Nazywam się Daphne Reynolds, urodziłam się w Nowym Jorku.
Mieszkam z mamą w 5-piętrowym budynku bez windy w dzielnicy Chinatown.
Od zawsze jesteśmy tylko my dwie, ja i Libby.
Ale co roku, w dniu moich urodzin, mam jedno życzenie.
Pomyśl życzenie, kochanie!
Żeby był ktoś jeszcze.
I co roku, kiedy nadal go nie ma,
proszę mamę o opowiedzenie tej samej historii.
Nigdy ci się nie znudzi, co? W porządku.
Pewnego razu
była sobie młoda piosenkarka o imieniu Libby,
która postanowiła zwiedzić świat.
Nie wiedziała, że na pustyni w Maroku pozna swoje przeznaczenie.
Nazywał się Henry.
Zapałali do siebie miłością szaloną, pełną pasji i beznadziejną.
Ślubu udzielił im przywódca plemienia Beduinów.
Henry zabrał ją do Anglii, by przedstawić rodzinie i wziąć prawdziwy ślub.
Ale tym razem los nie był łaskawy.
Nie spełniała ich oczekiwań.
Kiedy ojciec Henry'ego nagle zmarł,
Libby wiedziała, że Henry będzie musiał żyć inaczej,
bo został lordem Dashwoodem,
a z Libby nie była żadna dama.
Henry o tym wie. Jeśli go kochasz, odejdziesz.
Powinieneś to przeczytać.
Podobno jest ktoś inny.
To złamało jej serce, ale musiała go opuścić.
Kilka miesięcy później los sprezentował jej najwspanialszy dar,
śliczną córeczkę o imieniu Daphne.
Słodkich snów, mała.
- Kocham cię. - Kocham cię.
Nie mogę uwierzyć, że masz już 15 lat.
Słodkich snów, Henry.
W moje 17 urodziny musiałyśmy z mamą pracować.
Ale od tego właśnie zaczęła się moja historia.
Pani z dostawą?
Dostawa trzech godzin łagodnego rock and rolla
i spóźnionej kelnerki.
Przepraszam.
Uwaga na głowę.
Jesteście spokrewnione?
- Mogę zaparkować? - Tak, tam.
Jak mógł mi to zrobić? To dzień naszego ślubu! Gdzie on jest?
Co? Ja mam to wiedzieć? Straciła go w zaledwie 20 minut.
Bardzo śmieszne.
Hej, jak się masz?
Przepraszam, mogę pożyczyć? Dziękuję.
Przepraszam. No dalej, pobudka.
Pomocy! Mamo!
- Zimne! Nie mogę wyjąć! - Krzycz!
Krzycz!
- Skończył pan? - Dziękuję.
Daphne?
- Noelle! - Co ty tu robisz?
Zbieram talerze po kurczaku.
Mój Boże, jakie to zabawne!
Nie zgadniesz. Mam praktykę u Jenkinsa i Taylora przed studiami prawniczymi w Duke.
- A co ty zamierzasz? - Podać deser, sorbety w różnych smakach.
- Ale do jakiej szkoły idziesz? - Uniwersytet Niepewny.
To w Ohio?
Tak.
Niepewny, Ohio.
Muszę już lecieć. Ale pozdrów Jenkinsa. I Taylora.
- Ale... - Proszę wszystkich o zejście z parkietu.
Teraz zatańczą dla nas panna młoda i jej ojciec.
- Wiem. Widziałam to spojrzenie. - Nie chcę o tym rozmawiać.
Na każdym ślubie widzę taniec córki z ojcem.
Ja po prostu...
Nie mogę przestać myśleć, że ja nigdy tak nie zatańczę.
Wiem, że chcesz dla mnie dobrze trzymając mnie z dala od niego, ale...
Chciałam cię chronić, żebyś nie cierpiała tak jak ja.
To ty odeszłaś, pamiętasz?
Ale nie wskoczył w samolot, żeby mnie odnaleźć.
Może zrobiłby to, gdyby wiedział o moim istnieniu.
- To nie jest takie proste. - Dlaczego tego nie rozumiesz, mamo?
Czuję jakbym nie miała połowy siebie.
Bez tej połowy, jak mam wiedzieć, kim tak naprawdę jestem?
Daph.
Poznanie kogoś, z kim dzielimy DNA, nie jest żadną odpowiedzią.
Chodzi o poznanie siebie.
Chodź, upolujemy jakieś resztki. Lasagna wygląda pysznie.
Kocham cię jak milion szwedzkich rybek.
Kocham cię jak milion czerwonych M&M-ów.
bilet PASZPORT
Taksówka!
- Dokąd, panienko? - Lotnisko JFK, Virgin Atlantic.
Nie ma sprawy.
Może powinnam zrobić przerwę przed pójściem na studia,
żeby dowiedzieć się, co chcę robić w życiu.
W głębi serca zawsze wiedziałam...
że najważniejszą sprawą jest znalezienie go...
znalezienie mojego ojca.
Mamo, zawsze mówiłaś, że sama dopiszę resztę tej historii,
ale to ty cały czas ją pisałaś.
Teraz moja kolej.
- Mogę na chwilę? - Jasne.
Wielka Brytania, Grand Hotel?
Co?
- To nie to. - Brzmiało świetnie.
- Dzięki. - To Gibson J200?
Tak.
- Jesteś muzykiem? - Nie, ale mieszkam z muzykiem.
Z moją mamą.
Meldujesz się?
- To twoja praca? - Tak, jedna z wielu.
Wiesz, życie walczącego o uznanie muzyka.
Hej, Ian, łap!
Chodź, oprowadzę cię.
Kuchnia jest tam.
Świetlica jest na końcu korytarza.
Powinienem wspomnieć, że aparat nie działa i nie mamy windy.
Telefon nie działa.
Nie ma windy.
Klozet jest wolny.
Klozet?
Wszystko w swoim czasie.
Lord Henry Dashwood ogłosił dzisiaj,
że zrzeka się swojego dziedzicznego miejsca w Izbie Lordów,
by móc kandydować w wyborach.
Dlaczego urodzenie ma dawać prawo decydowania za ludzi?
- Ja chcę jedynie - Mój tata!
prawa, które mogą dać mi wyborcy. Dlatego uczestniczę w wyborach.
Dziękuję.
Lord Dashwood, który tego lata poślubi swoją narzeczoną Glynnis Payne,
będzie też miał pasierbicę, uroczą Clarissę Payne.
Ta niespodziewana wiadomość wstrząsnęła całym Westminster.
On zdaje się być niepowstrzymaną siłą polityczną.
