PAMIĘTNIK KSIĘŻNICZKI
WYSTĘPUJĄ
Czas do szkoły.
Przestań marzyć. Spóźnisz się.
Chodź, Louie.
Czas do szkoły.
- Masz tremę? - Okropną.
Kiedy będziesz mówić, nie patrz na słuchaczy.
Wbij wzrok w jakiś punkt na ścianie i mów głośno.
Dzięki, mamo.
- Cześć, mamo. - Powodzenia.
Dzień dobry, Buttons.
Przepraszam, panie Robutusen.
Miłego dnia.
Wątpię.
MUZYKA
ZDJĘCIA
“Cześć wam, witajcie. Jak się macie?”
“Z naszymi Lwami dziś przegracie”.
Jestem Lana.
- Anna. - Fontana.
- Co robisz? - Popisuje się.
Zejdźcie z murku. No już, chłopcy.
SCENARIUSZ
Dzień dobry pani.
Dzień dobry, Lilly.
I koleżanko Lilly.
REŻYSERIA
Powinieneś bardziej udzielać się w drużynie.
Przepraszam. Nie widziałem cię.
Znowu ktoś na mnie usiadł.
Poważnie?
Kiedy pracowałam nad moim przemówieniem.
Młot i młotka.
Pierwszy raz widzisz, jak idioci lecą w ślinę?
Są bezczelni.
Już myślałam, że zmieniasz front.
- Nie. - Gotowa do dyskusji?
Nigdy nie będę gotowa.
Swobodny piątek?
To nie jest dyskusja, to walka o władzę.
Władają naszymi umysłami, ale to im nie wystarcza.
Powinniśmy ubierać się swobodnie cały rok!
Spokojnie.
Po dyskusji przebierzesz się w strój szkolny.
Tak jest, szefie.
- Siadaj. - To jest facet.
- To mój facet. - Później, Josh.
Siadaj. Siad, chłopcze.
Przemawiał Josh Bryant, który jest za.
Cudowny dźwięk.
Co chcę powiedzieć?
Szkolne stroje zapewniają równość.
Teraz wystąpi Mia Thermopolis...
która jest przeciwna tej propozycji.
Myślę, że...
- Ale strzecha. - Poraził ją piorun?
Myślę...
Swobodne...
Puści pawia.
Będzie haftować!
Zakryjcie tubę!
Jak skończysz z panią Taubman, idź na przerwę.
- Napiwek od pani Hersh. - I od pani Taubman.
Pan Walsh ma skręconą linę.
Niech się pan nie kręci! Udusi się pan!
Cześć, mamo.
Zwymiotowałaś?
I uciekłaś.
Próbuję o tym zapomnieć.
Mogę prosić buty i kredę?
Porozmawiam z tym jak mu tam, panem O'Connellem.
Nie martw się.
Nie nadaję się na mówcę.
Powiedz mu, że chcę być mimem.
Dobrze.
Dzwoniła twoja babcia.
Ta z Genovii. Clarisse.
Pierwszy raz się odezwała. Czego chce?
Jest tutaj. Chce wypić herbatę.
Przyjechała z Europy na herbatę?
Zacznę się wspinać.
Czy to nie ona zmusiła was do rozwodu?
Nie lubiła mnie...
ale podjęliśmy tę decyzję sami.
Mam się spotkać ze snobką, która nas nie lubi?
To matka twojego ojca.
Spotkaj się z nią.
Naciąg!
Mówi, że twój ojciec by tego chciał.
No dobrze.
Koniec próby, zespół wychodzi.
Mam tu lekcję śpiewu.
Przećwiczymy “Catch”.
Chcesz stać z przodu?
Michael.
Pomożesz mi z petycją w sprawie sów?
Po szkole mam się spotkać z babcią.
Szkolne wycieczki są w soboty.
- Przyszłam do babci. - Nazwisko?
- Clarisse Renaldi. - Proszę bardzo.
Dziękuję.
Nie deptać trawników!
Witam. Oczekiwaliśmy pani.
Ostrożnie!
Nie zgnieć mi soi.
Jest bezpieczna.
Proszę tędy.
Proszę się rozgościć.
Poduszki dla żony premiera.
Ma alergię na pierze.
Witaj, Amelio. Charlotte, korpus dyplomatyczny.
Miło mi.
- Gdzie jestem? - W konsulacie Genovii.
W wazonie są gruszki.
Genovia z nich słynie.
Twoja babcia zaraz przyjdzie.
Nie zaraz. Już jestem.
Cieszę się, że przyszłaś.
Masz świetną chatę.
Dziękuję.
Niech ci się przyjrzę.
Jesteś taka...
młoda.
Dziękuję.
A ty jesteś...
...czysta.
Zobacz, czy podano herbatę.
Usiądź.
Podobno chcesz ze mną pogadać.
Wal.
Najpierw chciałabym coś ci dać.
Proszę.
Dziękuję.
Godło Genovii. Wisiorek należał do mnie.
Kasetkę mam po prababce.
Spoko.
Będę o nią dbała.
Co chcesz mi powiedzieć?
Coś, co odmieni twoje życie.
Już mam aparat.
To ważniejsze niż ortodoncja.
Podano herbatę.
Znasz nazwisko Eduard Christoff Philippe Gerard Renaldi?
Był księciem Genovii.
No i co?
Eduard Christoff Philippe Gerard Renaldi...
...to twój ojciec.
Mój ojciec był księciem Genovii?
Żartujesz.
Czemu miałabym żartować?
Jeśli on był księciem, to ja...
Nie jesteś Amelią Thermopolis.
Jesteś Amelią Mignonette Thermopolis Renaldi...
księżniczką Genovii.
Ja? Księżniczką?
Spadaj!
Że co proszę?
Tu nie musi to znaczyć “odejdź”.
Może to znaczyć “o rety”.
Rozumiem.
Tak więc jesteś księżniczką.
A ja królową Clarisse.
Na co wam księżniczka?
Twój ojciec umarł i dziedziczysz po nim tron.
Ja byłam żoną króla.
Ty masz królewską krew. Możesz rządzić.
Rządzić?
Nie, nie, nie. To nie dla mnie.
Nigdy nikomu nie przewodziłam, nawet w skautach.
Pragnę przejść przez życie niewidzialna. Jestem w tym dobra.
Ja też miałam inne pragnienia.
Nie sądziłam, że tak się to potoczy.
Lecz jesteś jedyną dziedziczką tronu.
Pomożemy ci stać się księżniczką.
Dam ci książki. Będziesz się uczyć języków i historii.
Zaczniesz chodzić, mówić, nosić się jak księżniczka.
Zobaczysz, że życie w Genovii jest bardzo przyjemne.
Życie w Genovii?
Wróć i stój!
Nie jestem księżniczką.
Nawet nie mam jeszcze biustu.
Nie będę rządzić krajem.
Wiesz dlaczego? Bo nie chcę być księżniczką!
Amelio?
Amelio, wracaj!
- Dobrze nam poszło. - Potrzebuje czasu.
Pomożesz mi?
Szef bezpieczeństwa ma być szoferem i niańką?
