Stuart Little II (2002) OCR 23.976 fps runtime 01:17:42
สจ๊วต ลิตเติ้ล เจ้าหนูแสนซน 2
จอร์จ ตื่นเหอะ
นี่วันเสาร์นะ
ฉันรู้ แต่วันนี้เรามีแข่งฟุตบอลนัดแรก
แข่งบอลเหรอ
ไม่ไหวล่ะ ฉันเริ่มเป็นหวัด ตั้งแต่เมื่อคืนแล้ว
เดี๋ยวก็หายน่า
ไปกันเถอะ รับรองสนุกแน่
เราจะโชว์ลีลาแบบนักเตะแซมบ้า
- ได้แล้วจ้ะ - ขอบคุณฮะ
สจ๊วต เดี๋ยวอย่าลืมกระติกน้ำนะจ๊ะ จอร์จ...
อย่าลืมรองเท้าสตั๊ด
วันนี้คุณสวยเป็นพิเศษเลยนะที่รัก
แหม นี่ขนาดเลอะข้าวลูกแล้วนะคะ
เอาละ อ้าปากจ้ะ อ้าปาก
ได้ยินมั้ยคะ? ลูกพูดว่า "บ๊าบ้า"
ไม่อยากเชื่อเลยลูกพูดได้แล้ว
คำแรกของลูก
บันทึกลูกรักอยู่ไหนนะ? ฉันต้องจดไว้
ผมไม่แน่ใจว่านั่นเป็น "คำพูด" นะ
แหมเป็นสิคะ
ลุงเคร็นชอว์บอกว่าตระกูลลิตเติ้ลทุกคน เริ่มพูดได้ตอน 9 เดือน
อย่างลุงเคร็นชอว์แกก็จ้อไม่หยุด
พ่อแม่จะไปดูเราแข่งมั้ยฮะ
งานนี้ไม่พลาดอยู่แล้ว
เฟร็ดเดอริก...
ลูกต้องแข่งฟุตบอลฉันรู้สึก...
- ภูมิใจ? - เป็นห่วงน่ะ โดยเฉพาะเรื่องที่..
- ผมไม่เป็นไรฮะ - เขาไม่เป็นไร
เด็กๆ ใส่รองเท้าสตั๊ดย่ำกัน ถ้าเผื่อใคร..
โธ่ ที่รัก เขาเป็นลิตเติ้ล ตระกูลลิตเติ้ลทุกคนเป็นนักกีฬา
- ให้ช่วยมั้ย? - ก็ดีจ้ะ
โอเค ไม่หม่ำก็ไม่หม่ำ
สโนว์ มากินเร้ว!
ของกิน? วันนี้ปลาทูน่าหรือปลาเฮอริ่งล่ะ?
หรือจะดีกว่านั้น? แซลม่อนรมควัน
อุ๊ย ขอแซลม่อนเถอะนะ
สโนว์ กินให้อิ่มนะ
- ไงหนุ่มๆ จะไปเตะบอลกันรึยัง - ครับพ่อ
โธ่ถัง กินของตก
เราตกต่ำกลายเป็นปุกปุยผ้าเช็ดพื้นไปแล้ว
วอลเลซ! ลุกขึ้นมา! ตามลูก!
อย่างนั้นแหละ! ไป! ไป! วิ่งลงสนามไป!
ทุกคน กระจายกันออกไปสิ!
ฟุตบอลลีกนักเรียน
จอร์จได้ออกกำลังดีนะคะ
ผมไม่ชอบเลย สจ๊วตคนเดียวที่ไม่ได้ลง
มีเวลาอีกถมเถ
ถมเถที่ไหน? เหลืออีกแค่ 40 วินาที
เมื่อกี้เขาแจกส้มให้เพื่อนๆ ได้ดีไม่มีที่ติ
แจกส้มไม่ใช่งานง่ายๆ เลยนะ
เอาละฉันยอมรับ ฉันดีใจที่เขาไม่ได้ลง ฉันไม่อยากให้เขาเจ็บตัว
แข่งฟุตบอลรุ่นจิ๋ว ไม่มีใครเจ็บตัวหรอก
เออร์วิน เป็นไรรึเปล่า
เจ็บรึเปล่า เออร์วิน
ผมดูเหมือนไม่เจ็บรึไง
มาลุกขึ้น ลุกไหวนะ
ทีมคุณเปลี่ยนตัวดีกว่า
ใช่ ประตูเสมอกัน เหลือ 10 คนก็เอาอยู่น่ะ
มีจอร์จอยู่ทีมเรา 10 คนก็เหมือน 9
วอลเลซ อย่าว่าเพื่อนอย่างนั้น
เอาไง โค้ช
สจ๊วต! ลงมาแทนเออร์วิน!