Przyznaję, że gdy zasugerowałeś zrzeczenie się miejsca w Izbie Lordów,
pomyślałem, że oszalałeś. Ale nie, to polityczny dynamit.
Miałem taki ekscentryczny pomysł, że to właściwa decyzja.
Można podejmować właściwe decyzje i równocześnie wygrywać.
Najnowszy sondaż pokazuje sześciopunktową przewagę partii. To twoja zasługa, Henry.
Dokonujesz transformacji w postrzeganiu partii, którą kochał twój ojciec.
Byłby z ciebie bardzo dumny. Jesteś młodym, ambitnym idealistą
z nienaganną reputacją...
I cudownym narzeczonym z wpływowymi kontaktami.
Przepraszam, że przeszkadzam, ale Henry ma wygłosić mowę na balu Oxfam.
- A niech to, moja mowa. - W prawej kieszeni, kochanie.
Ona myśli o wszystkim.
Panowie, to chyba wszystko. Dziękuję.
Bawcie się dobrze.
Jak sobie radzi?
Jeżeli nie zalezie komuś za skórę, to może nawet zostanie premierem.
Doskonale.
Ian, nie wiem, czy mogę to zrobić.
Daphne, to twój ojciec.
Pół świata przebyłaś, żeby go zobaczyć. Nie możesz teraz zrezygnować.
Ale on ma rodzinę...
Widziałeś ich, tacy eleganccy i wytworni...
Co mu po mnie?
- Tu masz rację. - Zamknij się.
To nie takie proste jak myślałam.
Może powinnam wrócić do domu i zostawić go w spokoju.
Rezydencja Dashwoodów
Czy mogę w czymś pomóc?
Raczej nie.
Dziękuję.
Idealnie. Wspaniale. Bardzo dziękuję. Ciao.
Nie zapomniałaś o dzisiejszej wizycie u lady Wrightwood?
Sponsoruje naszą obecność w Ascot. Musimy tam być.
Myślałam, że po twoim ślubie nie będzie trzeba się starać.
Ślub dopiero za pięć tygodni.
Do tego czasu trzeba stwarzać pozory.
Zobacz, co stało się z Olivią Dixon, gdy wyjechała do Chin.
- Kto to jest Olivia Dixon? - No właśnie.
- Widziałaś to? - Co?
Niesamowicie ogromny ptak spadł z tego murku.
Masz halucynacje?
Te jajka są lodowate.
Kiedy już będę tu gospodynią, zwolnię całą podstarzałą służbę.
To stare babsko nigdy na to nie pozwoli.
Czy ktoś widział mój sekator?
Stare babsko zapomniało, gdzie go podziało.
Dzień dobry. Dzień dobry, mamo. Dzień dobry, kochanie.
Wszyscy dobrze spali?
Raczej nie.
Ktoś jest przy oknie. Nie mam halucynacji.
To znowu ci piekielni paparazzi.
Percy, wezwij policję. Nie będę tolerował tego cyrku!
- Dokąd to? - To ty!
Jak długo będziecie szpiegowali? Tu nie ma nic ciekawego.
- Nie o to chodzi. - Wyjaśnisz to policji.
To prawdziwy skandal, że zaczynacie w tak młodym wieku.
Siadaj i mów, kto cię przysłał. The Sun? The Daily Star?
Na Boga, pewnie masz zaledwie 17 lat.
No dalej, rób to zdjęcie i zmiataj.
- Mam już twoje zdjęcie. - Co się dzieje?
- Skąd to masz? - Od Libby.
- To ta piosenkarka z wielbłąda? - Czemu Libby miałaby ci to dać?
Chciała, żebym zobaczyła, jak wygląda mój tata.
Nazywam się Daphne Reynolds. Jestem córką Libby.
Zgodnie z tym...
jestem twoją córką.
Na miłość boską!
Wygląda na to, że dobrze się bawiłeś w Maroku.
Dobry Boże.
Ja nie...
Nie, to niemożliwe.
- To musi być pomyłka. - Właśnie, to pomyłka.
To nie jest dowód.
Ta Libby pewnie wpisała tu pierwszego, jaki przyszedł jej na myśl.
Zawsze myślała tylko o tobie.
Czy możemy pomówić na osobności?
Henry?
Chyba jej nie uwierzysz?
Ja chyba...
Chyba nie powinnam była tu przychodzić. To dla ciebie szok.
Dla mnie to też szok, choć wiem o tym od 2 roku życia.
Nie zrozum mnie źle. Całe życie o tym marzyłam.
Może nie o takim wejściu. Wyobrażałam sobie coś bardziej eleganckiego.
Ale teraz rozumiem, że to był błąd.
Nie powinnam była przychodzić.
Przepraszam, powiedziałaś, że wiedziałaś o tym całe życie?
- Tak. - I dobrze. Skoro to już wyjaśnione,
to może herbatka i coś słodkiego?
A matka nie pomyślała, że ja też powinienem wiedzieć?
- Czyli chyba nic słodkiego. - Dlaczego to ukrywała?
A co z teorią pomyłki, którą przed chwilą rozpatrywaliśmy?
Nie, zaczekaj chwilę, złotko.
Henry, wiem, że to dla ciebie szok, ale nie możemy jej tak puścić.
- Dopóki tego nie wyjaśnimy. - Czy mam zarezerwować pokój w hotelu?
I co im powiesz?
Najbardziej rozpoznawalny kandydat rezerwuje pokój dla nastolatki?
- Dziennikarze mieliby używanie. - Możemy ich w to nie mieszać?
- Glynnis ma rację. - Dzięki Bogu, ktoś tu myśli logicznie.
Dziewczyna musi zostać tu, z nami.
Kochanie, zanim ta hipotetyczna córka zniszczy twoją karierę polityczną,
- może powinniśmy ją sprawdzić? - To znaczy?
Karalność? Grupa krwi? Rogi na głowie?
Glynnis, ona ma świadectwo urodzenia, moje zdjęcie i moje oczy.
Chcę dla ciebie jak najlepiej.
Wiem, że nie lubisz o tym myśleć, ale dziennikarze mogą być brutalni.
"Tylko u nas! Henry Dashwood i jego nieślubne dziecko!"
Ona nie jest nieślubnym dzieckiem. Jej matka i ja pobraliśmy się.
Nie oficjalnie. To była ceremonia beduińska w Maroku.
Planowaliśmy oficjalny ślub po powrocie,
ale z jakiegoś powodu Libby postanowiła...
Cóż, odeszła.
- I zabrała ze sobą część ciebie. - Zatkaj się.
Ktoś powinien się był zatkać 17 lat temu!