Tymczasowo. Trzeba ją chronić.
Przez 15 lat nie miałaś czasu mi powiedzieć...
że mój ojciec jest księciem?
- Uznałam, że tak będzie lepiej. - Dla kogo?
Dla wszystkich.
Żeby on znalazł kobietę, która urodzi mu dziedzica...
i żebym ja mogła żyć po swojemu.
Poznałam go w college'u. Byłam młoda.
Chciałam malować.
Miałam przeżyć całe życie w czyimś cieniu?
Przestrzegać zasad i składać dworskie dygi? Przeraziłam się!
A mnie przeraża życie z matką, która kłamie.
- Dokąd idziesz? - Do królewskiej sypialni.
Uzgodniliśmy to po rozwodzie.
Twój ojciec i babka odsunęli się od nas...
żebyś miała normalne dzieciństwo.
Chcieliśmy ci powiedzieć, kiedy skończysz 18 lat.
Niestety, twój ojciec umarł.
Chcieliśmy cię chronić.
Dziękuję za taką ochronę.
Po 15 latach mówicie mi...
że jestem księżniczką.
Za małe z niej dziwadło, więc niech włoży koronę!
Zjedz zupę.
Nie jestem głodna.
Jak chcesz. Dobranoc.
Gruby Louie.
Fajnie, że nie wiesz, kim są twoi rodzice.
“Nigdy nie jechałem limuzyną”.
Pomyślał z goryczą, podchodząc do okna...
Spojrzał na mgłę, ciężką jak jego życie.
Za co dali mi Emmy?
Mam ulubione zdjęcie Philippe'a.
Tak dobrze bawiliśmy się w college'u.
Miał w sobie tyle radości życia.
Pamiętam.
Jeśli Amelia nie wstąpi na tron...
Genovia, jaką znam, przestanie istnieć.
Przyszłość twojego kraju jest w rękach mojej córki?
Proszę.
Philippe chciał zostać królem.
Gdyby nie ten wypadek...
Chociaż nam nie wyszło...
kochałam twojego syna.
Dziękuję.
Lepiej wyglądać nie będę.
Nie mogę dłużej czekać.
To jakiś koszmar. Wracam do łóżka.
Mia, musimy porozmawiać.
Macie dla mnie następne rodzinne rewelacje?
Może się dowiem, że mam siostrę bliźniaczkę, która jest markizą?
Masz kuzynkę hrabinę.
Jej mąż, Bartłomiej, nosi przezwisko Pookie.
Wczoraj źle wam poszło.
Posłuchasz swojej babci?
Za kilka tygodni mamy doroczny bal.
Chciałam... Chcę przedstawić cię na nim prasie i ludowi.
Ale muszę cię przygotować.
Mówię w imieniu parlamentu i rodziny królewskiej.
A ja tej rodziny.
Żadna z was nie jest moją rodziną.
Ty mnie olewałaś, a ty mnie okłamałaś.
Rodzina tak nie postępuje.
- Dokąd idzie? - Na wieżę.
Mia, nie uciekniesz przed tym.
Ma wieżę?
Proszę, zejdź.
Chciałam dostać na urodziny samochód, nie kraj.
Usiądź sobie.
Zejdź i porozmawiaj z nami.
Nie mogę. Mam spotkanie w poradni zawodowej.
Ja mam spotkanie z Hiszpanią i Portugalią.
Już wiem.
Będziesz uczyć Mię do tego twojego balu.
To bal z okazji Święta Niepodległości.
Wybacz.
I dopiero po tym wspaniałym balu Mia zdecyduje...
czy przyjmie twoją propozycję.
Zgadzacie się?
Nie mam wyboru.
Jeśli muszę.
Do tego czasu nikomu ani słowa.
Prasa miałaby używanie.
Nie każmy czekać Hiszpanii i Portugalii.
Kończę 16 lat...
więc mama za dwa obrazy kupiła mi mustanga.
- Wiesz, co to mustang? - Hoduję mustangi.
To nie jest auto dla księżniczki.
To nie jest dla nikogo. Nie jeździ.
Mogłabym sponsorować ten pojazd.
- Dzień dobry. - Kto to jest?
Mój sąsiad. Nie ma najlepszych manier.
Dzień dobry.
Chcę ci kogoś przedstawić.
- Masz dwie limuzyny? - Jedna jest twoja.
- Hodujesz je? - Nie.
- Amelio, to jest Joseph. - Miło mi.
Elegancka Europejka nie została na herbatę.
Ale w powietrzu wisi obietnica.
Księżniczko? Nawet za setnym razem...
wysunie się i schowa tak samo.
Możesz zdjąć te flagi?
Nie. Z flagami wolno mi parkować wszędzie.
Przepraszam, Joseph.
Mów mi Joe.
Joey?
Nie. Joe.
Przegapiłam coś? Jedziemy na ślub?
Nie, do szkoły. To niespodzianka.
To jest Joe. Joe, Lilly.
Miło mi. Wiesz, że wyglądasz jak Shaft?
Tak. Przepraszam.
- Chcesz jechać? - Jasne!
Ja otworzę.
Dobrze.
O rany!
Zapnijcie pasy.
Twoja mama kręci z karawaniarzem?
Znalazła się moja zaginiona babcia.
I stara się być miła, żebym ją polubiła.
Wysadź nas ulicę wcześniej.
Nie chcę szpanować tym karawanem.
To nie jest karawan.
W karawanie byłoby cicho z tyłu.
Nie ma realnych stopni za wirtualną pracę domową.
To prawda, co słyszałyśmy?
Wystąpisz na zjeździe bulimiczek?
Tam się mówi i rzyga jednocześnie.
Dobrze, Michael.
- Teraz ty spróbuj. - Lepiej nie.
Złap ją, kiedy się odbije.
Odrzuć piłkę do miotacza.
Przepraszam!
Naprawdę nie chciałam. Mogę pani pomóc?
Dajcie lodu!
Niedługo zeświruję, a starzy mówią...
że mam zły charakter.
Idziemy z ojcem na kolację, tylko we dwoje.
- O czym będę z nim rozmawiać? - Przynajmniej twój ojciec żyje.
Nie przeszło ci? To już dwa miesiące.
W końcu był moim ojcem.
Ale go nie znałaś.
Przysyłał ci tylko prezenty na urodziny.
To były piękne prezenty.
Pamiętasz karuzelę Fabergé?
I opłacił mi szkołę.
- To prawda. - Na razie.
Muszę spytać twojego brata o moje maleństwo.
Jedźmy jutro limuzyną. Te wzgórza mnie wykończą.
W porządku.
Naprawia auta, gra i śpiewa.
Jest super.
Można go zjeść.
Głośniej. Mają próbę.
Słuchaliście Odlecianych. Teraz odlecimy.
Nie krzycz. Już skończyli.
Dobrze graliście. Ned jest zabójczy.
Cześć, Doc.
Jak brzmi diagnoza?
Cztery stówy.
Bajery kosztują.
To nie mój dzień.
Popracuję za darmo.
Może załatwię to z babcią.
