Dwa lata temu, zanim dowiedziałam się, że jestem czarownicą,
ostatni raz byłam w Miasteczku Halloween.
Moja mama, Gwen, babcia Aggie, siostra Sophie,
brat Dylan i ja musieliśmy zjednoczyć siły
i użyć mocy rodziny Cromwellów, by pokonać Kalabara,
złego czarnoksiężnika zakochanego w mamie, odkąd byli nastolatkami.
Miasteczko Halloween zawsze było szczęśliwym miejscem,
gdzie stworzenia różnych rozmiarów, kształtów i gatunków,
niektóre naprawdę przedziwne,
mogły żyć poza światem rzeczywistym w zgodzie i harmonii.
Po uratowaniu Miasteczka Halloween
babcia zdecydowała się opuścić swój wygodny dom
i zamieszkać z naszą rodziną w świecie śmiertelników.
Teraz znów mamy halloweenową noc.
Jedyną noc, gdy możemy poruszać się między miasteczkiem a naszym światem.
Rozmyślam o Miasteczku Halloween.
Ciekawe, jak się zmieniło.
Babcia mówi, że miasteczko ciągle się zmienia.
U nas za to jest po staremu.
Mama i babcia znowu się kłócą.
Co się dzieje na twojej imprezie?
Unikam jej.
Dlaczego? Co się stało?
Marnie, babcia prosi, żebyś zeszła.
Jeden na osobę.
Tak, mamy kapelusze dla wszystkich. Powoli, nie...
Nie kłóćcie się. Bez kłótni. Czarownice się nie kłócą.
No dobrze, prawdziwi czarodzieje
potrzebują też mioteł, prawda? Proszę bardzo.
Magia..., miotły... Proszę, kochanie.
W samą porę, Marnie.
Może zabierzesz naszych małych imprezowiczów
na małą rundkę po domu.
Babciu, to chyba nie jest dobry pomysł.
Co? Bzdury.
Nie mogę pozwolić, by twoja mama ciągle psuła mi zabawę.
- Mamo. - Witaj, kochanie.
Ciągle pilnowałam, żebyś nie nastawiała moich córek przeciw mnie.
Teraz wkupisz się w łaski wszystkich dzieci z okolicy.
Mamo, nie odwracamy się od ciebie.
Kochanie, jeśli chcesz odrzucić swoje dziedzictwo,
to twoja sprawa,
ale ktoś musi zająć moje miejsce głowy rodziny Cromwellów
i Marnie świetnie się do tego nadaje.
Albo ja. Ja też się nadaję.
- Tak. Oczywiście. - Dobra, koniec przebieranek.
Czeka na was łowienie jabłek.
Tak, tak, to świetna zabawa, no dalej.
Mam nadzieję, że jesteś zadowolona.
Wniebowzięta.
Zajmę się babcią.
Hej, Gort, jesteś tam?
- Czego chcesz? - Cześć, Gort.
Zbieram od wszystkich drobne składki na szkołę w miasteczku.
Zapomnij, Astrid.
Nie daję jałmużny.
Astrid, ty wieczna optymistko!
To Gort?
Ten, który kradnie skarpetki?
Nie kradnie. Jest bardziej „magnesem na rupiecie”.
Wszystko, co się gubi we Wszechświecie –
skarpetka nie do pary, ostatni kawałek puzzli,
kolczyk odłożony tylko na chwilkę
– wszystko to ląduje na podwórku Gorta.
A on nie chce się z niczym rozstać.
Patrz, to Benny.
Czemu nie wrócisz dziś do miasteczka, skoro portal jest otwarty?
Wiem, że tęsknisz za Astrid, Bennym i resztą przyjaciół.
Po roku nieobecności
powrót na kilka godzin jest gorszy niż jego brak.
Nie, poczekam na kolejne Halloween
i zabiorę Marnie na rok.
Ale czy rok w Miasteczku Halloween to dla niej nie jak 100 lat?
Sophie, stanięcie na czele rodziny Cromwellów wymaga poświęceń.
Nie może żyć w obu światach. Musi wybrać.
Patrz. To Luke!
Staje się porządnym młodym goblinem, nieprawdaż?
Patrz!
- Co się stało, kochanie? - Ktoś nadchodzi.
Kto?
Nie wiem.
- Chodź. - Ale...
Myślisz, że to ktoś, kogo nie zaprosiłam?
Chodź, babciu.
I zrób to coś ze swoimi drzwiami.
Nie powinno ich tu być, gdy mamy gości.
Zasady twojej matki.
- Mamo. - Słucham?
Nie jestem przeciw tobie.
Kocham cię.
Ale jestem czarownicą.
- Nie mogę nią nie być. - Przepraszam, że się wściekłam.
Ale to takie frustrujące.
Chcę, żebyś nauczyła się też tego, co ja.
Magia może ci dać wszystko, czego zechcesz,
ale to nie jest nic warte, jeśli zyskasz to tylko życzeniem.
- Nauczył mnie tego twój tata. - Nie używam magii do wszystkiego.
Choćby na sprawdzianach.
No dobra. Może na jednym z matmy.
Marnie, nie możesz wybierać.
Jeśli zamieszkasz w miasteczku na rok, to będzie twoje życie.
W naszym świecie staniesz się obca.
Puk, puk.
Bomba.
Nie przeszkadzam?
Tato, znalazłem je.
Cześć, jestem Alex, a to mój syn, Cal.
Właśnie się przeprowadziliśmy i usłyszeliśmy o imprezie.
Witajcie w sąsiedztwie. Jestem Gwen, a to moja córka, Marnie.
Hej.
Jeśli wszystkie czarownice byłyby tak ładne, miałyby lepszą reputację.
Dzięki.
Nie trzeba tego wsadzić do zamrażarki?
Jak uważasz. To dla was, na imprezę.
Lubisz limonkę? Zielony to mój ulubiony kolor.
OK.
Reszta rodziny też wpadnie?
Jesteśmy tylko ja i Cal.
OK, limonka się nada.
- Dobrze. - Gdzieś tu mam łyżki do lodów.
Pomogę ci.
To Cindy.
Taa.
Trochę tu tłoczno. Oprowadzisz mnie?
Pewnie. Chodźmy tędy.
To by było na tyle.
- Kiedy się wprowadziliście? - Właściwie dziś wieczorem.
Serio? I tato pozwolił ci przyjść? Nie musicie się rozpakować?
Nie. Mój tato nie strzępi języka na takie sprawy.
Pozwala mi samemu się tym zająć.
Czy ktoś cię zaprosił na szkolny bal kostiumowy?
Czemu? Chcesz mnie zaprosić?
Hmm, to zależy, czy się ośmieszę, czy nie.
Dylan, nawet nie masz przebrania.
Cóż, niezbyt mnie rusza to całe Halloween.
