Twee jaar geleden, voordat ik wist dat ik een heks was,
was ik voor het laatst in Halloweenstad.
Mijn moeder Gwen, mijn oma Aggie, mijn zus Sophie
en mijn broer Dylan en ik moesten samenwerken
om de kracht van de heksenfamilie Cromwell te gebruiken tegen Kalabar,
een slechte magiër die al van kinds af aan geobsedeerd is door mijn moeder.
Halloweenstad was altijd een vrolijke plek,
waar wezens van alle soorten, vormen en maten,
tot het bizarre aan toe,
in rust en vrede buiten de echte wereld konden leven.
Nadat we Halloweenstad hadden gered
besloot oma haar knusse huis te verlaten
om bij ons in de mensenwereld te komen wonen.
Nu is het weer Halloween.
De enige keer dat we vrij kunnen reizen tussen Halloweenstad en onze wereld.
Ik denk aan Halloweenstad.
Ik vraag me af wat er veranderd is.
Oma zegt dat alles voortdurend verandert in Halloweenstad.
Maar bij ons thuis is er niks veranderd.
Mama en oma maken weer ruzie.
Hoe gaat het op je feest?
Daar blijf ik weg.
Waarom? Wat is er?
Marnie, oma wil dat je naar beneden komt.
Eentje per klant, graag.
Ja, we hebben voor iedereen een hoed.
Geen ruziemaken. Heksen maken geen ruzie.
Als jullie echte heksen en magiërs willen zijn,
hebben jullie bezems nodig. Hier.
Magie, bezems. Alsjeblieft, lieverd.
Je bent precies op tijd, Marnie.
Wil je onze jonge feestgangers
misschien even laten vliegen?
Dat lijkt me geen goed idee, oma.
Hoezo? Verdraaid.
Ik kan je moeder niet elke dag van het jaar mijn pret laten bederven.
-Moeder. -Hallo, lieverd.
Ik ben constant bezig om te voorkomen dat je mijn dochters tegen mij opzet.
Nu ben je een slechte invloed op iedereen in de buurt.
Mam, we worden niet tegen je opgezet.
Als jij je erfgoed wilt afwijzen,
moet je dat zelf weten.
Maar iemand moet mijn plek als hoofd van de Cromwell-lijn overnemen
en daar is Marnie geknipt voor.
Of ik. Ik zou ook goed zijn.
-Dat klopt. -Het verkleedpartijtje is voorbij.
Daar spelen we appelhappen.
Ja, dat is leuk. Ga maar spelen.
Ben je nou blij?
Dolblij.
Ik praat wel met oma.
Gort, ben je thuis?
-Wat moet je? -Hoi, Gort.
Ik vraag iedereen om een kleine bijdrage voor de school in Halloweenstad.
Vergeet het maar, Astrid.
Ik doe niet aan liefdadigheid.
Astrid, je bent ook altijd een optimist.
Dat is Gort, nietwaar?
De sokkensteler?
Hij steelt ze niet. Hij is meer een magneet voor rommel.
Alles in het heelal dat kwijtraakt.
Je andere sok, het laatste puzzelstukje,
de oorbel die je maar heel even neergelegd had.
Al die spullen komen bij Gort in zijn tuin terecht.
Hij staat ze ook niet meer af.
Kijk, daar is Benny.
Ga vanavond maar terug naar Halloweenstad, zolang de poort nog open is.
Ik weet dat je Astrid en Benny en al je vrienden daar mist.
Na een heel jaar
is het moeilijker om een paar uur terug te gaan dan helemaal niet.
Nee, ik wacht wel tot de volgende Halloween.
Dan kan ik Marnie een heel jaar meenemen.
Maar een jaar in Halloweenstad voelt voor haar toch als 100 jaar?
Je moet toewijding hebben om hoofd van de Cromwell-heksen te worden.
Ze kan niet in beide werelden leven. Ze moet kiezen.
Kijk. Daar is Luke.
Hij wordt al een knappe trol, nietwaar?
Kijk.
-Wat is er? -Er komt iemand aan.
Wie?
Dat weet ik niet.
-Kom op. -Nou...
Zou het iemand kunnen zijn die ik niet uitgenodigd heb?
Kom, oma.
Doe dat ding met je deur.
Die hoort er niet te zijn als we gasten hebben.
Die regels van je moeder ook.
-Mama. -Wat?
Ik keer me niet tegen jou.
Ik hou van je.
Maar ik ben een heks.
-Dat kan ik niet uitzetten. -Sorry dat ik boos op je werd.
Het is gewoon zo frustrerend.
Ik wil dat je ook leert wat ik weet.
Magie kan je alles geven wat je wenst,
maar niks is nog iets waard als je het krijgt door gewoon te wensen.
-Dat heb ik van je vader geleerd. -Ik gebruik magie niet overal voor.
Niet bij proefwerken.
Nou ja, die ene keer voor wiskunde.
Marnie, je kunt niet naar believen kiezen.
Als je een jaar naar Halloweenstad gaat, wordt dat je leven.
Dan word je in deze wereld een vreemdeling.
Klop, klop.
De bom.
Ik stoor toch niet, of wel?
Pap, ik heb ze gevonden.
Hoi, ik ben Alex. Dit is mijn zoon, Cal.
We zijn nieuw in deze straat en hoorden over dit feest.
Welkom in onze buurt. Ik ben Gwen en dit is mijn dochter Marnie.
Hoi.
Als alle heksen zo knap waren als jij, zouden ze niet zo'n slechte naam hebben.
Dank je.
Zal ik die in de vriezer stoppen?
Wat je wil. Ze zijn voor jullie. Voor het feest.
Hopelijk lust je limoen. Groen is mijn lievelingskleur.
Oké.
Komt de rest van het gezin ook nog?
Ik ben alleen met Cal.
Limoen is lekker.
-Mooi. -Ik heb hier lepels.
Ik help je wel.
Dat is Cindy.
Ja.
Het is hier nogal druk. Wil je me rondleiden?
Natuurlijk. Kom maar mee.
Hier is het.
-Wanneer zijn jullie hier komen wonen? -Vanavond pas, toevallig.
Mocht je meteen naar ons feest komen? Hoeven jullie niet uit te pakken?
Nee. Mijn vader maakt zich niet druk om dat soort dingen.
Hij laat mij zelf mijn gang gaan.
Heeft iemand je al gevraagd voor het verkleedfeest op school?
Hoezo? Wou jij me vragen?
Dat hangt ervan af of dat een stomme vraag zou zijn.
Dylan, je bent niet eens verkleed.
Ik hou niet zo van Halloween.