Będzie super. Na razie, muszę pędzić.
“Popracuję za darmo”.
Lecisz na nią?
- To kumpelka mojej siostry. - To ciężka sprawa...
odkryć w kumpelce dziewczynę.
Przyszła poczta dyplomatyczna. I ona.
Niech wejdzie.
Więcej róż. Czerwone, białe, liliowe.
Witaj, Amelio.
Jej Wysokość czeka na ciebie w bibliotece.
Notuj, Charlotte.
Obróć się, Amelio, ocenimy, co trzeba zrobić.
Czy zła postawa osłabia ci słuch?
Obróć się.
Powoli.
Dziękuję.
Oczywiście postawa. Fryzura.
Cera... Stój!
Oczy... Śliczne.
Ale brwi jak u zbója.
Szyja w porządku.
Uszy...
Jak jej ojciec.
Naprawdę?
Kto ma takie paznokcie?
Wszyscy.
Masz zmyć ten stary lakier.
I włożysz pończochy. Nie rajstopy, nie skarpety.
I nie chcę więcej widzieć tych butów.
Podczas publicznych wystąpień wszyscy na nas patrzą.
Więc się nie garbimy.
Prostujemy się.
Jak świeca.
Przenosimy ciężar ciała z jednej nogi...
Księżniczka nie zakłada nogi na nogę.
Wsuń stopę za kostkę...
i z wdziękiem połóż dłonie na kolanach.
Chyba już czas na herbatę.
Jak moja matka, czy ktokolwiek inny...
może iść na wywiadówkę i skończyć na randce?
Pan O'Connell nie jest żonaty. Z nikim nie mieszka.
Nie ma kolczyków ani tatuażu.
Wiesz, jaka to rzadkość w tej dzielnicy?
Nie przyszło ci do głowy, że wszystkie dzieciaki...
będą się ze mnie nabijać do końca życia?
Masz rację. Przepraszam.
Ale Patrick...
pan O'Connell, jest taki miły.
Dawno nie spotkałam takiego dżentelmena.
W porządku.
Wszystko robię źle, prawda?
Złap chociaż jedną!
- Nie mogę. Jestem dziewczyną. - A ja jestem kaczką?
Pani jest wysportowana.
Ja mogę pływać, ćwiczyć jogę...
wspinać się, jeździć konno.
Nie mam koordynacji ręka - oko.
Spróbujesz później. Josh, na bramkę.
Przyglądałem ci się.
Jesteś za bardzo spięta.
Spróbuj się rozluźnić i wyjść piłce naprzeciw.
Musisz myśleć jak piłka, być piłką.
Musisz ją zatrzymać.
Dawajcie!
Przebiorę się tu z tyłu, żeby madame nie marudziła.
Pamiętaj o butach.
Dziwne miasto.
Kiedy kupiłem te szpilki, spytali, czy od razu je włożę.
Zamykam.
Do góry.
- Żyjesz? - Tak.
Na dół.
Nigdy nie wkładałem pończoch, ale brzmi to niebezpiecznie.
Czy w Genovii zawsze wiążecie gości...
apaszkami Hermiza?
Hermcsa.
Apaszka służy do ćwiczeń.
W końcu nauczysz się siedzieć jak trzeba bez niej.
Maniery są ważne.
Ale dość już etykiety.
Genovia handluje z Hiszpanią...
a serce Hiszpana najłatwiej jest zdobyć tańcem.
Jak się u was tańczy?
Normalnie. O tak.
Rozumiem.
W Genovii tańczymy inaczej.
Nasze tańce są spokojne. Ruszasz tylko biodrami.
Nie kiwaj głową. Nie jesteś psem na półce.
Wyprostuj się. I jedziemy.
To coś pomiędzy walcem i tangiem.
Wango?
Teraz obrót. Ode mnie.
I do mnie.
W porządku.
Spróbujmy jeszcze raz.
W drugą stronę.
Dobrze.
Tak trzymaj.
Do mnie.
- Dobrze. - Naprawdę?
Babciu, nie zabiłam go.
Cieszę się.
- Obrót. Tak jest. - Lepiej.
Robisz postępy.
Możesz iść do domu.
Dzięki! Do jutra.
Dziękuję, Joseph.
Za długo chodzisz w czerni.
Zapisujcie się na imprezę plażową.
Przepraszam.
Idziesz, Mia?
Przepraszam, dziś nie mogę. Umówiłam się z babcią.
Czy twoja babcia zmieniła się w wilka?
Czary mary.
Nie poderwiesz dziewczyny...
traktując ją jak automat.
Nie deptać trawników!
- Spóźniłam się! - Spóźniła się.
- Spóźniłaś się. - Wiem, przepraszam.
- Gdzie Paolo? - Przyślij Paola.
Zawsze punktualny.
Moje asystentki, Gretchen i Helga.
Cieszę się, że mogłeś do nas przyjść.
Wasza Wysokość...
Nie traćmy czasu. Do pracy.
Tak jest.
Gdzie ta ślicznotka?
Moja wnuczka, Amelia.
Jest boska. Przyjrzyjmy się bliżej.
Niedługo mamy oficjalny bankiet.
Strzecha, wiecha.
To komplement.
To zobowiązanie do zachowania tajemnicy.
Wiem, co to jest tajemnica.
Rzecznik prasowy czeka na telefon.
Niestety, muszę wyjść. Liczę na miłą niespodziankę.
Charlotte, pilnuj go.
Zaczynamy, principessa.
W rękach Paola staniesz się piękna.
Masz gęste włosy.
Jak wilk.
Spokojnie.
Masz szkła kontaktowe?
Tak, ale prawie ich nie noszę.
Teraz będziesz.
Złamałeś mi okulary.
A ty mi szczotkę.
Gretchen, Helga. Do ataku!
Masz piękne brwi. Nazwę je Frida i Kahlo.
Takie brwi miałoby dziecko Brooke Shields i Groucho Marxa.
Zdradzić ci tajemnicę?
- Mów. - Ogórek nic nie daje.
To małe oszustwo.
Paolo jest wykończony.
Tylko Paolo może wziąć to i to...
i dać ci...
Księżniczkę.
Lepiej. Dużo lepiej.
Może napijemy się herbaty?
Chodź, Mia.
Lilly, już są.
Idę.
Dzięki za transport.
No co?
Nie myśl, że tak będzie codziennie.
Kto cię zniszczył?
Wyglądam aż tak źle?
Podaj ich do sądu.
Wiem, że są proste i krótkie, i...
Dziwaczne.
Ale ładne.
- Nie są ładne. - Pasy.
Znów wystawiłaś mnie do wiatru.
Miałaś mi pomóc przy petycji.
Masz taką torebkę?
Można by za nią nakarmić wszystkich Etiopczyków.
- Mam rację? - Nie.
Jeśli to już wszyscy, zamknijcie drzwi.
Dawniej dbałaś o to, co masz w głowie, nie na głowie.
Co jest grane?
Ciągle gdzieś znikasz i robisz się na miss szkoły.
Stajesz się jedną z nich.
Za tydzień zostaniesz pomponiarą.