พ่อฮะ แม่ฮะ ผมได้ลงสนามแล้ว!
สู้เขา สจ๊วต!
ว้าย กลุ้ม
ระวังถูกเหยียบหางกลางสนามล่ะ
อย่าห่วง ผมจะไม่ทำให้โค้ชผิดหวัง
เอาละ ลงไปลุยเลย
วูลฟ์
เอาเลยๆ ไปเร็ว เร็วๆ เข้า
ทางนี้! ฉันยังว่างอยู่!
ฉันเตะเอง ฉันเตะเอง
- ฉันจะไปเอาเขาออกจากสนาม - ที่รักๆ
ผมรู้นิสัยเด็กผู้ชาย ถ้าคุณทำงั้นเขาจะ..
เสียหน้า
เอาเลย จอร์จ!
เข้าไปเอาบอลสิ
ส่งลูกมา เจ้าโง่ ยืนซื่อบื้ออยู่ได้!
จอร์จ เตะ!
ฉันเตะเอง ฉันเตะเอง!
เตะ!
ฉันเอง ฉันเอง!
เย้ ผมทำได้แล้ว!
ผมต้องหัดใส่กระจับแล้วล่ะฮะ
เขาดูตัวเล็กกระจิ๊ดริดในสนาม
ยังกับคนแคระในเมืองยักษ์ อาทิตย์หน้าเขาต้องลงแข่งอีกเหรอ
เราต้องให้เขาโตเป็นผู้ใหญ่
ใครว่าฉันไม่ให้ ฉันให้เขาหั่นกล้วยกินเอง
หั่นด้วยช้อนเนี่ยนะ?
ฉันให้เขาขับรถไปเรียน มีแม่ที่ไหนใจถึงเท่านี้
แต่ให้จอร์จเดินขนาบเขาไปตลอดทาง
แล้วฉันต้องให้โอกาสเขาแค่ไหน
มากกว่าที่คุณให้ตอนนี้
อาจจะจริงของแม่ ฉันไม่น่าลงเตะบอลอีก
แล้วแม่อยากให้นายทำอะไรล่ะ?
วาดรูป หรือไม่ก็เต้นรำ
มันเป็นความผิดฉันเองแหละ
ขอโทษนะที่ฉันเตะนายตุงตาข่าย
ไม่เป็นไรหรอก เฮ้ นายแข่งชนะ มันสำคัญตรงนี้ล่ะ
เปล่า สิ่งสำคัญคือ... ฉันได้เตะบอลอัดหน้าเจ้าวอลเลซ
ศัตรูอยู่ที่ 12 นาฬิกา! ฉันซิวเอง บรู้คลิน!
ถ้าขับได้จริงก็แจ๋วเลยเนอะ
ใช่ แต่มันติดปัญหาอยู่ที่..
แม่
- หวัดดีฮะ คุณนายลิตเติ้ล - ไงจ๊ะ วิล
- จอร์จอยู่มั้ยฮะ - อยู่ข้างในกับสจ๊วต
ขันน็อตให้แน่นก็บินได้แล้ว
หวัดดีจอร์จ หวัดดีสจ๊วต
ไงวิล
อยากพักสักเดี๋ยวมั้ย? ฉันเอาวีดีโอเกมมา
เอาสิ มาเล่นกัน
แล้วเครื่องบินของเราล่ะ?
ฉันจะไปเล่นกับวิลแป๊บนึง นายเล่นกับสโนว์เบลซิ
"เหมียวหง่าวอยู่คนเดียวมันเหง่งหง่าง"
สงสัยต้องทำคนเดียวแล้วสิ
อีก..นิด..เดียว..ก็จะ...