Ale to sedno całej imprezy.
Najbrzydszy kostium wygrywa po zdjęciu masek o północy.
- Czy nagrodą może być pocałunek? - To obrzydliwe.
Gdy w zeszłym roku się wprowadziliśmy, wreszcie dostałam własny pokój.
Co?
No nie wiem. Zazwyczaj pokój odzwierciedla właściciela.
A twój nie.
Co masz na myśli?
Wyglądasz mi na osobę niekonwencjonalną, w fajny sposób.
Tak, mój pokój jest dość zwyczajny.
Moja mama lubi zwyczajność, tak sądzę.
Ona tu rządzi?
Ale jest też pokój babci.
Tak? Jak wygląda?
Pokażę ci.
Czy to tu wcześniej było?
To tajemnica.
Ale odjazd.
Dekoruje go tak na każde Halloween?
Bardzo ją kręcą te czarnoksięskie klimaty.
To znaczy historie o czarownicach.
No ja myślę.
„Włos wilkołaka”.
- To pewnie trudno zdobyć. - Nie było łatwo, uwierz...
To znaczy w dawnych czasach baśni.
Czyli ty też sporo o tym wiesz.
- Trochę. - Znasz jakieś zaklęcia?
Oczywiście, ale są tylko udawane.
Wiesz, są popularne zaklęcia, które zna każda czarownica.
To znaczy, hipotetycznie.
I są też takie całkowicie tajne,
znane tylko czarownicom, które je wymyśliły.
Albo czarownikom.
Tak się nazywają mężczyźni? Czarownicy?
Czyli też coś o tym czytałeś?
Tylko oglądałem filmy. Ale one nie są bardzo pouczające.
Babcia uważa, że czarownice są niezrozumiane.
Dlatego lubi nas o nich uczyć.
- Czy to księga zaklęć? - Nie.
Znaczy tak, powinna nią być,
ale nie możesz jej dotykać.
No dalej. To tylko na niby, prawda?
Tak, ale to wciąż rzeczy mojej babci
i nie powinno nas tu być, gdy jej nie ma.
- Więc... - OK.
Lubisz lody?
- Pewnie. - Dobra.
- Dzięki. - Chcesz trochę, synu?
Właściwie tato, to chyba pójdę do domu.
A ja zostanę i pomogę,
- jeśli mogę. - Nie pogardzę pomocą.
Hej, Marnie, jeszcze się nie zapisałem,
ale słyszałem o wielkim szkolnym balu kostiumowym.
Pomyślałem, że jeśli mój kostium się nada, to może tam wbiję.
Zobaczmy. Jeśli pójdziesz z kimś, kto się zapisał,
może nie będziesz musiał wbijać.
- To przyjdę po ciebie za godzinę. - Jasne.
Tak!
Spotkanie ciebie to wszystko, na co liczyłem.
Nikogo nie widzę.
- I jeden dla ciebie. - Dziękuję.
I dla ciebie, i...
A gdzie mój?
Jest pusta.
Kochanie, zawsze jest pusta.
Dlatego to magia, ilekroć coś wyciągamy.
Babciu, nic tu nie ma. Nawet dzięki magii.
Ale to niemożliwe.
No tak, przykro mi, dzieci.
To by było na tyle.
Ja to mam szczęście.
Nie mogę... Mam ją od wieków.
Nigdy nie była pusta.
- Pusta? - Nic dziwnego.
Codziennie od dwu lat wyciągasz gry z nietoperzami, tańczące szkielety,
zaczarowane ropuchy, stare wydania Miesięcznika Magii.
I nie zapominajmy o ogrze ze wzdęciami.
Śmierdziel. Brakuje mi go.
Ale nie mogła się zużyć, ma połączenie z moim domem w miasteczku,
ze wszystkimi zaklęciami i urokami.
Może powinnam wpaść na moment do miasteczka
i zerknąć, co słychać w domu.
Mogę z tobą? Mogę?
Zapomnij, Sophie.
Mama wyraźnie zabroniła.
Żadne z nas nie może tam iść.
Może, jeśli powiem, że potrzebuję waszej pomocy
w technicznej sprawie.
Wezmę płaszcz.
To nie przejdzie.
Pozwól mi to załatwić.
Użyję swojego daru perswazji.
Zadziała.
A już myślałem, że uda się uniknąć corocznej awantury.
...jacy jesteśmy. Rozumiesz?
Tak. Wiesz, właśnie ostatnio...
Skarbie, wychodzę z dziewczynkami na chwilę. W porządku?
Jasne, mamo. Tylko upewnij się...
Zaraz. Jak to wychodzisz?
Z domu. Wrócimy za sekundę.
Witam. Jestem Aggie, mama Gwen.
Miło mi pana poznać.
- Jestem Alex. - Mamo...
Marnie zamieszka ze mną na rok,
gdy skończy szkołę.
Czy to nie cudownie?
Szczęściara.
Tak, a Sophie zostanie ze mną.
Mamo!
Kochanie, pora się kłaść. Idź na górę i szykuj się do łóżka.
Zaraz wrócimy, mamo. Nie martw się.
OK?
Widzisz? Z twoją mamą da się dogadać.
Przy rodzinnych dyskusjach zawsze powinien być ktoś obcy.
Jeśli chce nas kontrolować, niech zadzwoni na makówkę.
Chyba komórkę?
Makówkę.
Co to jest?
To trochę jak wasze walkie-talkie,
ale działa dzięki magii.
Ale działa dzięki magii.
Można jej nawet używać do komunikacji
między światem śmiertelników a Miasteczkiem Halloween.
To mój wynalazek.
Czyż nie uroczy? Poza tym pewnie nie będzie problemów,
bo wrócimy do domu przed północą.
Wrócimy w ciągu godziny, bo mam randkę.
Nigdy nie zrozumiem, po co ci ten cały internet,
skoro moje magiczne lustro pokazuje wszystko, co chcesz wiedzieć.
Czekaj. Czy tu nie powinno być przystanku?
Tak. Arnold pewnie znowu zapomniał go postawić.
Ten człowiek zapomniałby głowy, gdyby żona nie włożyła mu jej do torby.
Wezwę autobus.
Dobrze.
Czy coś pokręciłam?
- Spróbuj jeszcze raz, wczuj się. - OK.
Chyba będziemy musiały same przyzwać portal.
Odchodzimy ze śmiertelnego świata,
w noc, wigilię Wszystkich Świętych,
z powrotem do Miasteczka Halloween,
przechodząc przez portal.
Cztery godziny do północy.
Mamy mnóstwo czasu.
Czy ktokolwiek mówił ci, że masz najpiękniejsze zielone oczy?
Jak dwa liście lilii wodnej na krystalicznym jeziorze.