Dat is juist de bedoeling van het feest.
Het smerigste kostuum wint na de ontmaskering om middernacht.
-Is de prijs soms een zoen? -Dat is smerig.
Toen we vorig jaar hierheen verhuisden, kreeg ik eindelijk mijn eigen kamer.
Wat?
Kamers lijken qua stijl meestal op hun eigenaren.
Die van jou niet.
Hoe bedoel je?
Je lijkt me nogal eigenzinnig, maar op een goede manier.
Mijn kamer is ook wel gewoontjes.
Daar houdt mijn moeder van.
Is zij de baas?
Er is ook nog de kamer van mijn oma.
Hoezo? Hoe ziet die eruit?
Dat laat ik je wel zien.
Was dat daar net ook al?
Dit is een geheim.
Wat gaaf.
Doet ze dit zo elke Halloween?
Ze houdt nogal van hekserij en zo.
Verhalen over heksen, bedoel ik.
Dat geloof ik.
'Haar van een weerwolf.'
-Vast niet makkelijk te krijgen. -Dat was het ook niet.
Ik bedoel, vroeger, in de tijd van sprookjes.
Jij weet dus ook van dit heksengedoe.
-Een beetje. -Ken je ook toverspreuken?
Ja, hoor. Nepspreuken, natuurlijk.
Er zijn gewone spreuken die elke heks kent.
Zo zegt men, althans.
En dan zijn er de supergeheime spreuken
die alleen de heks kent die ze bedacht heeft.
Of magiër.
Zo heten mannelijke heksen, toch?
Jij hebt dus ook een en ander gelezen.
Van films en zo, maar die zijn niet zo leerzaam.
Volgens oma worden heksen verkeerd begrepen.
Ze leert ons er dus graag over.
-Moet dat een spreukenboek voorstellen? -Nee.
Ik bedoel, jawel,
maar je mag het niet aanraken.
Ach, kom. Het is toch maar alsof?
Ja, maar dit zijn de spullen van mijn oma
en we mogen hier niet komen als ze er niet is.
-Dus... -Oké.
Hou je van ijs?
-Ja. -Mooi.
-Bedankt. -Wil je ook wat?
Ik denk dat ik naar huis ga, pap.
Ik blijf nog even hier om te helpen
-als dat goed is. -Daar zeg ik geen nee tegen.
Marnie, ik ben nog niet ingeschreven,
maar ik heb gehoord over een groot verkleedfeest op school.
Als ik goed genoeg verkleed ga, kan ik misschien stiekem komen.
Eens even zien. Als je meegaat met een leerling die ingeschreven is,
hoeft het misschien niet eens stiekem.
-Zal ik je over een uur ophalen? -Prima.
Jou ontmoeten is alles waar ik op gehoopt had.
Ik zie niemand.
-En eentje voor jou. -Dank je.
En eentje voor jou, en...
Waar is die van mij?
Hij is leeg.
Lieverd, hij is altijd leeg.
Daarom is het magisch als we er dingen uit halen.
Oma, er zit niks in. Zelfs niet met magie.
Dat is onmogelijk.
Het spijt me, kinderen.
Dan is alles dus op.
Typisch weer.
Ik heb dit ding al eeuwenlang.
Hij is nog nooit leeg geweest.
-Leeg? -Vind je het gek?
Je haalt er twee jaar lang elke dag spelletjes, dansende skeletten,
betoverde kikkers en tovertijdschriften uit.
O, ja. En niet te vergeten die winderige reus.
Stinkerd. Ik mis hem.
Hij kan niet leeg zijn. Hij is verbonden met mijn huis in Halloweenstad,
met al mijn betoveringen en spreuken.
Misschien moet ik maar even terug naar Halloweenstad
om naar mijn huis te kijken.
Mag ik mee?
Vergeet het maar, Sophie.
Mama heeft al nee gezegd.
Niemand mag mee.
Misschien als ik zeg dat ik je hulp nodig heb
met een technisch probleem.
Ik ga mijn jas pakken.
Dit gaat nooit lukken.
Laat mij maar het woord voeren.
Ik gebruik m'n sterkste overredingskracht.
Dat lukt wel.
En ik dacht dat we de jaarlijkse familiecrisis zouden vermijden.
...waar we van gemaakt zijn, snap je?
Ja. Ik had laatst nog...
Lieverd, ik neem de meiden even mee uit, is dat goed?
Ja, hoor. Zorg wel...
Wacht. Waarheen?
Naar huis. We zijn zo terug.
Hoe gaat het? Ik ben Aggie, de moeder van Gwen.
Aangenaam.
-Ik ben Alex. -Mama...
Marnie komt een jaar bij mij wonen
als ze klaar is met school.
Is dat niet geweldig?
Wat een geluk voor haar.
Ja, en Sophie blijft bij mij.
Mam.
Lieverd, het is bedtijd. Ga je boven maar klaarmaken.
We zijn zo weer terug. Maak je geen zorgen.
Oké?
Snap je? Je moeder kan best redelijk zijn.
We moeten altijd een vreemde op bezoek hebben voor familiediscussies.
Als ze de boel wil controleren, laat je haar op mijn hoofdtelefoon bellen.
Je mobiele telefoon.
Hoofdtelefoon.
Wat heb je daar nou aan?
Het zijn een soort walkietalkies,
maar dan met magie.
Maar dan met magie.
Je kunt ze zelfs gebruiken voor communicatie
tussen de mensenwereld en Halloweenstad.
Ik heb ze zelf uitgevonden.
Schattig, nietwaar? Maar goed. Het wordt geen probleem,
omdat we voor middernacht weer thuis zijn.
We zijn over een uur terug, want ik heb een afspraakje.
Ik heb nooit begrepen waarom je dat internetdinges gebruikt,
wanneer mijn heksenspiegel je alles kan laten zien wat je wilt weten.
Wacht. De bushalte was toch hier?
Ja. Arnold is zeker vergeten om hem weer neer te zetten.
Die man zou zijn hoofd nog vergeten als z'n vrouw 'm niet bij zijn lunch deed.
Ik roep de bus wel op.
Mooi.
Heb ik het verkeerd gezegd?
-Probeer het nog eens, met meer gevoel. -Oké.
We moeten de poort maar zelf op zien te roepen.
We vertrekken uit de mensenwereld
op deze avond, Allerheiligenavond,
en keren terug naar Halloweenstad.
Via de poort vertrekken wij.
Vier uur tot middernacht.
We zijn ruim op tijd weer terug.
Heeft iemand je al eens verteld wat een prachtige groene ogen je hebt?