Sprzedałaś się.
Zaparowało mi lusterko czy ktoś płakał?
Nic mi nie jest.
Więc cię zostawię.
Pamiętaj, nikt cię nie poniży bez twojej zgody.
Eleanor Roosevelt.
Wyjątkowa kobieta, tak jak ty.
Wrócę o trzeciej.
Dziękuję.
Ma kapelusz.
Myślisz, że schowasz pod nim tę fryzurę a la Lana?
Oni są moralnymi bankrutami, ale nie są ślepi.
Lilly! Przestań, dobrze?!
I przejrzyj się w lustrze.
Dziękuję.
Michael, chociaż poudawaj, że masz własne życie.
Oddychaj głęboko.
Coś ty powiedziała?
Słyszałaś.
Ciągle mnie krytykujesz i prawisz mi kazania.
Wystarczy, że robią to moja matka i babcia.
Coś przede mną ukrywasz, a przyjaciółki tak nie robią!
Widzisz swój talizman przyjaźni?
Zdejmę go i wyrzucę.
Nie rób tego.
Zaczekaj.
Na co.
Powiem ci prawdę, ale pomyślisz...
że to kretyństwo.
Zobaczymy.
Spadaj! Spadaj! Spadaj!
To wszystko?
Przepraszam cię.
Co jeszcze mogę powiedzieć?
Wystąpisz w moim programie?
Nie! To tajemnica.
Nie mów nawet Michaelowi. Zwłaszcza jemu.
Musisz przysiąc.
Tajna piątka.
Chyba musimy ją zmienić.
Dasz radę rządzić krajem?
Zdychają ci nawet złote rybki.
W tej chwili nie wiem nic.
Bycie księżniczką ma plusy i minusy.
Nie wymawiaj tego słowa.
Zaczynamy.
Mam dla was niespodziankę.
Test z rewolucji francuskiej.
Przepisy nie pozwalają nosić kapeluszy w klasie.
Chyba nie będziemy robić dla nikogo wyjątku?
Mia, musisz zdjąć kapelusz.
Mamma mia.
- Małpuje nas. - To peruka.
Ślicznie ci, Mia.
Przeszczepili jej głowę.
Wygląda super. I wiecie co?
Wolter. Hair.
Chciałabym coś usłyszeć o Wolterze.
Uspokójcie się.
Róże są urocze, ale musimy mieć fontanny.
W ambasadzie Japonii mają nawet wodospad!
Mamy fontannę.
Chcę mieć co najmniej dwie.
Charlotte, stwórz mi raj.
Amelio, kontynuujmy.
Przeczytasz te książki.
“To, co zwiemy różą, pod inną nazwą równie by pachniało”.
Machasz i witasz ich z wdziękiem.
Nie tak energicznie, z czasem robi się to męczące.
Bardzo śmieszne. Zrób to jak należy.
Machasz, jakbyś mówiła:
“Dziękuję wam za przybycie”.
Dziękuję wam.
Muszę już jechać po premiera.
Dziękuję za przybycie.
To ma być sztuka?
Moi rodzice robili to w latach 60-tych.
Mieli wystawę w Woodstock.
Chcesz odnowić ten styl?
Wolisz odrabiać lekcje?
Różnisz się od innych matek.
Brawo. Całkiem nieźle. W dziesiątkę!
Księżniczka nie ma takiej zabawy.
- Co robisz w sobotę? - Bo co, gracie?
Próbujemy dwa nowe kawałki.
I mam części do mustanga.
Możemy złożyć go razem.
Czy to jest randka?
Nie.
Muzyka. Auta.
- Pizza też? - No jasne.
- Z M&M? - Zaczekajcie!
Nie wy. Nie znam was.
Wchodzę w to.
- Sobota? - Tak jest.
- Co tu się dzieje? - Nie wiem.
Co jest grane?
- Jakiś protest? - Może.
Przepraszam. Na kogo czekacie?
To ona. Mia Thermopolis.
- Czekamy na ciebie. - Kilka słów, księżniczko.
Ja nic nie mówiłam.
Jakiego aktora lubisz?
Dlaczego nazywają ją księżniczką?
- Jak dbasz o cerę? - Chodźmy stąd.
Telefony się urywają.
Twoja mama już jedzie.
Gupta.
Przyjedzie do nas królowa.
Limuzyna z flagami.
Zajechała genoviańska limuzyna. Królowa wysiada.
Po co te tajemnice?
Czy wreszcie się czegoś dowiemy?
Czy księżniczka wróci do domu?
Nie wiem, kto mnie wydał.
Wyjaśnimy to.
Herbata, Wasza Wysokość. Niestety, nie mamy porcelany.
Proszę.
Joseph.
Mów.
To ja powiedziałem o tobie prasie.
Wsypałem cię, że tak powiem.
Ale nie dla pieniędzy.
Paolo pluje na pieniądze. Nie wziąłem ich.
W każdym razie nie dużo.
W końcu pierścionki kosztują. Ale była to kwestia dumy.
Chciałem, aby świat wiedział, że ta twarz i włosy są moje.
Że to ja, Paolo Puttanesca, uczyniłem cię...
Wspaniała fryzura. Ale kolor trochę za ciemny.
Czy to nie okropne? Czy nikt już nie szanuje królów?
Jak jest w Genovii?
Czy lud wielbi Waszą Wysokość?
Czy mogłybyśmy zostać same?
- Jestem wicedyrektorem. - Joseph...
przedstaw szanownej pani dyrektor swój plan ochrony Amelii.
Tak, oczywiście.
Wasz system ma pewne wady...
Tydzień temu była normalnym dzieckiem.
Nigdy nie była normalna. Jest księżniczką.
A z mediami sobie poradzimy.
Nie musisz tego robić.
Możesz się wycofać w tej chwili.
To prawda. Zawarłyśmy układ.
Zastanowię się i wkrótce dam wam znać.
Dyplomatyczna odpowiedź.
Uprzejma, lecz wymijająca.
Mia Thermopolis jest córką miejscowej artystki, Helen Thermopolis.
Mieszkają w dawnej remizie strażackiej.
Mia jest jedyną wnuczką królowej Clarisse...
której mąż, król Rupert, zmarł przed rokiem.
Mówił Nelson Davenport, KRLH.
Niech Klub Feng Shui skończy z przestawianiem stołów.
Księżniczko, szkoła za tobą szaleje.
Każdy chce się z tobą przyjaźnić i robić ci zdjęcia.
Zrobiłam listę złych stron bycia księżniczką.
Jeden, żadnej prywatności.
Dwa, trzeba dobrze wyglądać. Trzy...
- Nic ci nie jest? - Co jest trzecie?
Nie możesz świrować. Nie możesz robić tak...
Nie chcę teraz o tym rozmawiać.
Ostatnie pytanie.
Czy teraz wystąpisz w moim programie?
Jasne.
Kocham cię! Kupię ci nowy wisiorek do bransoletki.
Do soboty!
Nie chcę rządzić krajem.
Chcę zdać do następnej klasy.
Nie mogę po prostu się wycofać?