Wiesz, nie chcę być zbyt bezpośredni,
ale czy nie poszłabyś ze mną na bal kostiumowy?
- W szkole? - Tak.
Ale to dla uczniów.
Na pewno przydadzą im się opiekunowie.
Będę miał pretekst, by cię znów zobaczyć.
Nawet nie mam kostiumu.
Nie szkodzi. Cal ma tego masę u siebie.
Na pewno coś się znajdzie.
Dobrze. Jasne. Chętnie.
Świetnie.
To do później.
Do później.
Byłem tylko ciekaw.
Dzięki za wizytę.
I nawzajem.
Jak dobrze jest wrócić!
Sophie miała rację.
Potrzebowałam wrócić do domu. Stęskniłam się za przyjaciółmi.
A gdzie ogromny lampion z dyni?
To jakiś żart?
Nie ma lampionu, nie ma Miasteczka Halloween.
Babciu, co tu się stało?
Wszystko jest szare i nudne.
Nie tylko wszystko. Wszyscy.
Poczekaj. Powiedz mi, co tu się stało?
Chciałabym...
Astrid, to ty?
Jestem Astrid.
Astrid, co ci się stało?
Co masz na myśli?
Szarzejesz i zniknęły twoje dzwony.
I twoje buty.
Te są bardzo wygodne.
Praktyczne buty są ważne.
Chyba kupię kilka par więcej.
Astrid.
Przepraszam.
- Ja tu rozmawiam. - I co z tego.
Nie cierpię tego świata.
Poczekaj.
Skarbie...
Czy ja cię znam?
To niemożliwe. Luke?
Taa.
Wyglądasz jak wtedy, gdy Kalabar rzucił na ciebie czar
i zamienił w człowieka.
I co z tego.
Przestań! Co się dzieje?
Czemu szarzejesz?
Wszyscy to robią.
- Nie to miałam na myśli. - To zaklęcie, skarbie.
Zaklęcie? Myślisz, że ktoś zaczarował Miasteczko Halloween?
- Jak to możliwe? - Nie jestem pewna.
Ale czar nie tylko powoduje, że wszyscy szarzeją.
Gdy jest dość zaawansowany, zamienia ich w ludzi.
Ale babciu, ludzie nie są aż tak nudni.
Nie.
To raczej karykatura ludzi w Miasteczku Halloween,
podobnie jak śmiertelnicy bawią się naszymi wizerunkami w Halloween.
Ale kto rzuciłby takie zaklęcie?
Nie wiem, ale ktoś niszczy mój dom.
OK, nie denerwujmy się.
Odwracanie zaklęć nie jest takie trudne, prawda?
Trzeba je tylko powiedzieć wspak.
Pamiętam coś z mojej księgi zaklęć. To było zaklęcie...
Nie zaglądałam do niego od lat,
ale było do tego podobne.
Świetnie. Może zaklęcie z twojej księgi to cofnie.
Warto spróbować.
Dylan? Dylan? Dylan.
Jesteś tu? Słyszysz mnie?
Dylan, odpowiedz, proszę.
Dylan, słyszysz mnie?
Dylan, jesteś tam?
Dylan, odpowiedz, proszę.
Tak, słyszę cię. Czego potrzebujesz?
Idź do mojego pokoju i przeczytaj zaklęcie z księgi.
Babciu, jestem zajęty.
Po prostu to zrób
albo roześlę twój pamiętnik w sieci.
Nie znasz hasła.
Założysz się, Żelazne bicki?
OK, zrobię to.
Żelazne bicki.
Ja też powinnam móc iść.
Dobra, no otwieraj te drzwi.
Weszliśmy.
Mam cię.
Znajdźcie księgę zaklęć, dobra?
Nie ma jej tu.
Jak to nie ma? Powinna leżeć na stole.
- No to nie leży. - Musi tam być.
Może babcia ją zapodziała.
Dylan, jest wielka. Jak mogła ją zapodziać?
Zapodziała ogra.
Śmierdziel lubił zabawę w chowanego.
Ktoś musiał ją zabrać.
Czy którekolwiek z was tam wchodziło, gdy byłam na dole?
- Ja nie. - Ja nie.
No, ja, na kilka minut.
Czy ktoś był tam z tobą?
Tylko ten nowy chłopak, Cal.
Ale nie mógł jej wziąć, cały czas z nim byłam.
To jego musiałam wyczuć.
Ukradł ją, babciu.
To mógł być kto inny. Nie ma nas prawie godzinę.
Tylko ty, babcia i Sophie znacie zaklęcie, by wejść.
Dzieci, zamknijcie pokój.
Wracam i porozmawiam z nowym kolegą Marnie.
On niczego by nie ukradł, babciu.
- Jest naprawdę słodki. - Być może,
ale na razie to nasz jedyny podejrzany.
Z Miasteczka Halloween odchodzimy,
w noc, wigilię Wszystkich Świętych,
z powrotem do śmiertelnego świata.
Odchodzimy przez portal.
Portal nie chce się otworzyć.
Tego się obawiałam.
Ktokolwiek rzucił to Szare Zaklęcie, wiedział, co zrobi mojej walizce
i że przybędziemy, by to sprawdzić. To była pułapka.
Dobrze, Aggie. Nadążasz.
Cal?
Tutaj.
Cal? To ty zaczarowałeś Miasteczko Halloween?
Tak jak napisano w księdze Aggie. Niegrzeczna dziewczynka.
Wiedziałam, że wygląda znajomo.
Ale musiałbyś być...
Czarownikiem? Nieźle, prawda?
Czyli ta cała szopka...
Twój tak zwany tata, oglądanie domu,
wszystko to po to, by zdobyć księgę.
Nie, mógłbym ją ukraść kiedykolwiek.
Widzisz, chciałem, byś mi ją pokazała, bo poczułaś więź,
i to zrobiłaś.
Oszukałeś mnie.
Przejdzie ci.
No i nadal potrzebuję towarzyszki na bal.
Zapomnij o balu.
Chcę wiedzieć, dlaczego...
- Kalabar. - Co powiedziałaś, słonko?
Róża.
Zawsze pozwalałeś, by mówiła za ciebie magia.
Powinnam się domyślić, gdy dałeś mi różę.
Cal.
Jesteś synem Kalabara.
I chyba sympatię do czarownic rodu Cromwellów mam po ojcu.
Nie wiedziałam, że Kalabar miał dziecko.
Nie chciał, by ludzie wiedzieli.
Nie zawsze się zgadzaliśmy, ale tylko on stał na drodze
dominacji Cromwellów w Miasteczku Halloween.
To absurd. Cromwellowie nie dominują.
To dlaczego pozwoliliście ludziom rządzić na Ziemi,
a sami chowaliśmy się jak szczury w innym wymiarze?
Wszyscy głosowaliśmy za stworzeniem naszego świata, by żyć w pokoju.