Als twee leliebladeren op een kristalhelder meer.
Ik wil niet te voorbarig zijn,
maar wil jij mijn date zijn voor het verkleedfeest?
-Op de school? -Ja.
Dat is voor leerlingen.
Ze kunnen vast altijd meer begeleiders gebruiken.
En dan heb ik een reden om je weer te zien.
Ik heb niet eens een kostuum.
Dat geeft niet. Cal heeft van alles thuis.
We vinden wel iets voor je.
Goed. Dat lijkt me leuk.
Mooi.
Nou, tot dan.
Tot dan.
Ik was gewoon nieuwsgierig.
Bedankt voor het komen.
Insgelijks.
Wat heerlijk om weer terug te zijn.
Sophie had gelijk.
Ik moest naar huis komen. Ik heb mijn vrienden ontzettend gemist.
Waar is de pompoenlantaarn?
Is dit soms een grap?
Waar de pompoen gaat, gaat ook Halloweenstad.
Oma, wat is er gebeurd?
Alles is grijs en saai.
Niet alleen alles. Ook iedereen.
Wacht. Wat is er gebeurd?
Ik wil gewoon...
Astrid? Ben jij dat?
Ik ben Astrid.
Wat is er met je gebeurd?
Hoe bedoel je?
Je bent helemaal grijs en je hebt geen spijkerbroek meer aan.
En je schoenen.
Die zitten heel lekker.
Praktische schoenen zijn belangrijk.
Ik ga er nog meer kopen.
Astrid.
Pardon.
-Ik praatte tegen je. -Boeiend.
Ik haat dat woord.
Wacht eens even.
Lieverd...
Ken ik jou?
Nee, toch. Luke?
Ja.
Je ziet er net zo uit als toen Kalabar je betoverde
en in een mens veranderde.
Boeiend.
Hou daar eens mee op. Wat is er aan de hand?
Waarom word je grijs?
Iedereen doet het.
-Dat bedoel ik niet. -Het is de spreuk.
Een spreuk? Denk je dat iemand heel Halloweenstad betoverd heeft?
-Hoe is dat mogelijk? -Ik weet het niet zeker.
Maar de spreuk lijkt de wezens niet alleen grijs te maken,
maar geleidelijk aan ook in mensen te veranderen.
Kom op, oma. Zo saai zijn mensen niet.
Nee.
Dit zijn karikaturen van mensen in Halloweenstad,
net zoals de mensenwereld karikaturen van ons maakt met Halloween.
Maar wie zou zo'n spreuk gebruiken?
Geen idee, maar diegene vernielt mijn thuis.
Laten we niet in paniek raken.
Spreuken ongedaan maken is makkelijk, toch?
Je zegt ze gewoon omgekeerd op.
Ik herinner me iets uit mijn spreukenboek. Een spreuk...
Ik heb er jaren niet in gekeken,
maar het leek hierop.
Mooi. Misschien kan de spreuk in je boek dit dan oplossen.
Het valt te proberen.
Dylan?
Ben je daar? Kun je me horen?
Dylan, geef je even antwoord?
Dylan, kun je me horen?
Dylan, ben je daar?
Dylan, geef alsjeblieft antwoord.
Al goed, ik hoor je. Wat wil je?
Ga naar mijn kamer en lees een spreuk op uit mijn boek.
Ik heb het druk, oma.
Doe het nou, Dylan,
of ik zet je hele dagboek online.
Je weet mijn wachtwoord niet.
Wedden van wel, 'billen van staal'?
Goed, ik doe het wel.
Billen van staal.
Ik had ook mee moeten gaan.
Maak de deur maar open.
We zijn binnen.
Hebbes.
Vind dat spreukenboek nou maar.
Het ligt hier niet.
Hoe bedoel je? Het moet op tafel liggen.
-Het ligt er niet. -Dat moet wel.
Misschien is ze het kwijt.
Het is enorm. Hoe kan ze dat kwijtraken?
Dat deed ze ook met die reus.
Stinkerd speelde graag verstoppertje.
Iemand heeft het meegenomen.
Is iemand in mijn kamer geweest toen ik beneden op het feest was?
-Ik niet. -Ik ook niet.
Ik wel, heel even maar.
Had je iemand bij je?
Een jongen die ik had ontmoet, Cal.
Hij kan het niet gepakt hebben, want ik was de hele tijd bij hem.
Vast degene die ik voelde aankomen.
Hij heeft het gestolen, oma.
Het kan iemand anders zijn geweest. We zijn al bijna een uur weg.
Alleen jij, oma en Sophie kennen de spreuk om binnen te komen.
Kinderen, sluit mijn kamer af.
Ik ga terug om even met Marnies nieuwe vriend te praten.
Hij zou niks stelen, oma.
-Hij is heel lief. -Misschien.
Maar hij is onze enige verdachte.
We vertrekken uit Halloweenstad
op deze avond, Allerheiligenavond,
en keren terug naar de mensenwereld.
Via de poort vertrekken wij.
De poort gaat niet open.
Hier was ik al bang voor.
Degene die deze spreuk heeft gebruikt, wist dat die zou werken op mijn koffer
en dat we op onderzoek uit zouden gaan. Het was een valstrik.
Heel goed, Aggie. Je bent bij de pinken.
Cal?
Hier.
Cal? Heb jij Halloweenstad betoverd?
Precies zoals het in Aggies spreukenboekje stond. Ondeugende meid.
Het kwam me al bekend voor.
Maar dan ben jij...
Een magiër? Gaaf, niet?
Dus dat hele gedoe...
Met je zogenaamde vader, de rondleiding in huis...
Alleen maar om het boek te krijgen.
Nee, ik had het boek altijd kunnen stelen.
Ik wilde dat jij het zou laten zien omdat je iets voor me voelde
en dat deed je ook.
Je hebt me bedrogen.
Daar kom je wel overheen.
Ik zoek nog steeds een date voor het verkleedfeest.
Vergeet dat feest maar.
Ik wil weten waarom...
-Kalabar. -Wat zei je, lieverd?
De roos.
Je liet altijd de magie voor je spreken.
Ik had het kunnen weten toen hij me die roos gaf.
Cal.
Je bent de zoon van Kalabar.
Ik heb dus net als mijn vader een zwak voor Cromwell-heksen.
Ik wist niet dat Kalabar een kind had.
Hij wilde niet dat mensen het wisten.
Papa en ik waren het niet altijd eens, maar hij was de enige die in de weg stond
van volledige Cromwell-overheersing in Halloweenstad.
Dat is absurd. De Cromwells overheersen niemand.