"ปิด-เปิด"
อุ๋ยโหย๋!
เฮ้ เสียงอะไรน่ะ?
เสียงเหมือนเครื่องตัดหญ้า
ในบ้านเนี่ยนะ?
สจ๊วต!!
สจ๊วต! นายทำอะไรน่ะ?
ฉันไม่ได้ทำอะไรมันเลย
ดึงคันเบรคสิ
อ่านคู่มือเร็ว!
มันส์ดีแฮะ พี่ฉันน่าเบื่อชอบเล่นยัดสีเทียนใส่จมูก
คู่มือบอก "ถ้าจะบินขึ้น ดึงคันเร่งเข้าหาตัว"
บินขึ้นเหรอ? ฉันบินอยู่แล้วนะ!
สโนว์เบล หลบฉากไปก่อน
ขอร้อง อย่าชนปุกปุยนะ
มีอะไรกัน?
เปล่าครับ สจ๊วตขับเครื่องบินอยู่ในบ้าน
ขับเครื่องบินอยู่ในบ้าน?!
อย่างน้อยอยู่ในบ้านก็ไม่หวาดเสียวนะครับ
ระวัง!!
ทุกคนหมอบลง!
สจ๊วต
หมอบ!!
- เป็นไรรึเปล่า - เจ็บตรงไหนมั้ย
ผมไม่เป็นไร
ทุกอย่างเรียบร้อยดี
ดีเหรอ? สจ๊วต นายทำเครื่องบินพัง
ขอโทษที่ทำของนายพังนะ จอร์จ
ไม่พัง เอากาวตราช้างทาก็ใช้ได้แล้ว
ไม่ได้นะ ทิ้งไปเลย ของชำรุดอันตราย
ขอบใจนะสจ๊วต
คุณพาเด็กๆ กลับบ้านก่อนนะ ผมกับสจ๊วตมีอะไรคุยกันหน่อย
ก็ดีเหมือนกัน
ไปเด็กๆ กลับบ้านกันนะ
แม่ทำเหมือนผมเป็นเด็กเล็กๆ
แม่จะทำอาหารเที่ยงให้ทาน
แม่รักลูกมากจนยอมให้ลูกมีอันตรายไม่ได้
โธ่ วันนี้ไม่มีอะไรดีเลย
แม่โมโห จอร์จก็ไม่อยากเล่นกับผม
พ่อรู้ แต่หลังเมฆฝนจะมีสายรุ้งอยู่
แล้วเมฆฝนไม่หนักแย่เหรอฮะ
เปล่า มันเป็นสำนวนน่ะ สจ๊วต
ข้อดีของคนตระกูลลิตเติ้ลก็คือ ไม่ว่าจะเกิดเรื่องร้ายยังไง...
โศกเศร้าหรือสิ้นหวังแค่ไหน...
เราก็ยังมองเห็นสิ่งดีๆ ได้ ซึ่งนั่นก็คือสายรุ้ง
ถ้างั้นในเหตุการณ์นี้ สายรุ้งที่ว่าก็คือ..
พ่อช่วยคิดหน่อยซิ ผมคิดไม่ออกเลย
จอร์จเค้ามีเพื่อนใหม่ ลูกก็มีเพื่อนใหม่ได้เหมือนกัน
พ่อสายตากว้างไกลกว่าผม
พ่อเป็นลิตเติ้ลมานานกว่าลูกนี่นา สจ๊วต อีกหน่อยลูกก็มองออกเองแหละ
แต่ตอนนี้ลูกควรเชิดหน้า
ยืดตัวให้สง่า และเปิดใจให้กว้าง
- แล้วไงฮะ? - ค่อยเป็นค่อยไปสิลูก
แคนาดาแยกตัวออกจากสหรัฐก็เพราะ...
