'ไอแม็กซ์ บุกเบิกอวกาศ'
ช่างเป็นภาพที่เหลือเชื่อจริงๆ
คุณกำลังคิดว่า เป็นเทคนิคของฮอลลีวู้ดใช่ไหม
แต่ไม่ใช่เลย นี่ของจริง
นี่เป็นสถานีอวกาศสากล
ตอนนี้อยู่เหนือเราขึ้นไป 250 ไมล์ มันสร้างขึ้นด้วยฝีมือ...
ของนักบินอวกาศไม่กี่สิบคน
มากับผมสิ เราจะไปดูเบื้องหลังกัน
จะได้รู้ว่าคนเก่งสุดยอดเหล่านี้ เขาทำกันยังไง
เอาละ คริส ผมจะเดินไปที่ ด้านท้ายของห้องสัมภาระตรงนี้นะ
รับทราบ ผมเห็นคุณแล้ว
ทางซ้ายนี่วิวสวยมากเลย
ใช่ ตื่นตาตื่นใจมาก
ออกไปทำงานในอวกาศซึ่งเป็น สุญญากาศ เป็นงานที่อันตรายมาก
ก่อนอื่น ต้องคำนวณความเสี่ยงทุกอย่าง
จะได้รู้ว่าจะจัดการกับมันยังไง
คริส ดูเหมือนผมจะลอยห่างจาก ตัวสถานีไปหน่อย
ผมจะพยายามดึงตัวเองกลับเข้าไป
ดูเหมือนที่ยึดจะหลุดนะ ผมเห็นมันม้วนหนีจากตัวคุณแน่ะ
อ้อ สก็อต คุณลอยออกไป ทางซ้าย ด้านหน้ายาน
ดูเหมือนจะออกไปทางฝั่งซ้าย
น่าจะมองเห็นได้ ทางหน้าต่าง 1, 2 หรือ 3
- เอาละ ผมจะหยิบเซฟเฟอร์ - เอาเลย ผมเห็นด้วย
- ใช้อุปกรณ์ควบคุมมือ - ผมเห็นแล้ว
เอาละ มันดีดออกมา เอาขึ้นมาที่ระยะใช้งาน
- มันอยู่ตรงหน้าคุณ ผมเห็นแล้ว - เปิดเครื่อง แสงเอเอชมาแล้ว
- ดูเหมือนจะเริ่มแก้ได้แล้ว - เริ่มเข้าใกล้
ดูดีนะ
- ได้แล้ว - พื้นโล่ง
กลับเข้าข้างในแล้ว เอาที่ยึดมาเลย
ดูดี ผมเห็นด้วย
ผมเห็นคุณยืนมั่นคง พื้นข้างล่างคุณโล่ง
สำหรับคุณกับผม ห้องแล็บเสมือนจริง ที่ศูนย์อวกาศจอห์นสัน...
อาจเป็นวิดีโอเกมขั้นสุดยอด
- โกงความตายได้อีกแล้ว เรากลับมาแล้ว - เห็นด้วย
แต่ถ้าคุณคือสก็อต พาราซินสกี กับคริส แฮดฟิลด์...
นั่นคือที่ที่คุณจะได้เรียน วิธีหนีจากฝันร้ายที่น่ากลัวที่สุด
- ดีมาก ผมชอบ ลงได้นิ่มมาก - ถูกของคุณ
พวกเขาเป็นทีมสร้าง
หนึ่งในหลายทีมที่จะต้อง ทำภารกิจชุดใหญ่...
ในการก่อสร้างสถานีในวงโคจร
อีกวันในออฟฟิศ
การจะสร้างสถานีอวกาศทั้งหลัง มีชิ้นส่วนมากมาย
ส่วนประกอบบางชิ้นทั้งใหญ่ทั้งหนัก...
จรวดต้องมีกำลังแรงพอ ที่จะส่งมันขึ้นไปทีละชิ้น
ทั้งหมดนี้ออกแบบ และสร้างโดยคนหลายพัน...
จาก 16 ประเทศ
บางชิ้นส่วนต้องนำมาทดสอบ ที่ศูนย์อวกาศเคนเนดี้ในฟลอริดา
ที่เหลือทดสอบในรัสเซีย
แต่ทุกชิ้นจะประกอบกันพอดี เวลาไปถึงอวกาศไหม
ส่วนประกอบชิ้นแรก ออกแบบและสร้างขึ้นในรัสเซีย
มีชื่อว่าซาร์ยา ใช้จรวดโปรตอนส่งเข้าวงโคจร
ด้วยแรงส่ง 2.5 ล้านปอนด์...
คุณจะไม่อยากอยู่แถวนั้นแน่ เวลาที่เขาจุดเชื้อเพลิงนั่นน่ะ
โปรตอนเป็นจรวดแบบสลัดทิ้ง
หลังจากส่งซาร์ยาเข้าสู่วงโคจรแล้ว มันจะตกกลับสู่โลกในบริเวณที่ปลอดภัย
ส่วนอื่นๆ จะส่งขึ้นไป โดยยานขบวนหนึ่ง...
ที่มีรูปร่างหน้าตาต่างๆ กันไป
กระสวยอวกาศของนาซ่า
มันเป็นมากกว่ารถบรรทุกไฮเทค
ลำหนึ่งจะเข้าใกล้ซาร์ยา
แล้วลูกเรือก็จะจับปีกกระสวยไว้
ฮุสตัน นี่เอนเดฟเวอร์ เรายึดซาร์ยากับยานโคจรแน่นดีแล้ว
วันนี้เสร็จไปครึ่งหนึ่งแล้ว
- ดีมาก - ใช้ได้เลย
นี่เป็นช่วงเวลาสำคัญของลูกเรือ...