Liet je daarom de aarde aan de sterfelijken
terwijl wij ons als ratten moesten verbergen in een andere dimensie?
Iedereen heeft gestemd voor onze wereld, zodat we in vrede konden leven.
Toen mijn vader de wezens van Halloweenstad
terug wilde brengen als leiders over de mensheid
zetten jullie Cromwells iedereen tegen hem op
en vernietigden jullie hem.
Daar draait het dus om.
Wraak.
Je hoeft het maar te zeggen en ik doe de poort open.
Wat moet ik zeggen?
Doe niet alles wat je moeder je opdraagt
en dan laat ik je dingen zien die Aggie je nooit zou kunnen leren.
Ik heb geen interesse in dat soort magie.
Je vernietigt alleen maar.
De grijze spreuk is pas deel één, Marnie.
Het slotstuk vindt om middernacht plaats in de mensenwereld.
-Welk slotstuk? -Kom mee en ik laat het je zien.
Vergeet het maar.
Denk er maar over na.
Ik zie je nog wel.
Het spijt me, oma.
Ik heb het goed verprutst.
We maken allemaal fouten, maak je maar niet druk.
We laten Cal zien dat de Cromwells niet makkelijk uit het veld te slaan zijn.
Maar hoe?
We zitten hier opgesloten en hij heeft je spreukenboek.
Ik heb nog wel een paar trucjes achter de hand.
Eerst moeten we terug naar mijn huis.
Godzijdank. De taxi werkt nog.
Jij kunt onderweg je broer bellen en hem bijpraten
terwijl we een manier zoeken om deze vreselijke spreuk te verbreken.
Goed.
Benny?
Wil je een lift?
Oma, volgens mij is dat Benny.
Kan er vaart achter, Benny?
Rustig maar, Marnie. We zijn er.
Nu je grijs bent, rij je een stuk voorzichtiger.
-Kennen wij elkaar? -Ja, natuurlijk.
Maar vorige keer was je niet meer dan botten en huid. Zonder de huid.
Bedankt voor de lift. We hebben nogal haast.
Kom op, kinderen, naar binnen.
Wat zou Cal in de mensenwereld gaan doen?
Hij heeft duidelijk net als zijn vader een hekel aan mensen,
maar als hij de Wet van Merlijn durft te overtreden,
die het stelen van andermans spreuken verbiedt,
mogen we ervan uitgaan dat hij tot alles in staat is.
Nu geen woord meer tot we binnen zijn.
Als hij ons afluistert, kan hij ons in mijn huis niet horen.
Ik hoop dat de grijze spreuk hier niets veranderd heeft.
Leuk opgeknapt hier.
Ongelooflijk dat Cal dit deed met een spreuk uit jouw boek.
Dat krijgen we nooit ongedaan.
Dat zou ik ook denken,
als er maar één exemplaar van mijn spreukenboek was.
Hij weet niet dat ik er twee heb.
Twee?
Twee dezelfde, volledige exemplaren.
Ik nam er eentje mee naar de mensenwereld.
Het andere is nog hier.
Ergens.
-Laten we dan gaan zoeken. -Goed plan.
Ja. Ligt hij hier?
Nee. Pardon.
Oké. Nee...
Nou, misschien... Dit is het. Nee.
Je kunt ook best helpen, hoor.
Ik heb een beetje honger.
Zou er nog iets te eten zijn?
Misschien ligt het hier.
Het moet hier liggen, dat weet ik gewoon.
Het ligt hier niet.
-En dat? -Nee, dat is te klein.
-En dit? Dit? -Dat is gewoon een groot boek.
-Nee. Oké. -Mijn hemel.
Hier dan eentje van. Ik weet het al. Dit is het.
We kunnen het niet vinden.
Oma, we kunnen het niet opgeven.
We hebben vast iets over het hoofd gezien.
Iets om ons uit deze val te krijgen, een spreuk of zo.
-Luke. -Ja.
Kijk. Je bent weer een trol.
Iets heeft de spreuk verbroken.
Ik denk het.
Wat is er gebeurd, oma? Heb je iets gezegd?
-Niet dat ik weet. -Waarom ben ik dan niet grijs meer?
De spreuk is misschien tijdelijk.
Dan kan de spreuk over het huis ook uitwerken
en kunnen we je spreukenboek vinden.
Als het te lang duurt, gaat middernacht voorbij in de mensenwereld.
Je zei al dat het boek niet hier is. Wat kunnen we nog meer doen?
Ik heb dat andere boek al tientallen jaren niet meer gezien.
Misschien is het kwijtgeraakt.
Oma, waarom lach je nou? Dat is vreselijk.
Nee, lieverd. Helemaal niet. Als het kwijtgeraakt is,
weet ik precies waar het is.
Wacht. Leg dat nog eens uit.
Alles wat in beide werelden kwijtraakt, komt bij Gort terecht.
Hij is de vuilnisman van het universum.
Pardon.
-De bon. -Stuur maar op.
Fijn, Benny. En nu vol gas naar Gort.
Je moest hem eens zien als hij geen haast heeft.
Fijne avond nog. Bedankt voor het komen. Dag.
-Heel erg bedankt. -Dag.
Heeft oma weleens gedacht dat ze het boek gewoon kwijt is?
Dat heb ik geprobeerd.
Voor je oma draait alles om magie.
Als ze zo doorgaat, zullen jullie nooit normaal opgroeien.
Oma vindt normaal zijn zwaar overschat.
En jij hoort in bed te liggen.
Marnie zegt dat die Cal een magiër is en het boek heeft gestolen,
-en dat zijn vader... -Al goed. Genoeg.
Het lijkt me verstandig als iedereen hier
eerst eens met een eenvoudige verklaring komt
en niet meteen de duistere krachten oproept
als ze hun autosleutels kwijt zijn.
Cal lijkt me een aardige, leuke jongeman
en zijn vader lijkt...
Alex.
Hoi, Gwen. Gaaf kostuum, niet?
-Ik liet je toch niet schrikken? -Het is wel Halloween.
Om dat te vieren, hebben Cal en ik een geweldig masker voor je.
Dat is...
Je vindt het niks.
Nee, het is te gek.
Wij worden de hit op dat verkleedfeest.
Gaan jullie naar het halloweenfeest?
Ja. Alex vroeg me mee.
-Sophie. -Mag ik ook gaan?
Nee, lieverd. Jij hoort in bed te liggen.
Alex, het spijt me echt. Ik stond er niet bij stil.
Dat geeft niet.
Het stelt niks voor.
Ga maar.
Ik pas wel op Sophie.