ชาวแคนาดารักที่จะอยู่ตามลำพัง
พรุ่งนี้เราจะทวนของเก่านะ วันศุกร์สอบ
เอาอาหารกลางวันที่เหลือออกไปทิ้งด้วย
สามีครูไม่ชอบให้ครูตัวเหม็นซาละเปาเน่า
โทนี่ เลิกเรียนแล้วไปเล่นบ้านฉันมั้ย
โทษทีเพื่อน ฉันมีซ้อมคาราเต้
เฮ้ มาร์ค
ฉันติดเรียนกีตาร์
สจ๊วต ฉันจะไปเล่นบาสที่บ้านวิลนะ
ฉันไปด้วยคนสิ
พวกเขาไม่ได้ให้ชวนนายไปนะ
อ้อ งั้นไม่เป็นไร ฉันก็ไม่ว่างอยู่แล้ว
บอกแม่ว่าฉันเดินไปส่งนายที่บ้านนะ
ขอบใจมากเลย
ได้
เหวอ!
คุณครับ
คุณ
คุณยังไม่ตายใช่มั้ย
เธอยังไม่ตาย!
ขอทางหน่อย ขอทางให้นกเจ็บไปหน่อย!
นี่มันอะไรกัน?
โอย เจ็บปีกจัง
ฉันอยู่ที่ไหน? แล้วเหยี่ยวล่ะ?
เหยี่ยวเหรอ เหยี่ยวที่ไหน?
เหยี่ยวนั่นยังไงล่ะ! ไป รีบเผ่นเร็ว!
แย่แล้ว
ไปให้พ้นนะ เจ้าอีแร้งสกปรก!
จะไปตายไหนก็ไปซะ เจ้าอันธพาล!
ยิ่งด่ามันจะยิ่งยัวะรึเปล่า
อ๊าย! จะเหลือเหรอเนี่ย
ไม่ เราลอดไปได้ ไม่ต้องเบรค!
เธอทำได้แล้ว!
ใช่ ฉันทำได้
แล้วนี่ฉันต้องขอบคุณใครนะ?
โทษทีลืมบอก ฉันชื่อสจ๊วต สจ๊วต ลิตเติ้ล
ฉันชื่อมาร์เกโล่ มาร์เกโล่เฉยๆ
มาร์เกโล่
โห แข็งแรงจังเลย เธอเป็นนักกีฬาเหรอ
ก็ใช่นะ
ฉันเล่นฟุตบอลนิดหน่อย...
ขับเครื่องบินเล็ก...
แล้วก็แข่งเรือ
ปล่อยฉันลงได้แล้วล่ะ ขาฉันเดินได้ ที่เจ็บน่ะปีก
ใช่ จริงด้วยนะ
"กล่องยา"
เอ๊ะ เคยมีพลาสเตอร์อยู่ในนี้นะ
- ใช้ผ้าพันคอก็ได้นี่ - ก็ดีจ้ะ
เข็มกลัดฉัน มัน...
หักตอนที่ถูกเหยี่ยวกระแทกแน่ๆ เลย
มันอยู่ในรังเรามาตั้งแต่ฉันยังเด็กๆ มันอยู่กับฉันมาตลอดชีวิต
ของที่ระลึกอย่างเดียว ที่แม่ทิ้งเอาไว้ให้
ว้า งั้นก็แย่สินะ
ใช่
เอาละ เป็นไง?