โดยเฉพาะนักบินอวกาศที่ชื่อแนนซี่ เคอรี่ ผู้ควบคุมปีกกระสวย
เธอต้องไม่อยากพลาดแน่
มันเป็นเวลา 15 นาที ที่ยาวนานที่สุดในชีวิตฉันเลย
กลับไปที่ขั้นตอนทำงานต่อ
เดี๋ยว บอกขั้นตอนตรง จุดเชื่อมต่อหน่อยซิ
ชิ้นส่วนอเมริกันที่ชื่อยูนิตี้ ติดตั้งไว้ในห้องสัมภาระ
นักบินชื่อซีเจ จุดเครื่องยนต์กระสวย เพื่อส่งยูนิตี้ขึ้นไป...
ไปสมทบกับซาร์ยา
ได้แล้ว
ฮุสตัน จากเอนเดฟเวอร์ เราได้ซาร์ยามาแล้ว
สำหรับลูกเรือของยานเอนเดฟเวอร์ เรื่องนี้สุดยอด
สถานีอวกาศสากลถือกำเนิดขึ้น
กระสวยจะทิ้งมันไว้ที่นี่แล้วกลับสู่โลก
หลังจากวางรากฐานแล้ว ทีนี้ก็ขึ้นอยู่กับทีมสร้าง
งานของพวกเขาเสี่ยงอันตรายมาก
เช่นเดียวกับการสร้างสะพานใหญ่ๆ และมหาวิหารในสมัยโบราณ
น้ำ 6 ล้านแกลลอนในแท็งค์...
ใกล้เคียงที่สุดกับ การทำงานในสภาพไร้น้ำหนัก
คุณฝึกซ้อมกับ แบบขนาดเท่าของจริงในสถานี
กว่าจะเสร็จขั้นสุดท้าย ลูกเรือจะออกไปนอกยาน 160 ครั้ง
นั่นเท่ากับ 2 เท่าครึ่งของ การออกไปในอวกาศที่เคยมีมา
นักวิจารณ์บอกว่ามันมากเกินไป ความเสี่ยงสูงเกินไป
ดวงตาทุกคู่จับจ้องเที่ยวบินต่อไป
กระสวยดิสคัฟเวอรี่จะนำ ทีมประกอบชิ้นส่วนทีมแรกขึ้นสู่สถานี
ผู้บัญชาการเที่ยวบิน คือไบรอัน ดัฟฟี่
พาเมล่า เมลรอยเป็นนักบิน
เราอยู่ในวงโคจร สูงขึ้นมา 250 ไมล์
ใกล้พอที่จะอ่านป้ายเห็น
สถานีอยู่ห่างออกไป 45 ฟุต
นั่นแอฟริกา ที่กำลังหมุนอยู่ข้างหลัง
เราพร้อมจะเข้าไปเทียบ หน้าบ้านในอวกาศแล้ว
ลูกเรือจะติดตั้งระบบพื้นฐาน ไฟฟ้า ท่อน้ำ และโทรศัพท์
สมาชิกคนสำคัญของทีมคือ ผู้เชี่ยวชาญภารกิจ โคอิจิ วากาตะ
สมัย 5 ขวบ ผมเห็น อพอลโล่จอดบนดวงจันทร์...
นั่นเป็นจุดเริ่มต้นที่ทำให้ อยากบินไปในอวกาศมาก
แต่ผมคิดว่าเรื่องแบบนั้น มันไกลเกินเอื้อม...
ในตอนนั้น เป็นสิ่งที่ไม่มีทางทำได้เลย
ถ้าเป็นคนญี่ปุ่น
โคอิจิกำลังติดตั้งหัวใจสำคัญ ของระบบในสถานี
มันชื่อว่า ซี วัน ทรัส
ผมค่อยๆ ขยับแขนหุ่นยนต์ช้ามาก...
เพราะซี วัน ทรัส หนักราว 18,000 ปอนด์
และโคอิจิทำได้
- อาร์ทีแอล 4 ตัว - และเรามีอาร์ทีแอล 4 ตัว
อีกส่วนที่ติดตั้งสำเร็จอย่างงดงาม
โคอิจิ คุณเยี่ยมมาก
ทุกคนเอาใจช่วยผม...
และมีคนบอกว่า "คุณเยี่ยมมาก"
นั่นเป็นช่วงเวลาที่สุดยอด
- คุณน่าจะมีกล้อง 50 มม.นะ - ผมมีกล้องที่ต่อเลนส์ 50 มม.ได้
ลีรอย เฉียว กับ บิล แม็คอาเธอร์ หรือบิลลี่แม็ค
เตรียมออกจากยานครั้งแรก
แล้วก็เฟืองหมุนขนาด 3 ส่วน 8 กับด้ามต่อ 2 นิ้ว
ใส่ชุดแบบนี้ พวกเขาจะอยู่ได้ถึง 8 ชั่วโมง
ในอุณหภูมิตั้งแต่บวกจนถึงลบ 250 องศา
ยุค '60 สุดสวิงจ๋า พี่มาแล้วจ้ะ เย้
ในสภาพแบบนั้น คุณต้องมีอารมณ์ขันเข้าไว้
หนุ่มๆ พวกนี้เป็นแฟนหนัง ออสตินพาวเวอร์ส
ผู้บัญชาการไปส่งลีรอยกับบิลลี่แม็ค ในห้องควบคุมความดัน...
ก่อนพวกเขาจะออกไปข้างนอก
ทีมที่ 2 เจฟฟ์ ไวซอฟ กับไมค์ โลเปซ-อะเลเกรีย หรือแอลเอ...
จะปิดประตูยานด้านในให้แน่น
หน้าที่อันดับแรก คือการติดตั้งส่วนต่อไป
เสาสื่อสารของสถานี
เจ๋งมั้ยล่ะ
พวกเขาเอามันมาติดตั้งด้วยตัวเอง
รับโทรศัพท์สายสำคัญได้หมดแล้ว
ทีนี้ก็เดินสายไฟ
สายไฟพวกนี้เดินไว้ ให้ลูกเรืออีกคนมาเชื่อม...