Gdy mój ojciec chciał przywrócić panowanie istot z Miasteczka Halloween
nad ludzką rasą,
Cromwellowie podburzyli wszystkich przeciw niemu
i go zniszczyli!
To o to chodzi.
O zemstę.
Powiedz słowo, a otworzę portal.
Jakie słowo?
Przestań słuchać we wszystkim mamy,
a pokażę ci rzeczy, których Aggie nie nauczy cię nawet za milion lat.
Nie interesuje mnie twoja magia.
Tylko niszczysz.
Szare Zaklęcie to tylko początek, Marnie.
Finał nastąpi o północy w świecie śmiertelników.
- Jaki finał? - Dołącz do mnie i się przekonaj.
Nie ma mowy.
Przemyśl to i...
Do zobaczenia później.
Przepraszam, babciu.
Dałam plamę.
Wszyscy popełniamy błędy, słońce, nie martw się.
Pokażemy Calowi, że Cromwellów nie tak łatwo pokonać.
Ale jak?
Jesteśmy tu uwięzione, a on ma twoją księgę.
No cóż, mam jeszcze coś w zanadrzu.
Najpierw wróćmy do mojego domu.
Dzięki bogu. Taksówka nadal działa.
Po drodze zadzwonisz do brata i przekażesz nowiny,
a my znajdziemy sposób, by złamać to przeklęte zaklęcie.
OK.
Benny?
Potrzebujecie podwózki?
Babciu, to chyba Benny.
Benny, możesz jechać szybciej?
Spokojnie, Marnie. Już jesteśmy.
Stałeś się ostrożnym kierowcą, gdy poszarzałeś, Benny.
- My się znamy? - Tak,
ale ostatnio byłeś skórą i kośćmi minus skóra.
Dziękuję za podwózkę, mój drogi. Trochę nam się spieszy.
Dzieci, chodźmy do środka.
Jak myślisz, co Cal zrobi w świecie śmiertelników?
Z pewnością podziela niechęć swojego ojca do ludzi,
ale jeśli chce złamać Kodeks Merlina,
który zabrania kradzieży cudzych zaklęć,
to można rozsądnie założyć, że jest gotowy na wszystko.
No, koniec rozmów, póki nie wejdziemy.
Nawet, jeśli nadal podsłuchuje, w moim domu nas nie usłyszy.
Mam nadzieję, że Szare Zaklęcie niczego nie zmieniło.
Nieźle się pani urządziła.
Nie wierzę, że Cal sprawił to zaklęciem z twojej księgi.
Nie uda nam się tego cofnąć.
Przytaknęłabym, moja droga,
gdyby istniał tylko jeden egzemplarz mojej księgi.
Ale on nie wie, że są dwa.
Dwa?
Tworzą zestaw, to dwa kompletne egzemplarze.
Ten, którego używam, wzięłam do świata śmiertelników,
a drugi został tutaj.
Gdzieś.
- No to go poszukajmy. - Tak, poszukajmy.
OK, dobrze. Może jest tutaj?
Nie. Przepraszam.
OK. Nie...
OK, może... Nie, to nie to. Nie.
Mógłbyś pomóc.
Jestem głodny.
Ciekawe, czy jest tu coś do jedzenia.
Może tutaj.
Musi tu być. Na pewno.
Nie ma jej.
- A ta? - Nie, to nie ta. Za mała.
- A ta? Może ta? - To tylko duża... Duża książka.
- Nie. OK. - O boże.
To któraś z tych? Patrz. Wiem, ta. Na pewno ta.
Nie znajdziemy jej.
Babciu, nie możemy się poddać.
Pewnie o czymś nie pomyślałyśmy.
Coś, co wydostanie nas szybko, bo ja wiem, zaklęcie albo...
- Luke! - Tak.
Patrz! Znów jesteś goblinem.
Coś złamało zaklęcie.
Chyba tak.
Co się stało, babciu? Powiedziałaś coś?
- Nic nie kojarzę. - To czemu nie jestem już szary?
Może zaklęcie było tymczasowe?
To może to rzucone na dom się zakończy
i znajdziemy twoją księgę.
Ale jak będziemy długo czekać, w drugim świecie minie północ.
I tak mówiłaś, że księgi tu nie ma. Co innego nam pozostaje?
Cóż, nie miałam w rękach tamtej księgi od lat.
Może zaginęła.
Babciu, czemu się uśmiechasz? To straszne.
Nie, nie, słonko, wcale nie, bo jeśli zaginęła,
to wiem, gdzie ją znajdziemy.
Czekaj. Powtórz to.
Wszystkie zagubione rzeczy z obu światów zawsze lądują u Gorta.
To kosmiczny śmieciarz.
Wybacz.
PARANORMALNE TAXI
- Wasz rachunek. - Wyślij pocztą.
Super, Benny. Teraz do domu Gorta. Gaz do dechy.
Powinnaś go widzieć, gdy się nie spieszy.
Dobranoc. Dzięki za odwiedziny. Pa.
- Bardzo dziękujemy. - Pa.
Czy babcia wzięła pod uwagę, że mogła zapodziać księgę?
Próbowałem.
Babcia sądzi, że wszystko kręci się wokół magii.
Jeśli tak dalej pójdzie, nie wyrośniecie na normalnych ludzi.
Babcia mówi, że normalność jest przereklamowana.
A ty powinnaś już być w łóżku.
Marnie mówi, że ten Cal jest czarownikiem i ukradł księgę,
- a ten jego tato... - Dobra, dosyć tego.
Byłoby świetnie, gdyby wszyscy
znajdowali proste rozwiązania,
zanim zawezwą moce ciemności,
ilekroć szukają kluczy do samochodu.
Cal wygląda na miłego i uroczego chłopca,
a jego tata...
Alex.
Cześć, Gwen. Świetny kostium, prawda?
- Nie przestraszyłem cię? - No cóż, mamy Halloween.
I w ramach świętowania Cal i ja znaleźliśmy dla ciebie super maskę.
Jest...
Nie podoba ci się.
Nie, jest świetna.
Będziemy gwiazdami imprezy.
Czekaj, idziecie na bal?
Tak. Alex mnie zaprosił i...
- Sophie. - Mogę iść z wami?
Nie, kochanie. Powinnaś już spać.
Alex, przepraszam, nie przemyślałam tego.
Nie szkodzi.
Nic się nie stało.
Idźcie.
Przypilnuję Sophie.
Nie, Dylan. Nie mogłeś się doczekać.
Bądźmy szczerzy, mamo. Halloween niezbyt mnie rusza.
Liczyłem na jakieś zmiany w kwestiach towarzyskich,
- ale to ty masz z kim iść. - Zaprosiłeś Tiffany?
- Była zajęta. - Samanthę?