To tutaj.
Może być?
Czy może być? Jest niesamowity! Większy niż całe nasze mieszkanie...
Łącznie z chińską restauracją na dole. Biały Dom to przy tym jak McDonald's.
Rozumiem. Może wyślę Percy'ego po twoje rzeczy?
- Dziękuję bardzo, lady Dashwood. - Tylko bez ściskania, kochanie.
Jestem Brytyjką. My okazujemy uczucia tylko psom i koniom.
Rozumiem.
Jesteś super!
Halo?
- Libby? - Henry.
- Jest tam? Nic jej nie jest? - Tak, jest tutaj.
Nic jej nie jest. Mama zapycha ją ciasteczkami.
Dlaczego mi nie powiedziałaś, że mam dziecko?
Pojawia się tu 17 lat później, bez zapowiedzi...
I co? Psuje ci karierę polityczną?
- To nie jest... - Jeśli boisz się skandalu, odeślij ją.
Nie chodzi o skandal, tylko o fakt, że nie wiedziałem o własnej córce!
Libby.
Nie chciałam, żeby cierpiała.
- Co to ma znaczyć? - Zapytaj swoich doradców.
Prowadzą cię do sukcesu, prawda?
Chodzi mi o to, że w karierze Henry'ego nigdy nie było żadnego skandalu,
w przeciwieństwie do jego przeciwnika. To może wszystko zrujnować.
Skończyłeś już z tymi oczywistościami?
Dobrze, wyjaśnię zatem, co teraz zrobimy.
Opowiemy to dziennikarzom, ale po swojemu.
Zobaczmy, co tu mamy.
Pokaz strojów królewskich.
Przedstawisz ją jako córkę, o której wiedziałeś, ale nie miałeś okazji z nią być.
Dziennikarze dostaną historię, ale nie całą.
Należy pamiętać, że mamy do czynienia z żyjącą 17-latką.
- W tym problem. - Wiemy tylko tyle, że jest Amerykanką.
Niezbyt obiecujący początek.
Jak sądzisz, Henry? Odpowiedzialność czy majątek?
Spędziłem z nią tylko kilka chwil,
ale wydaje mi się dość dojrzała jak na swój wiek.
Jest dobrze wychowana.
- Dzięki, Percy! - Lunch, panienko Daphne.
Powiedziałbym, że raczej zamknięta w sobie.
Idealnie. Tego będziemy się trzymać.
Niech to będzie Armistead.
- Rezydencja Dashwoodów. Mówi Clarissa. - Tu Ian Wallace. Czy zastałem Daphne?
Nie ma jej tu.
Nikt o takim imieniu tu nie mieszka. Przykro mi.
Jeśli się znajdzie, proszę jej przekazać, że dzwonił Ian Wallace.
Nie omieszkam.
Nie.
- Daphne. - Pan Dashwood.
- Lord Dashwood? - Mów mi Henry.
Henry. Dobra.
- Fajny pokój. - Posłuchaj, ja...
Zastanawiałem się...
Nie wiem, czy cię to zainteresuje...
Chciałem spytać, czy pójdziesz ze mną na pokaz strojów królewskich w piątek.
- Pokaz strojów? - Tak, nudny jak flaki z olejem.
Mam zrobić wrażenie na ludziach, którzy traktują to poważnie.
To coś w rodzaju pokazu mody?
Gwyneth i Madonna chodzą na takie pokazy. Myślisz, że tam będą?
Nie wiem, o czym mówisz, dla mnie to tylko część kampanii.
Dla Glynnis to szansa na wystrzelenie Clarissy.
Wystrzelenie? Mówisz jakby była rakietą.
W przypadku Clarissy można mówić o międzykontynentalnym pocisku balistycznym.
W dawnych czasach określało się to mianem debiutantki.
Sam nie wiem...
- Zniesiesz to? - Czy zniosę? To będzie...
- Może być fajnie. - Naprawdę?
To dobrze. Jesteśmy umówieni. W porządku.
Dobrze.
Zapomniałam. Przywiozłam to dla ciebie. Zdjęcia z mojego dzieciństwa.
- To... - Pomyślałam, że chciałbyś to mieć.
Dziękuję bardzo. Dziękuję.
Wspaniale. Dziękuję.
Dobra.
Daphne, mogę cię prosić o radę?
Jasne.
Nie mogę się zdecydować, co założyć na jutrzejszy pokaz.
- Może mi doradzisz. - To mini od Gucci'ego? Śliczna!
- Możesz iść ubrana na luzie? - Daphne, o to właśnie chodzi.
Przyjdź w słodkiej sukience i perełkach,
to równie dobrze możesz mieć napis na czole: "Jestem pacan".
Dobrze, że mi to mówisz. Nie chcę być pacanem.
Od czego są siostry przyrodnie?
- Jest naprawdę śliczna. - Dobrze, założę ją.
- Na razie! - Pa!
Ja do Daphne Reynolds.
- Jesteś umówiony? - Nie, ale to moja znajoma.
- Tu nie wchodzi się bez zaproszenia. - Na pewno chce mnie zobaczyć.
- Proszę stąd odjechać. - Słucham?
- Proszę stąd odjechać. - W porządku, wyluzuj, koleś.
Nie jesteś tu panem.
Nie, przestań!
Nie. Niedobrze.
Tak mi przykro. Momencik. Zaraz będę gotowa.
Za chwilkę!
Musimy już iść! Książę Karol, Harry i Will będą tam przed nami.
Może Daphne dojedzie później?
- Percy mógłby ją zawieźć... - Cudownie. Jedziemy zatem.
No chodź!
Czyż nie jest idealnie?
Jego Królewska Wysokość Książę Walii zaprasza na pokaz strojów królewskich
- Nie oceniaj jej wysoko. - Nie? Niech będzie.
Mogliby wybrać kogoś z ładnymi kostkami. Te nogi wyglądają jak szynka.
- Mam zaparkować? - Nie. Do zobaczenia!
Przykro nam. Nie wpuszczamy. Pokaz już trwa.
Dajcie spokój!
Krowa!
Gdzie ta Daphne?
Pewnie zaraz tu wskoczy na jakiejś winorośli.
Ta dziewczyna to prostaczka.
Mam nadzieję, że nie zrobi mi wstydu przed Armisteadem.
Wciąż czekamy na przyjazd nieślubnej córki Henry'ego.
Nie martw się. Henry zapewnił mnie, że to uosobienie dyskrecji.
- Tędy na pokaz? - Tak! Wychodzisz!
Niech to kule biją!
Niech mnie drzwi ścisną!
Henry...
zrób coś!
To ona.