ในเที่ยวบินต่อไป
มันจะส่งไฟฟ้าให้ห้องทดลอง เมื่อเชื่อมแล้ว
คุณเอ๊ย พวกนักกีฬาระดับชาติน่ะ
ไม่รู้หรอกว่าความดันคืออะไร
ทุกวัน ผมจะสั่งแขนหุ่นยนต์ให้ช่วย
โดยให้คนที่จะออกไปข้างนอก
มาอยู่ที่ปลายแขนหุ่นยนต์ เพื่อพาเขาไปในจุดที่...
เขาต้องทำกิจกรรมในอวกาศ
ลีรอยจะติดตั้งกล่องเครื่องมือ ให้ลูกเรือในอนาคตมาใช้
ข้างในมีเครื่องมือพิเศษมากมาย...
ที่แฟนรายการซ่อมบ้านจะต้องอิจฉา
ไมค์ จับราวแน่น ไม่มีปัญหาเลย
ความรู้สึกมันแปลกๆ ดี นิ้วเท้าผมม้วนขึ้น
คุณจะต้องแน่ใจเสมอว่า คุณมีที่ยึดแน่นหนา
แต่ถ้าไม่มีอะไรยึดคุณไว้ นี่คือเครื่องมือที่จะช่วยชีวิตคุณ
มันเป็นยานบินบุคคลที่มีชื่อว่าเซฟเฟอร์
นี่ก็สุดยอดเหมือนกัน
มันจะอยู่ที่หลังของคุณ ส่งคุณกลับสู่จุดปลอดภัย
เราได้เห็นการทดลองใช้ใน ห้องแล็บเสมือนจริงแล้ว
เอาเลย เปิดเครื่อง....
ทีนี้เราจะลองของจริง
เจฟฟ์อยู่บนปีก กำลังคอยดูอยู่
เผื่อจะมีอะไรผิดปกติ
แอลเอที่บินอยู่ทางด้านขวา ตอนนี้ติดเครื่องยานบินของตัวเองแล้ว
เขามีเส้นลวดบางๆ ผูกเผื่อเอาไว้ด้วย
แต่เขาไม่จำเป็นต้องใช้มันเลย การทดสอบให้ผลดีเยี่ยม
ดิสคัฟเวอรี่ถอนตัวออกไป ทิ้งให้สถานีอวกาศอยู่ในวงโคจร
ถึงตอนนี้ ทุกส่วนเชื่อมกันได้ โดยไม่มีอะไรยึดโยง
บนสุดคือซเวซด้า ลูกเรือจะอยู่กันที่นั่น
ข้างล่างคือซาร์ยา เหมือนตู้เก็บของอันใหญ่ที่ลอยอยู่
และล่างสุดคือ ทรัสกับจุดเชื่อมยูนิตี้...
ซึ่งเป็นจุดที่จะมีส่วนอื่นมาต่อเติมเข้าไป
ตอนนี้สถานีพร้อมรับคนแล้ว
เราอยู่ในคาซัคสถาน ที่ท่าปล่อยยานของรัสเซีย
ยูริ กาการิน คนแรก ที่บินสู่อวกาศ ออกตัวที่จุดนี้
40 ปีต่อมา ลูกเรือชุดนี้ ก็พร้อมจะไปอยู่ในสถานีอวกาศ
สองคนนี้เป็นนักบินอวกาศรัสเซีย ยูริ กิดเซนโก และเซอร์เก กริกาลอฟ
ผู้บัญชาการลูกเรือเป็นชาวอเมริกัน บิล เชพเพิร์ด หรือเชพ
ภรรยาของเขา เบธ เป็นครูฝึกร่างกายให้นักบินอวกาศ
ฉันโชคดีที่ว่า ฉันอยู่ตรงนั้นในฐานะ...
โค้ชดูแลสภาพร่างกายและความแข็งแรง
โดยที่ครอบครัวรัสเซีย ไม่สามารถมาได้เลย
พวกเขาอยู่ในสตาร์ซิตี้
ในสายตาจับจ้องของสื่อทั่วโลก...
ไม่ง่ายที่จะหาช่วงเวลาเงียบๆ อยู่ด้วยกันตามลำพังเป็นครั้งสุดท้าย
นี่เป็นทางเดินที่สร้างขึ้น หลังจาก นักบินอวกาศชุดแรกบินออกไป
ทุกคนจะมีต้นไม้ที่นี่คนละต้น ต้นของกาการินมีอายุ 40 ปีแล้ว
ตอนที่ฉันกับเชพเดินไปตามแนวต้นไม้...
ซึ่งมีค่ามากทางประวัติศาสตร์
ฉันไม่อยากเชื่อเลยว่า เรามาอยู่ตรงนี้ในที่สุด
เพราะเขาทำงานหนักมาก
เราทำงานหนักมาก เพื่อให้เขาได้อยู่ตรงนั้น
และในที่สุด เราก็ได้ อยู่ตรงนั้นด้วยกัน
เพื่อระลึกถึงคนที่มาและจากไป...
และเพื่อจะได้รู้ว่าคนที่อยู่ ข้างฉัน สามีของฉัน...
กำลังจะเป็นส่วนหนึ่ง ของประวัติศาสตร์นั้น
ซึ่งเป็นช่วงเวลาพิเศษสำหรับเรา
เชพกับลูกทีมจะไปอยู่ ในอวกาศนานกว่า 4 เดือน
สถานีอวกาศสากลคือ หนทางที่จะได้เรียนรู้ว่า
เราจะไปยังดาวดวงอื่นได้ยังไง และสำรวจหาหนทางอื่น...
ที่จะใช้ชีวิตนอกโลก
ฉันว่ามันน่าตื่นเต้นจริงๆ ฉันเองก็อยากไปนะ
ลูกเรือจะเดินทางสู่สถานี ด้วยจรวดโซยูซ
ม้าใช้ของโครงการอวกาศรัสเซีย
ช่างเหลือเชื่อที่มีการปล่อยจรวด จากแท่นนี้มา 406 ครั้งแล้ว
มันเกินคาดอย่างมาก ที่ผมจะได้ออกจากแท่นนี้...