- Ma chłopaka. - Julię?
Parsknęła śmiechem, aż mleko poszło jej nosem.
Idźcie. Odwdzięczysz się później.
- Jesteś pewien? - Świetnie.
- Idziemy - Jasne.
- Nie wyskoczą mi brodawki? - To mit.
- Do łóżka. - Nie rozśmieszaj mnie.
Gdzie się podziały rupiecie?
Wygląda, jakby Gort sprzątał, odkąd rzucono zaklęcie.
Lepiej się przygotuj, słońce.
Z zaklęciem czy bez, Gort Rozżalony
to najbardziej podły, złośliwy i śmierdzący mieszkaniec miasteczka.
Tak?
Witaj, Gort. Czysto wyglądasz.
Potrzebujesz czegoś?
Jestem zajęty, sortuję skarpetki.
Tak, panie Gort.
Szukamy książki.
Ach tak.
Proszę, wejdźcie.
Mam parę książek.
Tak.
Proszę, tutaj są.
Dziękujemy, Gort. Prawidłowe obcinanie paznokci
Odkurzanie dla zabawy i zysku
100 przepisów na tapiokę
Nie sądzę, by ktoś zbytnio za nimi tęsknił.
Gort, to chyba nie wszystko, co masz.
Resztę sprzedałem na wyprzedaży garażowej.
- Wyprzedaży garażowej? - Tak. Straszny tu miałem bałagan.
Zostawiłem tylko przydatne książki.
Te skarpetki też sprzedam, jak tylko dobiorę je w pary.
Gort, była taka specjalna książka, kopia mojej księgi zaklęć.
Pamiętasz, komu ją sprzedałeś?
Myślisz, że te dwie to para?
Nie, nie sądzę.
No cóż, doszliśmy do ściany.
Ta książka może być wszędzie.
OK, wracajmy do świata śmiertelników.
To zaklęcie. Ono wraca!
Babciu, co się dzieje?
To Szare Zaklęcie.
Dotyka też mnie, gdy jesteśmy w Miasteczku Halloween.
Ciebie pewnie też dopadnie.
Musimy stąd uciekać.
Drzwi się nie otwierają.
Co? Nie ma też okien.
Babciu, musisz coś zrobić.
Kochanie, nie mogę.
Szare Zaklęcie wysysa nasze moce.
Znowu w sedno, Agatho.
Widzicie, teraz mógłbym was tu trzymać bez wysiłku.
Babcia miała rację.
Cały czas nas szpiegujesz.
Nie muszę. Widzisz, już wiedziałem o księdze Aggie.
Stąd wiedziałem, że traficie do Gorta.
Jak mogłeś?
Zgubiłam tę księgę, zanim się urodziłeś.
Marnie, przemyślałaś, czy idziesz na imprezę?
Wszyscy będą, nawet twoja mama.
Moja mama? Kłamiesz.
Mama nienawidzi Halloween.
Chyba mój tato ją przekonał.
Nie jest naprawdę moim ojcem. To raczej eksperyment.
Ale przekonał ją do założenia okropnej maski. Boki zrywać.
Wiesz, tak mnie nie przekonasz, żebym się z tobą umówiła.
To więcej niż randka. To nasza wspólna przyszłość.
Moja przyszłość jest w moich rękach i ciebie w niej nie ma.
Zaklęcie Stworzenia.
- Co? - To zaklęcie z mojej księgi.
Zostało zakazane po mrocznych czasach.
Używano go na ludziach za szydzenie z nas poprzez przebieranie się.
Używano go na nich, by przemienić ich w istoty, z których szydzili.
Przemienił stworzenia w ludzi,
a teraz zmieni ludzi w stworzenia.
Dlatego Cal dał twojej mamie maskę.
Chyba planuje użyć zaklęcia w świecie śmiertelników o północy.
Dylan.
Mam ci poczytać do poduszki?
Nie. Słuchaj.
„Golemy to przyjazne istoty
stworzone z błota i innych naturalnych składników.
Nie mają wolnej woli i robią to, czego chce ich stwórca”.
Dobra. Bądź jak golem. Kładź się.
Mówiłeś, że po wyjściu taty Cala na podłodze była żaba.
A później pojawił się przebrany za ogromną żabę.
O co chodzi, wynajdujesz jakieś biblijne plagi?
Sophie, mama nie umówiła się z nikim od dwóch lat.
Nie pójdę na tę imprezę, żeby jej powiedzieć,
że sądzisz, że jej partner jest gadem.
Żaby to płazy.
Nie pójdę.
Ktoś musi podlewać kwiatki, jak was wszystkich zabiorą.
Dylan, mogę to zrobić sama.
Chcesz czy nie, też jesteś Cromwellem.
A to oznacza, że odczuwasz pewne rzeczy jak my.
Przyznaj, też czujesz, że coś tu nie gra.
OK, możemy pójść na chwilkę,
żebyś się przekonała, że wszystko jest OK.
Musisz się przebrać.
Nie ma mowy.
OK, trzyma nas tu dzięki zaklęciu.
Więc może uda nam się wymyślić silniejsze.
Nasze moce gasną, słonko. Obawiam się, że jesteśmy w pułapce.
Ale babciu, wypowiedzenie zaklęcia wspak może być jedyną radą.
Zasady to zasady.
Ale są od nich wyjątki, prawda?
Tak jak z hakerami, którzy dostają się do programów.
Po prostu szukają tylnych drzwi.
Komputery mają tylne drzwi?
Tylne drzwi to sposób, by wejść do programu, gdy są problemy.
Ciekawe, czy zaklęcia mają tylne drzwi.
Masz na myśli sposób na uniknięcie zaklęcia bez łamania go.
Dokładnie. Jak z tym zaklęciem.
Powinno nas powstrzymać przed wyjściem na zewnątrz, tak?
Taa. No i?
A jeśli spróbowalibyśmy pójść gdzie indziej niż na zewnątrz?
Nie ma nigdzie indziej. Jest w środku albo na zewnątrz,
a teraz jesteśmy w środku.
Podróż w czasie. Babciu, masz na to zaklęcie, prawda?
Babciu, czy masz zaklęcie na podróż w czasie?
- Zaklęcie na podróż w czasie. - Tak.
Sądzę, że mam.
Piękny wiersz...
Gort, Gort, te skarpetki do siebie nie pasują.
Babciu, babciu, żadna nie pasuje. Skup się.
Czekaj. Już wiem. Masz. Może je zapiszesz? Pisz, pisz.
- Co to? Co... Chwileczkę. - Daj mi to.
- Zapisz, zanim zapomnisz. - Zaklęcie, zaklęcie.
- Pospiesz się. - Już.
Trochę niewyraźnie, ale...
Proszę bardzo. Proszę.
Babciu!
Możesz to odczytać?
