się nie zmieniło.
- Pettigrew uciekł. - Nic się nie zmieniło?
Wszystko się zmieniło. Pomogłeś odkryć prawdę.
Uratowałeś niewinnego człowieka przed strasznym losem.
To olbrzymia zmiana.
Jeśli miałbym być z czegoś dumny,
to z tego, jakie postępy zrobiłeś.
Skoro już tutaj nie uczę,
nie czuję się winny, że ci to oddaję.
A teraz do widzenia.
Czuję, że się jeszcze spotkamy.
Ale teraz...
koniec psot.
Skąd to masz?
Dasz się przelecieć?
Co wy bredzicie?
Dajcie mu przejść. Nie chciałem tego otwierać.
Źle to zapakowali, no i oni mnie zmusili.
Wcale nie!
- To Błyskawica. - Najszybsza miotła na świecie.
Dla mnie?
- Ale od kogo? - A bo ja wiem?
Było też to.
- Dawaj, Harry! - Pokaż, co potrafisz!
Lumos.
Uroczyście przysięgam, że knuję coś niedobrego.
HARRY POTTER I WIĘZIEŃ AZKABANU
Koniec psot.
Nox.