Nee, Dylan. Je kijkt hier al weken naar uit.
Ach, ik ben toch al niet zo dol op Halloween.
Ik had gehoopt op wat sociale interactie,
-maar jij hebt nu de date. -Heb je Tiffany gevraagd?
-Die had het druk. -Samantha?
-Vriendje. -Julia?
Die lachte zo hard dat er melk uit haar neus kwam.
Ga maar. Je kunt het later goedmaken.
-Zeker weten? -Dat is geweldig.
-Zullen we gaan? -Ja hoor.
-Je gaat me toch geen wratten geven, hè? -Dat is een mythe.
-Bed. -Laat me niet lachen.
Waar is alle rommel gebleven?
Gort heeft flink huisgehouden sinds de grijze spreuk.
Bereid je toch maar voor, lieverd.
Ook zonder spreuk is Gort de Hatelijke
de akeligste, gemeenste, stinkendste inwoner van Halloweenstad.
Ja?
Hoi, Gort. Jij ziet er netjes uit.
Hebben jullie iets nodig?
Want ik heb het druk. Ik sorteer mijn sokken.
Ja, Mr Gort.
We zoeken een boek.
Aha.
Kom maar binnen.
Ik heb verschillende boeken.
Ja.
Hier zijn ze.
Dank je. Alles over nagels knippen.
Afstoffen voor geld en plezier?
100 recepten voor zetmeel.
Ik denk niet dat degene die deze kwijt is veel misloopt.
Dit zijn vast niet alle boeken die je hebt.
Ik heb de rest verkocht op een rommelmarkt.
-Rommelmarkt? -Ja. Het was een rommeltje hier.
Ik heb alleen de nuttige boeken gehouden.
Ik ga deze sokken ook verkopen, zodra ik ze gesorteerd heb.
Er was een specifiek boek, een exemplaar van mijn spreukenboek.
Weet je nog wie dat gekocht heeft?
Zijn dit twee dezelfde?
Nee, ik geloof van niet.
Hier komen we niet verder.
Dat boek kan overal zijn.
Laten we teruggaan naar de mensenwereld.
De spreuk keert terug.
Oma, wat gebeurt er?
De grijze spreuk.
Die werkt ook op mij nu we in Halloweenstad zijn.
Hij krijgt jou vast ook te pakken.
We moeten hier weg.
De deur gaat niet open.
Wat? Er zijn ook geen ramen.
Oma, je moet iets doen.
O, jee. Het lukt me niet.
De grijze spreuk neemt vast onze krachten af.
Je hebt weer gelijk, Agatha.
Op dit moment kan ik jullie hier met een tandenstoker opsluiten.
Oma had gelijk.
Je hebt ons de hele tijd bespioneerd.
Dat was niet nodig. Ik wist al van Aggies spreukenboek.
Daarom wist ik dat jullie naar Gort zouden gaan.
Hoe kon je dit doen?
Ik was dat boek al kwijt voor jij geboren werd.
Marnie, heb je nog nagedacht over dat feest?
Iedereen gaat erheen, zelfs je moeder.
Mijn moeder? Dat lieg je.
Mijn moeder haat Halloween.
Mijn vader wist haar in de sfeer te krijgen.
Hij is niet echt mijn vader, meer een experiment.
Hij gaf haar een heel lelijk masker. Om te gillen gewoon.
Zo haal je me echt niet over voor een date, hoor.
Dit is meer dan een date. Dit is onze toekomst samen.
Ik bepaal mijn eigen toekomst en daar kom jij niet in voor.
Wezenspreuk.
-Wat? -Dat is een spreuk uit mijn boek.
Een spreuk die na het duistere tijdperk werd verboden.
Hij werd gebruikt op mensen die zich als wezens verkleedden.
Zo veranderden ze in de wezens waarin ze verkleed waren.
Hij heeft de wezens in mensen veranderd
en nu verandert hij de mensen in wezens.
Daarom gaf Cal je moeder een masker.
Hij wil om middernacht de wezenspreuk gebruiken op de mensen.
Dylan.
Zal ik je een verhaaltje voorlezen?
Nee, luister.
'Golems zijn aardige wezens,
'gemaakt van modder en andere natuurlijke elementen.
'Ze hebben geen eigen wil en doen wat hun maker hen opdraagt.'
Goed. Wees een golem en ga slapen.
Je zei dat je een kikker had gezien toen Cals vader vertrokken was.
En toen kwam hij ineens in een kikkerpak opdagen.
Is dit soms een Bijbelse plaag of zo?
Sophie, mama heeft al twee jaar geen afspraakje gehad.
Ik ga niet naar dat feest om haar te vertellen
dat haar date een reptiel is.
Kikkers zijn amfibieën.
Ik ga niet.
Iemand moet de planten water geven als ze jullie ontvoeren.
Dylan, ik kan dit niet alleen.
Je bent ook een Cromwell, graag of niet,
en dat betekent dat je net zoals wij dingen voelt.
Zeg niet dat je niet ook een voorgevoel hebt.
Goed. We kunnen even gaan,
maar alleen om te bewijzen dat er niks is.
Je moet je verkleden.
Echt niet.
Hij houdt ons hier vast met een spreuk.
Misschien kunnen wij dan een sterkere bedenken.
Onze krachten nemen af. We kunnen helaas geen kant op.
Een spreuk andersom opzeggen is vast niet de enige manier om hem te verbreken.
Regels zijn regels.
Maar regels hebben uitzonderingen.
Zo komen hackers ook in computerprogramma's.
Ze zoeken gewoon een achterdeurtje.
Hebben computers achterdeurtjes?
Dat zijn manieren om in een programma te komen als er een probleem is.
Zouden spreuken dat ook hebben?
Dus een manier om onder de spreuk uit te komen zonder hem te verbreken.
Precies. Deze spreuk, bijvoorbeeld.
Die moet voorkomen dat we buiten komen, toch?
Ja. Dus?
Wat als we ergens anders naartoe gaan dan naar buiten?
Er is nergens anders. Er is alleen buiten en binnen,
en nu zitten we binnen.
Tijdreizen. Oma, daar heb je een spreuk voor, toch?
Oma, heb je een spreuk voor tijdreizen?
-Een tijdreisspreuk. -Ja.
Ik geloof van wel.
Een prachtig gedicht...
Gort, dat zijn niet dezelfde sokken.
Ze zijn allemaal anders. Concentreer je.
Kom op. Ik weet het. Hier. Schrijf het maar op. Schrijf maar.
-Wat was het? Een momentje... -Geef hier.
-Schrijf hem op voor je hem vergeet. -Spreuk.