Nie wiem, podnieśmy ją.
Gort, żadne skarpety nie są do pary.
No tak, mam ich trochę więcej w komodzie.
No to już, przynieś je.
Nie. Babciu, odczytaj ze mną zaklęcie.
Nie, idź sobie. Jesteśmy zajęci.
- To już nie ona. - Babciu, to ja, Marnie.
- Proszę bardzo. - Babciu...
No, w końcu uda się coś zdziałać.
Para, para. Chcesz tę długą?
Musimy się stąd wydostać.
Wrócimy po nią później.
Dobrze.
OK, wracajmy do świata śmiertelników.
To zaklęcie. Ono wraca!
Babciu, co się dzieje?
To Szare Zaklęcie. Dotyka też mnie...
To było raptem pięć minut temu.
Musiałam coś pokręcić.
OK, troszkę przesadziłam.
Luke? Babciu?
Uciekłaś spod zaklęcia, dobra robota.
Naprawdę masz potencjał, Marnie.
Gdzie Luke i babcia? I jaki to czas?
Są... Można powiedzieć, że chwilowo są offline.
To proste zaklęcie zawieszenia. Mogę cię później nauczyć.
Przestań mi się włamywać do zaklęć, Cal.
To wbrew Kodeksowi Merlina.
Marnie, nikt się już nie troszczy o Kodeks Merlina.
Zaktualizuj informacje. Serio chcesz spędzać czas
z zapleśniałymi, starymi stworami?
Te stwory to moi przyjaciele.
Twoja mama niedługo się w takiego zamieni.
Zostaw ją w spokoju.
A właśnie, przypomniałem sobie... Na razie.
Luke?
Luke? Luke, gdzie...
Chyba bardziej mi się tu podobało, gdy było szaro.
Gdzie jest Gort?
Już prawie 23:00 w świecie śmiertelników.
Musimy go znaleźć.
Taa, chyba właśnie znaleźliśmy.
Co robicie w moim domu?
Wszystko w porządku. Przysłała nas Aggie.
To nie robi z was mile widzianych gości.
Nie cierpię Aggie.
Nie przejmuj się. On nienawidzi wszystkich.
Za to Aggie darzy cię wielkim szacunkiem.
- Naprawdę? - Oczywiście.
Mówi, że jesteś najbardziej śmierdzącym, podłym
i złośliwym mieszkańcem Miasteczka Halloween.
Marnie, przestań.
Tak mówiła?
Chciała się podlizać.
Nie, nie. Naprawdę tak myśli.
To miłe z jej strony, a ja nie lubię, gdy inni są mili!
Wynoście się! Muszę nabałaganić.
Ale potrzebujemy czegoś.
W takim razie weźcie numerek.
Teraz nie obsługuję nikogo!
- Ale... - Dziewczynko, cuchniesz Cromwellem
i masz się wynosić z mojego domu!
OK, OK. Dobry Gort.
Fajnie było zobaczyć twój dom, jak jeszcze był w nim bałagan.
Czekaj.
Jak to „jeszcze był bałagan”?
Jest takie coś, Szare Zaklęcie, i za kilka lat
syn Kalabara wysprząta ci dom.
Co?
Zwolnij.
Uważaj.
Jesteś pewna, że mama się zgodziła?
Nie. Babcia jeszcze nie nauczyła mnie latać.
- Co? - Wszystko w porządku.
- Jak to wygląda? - To wielka skórzana księga.
Musi tu gdzieś być.
Nie mogę na to pozwolić.
Mój piękny brud wysprzątany?
Cudowne graty sprzedane?
Nie masz jakiegoś systemu katalogowania?
Oczywiście, że mam.
Wszystkie strupy trzymam pod gankiem.
Żałuję, że spytałem.
Hej, Spike. Mój kochany.
Chodź do tatusia.
Tak.
OK.
Idź się bawić i bądź grzeczny.
Księgi chyba tu nie ma.
Szukaliśmy wszędzie.
Może za bardzo się cofnęliśmy i jeszcze jej nie zgubiła.
Babcia mówiła, że nie widziała jej od dziesięcioleci.
Aż tak nie mogliśmy się cofnąć.
Hej, czy ta księga jest oprawiona w skórę?
Tak.
Z wymyślnym napisem z przodu?
Biblio Magica. Tak.
- Pamiętam ją. - To świetnie.
Kalabar kupił ją ode mnie z 50 lat temu.
To niedobrze.
Kalabar musiał opracowywać swój plan dominacji od dekad.
To oznacza, że Cal cały ten czas miał księgę zaklęć babci,
a w niej Szare Zaklęcie.
A ukradł ją od nas z domu tylko dlatego...
Żebyście nie mogły odwrócić zaklęcia.
Nie wierzę.
Tyle pracy na nic.
LICEUM RIVERWIEV
- Niezłe lądowanie, Sophie. - Ta, bo ty byś umiał lepiej.
Nie widzę mamy.
Cindy, Cindy, znalazłem świetny kostium na imprezę.
Tak? Kim niby jesteś? El Frajero?
Tam jest.
Mamo. Hej, mamo.
Mamusiu.
Sophie? Dylan? Co wy tu robicie?
Dajemy się ponieść muzyce.
Musieliśmy z tobą porozmawiać.
Ze mną? O czym? Jak tu dotarliście?
Alex, wybacz na chwilę.
- Jasne. Pójdę po poncz. - Świetnie.
- Przylecieliście tu? - Niezbyt umiejętnie.
Co wam przyszło do głowy?
- Sophie chce z tobą pogadać o Aleksie. - Aleksie?
Tak naprawdę nie jest ojcem Cala.
Rozumiem. Nie jest. A kto jest?
Cóż, ominęliśmy tę część, bo pewnie ci się nie spodoba.
To Kalabar, mamo.
- Aggie wam to powiedziała? - Marnie, ale babcia też tak myśli.
Aha, a kim niby jest Alex? Aktorem zatrudnionym przez Cala?
Sophie ma teorię.
Myślę, że jest golemem.
- Golemem. - Stworzonym z żab.
Raz już odwróciłaś zaklęcie Cala.
- Co masz na myśli? - No u mnie. Szare Zaklęcie.
Nie, po prostu wygasło.
Jakoś nie wygasło u Benny'ego i Gorta.
Musiałaś coś zrobić lub powiedzieć.
Co na przykład?
No więc, przeszukiwałaś dom Aggie...
No tak, a ty dłubałeś w nosie.
I nie mogłaś znaleźć księgi zaklęć.
Racja, więc prosiłam babcię, by pomyślała o czymś innym,
o innym sposobie cofnięcia zaklęcia.
Ale nie powiedziałaś zaklęcia. Powiedziałaś coś innego.
No i?
No i może to, co powiedziałaś, jakoś je cofnęło.