Co to za urocza istota?
W mojej przystani zawsze będzie dla niej miejsce.
Dziękuję, Londynie!
Wszystko w porządku? Na pewno?
- Co za wstyd! - To musi być Amerykanka.
Zróbcie przejście. Amerykańskie bezguście idzie.
Moja zła siostra przyrodnia. Widziałaś Kopciuszka?
Powiem ci jedno - zwyciężam.
- Jaki uroczy piesek! - Słucham?
Jestem córką Henry'ego Dashwooda z Nowego Jorku.
- Nie wiedziałam, że Henry ma córkę. - Mogę się pobawić?
- Ma temperament! Lubi gryźć! - Jest urocza.
- Witaj! Ładna wstążeczka. - O rany. Przepraszam.
Uroczy piesek. Pobawmy się.
- Księżniczko Charlotte, przepraszam. - W porządku, Henry.
Właśnie gawędziłam sobie z twoją córką.
Cudowna dziewczyna. Nieco nieokrzesana, ale dasz sobie z nią radę.
- Zostaje na lato? - Nie, nie, nie.
- Obawiam się, że nie. - Nie, nie, nie.
- Nie. - Tak.
Moja córka spędzi lato z nami.
- Jakie lato? - Kochanie, spodoba ci się!
Piękne suknie, urocze diademy, długie, jedwabne rękawiczki
i całowanie w szatni.
Daj mi mojego skarba.
Chodź tu, kochanie. Chodź.
Tak jest, serduszko.
- Znalazłaś przyjaciółkę. - Chodź, Daphne.
- Mój skarbeczek. - Chodźmy stąd.
- Tatusiu. - Spokojnie, kochanie.
Niebawem stąd zniknie, tak jak jej matka.
Jezu!
- Wystraszyłaś mnie na amen. - Przepraszam.
Czyli to ty kradniesz mleko.
- Czemu jeszcze nie śpisz? - Zmiana czasu.
A jakie ty masz usprawiedliwienie?
Nie mogłem zasnąć. Rozmyślałem.
O tym, że prawie unicestwiłam rodzinę królewską?
Chyba im się podobało. Po raz pierwszy widziałem księżniczkę Charlotte roześmianą.
Nikt nie zbliża się do jej psa, po tym jak odgryzł jądro lorda Barreta.
- Tragiczne. - Tragiczne jest to, że wciąż się rozmnaża.
Coco Pops. Ciekawy wybór.
- Myślałam, że jadasz tylko otręby. - To kontrabanda.
Glynnis każe mi jeść żwir.
- Lubisz płatki Coco Pops? - To czekolada. Czy muszę ci tłumaczyć?
Naprawdę chcesz, żebym została na lato?
Tak, naprawdę.
Czy to znaczy, że zostanę wystrzelona?
Powinniśmy zorganizować ci jakieś przyjęcie debiutanckie.
Przyjęcie debiutanckie? Debiutu jako kto?
- Jako młoda kobieta. - Co próbujesz powiedzieć, Henry?
Mówię tylko... jesteś młodą kobietą i reprezentujesz pewną...
pozycję społeczną i prawo.
Prawo? Do czego?
Do mężczyzn... Do zalotników...
- Nie tłumaczę tego dobrze, co? - Nie. Ale bawią mnie twoje próby.
To może pozostawmy decyzję tobie.
Nie marzę o czymś takim, ale zastanowię się.
Dziękuję, Henry.
Zastanawiałem się, czy twoja mama kiedykolwiek...?
- Nie, nie wyszła za mąż. - Ale na pewno jest ktoś...
Na pewno jest ktoś, kto...
Cóż, pora spać.
Mam nadzieję, że uda ci się odpocząć...
Henry? Wystarczy powiedzieć: "Słodkich snów".
Właśnie.
Słodkich snów.
Słodkich snów, Henry.
Dzień dobry, Henry!
- Jedziesz do pracy? - Właśnie... Tak.
Właśnie sobie przypomniałem, że musimy ci zamówić sukienkę na sobotę.
- A co jest w sobotę? - Bal u Orwoodów.
- Trzeba będzie się pokazać. - Pomogę Daphne znaleźć sukienkę.
Wiemy już, że to nie byłby dobry pomysł. Znalazłam coś u mojego projektanta.
Znajdziesz ją w swoim pokoju, kochanie. Jest przepiękna.
Doskonale. Dziękuję. Liczę, że dacie Daphne jakieś wskazówki.
Na razie.
Cała ty. Cudownie.
Dzięki.
Henry poprosił, abyśmy dały ci jakieś wskazówki.
Wskazówka pierwsza: wracaj do domu.
Moja matka i ja mamy to we krwi. Ty tutaj nie pasujesz.
Wskazówka druga: gdy będziesz się pakowała,
trzymaj swoje jankeskie łapy z dala od Armisteada Stuarta.
- Jest mój. - Jak przestaniesz na chwilę zadzierać nosa,
to zrozumiesz, że ty lubisz projektantów, ja starocie.
Ty masz rezydencję, ja piąte piętro bez windy.
Ty zadzierasz nosa, ja idę z prądem.
To dlaczego miałby mi się podobać ten sam chłopak co tobie?
Oto moja wskazówka dla ciebie: otrząśnij się.
I nie próbuj być córeczką tatusia, bo ja nigdzie nie wracam.
Pa.
Ognia!
Nie słuchaj tej głupiej Clarissy. Ona po prostu czuje się zagrożona.
Ognia!
- Czemu miałaby się tak czuć? - Jej matka ma poślubić mojego syna,
a w związku z tym dostanie tytuł.
Alistair przez lata wyrabiał sobie pozycję poprzez karierę mojego męża.
Teraz wczepił szpony w Henry'ego.
Dla takich ludzi jak Alistair i Glynnis pozycja społeczna to wszystko.
Ognia!
To głupie, ale tym się kierują. Ja też kiedyś taka byłam.
Dopóki nie zobaczyłam, co dzieje się z ludźmi, których kocham.
Wierz mi, wielu będzie chciało, żeby powinęła ci się noga.
Na tym polega cała zabawa.
- Do dzieła. - Ognia!
O rany, czy tak zdobyto dziki zachód?
Lord Orwood przedstawia panny Brzoskwinię i Gruszkę Orwood
Lord Henry Dashwood. Panna Glynnis Payne. Panna Clarissa Payne.
Pan i pani Edward Ashley.
- Dziękuję bardzo. - Dziękuję.
- Kto następny?
Lord i lady Harrison Gordon.
Lord i lady Jeffrey Charles.
Chodźmy, Daphne. Głęboki oddech i pamiętaj o rodzinnym motto.