-Snel, oma. -Zo.
Het is een beetje vaag...
Ziezo. Dat is hem.
Oma.
Kun jij dat lezen?
Geen idee. Laten we haar overeind helpen.
Gort, er zijn geen twee dezelfde sokken.
Ik heb er vast nog in de kast liggen.
Ga die dan halen.
Nee. Oma, lees deze spreuk met mij op.
Nee, ga weg. We zijn bezig.
-Ze is heen. -Maar ik ben het, Marnie.
-Nou komt het. -Oma...
Nu kunnen we eindelijk iets gedaan krijgen.
Twee dezelfde. Wil jij die lange?
Luister. We moeten hier weg.
We komen haar later wel halen.
Oké.
Laten we teruggaan naar de mensenwereld.
De spreuk komt terug.
Oma, wat gebeurt er?
De grijze spreuk. Hij raakt mij...
Dit is maar vijf minuten geleden.
Ik heb het vast verkeerd opgezegd.
Oké, dat was iets te ver.
Luke? Oma?
Goed ontsnapt aan mijn spreuk.
Je hebt potentie, Marnie.
Waar zijn Luke en oma? En wat is de tijd hier?
Ik heb ze even offline gehaald, zeg maar.
Een gewone limbo-spreuk. Die kan ik je wel leren.
Breek maar niet meer in mijn spreuken in, Cal.
Dat is tegen de Wet van Merlijn.
Niemand geeft meer om die wet, Marnie.
Je ligt duidelijk achter. En waarom wil je zo graag
bij een stel muffe ouwe wezens zijn?
Die wezens zijn mijn vrienden.
Je moeder wordt zo meteen een heel muf oud wezen.
Laat mijn moeder met rust.
O, ja. Trouwens... Dag.
Luke?
Luke, waar...
Ik vond 't hier leuker toen het grijs was.
Waar is Gort?
Het is bijna 23.00 uur in de mensenwereld.
We moeten hem vinden.
Volgens mij hebben we hem gevonden.
Wat doen jullie in mijn huis?
Het is al goed. Aggie heeft ons gestuurd.
Dan zijn jullie nog niet welkom.
Ik haat Aggie.
Dat is niet erg. Hij haat iedereen.
Aggie heeft anders veel respect voor jou.
-Echt waar? -Ja.
Ze zei dat jij de stinkendste, smerigste
en gemeenste inwoner van Halloweenstad bent.
Marnie, stil nou.
Heeft ze dat gezegd?
Ze zit gewoon te slijmen.
Nee, dat meende ze echt.
Dat is heel aardig van haar en ik haat het als mensen aardig zijn.
Wegwezen nu. Ik moet veel rommel maken.
Nee, we hebben nog iets nodig.
Trek in dat geval maar een nummertje.
Ik help nu niemand.
-Maar... -Meisje, je stinkt als een Cromwell
en ik wil je mijn huis uit hebben.
Oké. Aardige Gort.
Fijn dat ik je woning kon zien met alle rommel er nog in.
Wacht.
Hoe bedoel je, 'met alle rommel er nog in'?
Er is een zogenaamde grijze spreuk en over een paar jaar
maakt de zoon van Kalabar jouw hele huis netjes.
Wat?
Rustig aan.
Kijk uit.
Weet je zeker dat dit mocht van mama?
Nee. Oma heeft me nog niet leren vliegen.
-Wat? -Geeft niet.
-Hoe ziet het eruit? -Als een groot, leren boek.
Het moet hier ergens liggen.
Dit kan ik niet laten gebeuren.
Mijn prachtige rommel, opgeruimd?
Mijn mooie troep verkocht op een rommelmarkt?
Heb je niet een of ander sorteersysteem?
Natuurlijk wel.
Al mijn korstjes liggen onder de veranda.
Sorry dat ik daarnaar vroeg.
Hoi, Spike, kerel.
Kom maar bij papa.
Ja.
Oké.
Ga spelen, maar wel lief.
Volgens mij ligt het spreukenboek hier niet.
We hebben overal gezocht.
Misschien zijn we te ver teruggereisd, nog voordat ze het kwijt was.
Oma zei dat ze het al tientallen jaren niet had gezien.
Zo ver zijn we niet teruggereisd.
Is het boek dat je zoekt van leer?
Ja.
Met dure woorden erop?
Biblio Magica. Ja.
-Dat weet ik nog. -Heel goed.
Kalabar heeft het 50 jaar geleden van me gekocht.
Dat is heel erg.
Kalabar is vast al jaren bezig met zijn wereldoverheersingsplan.
Dat betekent dat Cal al die tijd oma's andere spreukenboek had
met daarin de grijze spreuk.
De enige reden dat hij het uit ons huis heeft gepikt...
Was zodat jij de spreuk niet kon verbreken.
Niet te geloven.
We zijn helemaal voor niks gekomen.
MIDDELBARE SCHOOL RIVERVIEW
-Lekkere landing, Sophie. -Alsof jij het beter kunt.
Ik zie mama nergens.
Cindy. Ik heb een geweldig kostuum voor het feest.
Ja? Wie moet jij voorstellen? Een Mexicaanse nerd?
Daar is ze.
Hé, mam.
Mama.
Sophie, Dylan? Wat doen jullie hier?
Lekker rocken op de muziek.
We moesten je spreken.
Waarover? Hoe zijn jullie hier gekomen?
Alex, excuseer ons even.
-Prima. Ik ga punch halen. -Fijn.
-Ben je gevlogen? -Niet heel goed.
Waarom zou je zoiets doen?
-Sophie wil je spreken over Alex. -Alex?
Hij is niet echt Cals vader.
Aha. Niet? En wie dan wel?
Dat hadden we expres niet verteld, omdat je dat niet leuk zult vinden.
Het is Kalabar.
-Dat hebben jullie van Aggie. -Marnie. Maar oma denkt het ook.
Aha. Is Alex dan soms een of andere ingehuurde acteur?
Sophie heeft een theorie.
Ik denk dat hij een golem is.
-Een golem. -Gemaakt van kikkers.
Je hebt Cals spreuk al eens verbroken.
-Hoe bedoel je? -De grijze spreuk, op mij.
Nee, die was gewoon uitgewerkt.
Niet bij Benny of Gort.
Je moet iets gezegd of gedaan hebben.
Zoals?
Goed, je doorzocht Aggies huis...
En je peuterde in je neus.
Je kon het tweede boek nergens vinden.
Ik probeerde oma aan iets anders te laten denken,
een andere manier om de spreuk te verbreken.
Nee, je zei niet spreuk. Je zei iets anders.