Musiałabym mówić wspak, żeby je cofnąć.
Może w jakiś sposób było wspak.
OK.
Chyba mówiłam o wydostaniu się.
Coś, co nas stąd szybko wydostanie.
Ok, to powiedz to w całości jeszcze raz.
OK, to leciało mniej więcej jak
coś, co wydostanie nas szybko, bo ja wiem,
zaklęcie albo talizman.
Wydostanie nas szybko.
Zaklęcie
albo...
Nie mówiłaś „talizman”, na pewno.
Coś wspak.
Coś, co wydostanie nasz szybko, nie.
Zaklęcie albo... Nie.
Czekaj, czekaj. Tutaj, kobo.
- Kobo? - Tak, to „obok” wspak.
No i?
Czy każde zaklęcie musi być długie?
Nie, niektóre są krótkie.
- To powiedz to jak zaklęcie. - Ale to jedno słowo.
- Po prostu spróbuj. - Dobra.
Obok.
O rany.
Straszny tu bałagan.
Dobra, a teraz wspak.
Kobo?
To było straszne.
Chciałem sprzątać.
- Jeszcze raz. - OK.
Obok.
O rany. O rany.
Ktoś ma zmiotkę?
Kobo.
Przestaniesz w końcu?
Miałeś rację. Wymyśliliśmy, jak złamać Szare Zaklęcie,
teraz możemy odzyskać moce.
Ile mamy czasu do zamknięcia portalu?
Kwadrans.
O rany, mama nie wie o Zaklęciu Stworzenia.
Co jeśli nadal nosi maskę?
Musimy wrócić do teraźniejszości, żeby móc ją ostrzec.
Racja.
Gdzie jest zaklęcie na podróż w czasie?
Jak to? To ty je miałaś.
Tak, położyłam je na tamtym stole,
gdy przeszukiwałam śmieci.
To był błąd.
Dlaczego? Co się z nim stało?
Już po nim.
To chyba dobrze, skoro zaginione rzeczy lądują tutaj.
Zagubione gdzie indziej tak, trafiają tu,
ale zgubione tu wyparowują.
- Wyparowują? - Wyparowują.
Znikają na zawsze.
Znikają.
Powiedz, że pamiętasz zaklęcie.
Było po walijsku. Ledwie je odczytałam.
Czyli utknęliśmy? Nie możemy utknąć.
Zaraz, daj mi pomyśleć.
Nie, zdecydowanie to nie to.
Przepraszam.
A ty, Dylan, myślałam, że jesteś...
Hej, przyniosłem wam ciasteczka.
- Wszystko w porządku? - Ta, cudnie.
- Gdzie Cal? - Sophie...
Gdzieś tu się kręci.
Twoja córka go wystawiła. Chyba jest trochę urażony, biedak.
Czemu wybrałeś ten kostium?
Dobra, myślę, że powinniście się zbierać.
Bo, zabawna rzecz, właśnie widziałam siódmoklasistę
przebranego za wielką muchę.
- Muchę. - Dylan.
Wielką i czarną z czułkami i włochatymi nogami.
Nawet mogę panu pokazać, jak wyglądał.
Kochanie, nie tutaj.
Sophie, wiesz, że nie wolno ci czarować przy obcych.
Mamo, patrz.
Alex?
Wszystko w porządku?
To nie jest normalne.
Przepyszna.
Nie jesteś człowiekiem.
Nikt nie jest doskonały.
Ty... ty... ty... Ty golemie.
Czy ktoś wie, gdzie jest najbliższe bagno?
Był taki idealny.
Poza tym, że zrobiono go z żaby.
Przepraszam was. Chcieliście mnie ostrzec, ale Marnie...
Marnie. Gdzie ona jest?
Ostatnio, jak dzwoniła, była w Miasteczku Halloween.
Ona i babcia miały kłopoty
z przejściem przez portal przez zaklęcie Cala.
Już prawie północ. Jak z nią rozmawialiście?
Makówka.
Marnie?
Marnie, słyszysz mnie?
Osoba, z którą chcesz się skontaktować, przebywa obecnie w innym wymiarze.
Jeśli chcesz zostawić wiadomość, odbiorca otrzyma ją
za mniej więcej 400 lat.
400 lat?
Puchatek thenatos 23 skidu.
Przestaniesz ciągle wypowiadać akurat to?
- Nie mogę sobie przypomnieć zaklęcia. - Musisz.
To bez sensu.
Czemu nie użyjemy mojej linii czasu?
- Czego? - Mojej linii czasu.
Jakiś czarodziej musiał ją zgubić.
- Chodźcie, trzymam ją w szafie. - Linia czasu?
Jak to działa?
Linie czasu pokazują, jaki jest rok w świecie śmiertelników.
Przeszłość to jeden kierunek, a teraźniejszość drugi.
To wygląda zupełnie, jak w opisie niegwiazdowej
- czarnej dziury Stephena Hawkinga. - No i?
Teoretycznie czarne dziury mogą przyspieszać bieg czasu.
I jak to nam pomoże?
Podążajcie najszybciej poruszającą się linią czasu. A teraz zmykajcie.
Gort, jestem goblinem. Nie mogę latać.
Owszem, możesz.
Co to?
To moja nowa ulepszona miotła.
Babcia mi ją dała.
Odjazdowa, nie?
Dalej, wskakuj.
Możesz ją trochę obniżyć?
Dalej, przerzuć nogę.
Trochę boję się latać.
- Chcesz tu zostać? - Nie.
Tak myślałam.
Zaczekaj chwilkę.
Dzięki, Gort. Spadamy!
Powodzenia.
Uważaj, uważaj.
Szukaliśmy wszędzie, mamo.
Nigdzie nie widać tego Cala. Myślisz, że ma maskę?
Nie wiem. Pokręćcie się przy stole z przekąskami.
Jeśli go zobaczycie, nic nie róbcie. Przyjdźcie po mnie.
Cokolwiek planuje, musimy go powstrzymać.
Założę maskę. Zna mnie.
„Zaklęcie Stworzenia”.
Zabawę czas zacząć.
- I co? - Nic.
- Jest tu gdzieś. Czuję to. - Ja też.
Musimy go znaleźć i otworzyć portal, zanim...
Godzina czarownic.
Odliczajcie ze mną. Zaczynamy. Sześćdziesiąt...
Znajdź go.
Nie zdążymy.
Portal zamyka się za kilka minut, a jesteśmy dopiero w XVII wieku.
Powinniśmy spróbować tamtej czarnej dziury.
Pięćdziesiąt siedem, pięćdziesiąt sześć...
To zaklęcie zmieni każdego człowieka, którego wybierzesz,
w stworzenie, które udaje,
a ja wybieram wszystkich was.
...czterdzieści siedem, czterdzieści sześć, czterdzieści pięć...