Jakie jest rodzinne motto?
- Co to znaczy? - To znaczy, złotko,
trzymaj się, a będzie super!
Lady Jocelyn Dashwood, hrabina Wycombe.
Panna Daphne Reynolds.
413 Mulberry Street, Chinatown, Nowy Jork.
- Co ona zrobiła z tą sukienką? - Mamo!
- Wspaniała! - Kto projektował strój, panno Reynolds?
Mogłabyś się zatrzymać?
- Chodźmy. - Podła dziewczyna!
- Mniam. - Mogłabyś tu spojrzeć?
- Właśnie. - Można prosić o uśmiech?
Pięknie, panno Reynolds. Tędy. Cudownie.
- Można prosić o zdjęcie? - Przepraszam. Dziękuję.
Dziękuję. Wystarczy, panowie. Dziękuję bardzo.
Przepraszam. To dla ciebie zupełna nowość.
- Czy to te debiutantki? - Tak, Brzoskwinia i Gruszka Orwood.
- Córki Lorda Orwooda. - Widzieliście żyrandol?
To przewodniczący mojej partii.
Prawdziwa miłość jego życia to ten żyrandol.
Nie wpatruj się w niego.
Zacznie swoją nudną historię o tym jak Napoleon
dał go Józefinie po Bitwie pod Borodino.
Opowiadanie jest dłuższe niż ta bitwa.
Przepraszam, czy mógłbym prosić do tańca pańską piękną córkę?
Będzie zachwycona. Dziękuję, Armisteadzie.
Nie mogę uwierzyć, że ta mała oszustka zepsuje mi lato.
Nie wierzę, że ona może być oszustką.
Jest 39. w kolejności do tronu.
Doprawdy, Fiono, 38 osób musiałoby umrzeć, żeby została królową.
Cóż, to znacznie mniej niż twoje 72.
Kobiety do mnie lgną. Cieszę się dużym powodzeniem.
Ten nieokreślony przymiot uspokaja je i fascynuje.
- Czujesz to, prawda, Dabney? - Daphne.
Czyżbyś starał się poczuć moje pośladki?
Ian.
Szanowni państwo, krótka przerwa. Do zobaczenia za 10 minut.
Uwaga, idzie ladacznica.
Jestem Daphne Reynolds. Brzoskwinia i Gruszka?
- To prawdziwe imiona? - Tak.
Dynia i Tykwa byłyby bardziej odpowiednie.
- Nasza mama uwielbiała owoce. - I warzywa.
- Nasza siostra ma na imię Pasternak. - Nie chadza na bale.
Idziemy, nudno tu.
Nie słuchajcie jej, impreza jest super!
Wybaczcie na chwilę.
Jest taka miła.
- Henry, staruszku. - Cudowny wieczór.
Cieszę się, że dobrze się bawisz. Nie wiem, czy widziałeś już żyrandol.
To bardzo ciekawa historia.
- Szukasz mnie? - Nie. Szukałam klozetu.
Na zewnątrz? Na tarasie?
Dobra, przyłapałeś mnie.
Niech zgadnę. Znikniesz teraz i zostanie po tobie tylko pantofelek?
Ten Kopciuszek ma tatę. Nigdzie się nie wybieram.
- Piękna piosenka. - Dziękuję.
Ale nie ożywi tego przyjęcia. Biedne dziewczyny. Żal mi ich.
Taki niewypał oznacza dla nich towarzyską Syberię.
To może spróbujemy ożywić towarzystwo? Rozkręcimy imprezę.
Po pierwsze, mogą mnie zwolnić.
- Po drugie, mogą mnie zwolnić. - No chodź.
- Nie. - Mięczak.
- Nie. Nie. - Dla mnie?
Dobra, zróbmy to.
- Przekraczający granice niedostatek... - W porządku.
- Raz, dwa, trzy, cztery! - Podkręcam bas!
Co?
Co tu się dzieje? To twoja córka?
Tak, to moja córka.
Co mam powiedzieć moim córkom, jak będą płakały po zepsutym balu?
Nie!
Mój drogi!
Ty!
Idziemy. Już.
Lordzie Dashwood!
To śmieszne.
Widziałeś gazety? Wszędzie o tym piszą. Musimy coś zrobić.
ROZTRZASKANY ŻYRANDOL NA BALU DEBIUTANTEK
Nie znam nikogo, kto nie czułby ulgi z tego powodu.
- Co ty podajesz Henry'emu? - To płatki Coco Pops, proszę pani.
- Dzień dobry. - Czy ktoś chce kask?
Nigdy nie wiadomo, co może na nas spaść.
- Strasznie mi przykro, panienko. - Ty idioto!
To moje najlepsze buty od Prady. Masz pojęcie, ile kosztują?
Przykro mi z powodu tego, co się stało. Chciałam im tylko pomóc.
Gdzieś ty znalazła tę okropną piosenkę?
To James Brown, 1976, 14. na liście przebojów.
Nie mam pojęcia, skąd to wiem.
Co?
Gillian, kochana. Tak, przepraszam, to było okropne.
Jakiej muzyki słuchałeś, kiedy byłeś młodszy?
- Przed epoką lodowcową? - Ulubiony zespół z lat 70.
Tylko nie mów, że Bee Gees.
- Nie mów, że Bee Gees. - To był zespół Little Feat.
Byłem na kilku koncertach. Pamiętam, że kiedyś...
Jest 8:15, a ty masz spotkanie w Westminster o 9:15.
Tak. Masz rację.
Do zobaczenia.
Panno Daphne, pan Wallace przyszedł w odwiedziny.
Nie wpuszczaj go, nie jestem jeszcze gotowa!
Co mam założyć?
Dzień dobry. Ian Wallace.
Przyszedłem po Daphne.
- Jak się pan ma? - Jak się masz?
Dobrze.
- Kim jesteś? - Muzykiem. Byłem wczoraj na balu.
Byłeś w tym zespole?
- Czy ty i Daphne...? - Uciekamy, by się pobrać? Tak.
Zdaję sobie sprawę, że to niespodziewane, ale po wczorajszym wieczorze nie mam wyjścia.
- Żartujesz sobie. - Tak.
- Nie czekaj na mnie, Henry. - Do zobaczenia.
- Rety. - W porządku.
- Czyli coś małego na pocieszenie? - Tylko nie "małego".
Zostaw to mnie.
Gotowa? Jedziemy!
Musisz tego spróbować.
Mają świetne kebaby. Możemy prosić o dwa?
- Dziękuję. - Dzięki.
Super!
Ładne.
Mój Boże, uwielbiam je.