ช่วยได้เยอะเลยล่ะ ขอบใจนะ
บอกหน่อยสิ สจ๊วต ลิตเติ้ล เธออยู่ที่นี่จริงๆ เหรอ
จริงสิ ฉันเป็นลูกลิตเติ้ล ฉันเป็นลูกคนกลาง
ลิตเติ้ลคนกลางไง
ดี
แล้วเธออยู่ที่ไหนล่ะ
- ก็อยู่ที่โน่นที่นี่ - เอ๊ะ แปลว่าเธอไม่มีบ้านเหรอ
เคยมี พวกเราอยู่ในกล่อง
ก็ไม่เชิงว่ากล่องหรอก มันเป็นที่คนใช้เก็บเครื่องเพชร รู้จักมั้ย
กล่องเครื่องเพชรเหรอ
ใช่! แบบนั้นแหละ กล่องเครื่องเพชร
มันสวยมากๆ เลย
ฉันทำเธอเสียเวลามากแล้ว ฉันไปดีกว่า มัวโอ้เอ้เดี๋ยวจะมืด
ไม่ เดี๋ยว ไม่ได้สิ เธอยังเจ็บอยู่เลย พักอยู่นี่ให้หายก่อน
แหม เกรงใจจัง เธอให้ฉันอยู่จริงๆ เหรอ
ใช่ ขอจัดที่ทางหน่อย เดี๋ยวมานะ
- นอนเตียงแมวไปก่อนนะ - มีแมวด้วยเหรอ
อ๋อ ไม่ต้องกลัวสโนว์เบลนะ ขนาดแมลงวันเขายังไม่ทำร้ายเลย
แมลงวันหัวเขียวกลิ่นเหม็นตุ๊ยตุ่ย
เลือกกินของดีๆ ยังจะท้องอืดอีกนะ
กินอีกซักหน่อยจะได้หาย
หวัดดีจ้ะ
โทษนะ ไม่คิดว่าเธอจะตกใจ
ตกใจเหรอ? ขอก๊ากทีเหอะ
ได้ยินรึยัง? หัวเราะดังขนาดเนี้ยะ
ขนติดคอ ก้อนเบ้อเริ่มเทิ่ม
ขนติดคอแต่ก็คายแล้วเลียใหม่ แมวเนี่ยน๊า
สโนว์เบล มาร์เกโล่จะอยู่กับเราสักพักนะ
อยู่กับเรา? นายจะบ้าหรือยังไง?
นายพานกเร่ร่อนเข้าบ้านไม่ได้นะ นายคิดว่าที่นี่เป็นโรงเตี๊ยมรึไง
ดูสิ สกปรกมอมแมม
เค้าเปล่าว่านะ, เธออาจเป็นตัวเชื้อโรค
นายจะรู้ได้ไงว่าเธอไม่ใช่เด็กจรจัดหรือโจร รีบไล่ไปเลยไป
หวัดดี มาแล้วจ้ะ โทษนะจ๊ะกลับช้า
- ลิตเติ้ลสูง ลิตเติ้ลต่ำ - ลิตเติ้ลดำ ลิตเติ้ลขาว
เธอพูดอะไรกันน่ะ?
อ๋อ คำทักทายของบ้านเรา
น่าสนใจดีนะ
น่าคลื่นไส้ล่ะไม่ว่า เธอใกล้ระเห็จแล้วอีหนู
คุณแม่ลิตเติ้ลไม่พิศมัยสัตว์ข้างถนน
ถ้าเค้าเห็นเธอ มีหวังเธอโดนซัดแหลก
นกอะไรน่ารักจริงๆ เลยนะ
หรือว่าเค้าจะเกลียดเฉพาะเพื่อนเรา
- ผมเจอเธอ - แค่เจอเหรอ เขาช่วยฉันไว้ค่ะ
จริงเหรอจ๊ะ
- จากเจ้าเหยี่ยวร้าย - มีอะไรกัน?
สจ๊วตช่วยนกตัวนี้ไว้จากเหยี่ยว
เหยี่ยวงั้นเหรอ มันเป็นสัตว์ที่ดุร้าย
ทำไมในเมืองมีเหยี่ยวล่ะ มันมีกฎหมายห้าม เราต้องร้องเรียน
แต่ถ้ามองอีกมุม บ้านเราก็มีฮีโร่ เก่งมาก สจ๊วต
- พ่อฮะ - อะไร?
สายรุ้งหลังเมฆฝน
ความลับของผู้ชายน่ะ
เหรอคะ
ดีจังนะคะสจ๊วตมีเพื่อนใหม่แล้ว
ผมว่าสจ๊วตไม่ได้มองเธอแค่เพื่อน
- หมายความว่าไง - เขามีใจให้เธอ
เขาตกหลุมรักเธอ เขาต้องมนต์เสน่ห์
สจ๊วตน่ะเหรอ เขายังเด็กอยู่เลย
ผู้ชายเริ่มปิ๊งสาวตั้งแต่อายุน้อยๆ นะ
คุณปิ๊งมาหลายคนรึเปล่าคะ เฟร็ดเดอริก
ตอนนี้ก็ยังปิ๊งอยู่คนนึง
ฉันเจียวไข่ให้กินเอามั้ย เอาทาร์ทมั้ย
สจ๊วต ฉันอิ่มแล้ว
อิ่มเหรอ เธอกินอย่างกับนก
เร็วสจ๊วต ได้เวลาไปเรียนแล้ว
วันนี้ผมไม่ไปเรียนฮะ ผมจะอยู่กับบ้านคอยดูแลมาร์เกโล่
ผิดจ้ะ ลูกไปโรงเรียน แม่ดูแลมาร์เกโล่เอง
ข้ามถนนอย่าลืมมองซ้ายมองขวา
ใส่รองเท้ากันโคลนด้วยนะ ชั่วโมงศิลปะ อย่าถือกรรไกรวิ่ง
แม่จะหยิบเป้มาให้
แม่ก็อย่างนี้ล่ะ... รู้นะ
- ฉันก็ไม่รู้เท่าไหร่หรอก - เหรอ
แม่ฉันอยู่ๆ ก็หายออกไป...