ในวันที่อากาศมัวซัว
มีคนหลายร้อยอยู่ที่ฐานจรวด
การส่งคนอเมริกันออกไป เป็นเรื่องไม่ปกติและไม่เคยมีมาก่อน
การได้พูดคุยอย่างใกล้ชิด กับเพื่อนและครอบครัวที่อยู่ตรงนั้น...
ท่ามกลางช่วงเวลาสุดท้าย ก่อนที่จะออกบิน...
มันน่าตื่นเต้นมาก พิเศษจริงๆ
หลังจากที่เราฝ่าฟันมาทุกอย่าง
หน้าคุณที่เห็นในวันปล่อยยาน ทำให้ทั้งหมดนั้นคุ้มค่า
ไปทำงานกัน
เขามีความสุขมาก
เตรียมกระสวยให้พร้อม
คิดดูสิ ผู้ชาย 3 คนกับอุปกรณ์...
ในแคปซูลขนาดเท่ารถโฟล์กเต่า
และใช้เวลาเดินทาง 2 วัน
ตอนที่เสี่ยงที่สุดคือ ตอนออกจากชั้นบรรยากาศของโลก...
เข้าสู่วงโคจรที่ปลอดภัย
พอคุณไปถึงจุดสุดท้ายของ การบินด้วยเชื้อเพลิงแล้ว
คุณก็ลอยตัวอยู่ในวงโคจร คุณนั่งเอนหลัง แล้วบอกว่า
"ผมดีใจที่เราทำสำเร็จ"
การนั่งบนโซฟา ยกเข่ามาขึ้นเกือบจรดคาง...
อยู่ครั้งละเป็นชั่วโมงๆ มันไม่สบายเลยจริงๆ
แต่โซยูซไว้ใจได้จริงๆ
มันมีความสามารถสูงมาก ที่จะพาคุณขึ้นไปในอวกาศ...
และพากลับลงมาในวันที่เลวร้าย
บ้านจะมืดตอนที่ไปถึง
พวกเขาไม่มีทางแน่ใจได้ ว่ามีอะไรรออยู่
หน้าที่ของพวกเขาคือ เปิดทุกอย่างออกมาเป็นครั้งแรก...
และทำให้ทุกอย่างทำงาน
เตรียมพร้อมสำหรับสิ่งไม่คาดฝัน
พวกเขาพร้อมแล้ว
แต่หลังจากอยู่ในแคปซูล 2 วัน ในสภาพยกเข่าชิดคาง...
ยังมีเรื่องอื่นอีกที่สำคัญ
เอานักบินมือหนึ่งของโซยูซ อย่างยูริ มาเจอกับ...
เซอร์เก ชายที่ท่องอวกาศ นานกว่าปีครึ่งแล้ว
และนาวีซีลคนหนึ่ง มาเป็นผู้บัญชาการ
คุณจะได้ทีมที่เหมาะกับงาน
หลังจากที่เราเปิดจุดเชื่อม มันก็ดูเหมือนว่า...
สถานที่กว้างขวางมาก เพราะเรายังจำได้อยู่...
ตอนอยู่ในสถานที่จำกัดมากกว่านี้ อย่างโซยูซหรือแม้แต่ในกระสวย
ตอนมาถึงซเวซด้าครั้งแรก
มันดูเหมือนบ้านสำหรับผม
และเป็นที่ที่เราอยู่ ใช้ชีวิต หลับนอน
ผมคิดว่าเราอยู่ที่นี่....
มีอุปกรณ์ช่วยชีวิต...
ระบบนำทางและนำร่อง
ระบบไอพ่นควบคุมสถานี ให้มันโคจรทั่วอวกาศ
ถ้าเราไม่ได้มาที่นี่ ก็จะไม่ได้เห็นภาพแบบนี้
เรามีหน้าต่างหลายบานที่มองลงไปได้
เราต้องออกกำลังกายทุกวัน ให้ร่างกายแข็งแรง
และถึงจะบินแค่ระยะสั้น...
เราก็ยังรู้สึกว่ากล้ามเนื้อมันแปลกไป
เวลาออกกำลังแบบนี้ใกล้หน้าต่าง...
ทุกครั้งที่เราถีบแป้น เราจะบินไปอีกหลายกม.
มันประทับใจกว่าถ้าจะบอกว่า "ผมปั่นจักรยานจากปารีสไปเมืองจีน"
สิ่งที่ดีที่สุดในห้องนอนคงจะเป็นหน้าต่าง
จากอวกาศ คุณไม่เห็นเขตแดนอะไรเลย
ไม่เห็นจริงๆ ว่าสุดเขตสหรัฐฯ ตรงไหน เข้าเขตเม็กซิโกตรงไหน
คุณรู้สึกว่าเป็นส่วนหนึ่งของมนุษยชาติ
ไม่ใช่คนจากประเทศหนึ่งหรือเมืองหนึ่ง
ตอนอยู่บนโลก เราเห็นอากาศและน้ำเป็นของตาย
แต่ที่นี่ ทรัพยากรมีจำกัด
ถ้าไม่มีมัน เราก็อยู่ไม่ได้ เลยต้องเอามาใช้ใหม่เรื่อยๆ
ต้องมีท่อน้ำจำนวนหนึ่งเพื่อให้ ระบบช่วยชีวิตทำงานได้
และการแตกหักก็เกิดขึ้นได้
ในอนาคต
ลูกเรือที่เดินทางไปดาวดวงอื่น จะต้องมีฝีมือการซ่อมแซมแบบนี้
ไม่มีอะไหล่ให้เปลี่ยนบนดาวอังคาร
เคดี 5 เอฟเอแอล นี่ เอนเอ 1 เอสเอส นะ ถามมาได้เลย
เอบี 5 เอ ผมชื่อแอดัม กิทเทิลแมน
คำถามของผมคือ คุณทำยังไง ถึงได้เป็นนักบินอวกาศ จบ
วิธีที่ดีที่สุดที่จะเป็นนักบินอวกาศ
ก็เรียนหนังสือต่อไป และเป็นนักเรียนที่ดีที่สุด
นั่นเพราะการศึกษาเกิดขึ้นตลอดชีวิต
มันไม่จบเมื่อเธอจบจากโรงเรียน และเดินออกจากประตูไป
มันคือสิ่งที่จะเกิดขึ้นไปจนชั่วชีวิต
นั่นคือคำแนะนำของเรา
หวัดดีครับ ผมแซนตอช บาวานี
คุณอาบน้ำยังไงในอวกาศ ถ้าใช้น้ำอาบ...