Tak, mają tu naprawdę ładne rzeczy. Pasuje ci to.
- Ja zapłacę. - Na pewno?
Nie ma sprawy.
- Czekaj. - Co?
- Ładne. - Tak.
- Podoba ci się? - Jest super.
Wygląda dobrze. Podoba mi się.
- Dziękuję za bransoletki. - Nie ma za co.
- Dobrze się bawiłam. Potrzebowałam tego. - Cieszę się.
- Od teraz będę się zachowywała. - A co to niby znaczy?
Sama nie wiem. Jak dobrze wychowana młoda dama.
Wczorajszy wieczór już się nie powtórzy.
No dobra, wybrałam cię do pomocy!
W porządku. A teraz delikatnie przesuń stopę.
To nie było delikatnie. Przytrzymaj.
Musisz to robić z gracją. I wytwornością.
Musisz trzymać równowagę.
Patrz.
Ładnie!
Powiedz mi zatem, Obi-Wan, gdzie się tego nauczyłeś.
Jeśli naprawdę chcesz wiedzieć, wierz lub nie...
- Moja mama była debiutantką. - Naprawdę?
Ale postanowiła poślubić kogoś z niższych sfer.
Rodzice ją wydziedziczyli.
Ale z jakiegoś powodu żal im się zrobiło wnuka.
Płacili za najlepsze szkoły. Zapisywali mnie do najlepszych klubów.
Aż pewnego dnia zdałem sobie sprawę z tej całej hipokryzji.
A co z twoimi rodzicami?
Biedni jak myszy kościelne, ale najszczęśliwsi ludzie, jakich znam.
Koniec przerwy. Wstawaj i pokaż, co potrafisz.
Dobra, w porządku.
Znajdź środek ciężkości.
Dobrze. O to chodzi.
Dobra. Teraz.
Wiesz, czego nadal nie rozumiem?
Dlaczego starasz się dopasować, skoro urodziłaś się, żeby się wyróżniać?
- Halo? - Pięć godzin temu twoja córka
odjechała na motocyklu i jeszcze się nie odezwała.
- Mowa o randce? - Nie wiem, ale aż boję się myśleć.
Ten chłopak jest w jakimś zespole!
Naprawdę? Super. Niech zgadnę, gra na perkusji.
- To poważna sprawa. - Pamiętam,
że ja też spędziłam wiele czasu na twoim motorze.
Ale to coś innego.
Dziwne, jak to łatwo przychodzi, prawda?
- Co? - Martwienie się.
- A przechodzi kiedyś? - Nie, Henry, nie przechodzi.
Henry! Henry!
Libby, przepraszam, muszę uciekać.
Kochanie, to naprawdę ważne. Rozmawiałam z beduińskim tłumaczem.
Podobno przy prawdziwym ślubie używa się specjalnych bębnów,
podczas gdy inne używane są tylko do rytuałów godowych.
- Czy to wszechświat równoległy? - Nie rozumiesz, co to oznacza?
Możliwe, że ty i Libby nigdy nie wzięliście ślubu.
Nic więc nie przeszkodzi naszym planom! Prawda?
Czy to nie wspaniała wiadomość, Henry?
Panna Daphne Reynolds zaproszona na regaty w Henley
Proszę bardzo.
Zaczekaj chwilę.
- Witam pana. - Ian. Jesteś bardzo wszechstronny.
Henry, chodźmy. Mamy mnóstwo pracy. Dziennikarze czekają.
Witam.
- Cześć. Co ty tu robisz? - Jedno z moich prestiżowych zajęć.
- Pięknie wyglądasz. - Dziękuję.
- Muszę się dobrze zachowywać. - Bez żadnych psot.
- Dziś jest więcej dziennikarzy niż zazwyczaj. - Tylko czekają aż zrobię coś głupiego.
Tak? Na przykład, pocałujesz parkingowego?
Daphne, dziennikarze
- chcą zrobić ci zdjęcie z ojcem. - Dzięki. Znajdę go.
Na razie.
Nie zbliżaj się do niej, wieśniaku. Nie masz szans.
O co chodzi? Myślałem, że rywalizację zakończyliśmy w szkole.
Boisz się, że woli muzyków od chłopców z Cambridge?
Nie. Wychowanie zawsze bierze górę.
Czy pannie Reynolds podoba się w Londynie?
- Bardzo. - Lordzie Dashwood, jak idzie kampania?
Panno Reynolds, proszę opowiedzieć o żyrandolu.
Może już wystarczy.
Dziękujemy, wystarczy.
- Myślisz, że jest strasznie bogaty? - Tak mi się wydaje.
- Mam nadzieję. - Brzoskwinia?
Gruszka? Wyglądacie...
- inaczej. - To zasługa Daphne.
- Dała nam kilka wskazówek. - Komu potrzebne jej wskazówki?
Cudownie.
- Uroczo tu. - Nieprawdaż?
Wyścigi są z tamtej strony.
Nie powinieneś towarzyszyć Clarissie?
Co? Miałbym zostawić cię samą?
A może cierpisz na romantyczne urojenie,
że jakieś plebejskie beztalencie zaopiekuje się tobą?
Naprawdę chciałabym, żebyś udławił się własnym językiem.
Twoja jankeska wulgarność jest całkiem atrakcyjna.
Zapomnij o tym parkującym samochody mieszańcu
i złóż na moich ustach pocałunek, który chcesz mi dać od pierwszego spotkania.
Masz rację.
Nie mogę się doczekać.
Henry, zrób coś!
Trzeba go było uderzyć!
Nie zbliżaj się do mnie, ty arogancki draniu!
Jak śmiesz obrażać Iana?! Możesz tylko pomarzyć, by być taki jak on!
- Henry. Henry. - Z drogi. Zejdźcie z drogi.
O co była ta sprzeczka?
- Daj mi kluczyki! Szybko! - Proszę.
Co się dzieje?
Umiesz prowadzić...
Uwaga!
Przepraszam.
Głosuj na Dashwooda
To najbardziej niestosowna rzecz, jaką zrobiłem od lat.
Nie wiem, o czym mówisz, ale cieszę się.
Powinieneś to robić częściej.
Nie pamiętam nawet, kiedy ostatnio chodziłem boso.
Nie lubisz czuć piasku pod stopami?
Wiesz, że to naturalny środek złuszczający?
Mama mówi, że jak możesz chodzić po piasku, a przy malowaniu nie trzęsie ci się ręka,
to nie trzeba wydawać pieniędzy na pedicure.
- Mówisz zupełnie jak ona. - Czyli zbyt dużo?
Jest szczęśliwa?