จากชีวิตฉัน
งั้นเธอก็อยู่ตัวคนเดียวมาตลอดเลยสิ
- แน่ละ - มันคงน่ากลัวมากเลย
ไม่หรอก มันเป็นการผจญภัย
ฉันก็อยากผจญภัยเหมือนกัน
แต่แม่สั่งให้นั่งวาดรูป
เฮ้ ชีวิตเป็นการผจญภัย แค่เดินพ้นประตู ก็ได้ผจญภัยแล้ว
ไปเร็วสจ๊วต สายแล้ว
สู้เขานะเธอ
การผจญภัยเริ่มต้นแล้ว
เจอยกแรกก็เริ่มจะหมดไฟซะแล้ว
เฮ้ ข่าว! แยงกี้ชนะ!
โอเค ใส่หมวกนะ
พูดซิลูก "เดินกับมามี๊"
"มามี๊"
"เดิน"
ไม่ยอมพูด
ฉันจะพามาร์ธาไปเดินเล่น จะเอาอะไรมั้ย?
ไม่ค่ะ ขอบคุณ
พูด "บ๊ายบายนกน้อย"สิ
พูดบ๊ายบายสิ มาร์ธา "บ๊ายบายนกน้อย"
สดชื่นจัง!
จำกันได้รึเปล่า?
เธอทำฉันกลัว
ไม่กลัวได้ไง ก็ฉันมันคนน่ากลัว
มาร์เกโล่ เจอของบ้างรึยัง เจออะไรมีค่ามั้ย บอกมาให้ฉันตื่นเต้นซิ
พวกเขาไม่ใช่คนรวย แม่มีแหวนวงเดียว เพชรแค่สองกะรัต
เอาน่ะ ได้แหวนก็ยังดี
แล้วพวกเขามีอะไรอีก?
ก็ไม่มาก โดยรวมพวกเขาแค่มีกันและกัน
โถ ซึ้งมากจนอยากอ้วก
ทำไมเราไม่เปลี่ยนไปเอาของที่อื่นแทน
เธอเจาะบ้านนี้ได้แล้วนี่
พวกเขาไว้ใจเธอ...ชอบเธอ
อ้อ หรือจะเป็น...
เพราะเธอก็ชอบพวกเขา
เฮ้ มาร์เกโล่ สารภาพมาเถอะ
เธอปิดฉันไม่อยู่หรอก
ไม่เคยมีใครชวนให้ฉันอยู่ด้วยกันมาก่อน
จริงเหรอ งั้นใครนะเจอนกกำพร้าน่าสงสาร
และช่วยเธอออกมาจากรางน้ำฝน
ใครแบ่งอาหารให้เธอกิน
ขี้เกียจทวงบุญคุณนะ แต่ใครถ่ายทอดวิชาให้เธอ? ใคร?
- ก็นายไง - ฉันเหรอ มิน่าล่ะ!
ถ้างั้นก็รู้บุญคุณกันมั่งซี จำเอาไว้ เธอมาที่นี่เพื่อทำงาน
ไม่ใช่มาเที่ยวเล่น
บ้าน่าฟัลค่อน เวลาทำงานฉันไม่เคยเล่น
หนาวหรือเปล่า
ถ้าอากาศหนาวมากๆ เธอคงบินหลบหนาวลงใต้สินะ
จะว่ากันตามจริง ฉันไม่เคยบินลงใต้หรอก
มันก็เป็นความฝันของฉันนะ
หนีความหนาวเหน็บของเมืองนี้ ไปสัมผัสกระแสลมอุ่น...