น้ำไหลได้ยังไงครับ
วิทยุสมัครเล่น ให้เด็กทั่วโลก...
พูดคุยกับลูกเรือเรื่อง บ้านของพวกเขาในอวกาศได้
อีกไม่นาน ก็จะมี สิ่งใหม่ใหญ่โตมาเพิ่ม
กลับมาที่ศูนย์อวกาศเคนเนดี้ เดสตินี ห้องแล็บของสถานี
ซึ่งอาจเป็นส่วนที่สำคัญที่สุด
ถูกนำเข้าสู่ห้องสัมภาระ ของยานโคจรแอตแลนติส
เชพ ยูริ และเซอร์เก กำลังจะมีเพื่อน
ยินดีต้อนรับ แอตแลนติส
ไง พวกเรา เข้ามาสิ
แอตแลนติสมาแล้ว พร้อมห้องแล็บที่รอมานาน
เหมือนเด็กในร้านขนม
ลูกเรือในกระสวยสำรวจสถานี เป็นครั้งแรกอย่างร่าเริง
ดีใจที่ได้มา
ในโอกาสเช่นนี้ พวกเขาสวมถุงเท้าคู่พิเศษ
ฮุสตัน นี่แอตแลนติส ถ่ายทอดสัญญาณจากเดสตินี
ช่วงเวลาเริ่มแรกที่นี่ยอดไปเลย
และห้องแล็บก็มีทั้ง หน้าตา อารมณ์ กลิ่นที่ดีมาก
ดูเหมือนการทำงานหนัก ให้ผลตอบแทนคุ้มค่ามาก
ชิ้นส่วนฮาร์ดแวร์นี่สวยเชียว
เที่ยวบินพวกนี้เป็นเที่ยวบินขนของ เราก็เลยขนของมาหลายอย่าง
เราเอาเสื้อผ้ากับน้ำมาให้ นั่นน่ะถุงน้ำ
สักระยะ เราก็จะพาผู้หญิงมาให้ด้วย
จะต้องมาอีกหลายเที่ยว ถึงจะตั้งห้องแล็บและทำงานได้
แต่พอมันพร้อม เราก็จะทำการทดลองได้
และจะเห็นผลกันที่นี่ ในสภาพแรงโน้มถ่วงเป็นศูนย์
ซึ่งเราทำไม่ได้เมื่อกลับสู่โลก
ดีมาก
แอตแลนติสถอนตัวไป ห้องสัมภาระว่างเปล่า
อาจจะมีหลายครั้ง ซึ่งต้องเป็นวันพักผ่อน
ที่คุณสามารถตอบอีเมลได้
ใช้วิทยุคุยกับเพื่อนและ ครอบครัวบนพื้นโลก
คุณรู้ว่ามีหลายสิ่งเกิดขึ้น ที่คุณอยากมีส่วนร่วม
แต่คุณพลาดไป
เชพเคยวุ่นวายอยู่กับ ของขวัญคริสต์มาสที่จะเซอร์ไพรส์เบธ
มันชื่อกัปตัน
ฉันอุ้มลูกหมาตัวน้อยขึ้นมา
ตอนนี้แหละที่เชพบอกว่า "สุขสันต์วันคริสต์มาส"
ตอนนี้หมาของเชพ เจ้าเจค ซึ่งคิดถึงเขามาก ก็มีเพื่อนใหม่แล้ว
พอเชพไม่อยู่บ่อยๆ เจคก็กลายเป็นคู่หูฉัน
กัปตันเป็นของขวัญพิเศษจากอวกาศ
อีกไม่นาน เชพ เซอร์เก และยูริก็จะกลับบ้าน
ลูกเรือชุดที่สองเตรียมเข้ามาทำแทน
ลองนึกดูว่าคุณจะรู้สึกยังไง ในช่วงสุดท้ายก่อนจะถูกปล่อยตัวขึ้นไป
หาดใกล้กับแท่นปล่อยยานเป็น ที่พักใจของนักบินอวกาศ ซูซาน เฮล์มส์
ฉันปล่อยใจให้ล่องลอยไป ขณะที่เดินอยู่บนหาด
มองเกลียวคลื่น ฉันเห็นโลมาในนั้น
มีอะไรหลายอย่าง ที่ฉันจะไม่ได้เห็น...
ในระยะใกล้ชิดไปอีกหลายเดือน
และฉันคงเพิ่งรู้ตัวตอนนี้ว่า ฉันจะคิดถึงมัน
ตอนนี้ ฉันเริ่มจะรู้สึก คิดถึงโลกหน่อยๆ แล้ว...
ทั้งที่ฉันยังไม่ได้ไปเลย
ก่อนปล่อยยาน บ้านริมหาด ใกล้ท่าอวกาศเคนเนดี้...
เป็นที่พักเงียบๆ สำหรับยูรี อูซาชอฟ และจิม วอส เพื่อนร่วมยานของซูซาน
หาดนี้เป็นจุดที่สวยงาม และทำให้คุณรู้สึกดี
กับพื้นที่กว้างขวางในโลก ซึ่งจะไม่ได้พบเจอ
ช่วงที่อยู่ในสถานีอวกาศ
ยูรี ผู้บัญชาการลูกเรือ คณะที่ 2 เป็นชาวรัสเซีย
ซูซานกับจิมเป็น ผู้เชี่ยวชาญภารกิจชาวอเมริกัน
พวกเขาจะเดินทางสู่สถานี ด้วยกระสวยดิสคัพเวอรี่
ชุดนี้ใส่สบาย
สิ่งที่ผมจะคิดถึงจริงๆ คือสิ่งทั่วไปที่ผมชอบทำ...