Nie cofniesz tego, że urodziłaś się księżniczką.
Nawet gdybyś odrzuciła koronę.
A jeśli się nie nadaję?
Bankiet będzie próbą.
Królowa sądzi, że jesteś gotowa.
Naprawdę?
Przećwiczymy książęce wejście?
Wejście.
Na balu wejdziesz z królową.
Ale na bankiecie wchodzisz sama.
Wyprostuj się.
Uśmiech. Cieszą się, że cię widzą.
Już jest. Jak wygląda?
Jesteś dużo ładniejsza.
Najgorsze za tobą.
Nasz pracowity premier, Sebastian Motaz...
jego małżonka Sheila...
i ich urocza córka, Marissa.
Lordzie Fricker, wezmę już ten kieliszek.
I proszę nie przesadzać ze sznapsem.
Nie wolno mi iść na bankiet.
Podano do stołu.
Jej Wysokość, królowa Clarisse.
Odzyskamy władzę i ty będziesz królową.
Twoja twarz ozdobi znaczki pocztowe.
- Jak się mają dzieci? - Pokazać zdjęcia?
To Brian, a to Bridget.
Są piękne.
Chce cesarz zobaczyć?
Jak wygląda sytuacja na rynku gruszek?
Rynek gruszek kwitnie, że się tak wyrażę.
To ma być księżniczka?
- Szybko rosną, prawda? - Chciałaś mnie widzieć?
Wszystko w porządku?
A ten pożar?
Taka mała niezręczność.
Jedzenie jest pyszne.
Pewna grupa feministek chciała mieć własny tartan.
Były szalone.
To sorbet, dla odświeżenia smaku.
Strasznie zimny!
- Nie wiedziała, że jest zimny. - Co robimy?
To samo, co ona.
Zachowują się jak małpy.
Czy miewa cesarz bóle głowy po zjedzeniu lodów?
Nie.
Umyj ręce.
Bardzo przepraszam.
To się często zdarza.
Chciałbym wznieść toast.
Zdrowie barona von Trocken.
Oby pozostał baronem.
Słynny genoviański deser z gruszek.
Cóż by innego.
Spadam stąd.
Jestem mokra!
To moja wina?
Przejdziemy do salonu na kawę?
Wybacz, że cię zawiodłam, tato.
Dobranoc, Louie.
Ogród był taki zaniedbany.
Spędzam tu każdą wolną chwilę.
Weź zraszacz i pryskaj na wszystko.
- Nie jesteś na mnie zła? - Było całkiem zabawnie.
Jak na moim pierwszym bankiecie.
Przewróciłam zbroję i włócznia przeszyła pieczone prosię.
Może dzisiaj trochę się rozerwiemy?
Masz czas na rozrywki?
Przyszła lady Jerome...
a francuski konsul dzwoni, żeby potwierdzić kolację.
Przeproś i wszystko odwołaj.
Dziś zwiedzam San Francisco z jego mieszkanką.
Niech Joseph podstawi wóz.
Zaczekaj.
Pokażę ci moje maleństwo.
Od wieków nie jechałam z przodu.
Dziękuję za pieniądze na naprawę.
- Dokąd mnie zabierasz? - Masz drobne?
Królowa nie może brzęczeć.
Pójdę rozmienić.
Ten lubię najbardziej.
Włóż monetę i złap rękę.
- Mam jej dotknąć? - Tak, złap ją.
I wciśnij guzik.
I zaczynasz.
Wygląda jak kuzyn Ruperta z Liechtensteinu.
- Kiedy mam zacząć? - Kiedy ruszy.
To upokarzające!
Spróbuj jeszcze raz.
Potrzymaj.
- Dasz radę, babciu. - Już mnie nie zaskoczysz.
Gotowa? Zaczynaj.
Przybij piątkę.
Piątkę?
Chcę jedno z nich. Niech będzie to.
Czy mój ojciec zawsze chciał być księciem?
O, tak.
Tylko raz, 15 lat temu...
myślał o tym, by zrzec się tytułu...
bo pewna malarka pokazała mu...
jak cudowne może być życie.
Kim on może być.
Ale?
Nikt nie mógł podjąć tej decyzji za niego.
Nawet ja, choć ludzie tak później mówili.
Philippe wiedział, że jego starszy brat Pierre...
chce abdykować, by zostać księdzem.
I zrozumiał, że miłość do jednej osoby...
czy nawet dwóch...
nie osłabi jego miłości do ojczyzny.
Nie była to łatwa decyzja.
Chcesz gryza?
Czemu nie.
Uwaga...
- To jest pyszne! - Naprawdę?
To kupmy drugiego.
To najkrótsza droga, ale nie cierpię tego wzgórza.
Zaczynam czuć tego corn doga.
Nie zatrzymuj się.
Spróbuję.
A teraz gazu!
- Mam go. - Masz go.
Nie mam go!
Mia, hamuj.
Uwaga!
Hamuj!
Chcę zgłosić wypadek.
Nie słyszałaś dzwonka?
- Kazali mi czekać. - Wielkie nieba!
Zniszczenie mienia publicznego.
A przede wszystkim brak prawa jazdy.
I prawo jazdy nieważne od 45 lat.
W Genovii prawa jazdy nie tracą ważności.
Jestem królową. Nie chroni mnie immunitet?
Panią tak. Ale ją muszę zabrać.
Przykro mi.
Trudno, rozumiem.
- Rozumiem doskonale. - Jak to?
Każde miasto i kraj potrzebuje policjantów...
i inżynierów transportu, którzy strzegą przepisów.
Byłabym dumna...
mając tych prawych dżentelmenów w Genovii.
- Przesada. - To drobiazg.
To nie jest drobiazg.
Dlatego chciałabym mianować was na członków...
genoviańskiego Zakonu...
...Zakonu Róży.
Zechcecie uklęknąć?
- Czy ktoś ma szablę? - Mam parasolkę.
- Hamulec awaryjny? - Znakomicie.
Z mocy nadanej mi przez koronę Genovii...
mianuję cię...
Artie Washington z San Francisco.
...i ciebie...
Bruce Macintosh z San Leandro.
...na mistrzów Zakonu Róży.
A was biorę na świadków tej doniosłej chwili.
Żona mi nie uwierzy.
Wiem, Mia, że nie chcesz jechać na komisariat...
To nie będzie konieczne. Nie ma rannych.
- Jesteśmy ubezpieczeni. - Rycerstwo żyje.
- Dziękuję, szlachetny Arturze. - Odwieźć was do domu?
Bardzo nam pomożesz. Chodź, Mia.
Do widzenia państwu.
Byłaś świetna.
- Odjazdowa królowa. - Codzienna praca.
Machajcie. To królowa.
- Chcesz klapnąć pierwsza? - Ja nie klapię.
Bruce, wskakuj do karety i zabierz nas stąd.
To nowa księżniczka Genovii.
Wiecie, gdzie leży Genovia?
Między Francją a Hiszpanią. Było w teleturnieju.
Wygrała na genetycznej loterii.
- Księżniczka spóźni się do szkoły. - Podpiszesz mi plecak?