ผลหมากรากไม้... พบเพื่อนใหม่หลายล้านตัว
- ได้ยินเขาว่ามันเหมือนสวรรค์ - แล้วทำไมเธอถึงไม่เคยไป?
มันมักจะมีอะไรมาดึงฉันไว้เสมอ
ใช่ มันก็มีอะไรมาดึงฉันไว้เหมือนกัน
ทุกคนคิดว่าฉันตัวเล็กเกินกว่าจะทำอะไรได้
ในมุมมองฉันนะ เธอยิ่งใหญ่ได้หากใจเชื่อ
ใช่ ฉันดีใจนะที่เธอตกลงมาในรถฉัน
แบบว่า.. ฉันไม่ได้ดีใจที่เธอตกนะ ฉัน...
หม่ำป๊อบคอร์นอีกมั้ย
ดีจ้ะ
อะไรน่ะ? เฮ้
เข็มกลัดของฉัน?
ดีแล้วนี่ ทำไม..
ระหว่างทางไปเรียน ฉันผ่านแถวๆ ที่เธอตกลงมา
มันไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร
ฉันไปเจอมันเข้า
แล้วก็คิดว่าจะต่อมันได้ยังไง
แล้วก็ซ่อมให้เธอ
มันก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่ แค่...
โอ สก็อตตี้
1... 2... 3
ดีเหมือนเก่า
ไม่ สจ๊วต ไม่ใช่หรอก
มันดีกว่าเก่ามากๆ เลย
- อยู่กับฉันนะคะ - ตลอดไป
เธอคิดว่าฉันรู้ไม่ทันเหรอ
นายพูดถึงอะไรน่ะ?
ฉันพูดถึงเธอ กับเพื่อนหนูตัวเล็กๆ ของเธอ
พลาดอย่างแรง! เธอไม่ควรผูกมิตรกับอาหารของฉัน
เอาแหวนวงนั้นมาให้ฉัน
ไม่งั้นเจ้าหนูตัวนั้น...เป็นศพ
- มาพ่อล้างให้ - เมื่อคืนคุณล้างไปแล้ว
เพื่อคุณ ผมล้างทุกคืนก็ยังได้นะ
เราจะได้ไม่ต้องเปลี่ยนผ้าอ้อมลูก
แกทำตุ๊กตาตกน่ะค่ะ
ฉันจะ...
- เฟร็ดเดอริก! - อะไร?
- แหวนฉันหายไป - หมายความว่าไง?
ปัดโธ่ มันก็หายไปน่ะสิ
- นี่คุณแน่ใจ? - แน่ที่สุด
เว้นแต่...
ต้องเรียกช่างประปา
มีอะไรเหรอฮะ
แหวนของแม่ตกลงท่อ พ่อล้วงไม่ถึง
เฮ้ ให้ผมช่วยมั้ยฮะ
ผมลงไปได้ ให้ผมลงไปนะพ่อ
- ลงไปไหน? - ในท่อไงล่ะ
ผมเอาแหวนขึ้นมาได้ มันเป็นการผจญภัย
ไม่รู้สินะสจ๊วต ในนั้นมันมืดน่ากลัว
ทั้งเหม็นทั้งเย็น
แต่นั่นแหวนของแม่ และแม่ก็รักมันมาก
นะฮะพ่อ ให้ผมลองดู
โอเค ถ้ามันเย็นมากไป น่ากลัวเกินไป...
รีบบอกเราเลยนะ
ไม่ต้องห่วงฮะพ่อ ผมสบายมาก
- ถ้ากระตุกเชือก เราจะดึงลูกขึ้นมา - ได้ครับ
ข้างในเป็นยังไง?
แฉะ มีเมือกลื่นๆ เกาะเต็มผนังเลย
- มันดูเป็นยังไง? - เหมือนข้างในจมูกนายไง
- ลูกเห็นก้นท่อหรือยัง - ยัง ยังอีกไกลฮะ
ผมเห็นเศษอาหารที่เรากินอาทิตย์ก่อน
แล้วท่อก็ทอดยาวไม่รู้จบเลยล่ะ
ช่างประปาบอก...