...czterdzieści, trzydzieści dziewięć...
...trzydzieści trzy, trzydzieści dwa, trzydzieści jeden, trzydzieści...
...dwadzieścia osiem, dwadzieścia siedem, dwadzieścia sześć...
Co ja miałem?
- Co to? - Portal.
- Mamusiu. - Sophie, słońce, nie mogę zdjąć maski.
Spróbuj pociągnąć.
Wiatrem, deszczem, ogniem, ziemią,
tym zaklęciem pomszczę ich okrutne żarty naszym kosztem.
A jeśli ta teoria czarnych dziur się nie sprawdzi?
Szybko. Już prawie północ.
Babciu...
Dasz radę.
Kobo.
Tak.
Babciu, musimy wrócić do świata śmiertelników.
- Tak, tak. - OK.
- Gotowa? - Tak.
Z Miasteczka Halloween odchodzimy,
w noc, wigilię Wszystkich Świętych,
z powrotem do śmiertelnego świata.
Odchodzimy przez portal!
Nie!
Zamyka się.
Nie może się teraz zamknąć. Nie może!
- Mamo. - Nie!
- Ciągnij od góry. - Próbuję.
Mamo!
...trzy, dwa, jeden.
Już za późno.
Dobra, OK, wszyscy.
A teraz, zanim ogłosimy zwycięzców konkursu na kostium,
czas na wielkie zdjęcie masek...
Zmień je w stworzenia, za które się przebrali.
Nie mogę oddychać!
Co się dzieje?
Gdzie moje drugie oko?
Mamo.
Marnie, gdzie jesteś?
To się nie dzieje naprawdę.
Dziwne. Nie mogę wyjąć zębów.
- Jestem spragniona. - Cindy.
Cindy, przestań.
Pomocy.
Nie wierzę.
Portal jest zamknięty.
Zostaniemy tu na rok według czasu śmiertelników.
Będziemy miały czas na naukę, jak planowałyśmy.
A gdy portal znów się otworzy, będziemy gotowe do walki z Calem.
Mamy czekać rok?
To będzie się ciągnęło jak sto lat.
- Nieważne. - Nie, nie nieważne.
To wszystko moja wina.
To moja wina, że mama zmieniła się w to monstrum.
Musi być coś, co możemy zrobić.
Marnie, też ich kocham, ale zasad nie zmienię.
To może nam się uda.
Co ty robisz?
Dzwonię do Sophie.
Sophie. Soph, jesteś tam?
Marnie, to ty?
Sophie, posłuchaj. Otworzymy portal.
Nie możemy. Już po północy.
Nieważne. To mnie nie powstrzyma.
Portal nie zawsze tam był.
Stworzono go za pomocą magii, a nasza jest najsilniejsza, prawda?
- Chyba tak. - Nie. Musisz w to wierzyć.
I Dylan też.
No dalej. Co powiesz?
OK, ale jak to zrobimy? Nie ma na to zaklęcia.
Musimy wymyślić swoje.
- Gotowi? - Co mam robić?
Przestań o tym myśleć, Dylan. Poczuj to.
Hej, nie jestem czarownikiem.
Potrzeba mi kogoś, kto wierzy, że wszystko jest możliwe. Wierzysz?
Z tobą tak.
Babciu.
Nie wiem, co z tego wyjdzie, ale zawsze w ciebie wierzyłam.
Przywołujemy marzenia
stworzeń i ludzi,
by uleczyć ranę, która dzieli światy.
Od teraz tworzymy portal,
a każdy decyduje o swojej ścieżce.
Przywołujemy marzenia
stworzeń i ludzi,
by uleczyć ranę, która dzieli światy.
Od teraz tworzymy portal,
a każdy decyduje o swojej ścieżce.
- Co to? - Coś się dzieje.
Nie wierzę. Próbuje otworzyć portal.
Przywołujemy marzenia
stworzeń i ludzi,
by uleczyć ranę, która dzieli światy.
Od teraz tworzymy portal,
a każdy decyduje o swojej ścieżce.
- Tak. - Marnie!
- Udało się. - Patrz, to Sophie.
Nie. To niemożliwe!
- Tak. Dobra robota. - To on.
Nieważne, jak silne jesteście, i tak mnie nie pokonacie.
Twoja jedyna moc to moc rozdzielenia nas, Cal.
I już jej nie masz.
Nie musimy się nienawidzić.
Oddaj mi tylko księgi zaklęć Aggie.
Tata miał rację. Jesteście wrogiem, zawsze nim będziecie.
Mówiłeś, że sam podejmujesz decyzje.
Nie pozwól nienawiści ojca decydować za ciebie.
No dalej.
Zabierz księgi. Chętnie popatrzę.
Czy dobro jest silniejsze niż zło? Sprawdźmy to.
Nie boję się ciebie. Żal mi ciebie
i chciałabym ci pomóc, ale się ciebie nie boję.
Marnie, uważaj.
On wróci.
Będziemy czekać. Razem.
- Babciu, spełnisz honory? - Oczywiście, słonko.
Luke.
Miałam właśnie przedziwny sen.
Zasnęłam?
Nie wiem, kto to wszystko zorganizował,
ale wielkie brawa dla najlepszej imprezy Halloween.
Tak jest!
Tak!
Mamo.
Nic ci nie jest.
Nie wiem, czy kiedykolwiek powstrzymam wasze kłótnie,
ale przynajmniej już nie będziecie się kłócić o mnie.
Wiem, że obie możecie mnie czegoś nauczyć i że nie muszę wybierać.
Nie wiem, czego mogę cię nauczyć.
Wygląda na to, że Marnie już wie więcej niż ja.
Babciu, wracajmy do Miasteczka Halloween
i pozbądźmy się Szarego Zaklęcia.
- Racja. Idziesz? - Nie sądzę, mamo.
To jest mój świat.
Ale dzieci mogą cię odwiedzać, kiedy tylko chcą,
skoro już uporządkowały sobie zasady.
To czekajcie na mnie z kolacją w kolejne Halloween.
- Wszystkiego dobrego, kochanie. - Tobie też, mamo.
- Pa. - Pa.
No dobra, chodźmy,
zanim dostaniesz nagrodę za najlepszą maskę.
- Tak myślisz? - Tak. Ty też.
Kobo.
Kobo. Kobo.
- Spróbuj. - Jest zajęty.
Mam tu wasz rachunek.
Kobo.
To dopiero dieta błyskawiczna.
Tak.
Czemu wszyscy się tak cieszą?
- Hej, udało jej się. Cofnęła to. - Ta, popatrz.
Więc, ta sieć, o której słyszałam. Czy są w niej pająki?
Babciu, chyba czas cię wyszkolić.
- Chętnie. - Dobrze.
Chętnie.