อย่างทำงานในโรงรถ ทำงานบนเครื่องบิน
หาเวลาเล็กน้อยอยู่ตามลำพัง และทำงานเงียบๆ
ฉันว่าพอขึ้นไปบนนั้น...
ทุกคืนก่อนเข้านอน ฉันคงอยากเขียนจดหมายถึงใครๆ
และหวังว่ามันจะถูกส่งลงไป ตอนที่เราหลับ และพวกเขาเขียนตอบมา
สิ่งที่เยี่ยมที่สุด ในการฝึกซ้อมด้วยกันมา 3-4 ปี...
คือฉัน จิม และยูรี กลายเป็นเหมือนครอบครัว
เราเริ่มจับอารมณ์และ ความรู้สึกของกันและกันได้
ถึงขนาดที่ว่า ถ้าใครคนหนึ่ง มีปัญหาอะไรขึ้นมาสักอย่าง...
และจะต้องออกไป พวกเราที่เหลือก็จะเข้าใจ
เราขอให้กำลังใจ ดิสคัพเวอรี่
บ๊ายบาย
นับถอยหลังจาก 12 ระบบทุกอย่างบนดิสคัพเวอรี่เริ่มทำงาน
11 ภารกิจนี้จะคอยส่งมนุษย์ สู่อวกาศไปตลอด
10
9
8
7
สตาร์ทเครื่องยนต์หลักได้
ฮุสตันควบคุมยานแล้ว การพลิกตัวทำได้สมบูรณ์...
ตอนนี้ดิสคัพเวอรี่เอาหัวลง อยู่ในท่ากางปีกออก...
กำลังนำลูกเรือชุดใหม่ ขึ้นสู่สถานีอวกาศสากล
2 วันต่อมา ดิสคัพเวอรี่ก็ไปถึงสถานี และเคลื่อนเข้าใกล้เพื่อเทียบท่า
คณะที่ 2 พร้อมจะรับช่วง ต่อจากคณะที่ 1 แล้ว
เชพกับลูกทีมกำลังมองวิวที่สวยงาม จากหน้าต่างของเดสตินี
ผมทำได้แค่นี้ คุณเข้ามาได้ไหม
ครั้งแรกที่ฉันเข้าสถานี แน่อยู่แล้วว่า
ความรู้สึกแรกก็คือ "พระเจ้า ใหญ่จังเลย"
แล้วฉันก็ประหลาดใจว่า...
คณะที่ 1 ทำงานเสร็จไปเยอะแค่ไหน โดยเฉพาะในห้องแล็บ
จิม ยูรี และซูซาน เริ่มทำงานในแล็บแล้ว
พวกเขาได้ผลึกก้อนใหญ่ที่นี่ อย่างที่ทำไม่ได้ในแรงโน้มถ่วงโลก
การศึกษาว่ามันตกผลึกอย่างไร
เราก็จะรู้วิธีผลิตยาที่มี ประสิทธิภาพมากขึ้นในการรักษาโรค
ถ้าเราคิดจะไปดาวอังคาร เราจะต้องเข้าใจว่า...
ร่างกายมนุษย์จะมีปฏิกิริยาอย่างไร ต่อการบินที่ยาวนานมากๆ
หน่วยงานวิจัยมนุษย์ จะเป็นแหล่งความรู้ที่ดีเยี่ยม
ในการทำการทดลองเกี่ยวกับมนุษย์ ให้แน่ใจว่าเราเข้าใจ
ว่าจะเกิดอะไรกับ ร่างกายมนุษย์ในห้วงอวกาศ
มีเทคโนโลยีอัลตราซาวด์...
มีที่เก็บมาตรวัด และเซ็นเซอร์อื่นๆ อีกมาก
ที่เราสามารถเอามาติดที่ร่างกายมนุษย์
แล้วส่งข้อมูลไปให้ นักวิทยาศาสตร์บนพื้นโลก
เพื่อให้พวกเขาวิเคราะห์
ได้เวลาผู้บัญชาการที่จะกลับ มาสรุปงานให้ผู้ที่มารับช่วง
เชพกับลูกทีม ทำหน้าที่ของตนอย่างดีเยี่ยม
พวกเขาส่งมอบสถานีซึ่งจัดตั้งขึ้น และทำงานได้อย่างสมบูรณ์
พร้อมที่จะพัฒนาตามศักยภาพที่แท้จริง
ชาวอเมริกันกับชาวรัสเซีย ดูเหมือนจะแลกหน้าที่กัน
สำหรับผม นั่นเป็นประวัติศาสตร์ หน้าหนึ่งในอวกาศ
สะท้อนให้เห็นว่ามนุษย์ทำอะไรได้บ้าง
เมื่อมองที่พักพิงในอวกาศเป็น ครั้งสุดท้าย ลูกเรือก็กลับบ้าน
ผู้อาศัยชุดใหม่ลงมือ ตกแต่งภายในบางอย่างแล้ว
ผมเอารูปถ่ายเล่นๆ มาราว 40 รูป
ก็รูปเมียผม ลูกสาว เพื่อนๆ และเจ้าโคดี้ หมาของผมนั่นแหละ
ป๊อปคอร์นมันแตกไปแล้ว
สักพัก ของบางอย่างก็จะจากเราไป
แต่มันก็ลอยขึ้นไปที่แผ่นกรอง และเราก็แค่เช็ดมันออก...