Mogę prosić o autograf?
- Jak masz na imię? - Lily.
Jak moja przyjaciółka.
Przyjaźnisz się z księżniczką?
I to bardzo. Wszędzie chodzimy razem.
Na zakupy, do fryzjera. Jedna wie, co powie druga.
- Jak masz na imię? - Charlotte.
Jesteście bliźniaczkami?
Ja nie mam rodzeństwa. Mam tylko kota, Grubego Louie.
Śmieszne imię.
- Zrobisz sobie ze mną zdjęcie? - Księżniczka ma algebrę.
Sfora wróciła. Gotowa?
Pozwól do mnie.
Chyba Lana za bardzo cię nie wkurzyła?
To dobrze.
Przed chwilą z nią zerwałem. Nie cierpię fałszywych snobek.
W sobotę jest impreza na plaży.
Moglibyśmy pójść razem.
Lubisz żeglować?
Oglądajcie sobotni program szkolny...
który prowadzi Lilly Moscovitz.
- Michael. - Księżniczko.
Wiesz, o co spytał mnie Josh?
- “Pożyczysz mi grzebień?” - Nie.
Czy pójdę z nim na plażę.
To w tę sobotę.
Pomyślałam, że wpadnę do warsztatu za tydzień.
Tak, jasne.
- Nie gniewasz się? - Nie, skąd.
Muszę lecieć. Wielkie dzięki.
Joseph cię odwiezie?
Zgodził się wziąć wolny wieczór.
Jadę autokarem ze wszystkimi.
Wyglądam jak szparag.
Bardzo ładny szparag.
Włożę niebieski kostium.
Denerwujesz się tą imprezą?
Wcale nie. Liczę na pierwszy prawdziwy pocałunek.
- Czyj? - Josha.
Tego klona Backstreet Boys?
Nie jest żadnym klonem. Jest żeglarzem.
Nie był dla ciebie miły.
Teraz jest.
Może kiedy mnie pocałuje, skoczy mi noga.
Co?
Gdy na filmie ktoś całuje dziewczynę, jej noga tak jakby...
skacze.
Skacze.
Przebiorę się.
Trzymam kciuki za ten skaczący pocałunek.
Mark i Brian witają was na plażowym party.
Za tydzień koniec roku i wakacje.
Czy spotkacie swoją wakacyjną miłość?
Czy będzie prawdziwa?
Zaśpiewają nam o tym Lana i Lanetki.
Lana, Anna i Fontana!
To było odjazd. - Super, co?
Myślałem, że będziesz się bała.
Większość dziewczyn się boi.
Nie bałam się.
Już czas na wasz ulubiony talk show.
Z liceum Grove mówi Lilly.
Witam w moim programie “Zamknij się i słuchaj”.
Moim gościem będzie nasza księżniczka Mia...
która wypowie się pozytywnie o ruchu “Ratujcie wydry”.
Do czasu jej przybycia mistrz magii Jeremiah Hart...
zabawi nas swymi sztuczkami.
Witajcie.
Księżniczko, uśmiech!
Jak mnie tu znaleźli?
Jesteście w telewizji!
Nie wstydź się, księżniczko! Wracaj tu!
Jestem królewskim didżejem!
- Strasznie mi przykro. - Tu nas nie dopadną.
Wszystko nam zepsuli.
Tu nas nie widzą i my ich nie widzimy.
Jesteśmy tu sami.
I całkiem tu przytulnie.
Nie chciałbym tu być z nikim innym.
Naprawdę?
To nie jest romantyczne.
Zaplątałam się w siatkę.
- Tata nazywa mnie księżniczką! - Przyjaźnię się z Mią!
Co byś powiedziała na masaż stóp?
Cudowny pomysł, dziękuję.
Chciałem, żebyś ty zrobiła masaż mnie.
Tak, to królowa kier.
Dziękuję ci za ten godzinny prestidigitatorski popis.
Niestety, księżniczka Mia nie dotarła do studia.
Na pewno miała ważny powód.
Był to program Lilly Moscovitz “Zamknij się i słuchaj”.
Droga wolna.
- Na pewno? - Już poszli.
Poszukamy bardziej romantycznego miejsca?
Zostań!
- Królewski pocałunek! - Buzi!
Jeszcze raz!
Idźcie stąd i dajcie mi spokój!
Księżniczka nas opuściła.
- Jak się nazywasz? - Z której jesteś szkoły?
Josh Bryant.
Chodzę do Grove.
- Więc lubimy Mię? - I nie znosimy Josha.
Trudno za tym nadążyć.
To ona.
Nie teraz, muszę znaleźć ubranie.
Mamy twoje ubranie.
- Chcecie mi pomóc? - Tak. Josh jest idiotą.
Schowamy cię.
To miło z waszej strony.
Bardzo wam dziękuję.
- Wszystko w porządku. - Nikt nie idzie?
Nie.
Jestem wam wdzięczna.
Zdjęła kostium.
Teraz!
Był to krzyk księżniczki Mii.
Idźcie stąd!
Co za piranie! Z drogi!
Mama mi mówiła: “Nie płacz, jesteś już duża”.
Ale skrzywdzili cię, więc płacz.
Było okropnie.
Nie skoczyła mi noga.
Księżniczka z San Francisco bawiła się wczoraj na plaży.
Lecz ta zabawa stała się wkrótce trochę zbyt wesoła.
Mówiła Suki Sanchez z KPFW.
- Powiedz coś. - Co tu mówić?
Obraz zastąpi tysiąc słów. A tu są dwa obrazy.
Przyniosłam wstyd rodzinie.
Najkrócej mówiąc, owszem.
Myślę, że słusznie chcesz się zrzec korony.
Chyba tak. Nie przyjdę na bal.
Musisz przyjść.
Nie skażę cię na wygnanie, bo nie chcesz być księżniczką.
Twoja mama przyjdzie. I twoi koledzy.
Oprócz tych z plaży.
A teraz wybacz, muszę iść zamknąć usta prasie.
Możesz wejść.
Chyba nie poszło najlepiej.
Czy tak się zachowuje księżniczka?
Ten chłopak ją wykorzystał.
Pocałował ją dla 15 minut sławy.
I ma podłe koleżanki. Anna, Falana, Bandana, Montana...
Nie wiem, o czym mówisz.
Nie mogła jakoś temu zapobiec?
Ma 15 lat. I jest dorosła jak na swój wiek.
Przyjęła naganę z szacunkiem i pokorą.
Jako królowa byłam zbyt surowa?
Zganiłam osobę, która może kiedyś rządzić moim krajem.
Nie. Jako babcia byłaś zbyt surowa dla wnuczki.
- Sądzisz, że sobie poradzi? - Nie wątpię w to.
Ja też.
To Mia Thermopoliż.
Podpiszesz mi się na zdjęciu tak jak Josh?
Księżniczka Całuśna.
Możemy porozmawiać?
Możemy chwilę porozmawiać?
Jasne. Ale o czym?
Że złamałaś serce Michaelowi? Wrobiłaś mnie w Jeremiaha?
“Wybierz kartę, wybierz kartę”.