Chyba tak. Może czasem czuje się samotna,
ale myślę, że jest zadowolona z tego, kim jest.
- Podoba mi się to w niej. - Chciałabym być taka.
To co dalej?
Tatuaże z henną
- Nie! - Tak!
- Nie. W żadnym wypadku. - To albo tamto.
Chyba wolę to.
Jak się trzymasz?
Henry?
To nie brzmi zbyt przyjemnie.
- Co myślisz? - To tylko henna.
- Co to? - Mówiłem ci, jaki byłem morowy?
- Tak. - I lubiłem takich gości jak ten.
O, popatrz. To jest fajne.
Szukałem Coo Coo Ow! Dziwne, ostre brzmienie.
Pamiętam ich. "Doris".
- Dalej, Henry. - Nie będę machał głową.
- To nic wielkiego. - Nie rób tego. Nie.
- Kiwaj! - Nie zrobię tego. Dobra, idziemy.
Ja tylko... chciałem sprawdzić, czy nadal pasują.
Chyba pasują.
Kim ty jesteś? Co zrobiłeś z moim narzeczonym?
Chcę mojego Henry'ego.
- Lordzie Dashwood. - Lordzie Dashwood.
Pana notowania spadły o 15 punktów.
- Martwi to pana? - Nie skomentuję tego.
Jeśli nie radzi sobie pan z własnym dzieckiem, to jak poradzi sobie pan z rządem?
- Frank, miło cię widzieć. - Czy może pan odpowiedzieć?
- Ile mamy czasu? - Mnóstwo.
Dwaj pierwsi klienci nie przyszli,
a przemówienie w Ośrodku Edukacji zostało odwołane.
- Czemu odwołaliśmy przemówienie? - Organizatorzy odwołali.
Daphne, możemy pomówić?
To brygadier sir Roderick Dashwood. Stracił oko w Bitwie nad Boyne.
A to feldmarszałek Bingley Dashwood.
Stracił rękę w Bitwie nad Nilem.
Wuj Alfred nigdy nie mówił, co stracił, ale rzadko widywałem go siedzącego.
Ja straciłam migdałki. Czy to znaczy, że się kwalifikuję?
Posłuchaj, Daphne.
Gdy jest się członkiem tej rodziny, należy pamiętać o pewnych...
zasadach postępowania, jakich się od nas oczekuje.
Jeśli ktoś nie chce się dostosować...
Wtedy staje się...
Posłuchaj, cieszę się, że możemy pobyć razem.
Naprawdę. Ale chodzi o to...
To trudne okoliczności...
Jako moja córka musisz...
Muszę się zmienić.
W porządku, rozumiem.
- Ja... Ja też jestem Dashwood, prawda? - Tak.
Tak, jesteś.
Co się tak gapisz? Mogę to zrobić.
Głosuj na Dashwooda
CÓRKA DASHWOODA OLŚNIEWA W ASCOT
Notowania Dashwooda idą w górę
CÓRKA DASHWOODA W TOWARZYSTWIE
Sześciopunktowa przewaga Dashwooda
Chyba nie idziesz tak na koncert The Strokes?
Boże, zupełnie zapomniałam!
- Tyle się ostatnio dzieje. - W porządku.
Zaczekam aż się przebierzesz.
Nie mogę iść. Idziemy na przyjęcie do ogrodów królewskich.
- Tak, ale... - Przykro mi.
Spoko.
Zadzwoń do mnie, jak znowu będziesz dawną Daphne.
Jej Królewska Mość zaprasza na swoje doroczne przyjęcie
- A to panna Daphne Reynolds. - O, Daphne.
Miłe dziewczę.
Jej Królewska Mość przyjęła zaproszenie na bal Daphne.
Bardzo się zmieniła. Musisz być z niej dumny.
Nie.
To jest diadem, który miałam na moim balu.
Clarissa od miesięcy ma na niego chrapkę.
Ale chcę go dać tobie.
- To takie królewskie. - Chcę, byś poczuła się jak księżniczka.
Ale to nie korona czyni królową.
Tylko to, co ma się tu.
Lord Henry Dashwood przedstawia Daphne Reynolds Dashwood
- Witamy. - Drogie panie.
Tak, oczywiście.
Oto i ona.
Daphne.
- Wyglądasz... - Inaczej?
- Możemy porozmawiać? - To twoje przyjęcie.
- Możesz robić, co tylko chcesz. - Ian.
- Ja naprawdę nie... - Nie chcę o tym słyszeć, Daph.
Co się stało z dawną tobą? Z prawdziwą tobą.
Dobra, chłopaki, coś w szybszym tempie.
Mamo!
Co ty tu robisz?
Jocelyn pomyślała, że przyda ci się wsparcie.
Kochanie, wyglądasz pięknie.
Spójrz na siebie, mamo!
Masz na sobie biustonosz?
Chodź.
Witaj, Henry.
Libby.
- Witaj, Lucy. Glynnis, narzeczona Henry'ego. - Jestem Libby. Gratulacje.
Cóż, cudowna niespodzianka. Widzę, że nie masz osoby towarzyszącej.
Henry, musisz znaleźć partnera do tańca dla Lubby.
Libby. Pamiętasz?
Może sam ją poprosi?
Wspaniale. Wszystkie ważne osobistości przyjęły zaproszenie.
- Wybory mamy w kieszeni. - Jak możesz być taki spokojny?
Jej Królewska Mość ma się za chwilę pojawić, a twój kandydat tańczy z tą kobietą.
Henry wie, o co toczy się gra.
Poza tym zobacz, co zrobił z Daphne. To duże osiągnięcie.
Myślałem, że będę musiał się jej pozbyć, tak jak kiedyś jej matki...
Co pan powiedział?
Nic.
- Pozbył się pan mojej mamy? - To taki zwrot.
- To pan kazał mamie wyjechać? - Daphne, kochanie, nie czas na to.
- Chodź, nie ociągaj się! - Ale... Glynnis!
- Jak on śmiał! - Chodź.
- Chodź! - Glynnis, puść mnie!
- Wchodź tam! - Glynnis! Puść mnie!
Wchodź tam!
Glynnis! Glynnis! Glynnis!
Pamiętasz tańce rytualne?
Byłeś tak kiepski, że chyba do dziś winią cię za szarańczę.
- Przez twoją sukienkę prawie nas zamknęli. - Musiałeś tłumaczyć przeprosiny.
- Co też było ryzykowne. - Wiem. Mogłeś mnie...
- sprzedać za kozę. - Za wielbłąda.
Nic z tego nie wyszło.
Wierzyłam w ciebie, Henry.