เวลาทำความสะอาดประจำสัปดาห์
ยูรี วลาดิมิโรวิช ยูซาชอฟ เป็นนักบินอวกาศประสบการณ์แก่กล้า
เขาชอบลงมือทำงานเอง และนิสัยดีจริงๆ
สองคนนี้เหมือนกันมาก ตลกจริงๆ
คนหนึ่งคิดอะไรขึ้นมาสักอย่าง และดึงอีกคนเข้าไปช่วย
ทำโครงการอะไรสักอย่างในบ้าน
สองคนนี้เป็นหนุ่มฮาร์ดแวร์ ส่วนฉันเป็นสาวซอฟต์แวร์
การอยู่ในสภาพไร้แรงโน้มถ่วง มันเยี่ยมมากเพราะ
คุณจะกลายเป็นนักกีฬา ที่เก่งที่สุดในโลกไปเลย
คุณสามารถยกของต่างๆ ได้ เช่น ถุงน้ำพวกนี้
ซึ่งถุงหนึ่งน่าจะหนักเกิน 100 ปอนด์
และย้ายที่มันเหมือนมันเป็นขนนกเลยละ
มันเลยดีมากสำหรับคนอย่างฉัน...
ผู้ไม่เคยเก่งหมือนนักกีฬา
ที่จะทำอะไรต่างๆ แบบยอดมนุษย์ได้ในอวกาศ
ซึ่งโดยปกติฉันจะไม่ได้ทำ
รางเร่งด่วนที่ซูซานกำลังติดตั้งอยู่...
ข้างในเป็นการทดลองที่จะบอกให้รู้
วิธีสร้างชิปคอมพิวเตอร์กำลังสูงขึ้น หรือโลหะที่เบาขึ้น
วันหนึ่งยูรีค้นพบว่า หัวหอมมีหน่อเล็กๆ
งอกขึ้นมาข้างบน
เราเลยเอามันใส่ถุงพลาสติก แล้วเอาผ้าเช็ดจานห่อไว้
มันแตกหน่อ รากงอก
ซึ่งก็ดีที่เอามันมาด้วย ไม่มีอะไรให้กินมากนักหรอก
แต่ขอเห็นพืชเขียวๆ ซะหน่อยน่ะ
การทดลองเมซ คือสิ่งที่ ซูซานทำเพลินๆ ในวันสุดสัปดาห์
ฉันชอบทำการทดลองแบบนี้จริงๆ
มันเหมือนได้เล่นของเล่นชิ้นใหญ่ มันมีส่วนที่ขยับได้และมีสมอง
เวลาเราปล่อยดาวเทียมขึ้นสู่อวกาศ
ระบบควบคุมคือสิ่งที่ คนออกแบบต้องมองให้ออก
ว่ามันจะควบคุมเซ็นเซอร์ และส่วนที่ยื่นออกไปยังไง
การทดลองนี้...
เป็นการพยายามเข้าใจว่า คุณจะออกแบบระบบควบคุมยังไง...
เพื่อสั่งสอนมันให้ทำงานให้ดีขึ้น
เหนือเกาะฮอนชูของญี่ปุ่น กระสวยเอนเดฟเวอร์...
มาถึงพร้อมตู้สินค้าในห้องสัมภาระ
นี่เป็น 1 ใน 3 ของรถตู้เคลื่อนที่ไฮเทค
ที่สร้างโดยหน่วยงานอวกาศอิตาเลียน
ส่วนนี้ชื่อรัฟฟาเอลโล
ข้างในมีนักบินอวกาศ จาก 3 ประเทศทำงานอยู่
คริส แฮดฟิลด์เป็นชาวแคนาดา ยูริ ลอนชาคอฟเกิดในคาซัคสถาน
และอัมแบร์โต กุยโดนีมาจากโรม
การทำงานในอวกาศ ทำให้คนผูกพันกันได้จริงๆ
และผมว่าการที่หลายๆ ประเทศ
ช่วยกันสร้างสถานีอวกาศน่ะ
เป็นการนำวัฒนธรรมและประวัติศาสตร์ ของแต่ละชาติเข้าสู่สถานีอวกาศ
และมันเปลี่ยนเราทุกคนไปทีละน้อย
มันไม่ใช่สถานที่ผจญภัย ให้เราไปอยู่หรอก
แต่มันก็เป็นสถานที่ที่น่าอยู่ ท้าทาย และน่าสนใจจริงๆ
ผมอยากมีโอกาสไป ใช้ชีวิตช่วงหนึ่งบนนั้นจริงๆ
แต่ที่ผมสะดุดใจก็คือ เวลามองลูกเรือที่ใช้ชีวิตที่นั่น
เห็นพวกเขามองโลก เป็นอีกสถานที่หนึ่ง
โลกคือสิ่งที่แยกจากพวกเขาอย่างสิ้นเชิง
นับเป็นก้าวที่น่าสนใจนะผมว่า สำหรับมนุษย์น่ะ
ที่จะไปถึงจุดที่เราจะ แยกจากแม่ผู้ให้กำเนิด...
และเริ่มมองตัวเอง ในฐานะอีกร่างหนึ่งแยกกัน
ซึ่งกำลังมุ่งหน้าสู่ส่วนอื่นของจักรวาล
ถ้าเราจะต้องออกจาก สถานีอวกาศด้วยยานโซยูซ
เราจะใส่ชุดโซคอล
วัสดุด้านหน้าทั้งหลาย คือจุดที่คุณเปิดเพื่อสวมใส่
คุณจึงรวบมันเข้าด้วยกัน และเอาหนังยาง 2 เส้นรัดมันไว้
เพื่อปิดสนิทให้มันเก็บความดันได้
การเข้าไปข้างในคือ ความท้าทายอย่างแท้จริง
นี่คือ 1 ในแคปซูลซึ่งคุณจะเจอ...