Zapomniałam ci powiedzieć, że nie przyjdę.
Zostawiasz mnie z Chorym Houdinim i miziasz się z Jachtowym Jełopem.
- Niezłe aliteracje. - Nie chcę mówić o aliteracjach.
Przyszłam cię przeprosić.
Przykro mi, że nie wystąpiłam w twoim programie.
Zawiodłaś mnie, chociaż dochowałam tajemnicy.
Wiesz, jakie to trudne, gdy ma się program w telewizji?
Nie robiłaś tajemnicy z tego, jaki to według ciebie kretynizm.
Więc się ciesz. Nie będę księżniczką.
Nie?
Chcę, żebyś nią była.
Wcale tak nie myślę.
Przemawiał przeze mnie zielony potwór zazdrości.
Bałam się, że cię stracę, byłam wściekła i urażona.
Przecież wiesz, że mam paskudny charakter.
To, że jesteś księżniczką, to prawdziwy cud.
Jaki cud?
To koszmar.
Zastanów się.
Mój program ma 12 widzów.
Chcę wstrząsnąć światem, ale mam zero władzy.
To jest koszmar. Ale ty... rany.
Jakie “rany”?
Możesz coś zmienić, wpłynąć na ludzi.
Ile nastolatek ma taką szansę? Chcesz większego cudu?
Musimy znaleźć inny cud.
Nie większy, inny.
Posłuchaj. Jutro jest wielki genoviański bal.
W ramach przeprosin zapraszam cię na ten bal.
Proszę, wybacz mi.
I przyjdź.
Co ja włożę?
Nieważne, co włożysz. Bylebyś przyszła.
Możesz być księżniczką.
Nie mogę.
Możesz.
Bliżej, bliżej!
- Bobby, rozłącz się. - Tak, mamo. Pójdę do dentysty.
- Muszą stać tak blisko? - Mia, to nie mistrzostwa świata.
To lekcja wuefu.
Odbij piłkę. Nie chcę cię oblać.
Możesz to zrobić, tylko się skup.
“Wszystko gra, niech gra trwa!”
“Piłkę odbij raz i dwa!”
To piłka, nie wąż!
Przepraszam.
Aut! Już lepiej. Trafiłaś.
Skup się.
Mia, to tylko lekcja.
Patrz na piłkę.
Wolałabyś piłkę plażową?
Zamów mi pizzę.
Biegnij!
Muszę kończyć.
Wstawaj!
Cześć, Josh.
Punkt! Zdałaś.
Dobra robota.
Otwarte. Proszę.
Michael. Jak się masz?
Na nosie.
Lilly mówiła ci, że dzwoniłam?
- Twój wóz jest gotów. - Dzięki.
Gdyby coś było nie tak, zadzwoń do Doca.
Dać ci teraz czek? Mam ostatnią ratę.
- Świetnie. - Chcesz się czegoś napić?
Proszę.
Dziękuję, że zrobiłeś to dla mnie.
Nie zrobiłem tego dla ciebie. Doc mnie prosił.
Wiem, że jesteś zły, że cię wystawiłam.
Żałuję tego.
I chcę ci to wynagrodzić.
Jak?
Idę na genoviański bal świąteczny i...
Zapraszam cię.
Będzie fajnie.
Mam sukienkę, w której nie mogę oddychać.
Josh lepiej wygląda we fraku.
Tak, ale...
Chcę iść na ten bal z tobą.
Nie musisz wkładać fraka.
Możesz przyjść nawet w dresie.
Nie przejmuj się mną. Dostałem królewską odprawę.
Powstrzymajcie rzeź krów. Podpiszcie petycję.
Liceum Grove przyjazne dla wegetarian.
Usiądź z Jeremiahem, zaraz przyjdę.
Znów ma ten głupi kapelusz.
- Pokazać ci sztuczkę? - Nie teraz.
Piszesz wypracowanie?
Nie. Wartość moich akcji wzrosła o 30 procent i...
Spójrzcie. Idealna para. Jeremiah i Mia.
Miah i Mia.
Sam zaprojektowałeś ten sweter...
czy maszyna dziewiarska puściła pawia?
Okulary. Włosy Jeremiaha.
Wyczarowałeś je sobie?
To bardzo ładny kostium. Taki jasny.
Pasuje do wszystkiego.
- Jesteś szurnięta! - To prawda.
Ale może z tego wyrosnę. A ty zawsze będziesz kretynką.
Lana w lodzie! Lana w lodzie!
Na razie.
Widziała pani, co zrobiła?
Nie, przykro mi. Byłam zajęta rozmową.
Oddaj to do pralni.
Prezent urodzinowy od twojego ojca.
Był w jego rzeczach.
Mam urodziny za dwa tygodnie.
Chciałam ci to dać, nim wyjadę.
Pojutrze wracam do Genovii.
Dziękuję. Jest zamknięty.
Kluczem jest wisiorek, który ci dałam.
Dziękuję, babciu.
Chcę cię też przeprosić, bo byłam niesprawiedliwa.
Skarciłam cię, nie znając wszystkich faktów.
W porządku.
Dużo o tym myślałam.
Sądzę, że byłabyś dobrą księżniczką.
Ludzie myślą, że księżniczka nosi koronę...
poślubia księcia i żyje długo i szczęśliwie.
A w rzeczywistości to ciężka praca.
Jesteś niezwykłą osobą, babciu.
Ale to nie dla mnie.
Bałabym się...
że rozczaruję lud Genovii.
I że znów rozczaruję ciebie.
Jak powiedziałam, ja w ciebie wierzę.
Jestem scenarzystą.
Od oper mydlanych.
Widziałeś “Middle House Road”?
Stworzyłem takiego bohatera jak ty. Był szpiegiem.
Nie jestem szpiegiem.
On też tak mówił.
Do wieczora.
Mam do ciebie prośbę.
Musisz ogłosić prasie, że zrzekasz się tytułu.
Na balu.
Mam przemówić?
Po moich przygodach z prasą, może lepiej ty to zrób.
Czy przestałabyś jeździć mustangiem...
bo parę much rozbiło się o szybę?
Zaszłaś tak daleko. I będę przy tobie.
Joseph przyjedzie o siódmej.
Pojadę z mamą.
Chce mnie zawieźć na mój pierwszy bal.
Więc do zobaczenia.
Babciu...
Przykro mi.
Kochanie.
Przede wszystkim jesteś moją wnuczką.
Nie spóźnij się.
Dzięki, tato, ale nie mogę być księżniczką.
Nie umiem przemawiać. Nie jestem Clarisse Renaldi.
Za bardzo się boję.
To panna Kawa.
Muszę się przygotować.
Nie jedziesz po księżniczkę?
Powiedziała, że przywiezie ją matka.
Helen przyjechała sama.
- Chce uciec. - Chodź, Gruby Louie.
Pakujemy się.
Co tu masz?
Wybierzemy się do Kolorado, powspinać się naprawdę.
Już nas tu nie ma, Louie.
Kochana córko. Obchodzisz dziś szesnaste urodziny.