Nou en?
Misschien is de spreuk verbroken door wat je wel zei.
Dan had ik omgekeerd moeten praten.
Misschien zat het er omgekeerd in.
Goed.
Volgens mij noemde ik het een valstrik.
Iets om ons uit deze valstrik te krijgen.
Zeg het allemaal nog eens opnieuw.
Goed. Ik zei dus iets als:
iets om ons uit deze valstrik te krijgen.
Een spreuk of een betovering.
Deze valstrik.
Een spreuk
of een...
Je zei niet 'betovering'.
Iets omgekeerds.
Val. Nee.
Spreuk of... Nee.
Wacht. Hier. 'Vals.'
-Vals? -Ja. Omgekeerd is dat 'slav'.
Nou en?
Moet elke spreuk lang zijn?
Nee, sommige spreuken zijn kort.
-Zeg dit dan als spreuk. -Het is maar één woord.
-Probeer het nou maar. -Goed.
Slav.
O, jee.
Sjonge.
Het is hier heel erg rommelig.
Zeg het nu omgekeerd.
Vals?
Dat was vreselijk.
Ik wilde opruimen.
-Probeer het nog eens. -Oké.
Slav.
Sjongejonge.
Heeft iemand een stoffer en blik?
Vals.
Hou daar eens mee op.
Je had gelijk. We kunnen de grijze spreuk verbreken
en onze krachten terugkrijgen.
Hoelang hebben we nog voordat de poort dichtgaat?
Vijftien minuten.
Hemel. Mama weet het niet over de wezenspreuk.
Wat als ze dat masker nog op heeft?
Dan moeten we terug naar het heden om haar te waarschuwen.
Ja.
Waar is de tijdreisspreuk?
Hoezo? Die had jij.
Ja, maar ik had hem daar op die tafel gelegd
toen ik door de rommel moest graaien.
Dat had je niet moeten doen.
Hoezo? Wat is ermee gebeurd?
Hij is kwijt.
Dat geeft niet, want kwijtgeraakte dingen komen hier terecht.
Alles wat ergens anders kwijtraakt, komt hier terecht.
Maar wat hier kwijtraakt, zegt 'poef'.
-Poef? -Ja.
Voorgoed verdwenen.
Poef.
Zeg dat je de spreuk nog weet.
Die was in het Welsh. Ik kreeg het nauwelijks gelezen.
Zitten we hier dan vast? Dat kan niet.
Goed. Laat me even nadenken.
Nee, dat is het niet.
Pardon.
En jij, Dylan, van jou had ik meer verwacht.
Ik heb koekjes meegebracht.
-Is alles in orde? -Ja, tiptop.
Waar is Cal? -Sophie...
Hij is hier ergens.
Je dochter liet hem zitten. Hij is gekwetst, die arme jongen.
Waarom heb je dat pak gekozen?
Goed, jullie moeten er maar weer vandoor.
Het grappige is dat ik net een leerling zag
die verkleed was als een dikke vlieg.
-Een vlieg. -Dylan.
Een dikke zwarte, met voelsprieten en harige poten.
Ik kan je laten zien hoe hij eruitzag.
Lieverd, niet hier.
Sophie, je weet dat je niet mag toveren als er vreemden bij zijn.
Mama, kijk.
Alex?
Gaat het wel?
Dat is niet normaal.
Dat was heel goed.
Je bent geen mens.
Niemand is perfect.
Jij... golem.
Weet iemand een moeras te vinden?
Hij was zo perfect.
Behalve dat hij gemaakt was van kikkers.
Het spijt me zo. Jullie kwamen me waarschuwen, maar...
Marnie. Waar is ze?
Ze was in Halloweenstad.
Zij en oma hadden problemen
met de poort, vanwege Cals spreuk.
Het is bijna middernacht. Hoe heb je haar gesproken?
Via de hoofdtelefoon.
Marnie?
Marnie, kun je me horen?
De persoon die u probeert te bereiken, is momenteel niet in deze dimensie.
Als u een bericht wilt achterlaten, krijgt diegene dat
over ongeveer 400 jaar.
400 jaar?
Poeh-beer, thenatos, 23 skidoo.
Zeg dat nou niet steeds.
-Ik kan me de spreuk niet herinneren. -Dat moet wel.
Dit is stom.
Zullen we gewoon mijn tijdlijn gebruiken?
-Je wat? -Mijn tijdlijn.
Vast verloren door een tovenaar.
-Kom. Die bewaar ik in de kast. -Tijdlijn?
Hoe werkt dat?
De tijdlijnen geven aan welk jaar het is in de mensenwereld.
Het verleden is één richting en de toekomst de andere.
Dat is net zoals hoe Stephen Hawking
-een zwart gat omschrijft. -Wat is je punt?
Nou, zwarte gaten kunnen theoretisch gezien de tijd versnellen.
Hoe helpt ons dat?
Volg de snelst bewegende tijdlijn. En nu wegwezen.
Gort, ik ben een trol. Ik kan theoretisch gezien niet vliegen.
Jawel.
-Wat is dat? -Dit
is mijn nieuwe, verbeterde bezem.
Van oma gekregen.
Gaaf, hè?
Kom, stap op.
Kun je hem iets laten zakken?
Kom op, gooi je been eroverheen.
Ik ben bang om te vliegen.
-Wil je soms hier blijven? -Nee.
Dat dacht ik al.
Wacht even.
Bedankt, Gort. Wij gaan ervandoor.
Mooi zo.
Kijk uit.
We hebben overal gezocht, mam.
Ik heb die Cal nergens gezien. Zou hij een masker op hebben?
Geen idee. Ga bij de drinktafel kijken.
Doe niks als je hem ziet, maar kom mij halen.
Wat hij ook van plan is, wij moeten hem tegenhouden.
Ik zet mijn masker op. Hij kent mij.
'De wezenspreuk.'
Nu begint de pret.
-Gevonden? -Nee.
-Hij is hier ergens. Dat voel ik. -Ik ook.
We moeten hem vinden en de poort open krijgen voordat...
Het heksenuur.
Help me aftellen, allemaal. Daar gaan we. Zestig...
Vind hem.
We redden het nooit.
De poort gaat over een paar minuten dicht en we zitten pas in de 17e eeuw.
Laten we proberen om in dat zwarte gat te komen.
Zevenenvijftig, zesenvijftig...
Deze toverspreuk verandert elk mens naar keuze
in het wezen waarin ze verkleed zijn.
Ik kies jullie allemaal.
47, 46, 45, 44, 43, 42,
41, 40, 39...