มนุษย์ 3 คนนอนเรียงกัน อย่างกับปลาซาร์ดีน
บางที ชาวรัสเซีย ก็จะให้ยานโซยูซ 2 ลำ
และมักจะมีจุดจอดหลักแค่จุดเดียว
เราเลยต้องขยับไปขยับมาเล็กน้อย
เพื่อจะให้โซยูซลำที่ถูกอยู่ในที่ของมัน
สมาชิกทั้ง 3 คนจะต้องอยู่ในโซยูซ ในกรณีที่มีความเสี่ยง
ที่จะต้องออกจากวงโคจรฉุกเฉิน
ตอนที่ยากที่สุดคือ เข้าเทียบอีกครั้งที่อีกท่าหนึ่ง
และคุณก็เห็นสถานีอวกาศ ในมุมที่ต่างไปกว่าเคย
เราทุกคนตรวจทานทุกอย่าง ซ้ำสองซ้ำสาม
จะได้แน่ใจว่าเวลาเราไปถึงท่าเทียบใหม่
เราจะสามารถกลับเข้าไปข้างในได้
ซึ่งสำหรับฉันแล้ว เป็นตอนที่เครียดที่สุดเลย
รู้กันอยู่ว่าสิ่งต่างๆ จะแตกหัก เมื่ออยู่นอกสถานีอวกาศ
คุณต้องมีวิธีออกมาข้างนอก และซ่อมแซมสิ่งของ
ต้องใช้ห้องควบคุมความดันถึงจะทำได้
ฉันใช้แขนหุ่นยนต์ของสถานี...
ยกห้องควบคุมความดันออกจาก ห้องสัมภาระของกระสวย
ห้องควบคุมความดันทั่วไปแล้ว ก็เหมือนห้องที่เราใช้เวลาออกข้างนอก
เหมือนระเบียงของสถานีอวกาศ
และหน้าที่เต็มๆ ของมันก็คือ ให้เราออกไปในอวกาศได้
ออกจากสถานีอวกาศ ตอนที่ไม่มีกระสวยแล้ว
ที่สถานีควบคุม ซึ่งเราควบคุมแขนของมัน
ไม่มีหน้าต่างที่จะ มองเห็นแขนขณะเคลื่อนไหวได้
ไม่มีการควบคุมการปะทะอัตโนมัติ บนแขนหุ่นยนต์นั่น
และต้องใช้ไหวพริบและฝีมือ ทุกอย่างของทุกคน
เพื่อจะได้ไม่ดันมันไปที่ ด้านข้างของสถานีอวกาศ
กล้องวิดีโอคือเพื่อน ที่ไว้ใจได้มากที่สุดของเรา
ผมว่ามันน่าทึ่งตรงที่ เราสามารถสร้างของพวกนี้
ในประเทศต่างๆ ห่างจากกันนับพันไมล์
โดยใช้ระบบต่างๆ กันไป
แล้วประกอบเข้าด้วยกัน ในอวกาศให้มันทำงานได้
แขนหุ่นยนต์ทำงานได้ไม่มีที่ติ
คุณไม่มีทางได้ฮาร์ดแวร์ ที่สมบูรณ์แบบไปกว่านี้แล้วละ
ข้างใน ลูกเรือขยับประตูด้านใน ของห้องอัดความดันให้เข้าที่
ทีนี้เราก็จะออกนอกสถานี ได้ทุกเมื่อที่จำเป็น
แต่ก่อนอื่น คุณต้อง เตรียมร่างกายให้พร้อมก่อน
ไม่อย่างนั้น คุณจะเจ็บสาหัส ที่เรียกว่าอาการเบนส์
ผมเป็นนักดำน้ำ
และนักดำน้ำทุกคนรู้ว่า เราไม่อยากเป็นเบนส์เลย
นักบินอวกาศ ไมค์ เกิร์นฮาร์ดต์ ก็เป็นนักดำน้ำ
ก่อนออกข้างนอก เขาสูด อ็อกซิเจนบริสุทธิ์พร้อมกับออกกำลัง
ซึ่งจะไล่ฟองไนโตรเจนที่ทำให้เจ็บ
ออกจากเลือดได้เร็วขึ้น
ประตูหน้าของสถานีเปิดแล้ว
การก่อสร้างยังดำเนินไป
และอีกไม่นาน ส่วนต่อเติม จากยุโรปและญี่ปุ่น
จะมาเสริมห้องแล็บที่ไม่เหมือนใคร และสารพัดประโยชน์นี้
ที่นี่ เราขยายขอบเขตความรู้ของสิ่งต่างๆ ที่มีผลต่อชีวิตประจำวันของเราได้
และเรียนรู้ว่า เหตุการณ์ธรรมชาติและผู้คน
จะส่งผลต่อสภาพแวดล้อม ที่เปราะบางอย่างไร
แค่นั้นก็ควรค่าให้เสี่ยงทุกอย่าง
และควรค่าให้ฉลอง
แอตแลนติส ถึงฮุสตันหรือที่ไหนในโลก วันนี้ยังเป็นวันเกิดเจเน็ตอยู่ดี
- ส่งส้มให้หน่อย - ใครอยากได้น้ำมะนาว
มาเลย ทางนี้
- ยูรี - ได้เลย
- คราวนั้นยูรีรับได้ - เจเน็ต
สตีฟ
อวกาศเป็นที่ที่พิเศษมาก
เมื่อไม่มีแรงโน้มถ่วง คุณจะเห็นและรู้สึก...
ได้ลองสิ่งต่างๆ ที่ไม่สามารถทำที่อื่นได้
เพื่อเสาะหาชีวิตที่ดีกว่า บนโลก เเละนอกโลก
วันหนึ่ง คุณเองอาจจะ ได้ไปที่สถานีอวกาศ
คุณอาจจะเป็นวิศวกรผู้ประดิษฐ์ เทคโนโลยีใหม่เอี่ยม
คุณอาจจะเป็นหมอหรือ นักนิเวศน์วิทยาที่ศึกษาโลก
หรืออาจจะวางแผน เดินทางไปดาวดวงอื่น
นี่คือเตียงทดลองของคุณ
ต้องพรุ่งนี้ จึงจะรู้ว่าคุณจะค้นพบอะไร
[THAI]