Ale niewystarczająco?
Nie pożegnałaś się nawet. Po prostu zniknęłaś.
- Przecież tego chciałeś. - Ja tego chciałem?
- Chciałem tylko mieć szansę. - Miałeś ją przez 17 lat, Henry,
a ja przez 17 lat czekałam, żebyś z niej skorzystał.
A teraz, szanowni państwo,
tradycyjny taniec ojca z córką. Lordzie Dashwood?
Proszę!
Pomocy!
- Gdzie Daphne? - Poszukam jej.
O nie. Daphne znowu gdzieś zniknęła?
Clarissa może ją zastąpić. Nie masz nic przeciwko temu?
Nie, w końcu ja też prawie jestem twoją córką.
No cóż...
- Ratunku! Pomocy! - Daphne?
Nie chcę przegapić tańca z tatą!
- Kochanie? - Pomocy!
- Jak śmiesz, Glynnis? Jak śmiesz! - Nie róbmy tu sceny, dobrze?
Zabieraj łapy od mojej córki, bo się wydrę jak na Broadwayu.
- Daphne... - Co ty robisz?
Daję ci to, na co zasłużyłaś.
Proszę.
Ja tego nie chcę.
Niczego nie chcę.
Daphne!
- Zaczekaj. - Nie.
Mam już dość czekania, Henry.
Kiedy byłam mała, w każde urodziny ładnie się ubierałam i marzyłam,
że jak będę grzeczna, to przyjedziesz do mnie.
Teraz stoję tu w najpiękniejszej sukni, jaką mogłabym sobie wymarzyć,
a ty stoisz przede mną.
Wiesz, czego mi teraz brakuje? Bycia sobą.
W końcu zdałam sobie sprawę, że mam już dość.
Wiesz, Daphne...
Może staramy się zrobić na siłę coś, co nie ma sensu.
Proszę wstać na powitanie Jej Królewskiej Mości.
Idź.
Obowiązek wzywa.
Chodź, kochanie.
- Lordzie Dashwood! Co jest najważniejsze? - Dziękuję bardzo.
- Wybory czy córka? - Bez komentarza.
- Ty też nie możesz spać? - Nie.
Narobiłem nieco bałaganu, co?
Nieco.
Henry, przez sześć wieków ta rodzina poświęcała się dla dobra Anglii.
Na polach bitew walają się nasze ręce, nogi i oczy.
Nie kontynuuj tej chwalebnej tradycji.
Wiesz, co ty chcesz poświęcić?
Serce, Henry.
Sir Charles.
Dziękuję.
Przez ostatnich kilka tygodni
otrzymałem od tego okręgu więcej wsparcia i otuchy
niż mógłbym sobie życzyć. Korzystając z okazji, chciałbym podziękować.
Zapewne zauważyli państwo ostatnie artykuły w prasie.
Dotyczące mojego zachowania.
Powiedziano mi, że deputowanemu nie przystoi takie zachowanie.
Dokładnie przemyślałem moje priorytety
i postanowiłem postawić sprawę jasno.
Dlatego właśnie, z całym szacunkiem, wycofuję moją kandydaturę.
Reprezentowanie państwa byłoby zaszczytem w moim życiu politycznym.
Ale byłoby to niemożliwe, gdybym musiał działać wbrew sumieniu.
Widzicie państwo...
Zmieniłem się.
Moje ambicje polityczne są dla mnie ważne...
ale jest coś ważniejszego.
Dziękuję.
Czyś ty oszalał?
Robiłem wszystko, żebyś znalazł się na tej pozycji
i nie pozwolę ci tego zniszczyć!
Okłamałeś mnie i okłamałeś Libby,
więc wybacz, ale mam głęboko gdzieś, co teraz myślisz.
Libby? Powstrzymałem cię od zrujnowania swojego życia!
Ocaliłem honor twojej rodziny!
Kiedy dowiedziałem się, że jest w ciąży, wiedziałem, że muszę to zrobić.
- Wiedziałeś o Daphne? - Oczywiście! Na tym polega moja praca!
- Dziadku! Nic ci nie jest? - Boże.
- To okropne. - Zamknij się!
Henry, kochanie! Wiem, że tatuś źle się zachował, ale co ze mną?
Dasz sobie radę.
Hej. Stolik numer sześć chce kawę. Co ty właściwie robisz?
Przepraszam, aplikacje na studia. Termin do poniedziałku.
Dobra, zastąpię cię.
- Dziękuję. - Powodzenia.
Szanowni państwo, panna młoda chciałaby zatańczyć ze swoim tatą.
Kocham cię, tato.
- Co ty tu robisz? - Przyleciałem, bo...
Chciałbym ci powiedzieć coś ważnego
i mam nadzieję, że mogę... Napisałem to w samolocie...
Jakieś 200 razy...
To było na... Mam...
Chodzi o to, że...
Że cię kocham, Daphne.
Kocham cię. Tak mi przykro.
Niczego bym w tobie nie zmienił. Ani jednego włosa na głowie.
- Za nic... - Kocham cię, tato. Kocham cię!
Czy mógłbym...
Czy mógłbym prosić o taniec?
Słuchaj, Daphne...
W ramach przeprosin mam dla ciebie bardzo duży prezent.
- Nie rozumiem. - Mogę przeszkodzić?
Oczywiście.
Próbowałam do ciebie dzwonić...
Nie chciałeś, żebym odeszła, prawda?
Nie było nikogo innego, prawda?
Jestem ci winien olbrzymie przeprosiny.
Myślisz, że czekałam 17 lat na przeprosiny?
W końcu zatańczyłam z tatą.
Oczywiście przerwano nam, kiedy pojawił się mój chłopak.
A potem moi rodzice zaczęli się całować.
Czasem nie wszystko toczy się tak, jak to sobie wyobrażamy.
Jest jeszcze lepiej.
I żyli długo i szczęśli
A gdybyście się zastanawiali, co stało się z Clarissą i Glynnis,
nie martwcie się. Skończyły tak jak powinny.
...rustykalnie, a potem się wygładza...
- Big Ben. - Alistair też.
Widzę uśmiechy. Dla tych, którzy mówią po angielsku,
to nie jest nazwa wielkiego hamburgera.
Bliżej parlamentu już nie będzie.
Moi rodzice znowu wzięli ślub. Tym razem legalny.
Chyba.
Jeśli o mnie chodzi, nie poszłam na studia w Nowym Jorku.
Ale nie bądźcie rozczarowani, bo dostałam się do Oxfordu.
Cóż mogę powiedzieć? Jaki ojciec, taka córka.
To było moje własne szczęśliwe zakończenie.