...35, 34, 33, 32, 31, 30,
29, 28, 27, 26...
Waar was ik gebleven?
-Wat is dat? -De poort.
-Mama. -Sophie, ik krijg mijn masker niet af.
Probeer eraan te trekken.
Bij wind, regen, vuur en aarde,
met deze spreuk neem ik wraak voor hun wrede grappen over ons.
Wat als die theorie over zwarte gaten niet klopt?
Snel. Het is bijna middernacht.
Oma...
Je kunt het.
Vals.
Ja.
Oma, we moeten terug naar de mensenwereld.
-Ja. -Oké.
-Ben je klaar? -Ja.
We vertrekken uit Halloweenstad,
op deze avond, Allerheiligen,
en keren terug naar de mensenwereld.
Via de poort vertrekken wij.
Nee.
Hij gaat dicht.
Dat kan niet. Hij mag niet dichtgaan.
-Mama. -Nee.
-Trek van bovenaf. -Dat probeer ik.
Mama.
...drie, twee, één.
Het is te laat.
Ja. Oké, allemaal.
Voordat we de winnaars van de verkleedwedstrijd bekendmaken,
is het tijd voor de grote ontmaskering...
Verander hen in het wezen waarin ze zijn verkleed.
Ik krijg geen lucht.
Wat gebeurt er?
Waar is mijn andere oog?
Mama.
Marnie, waar ben je?
Dit kan niet echt zijn.
Wat raar. Mijn tanden zitten vast.
-Ik heb zo'n dorst. -Cindy.
Hou daarmee op.
Help me.
Dit is niet te geloven.
De poort is dicht.
We zitten hier een heel mensenjaar vast.
Dat geeft me dan wel tijd om jou te trainen, zoals gepland.
En als de poort weer opengaat, zijn we klaar om 't tegen Cal op te nemen.
Gewoon een mensenjaar afwachten?
Dat zal hier een hele eeuw lijken.
-Boeiend. -Nee, niet 'boeiend'.
Dit is allemaal mijn schuld.
Het komt door mij dat mama in een vreselijk wezen is veranderd.
We moeten toch iets kunnen doen?
Marnie, ik hou ook van ze, maar ik kan de regels niet veranderen.
Misschien wij dan wel.
Wat doe je?
Ik bel Sophie.
Sophie. Ben je daar?
Marnie, ben jij dat?
Sophie, luister. We gaan de poort openmaken.
Dat gaat niet. Het is middernacht geweest.
Kan me niet schelen. Ik laat me niet tegenhouden.
De poort is er niet altijd geweest.
Die is gemaakt door magie en geen magie is sterker dan die van ons.
-Ik denk het. -Nee, je moet het geloven.
Dylan ook.
Kom op. Wat zeg je ervan?
Goed, maar hoe doen we dit? Er bestaat geen spreuk voor.
Dan moeten we er zelf een maken.
-Klaar? -Wat moet ik doen?
Denk er niet over na, Dylan. Je moet het voelen.
Ik ben geen magiër.
Ik heb iemand nodig die gelooft dat alles mogelijk is. Geloof jij dat?
Als jij er bent, ja.
Oma.
Ik weet niet hoe dit gaat lukken, maar ik heb altijd in je geloofd.
Wij verzoeken de dromen
van wezen en mens
om de wond te genezen die werelden scheidt.
Vanaf nu kunnen wij allemaal een poort creëren
en ieder onze eigen weg kiezen.
Wij verzoeken de dromen
van wezen en mens
om de wond te genezen die werelden scheidt.
Vanaf nu kunnen wij allemaal een poort creëren
en ieder onze eigen weg kiezen.
-Wat is dat? -Er gebeurt iets.
Niet te geloven. Ze probeert de poort te openen.
Wij verzoeken de dromen
van wezen en mens
om de wond te genezen die werelden scheidt.
Vanaf nu kunnen wij allemaal een poort creëren
en ieder onze eigen weg kiezen.
-Ja. -Marnie.
-Het is ons gelukt. -Kijk, daar is Sophie.
Nee. Dat is onmogelijk.
-Ja, goed zo. -Dat is hem.
Hoe sterk je ook denkt te zijn, je kunt me nooit verslaan.
Je enige kracht was om ons uit elkaar te houden.
En die heb je nu niet meer.
We hoeven elkaar niet meer te haten.
Geef me Aggies spreukenboeken terug.
Pa had gelijk. Jij bent de vijand en dat zul je altijd zijn.
Je zei dat je je eigen beslissingen neemt.
Laat dan nu niet je vaders haat voor je beslissen.
Toe maar.
Pak de boeken maar. Ik wil het wel zien.
Is goed sterker dan kwaad? Dat zullen we wel zien.
Ik ben niet bang voor je. Ik heb medelijden met je
en ik wil je helpen, maar ik ben niet bang voor je.
Marnie, wees voorzichtig.
Hij komt wel terug.
En dan wachten we hem samen op.
-Oma, wil jij het doen? -Natuurlijk.
Luke.
Ik had zo'n rare droom.
Heb ik geslapen?
Ik weet niet wie dit allemaal heeft opgezet,
maar een applaus graag voor het beste halloweenfeest ooit.
Mam.
Je bent in orde.
Ik weet niet of ik ooit kan voorkomen dat jullie ruziemaken,
maar nu maken jullie tenminste geen ruzie meer over mij.
Jullie hebben me allebei dingen te leren en nu hoef ik niet te kiezen.
Ik weet niet wat ik jou ga leren.
Marnie weet zo te zien al meer dan ik.
Oma, we moeten snel naar Halloweenstad
om de grijze spreuk te verbreken.
-Inderdaad. Ga je mee? -Ik denk het niet.
Dit is mijn wereld.
Maar de kinderen mogen altijd bij je op bezoek komen
nu ze weten hoe de regels in elkaar steken.
Dan zie je me volgend jaar voor het halloweendiner.
-Hou je taai. -Jij ook, mama.
-Dag. -Dag.
Goed, kom op. Wegwezen hier
voor je de prijs voor beste masker wint.
-Zou je denken? -Ja. Jij ook.
Vals.
-Probeer het maar. -Hij heeft het druk.
Ik heb hier het bonnetje.
Vals.
Zo, dat is een streng dieet.
Ja.
Waarom is iedereen zo blij?
-Hé, ze heeft het terug veranderd. -Ja, moet je kijken.
Zeg, dat wereldwijde web-dinges. Is dat iets met spinnen?
Oma, het is hoog tijd voor jouw training.
-Dat zou fijn zijn. -Ja.
Dat zou fijn zijn.