Daję ci ten pamiętnik, byś zapisywała w nim myśli...
o swoim wspaniałym życiu.
Gdy ktoś z naszej rodziny kończy 16 lat...
przekazujemy mu jakąś mądrość.
Ja powiem ci to, co powiedział mi mój ojciec.
Odwaga nie jest brakiem strachu.
To świadomość, że coś jest ważniejsze niż strach.
Odważni nie żyją wiecznie...
lecz ostrożni nie żyją wcale.
Żegnasz dziś osobę, którą byłaś, i witasz tę, którą możesz być.
Odważ się na tę przemianę.
Wiedz też...
że bardzo kochałem twoją matkę i często o niej myślę.
Wszystkiego najlepszego.
Twój kochający ojciec.
Hrabina Puck z Austrii.
Kolejny znamienity gość genoviańskiego balu.
Zapowiedź deszczu nie odstraszyła burmistrza...
ani żonglera z Genovii.
Przyszłość Genovii jest w rękach Mii Thermopolis.
Jej decyzja wywrze wpływ na cały ten niewielki, ale dumny kraj.
- Czy będzie padać? - Willie Brown jest nieprzemakalny.
Parasole.
Dość już tego żonglowania.
Nici z wycieczki.
Pięknie.
No podnieś się.
Genoviańczycy szczycą się swym dobrym gustem.
I swoim serem.
Może to ser.
Nie rób mi tego.
Mam cię!
Przepraszam!
Proszę. Już zapłacona.
Nie zamawiałem pizzy.
Chyba nie mieszka tu drugi Michael Moscovitz?
Co zamówione, to dostarczone. To nasza dewiza.
- Ty robisz pizzę? - Tylko ją dostarczam.
PRZEPRASZAM
Przepustki dla prasy. Jakie pismo?
“Nastolatka”.
Weszła królowa.
Wiadomo coś w sprawie von Trockenów?
- Wkrótce wszystko się wyjaśni. - Niestety.
- Gdzie Mia? - Pojechała dokądś.
Chodź tu.
Gadaj.
Tam i tam, dwie minuty temu.
Dziękuję.
- Mamy jakiś problem? - Nie. Wszystko jest jak należy.
Nie umiesz kłamać, Charlotte.
Nie, Wasza Wysokość.
- Ale ogród jest piękny. - Dziękuję.
Proszę, skarbie. Dasz radę. Tak jest!
Nie. Proszę, nie.
W domu jej nie ma.
I nie mogę się połączyć z komórką Josepha.
Gazety powinny już iść do druku.
Za 10 minut ogłoszę to sama.
Nie martw się. Na pewno przyjdzie.
Czy to ma być kara za jazdę bez osoby dorosłej?
Jestem niewidzialna i mokra.
Dziennikarze pytają...
Nie! Na razie żadnych wywiadów.
Rozmawiam z baronostwem von Trocken.
Czy jeśli Mia zrzeknie się tytułu...
wy przejmiecie rządy?
Prawowity dziedzic z krwi Renaldich albo my.
Nie.
Więc już czas.
Chyba nie uciekasz?
W tym stroju? Jadę na bal.
- Wskakuj. - Jej Wysokość Królowa.
Drodzy rodacy, szanowni goście.
Dobry wieczór.
Przepraszam za tę zwłokę.
Witam wszystkich na naszym...
Wyglądasz ładnie tak jak jesteś.
Bardzo ładnie. Nie, nie uciekaj.
Dziękuję wam za cierpliwość.
Chciałabym coś ogłosić.
Moja wnuczka...
Jest tutaj.
Chciałabym ogłosić, że moja wnuczka już tu jest.
I na pewno nam wyjaśni, dlaczego tak wygląda.
Mokra grunge'owa fryzura...
bluza od dresu, dżinsy i martensy.
Czy zechcesz powiedzieć kilka słów?
Tak.
Wyglądamy przy niej jak idioci.
Dziękuję, Wasza Wysokość.
Nie było ich stać na suknię?
Cześć. Witam. Jestem Mia.
Przestało padać.
Szykuj koronę.
Nie umiem przemawiać.
Zwykle mdleję z nerwów albo uciekam...
albo wręcz wymiotuję.
Nie musiałam tego mówić.
Ale już się nie boję.
Pomógł mi mój ojciec.
Jeszcze godzinę temu...
chciałam się zrzec prawa do tronu.
Moja mama wsparła mnie w tej decyzji...
jak wspierała mnie przez całe moje życie.
Ale... Zaczęłam myśleć, co będzie...
gdy abdykuję jako księżniczka.
Czy poczuję ulgę czy smutek?
I dotarło do mnie...
ile razy dziennie używam słowa “ja”.
Właściwie myślę wyłącznie o sobie.
A przecież na świecie jest 7 miliardów innych ludzi.
Przepraszam, mówię za szybko.
Zrozumiałam...
że jeśli będę myśleć o tych siedmiu miliardach...
Lepiej wykorzystam czas.
Jeśli będę księżniczką Genovii...
moje myśli i myśli ludzi mądrzejszych ode mnie...
zostaną wysłuchane i może da się je obrócić w czyn.
Kiedy się dziś obudziłam...
byłam Mią Thermopolis.
Teraz...
...i już zawsze...
...będę Amelią Mignonette Thermopolis Renaldi...
księżniczką Genovii.
Chyba nie zamówiliście jeszcze papeterii?
To moja pierwsza korona.
Niech ci się nosi tak dobrze jak mnie.
Skąd wiedziałaś, że zmienię zdanie?
Bo masz w sobie takiego ducha jak inna znana mi osoba.
Kto?
Ja.
- Zdążyłeś. - No jasne, tyczko od fasoli.
Na Paola można liczyć.
Genovia.
Mój rodzinny kraj.
Genovia, Genovia.
Niech wiecznie powiewa twój sztandar.
Jej Królewska Mość Clarisse...
i Jej Wysokość Amelia, księżniczka Genovii.
Chodźmy cię wysuszyć.
Dzięki.
Mia odnalazła się.
Genovia ma nową księżniczkę.
Miałem ten sam pomysł. Ale zajmą nam ogród.
Dlaczego ja?
Bo mnie dostrzegłeś, gdy byłam niewidzialna.
To, że jestem księżniczką, niczego nie zmienia.
Jestem tą samą osobą.
Zamieszkam w Genovii, ale będę chodzić do szkoły...
Kochany pamiętniku.
Od dziś jestem księżniczką Genovii.
Kiedy wylądujemy, podejmę moje książęce obowiązki.
Mama leci do Genovii ze mną.
Będzie nadal malować, już bez balonów.
Lilly i Michael spędzą wakacje w naszym, uwaga, pałacu.
Przywiozą mi mustanga, bo będę go już mogła prowadzić.
Babcia cieszy się, że wraca do domu.
Joseph jak zwykle czuwa nad nami.
Wszyscy mamy przedkoronacyjną tremę.
Wszyscy, oprócz Grubego Louie.
On świetnie się czuje jako książę.
Chyba zawsze nim był.
Księżniczko, wyjrzyj przez okno.
Witaj w Genovii.