มีอะไรกัน?
คุณใส่เสื้อใหม่เหรอ
รู้มั้ยคุณเป็นคนมีรสนิยม เรียบง่ายสง่างาม
มีอะไรอยู่ปลายเชือก?
- เชือกนี่เหรอ - ใช่
อย่าตื่นเต้นนะ แต่มีใครบางคนที่เรารัก
อาสาไต่ลงท่อน้ำทิ้งเพื่อเก็บแหวนให้คุณ
- สจ๊วต? - แม่เดาเก่งจัง
สจ๊วต?! คุณให้ลูกลงไปในท่อน้ำทิ้งเหรอ
เอลินอร์ อย่า อย่าเพิ่งโวยสิ
เราเตรียมการไว้ดิบดี หากเกิดปัญหา... ผมก็แค่ดึงเชือกขึ้นมา...
ตอนนี้คุณโวยได้แล้ว
เป็นไรรึเปล่า ได้ยินพ่อมั้ย!
เร็วๆ ฮะ ผมลื่นใหญ่แล้ว
- เอาเชือกมาอีก - เชือก
แถวนี้ต้องมีเชือกเก็บไว้ซักแห่ง
- เชือกหมดแล้วฮะ - จะใช้อะไรแทนเชือกได้
- สปาเก็ตตี้ - สปาเก็ตตี้ก็หมด
- งั้นใช้มะกะโรนี - มันสั้นเกินไป
- เอามาต่อๆ กันก็ได้ - ไม่ได้
เร็วๆ ฮะ
เกาะไว้ก่อนนะสจ๊วต
- มาร์เกโล่ เธอทำอะไรน่ะ - สจ๊วต ฉันมาช่วยแล้ว นี่ จับไว้นะ
ต่ำๆ ต่ำๆ
จับได้แล้ว
- ลูกปลอดภัยนะ? - เจ็บหรือเปล่า
อย่าทำให้แม่ใจหายอีกนะ
มาร์เกโล่ เธอเป็นเพื่อนที่ดีที่สุดของฉัน
ถ้าบังเอิญมีใครเปิดเครื่องย่อยขยะล่ะ?
ผมไม่ปล่อยให้เป็นอย่างนั้นหรอก
- คุณให้เขาลงไปในท่อ - เขาขอลงไปเอง
ถ้ามาร์ธาขอปีนขึ้นปล่องไฟ...
จอร์จขอลงชักโครก คุณจะยอมเหรอ
เอลินอร์ ผมรักสจ๊วตไม่น้อยไปกว่าคุณ
ผิดกันแต่ว่าผมไม่ได้....
เจ้าอารมณ์? น่ารำคาญ? คุณจะพูดอะไร?
ผมลืมไปแล้ว
ฉันรู้ฉันปกป้องเขามากเกินไป แต่ว่า...
ฉันทนให้สจ๊วตเป็นอะไรไปไม่ได้
ขอโทษนะสจ๊วต
อะไร?
พวกคุณชอบกินเนื้ออบมากสินะ
เจอแหวนรึเปล่า
ไม่เห็นแม้แต่เงา
มีใครเห็นมาร์เกโล่มั้ยฮะ ผมหาทั่วบ้านแล้ว
เธอคงออกไปเดินเล่น หรือบินเล่นแถวนี้มั้ง
ใช่ ปีกจะได้แข็งแรง
ก็เป็นไปได้ แต่ทำไมเธอทิ้งเข็มกลัดไว้ล่ะ
คืออย่างนี้นะ สจ๊วต
มาร์เกโล่เป็นพวกรักอิสระ
เธอคงรู้สึกว่าอยากจะไปแล้วล่ะ
โดยไม่บอกลาน่ะเหรอ
นายจะทำอะไรน่ะ
ฉันรู้ว่าเกิดอะไรขึ้น ฉันว่าเธอถูกเหยี่ยวจับไป
- เหรอ? - ฉันจะไปตามหาเธอ
ไม่ต้องกล่อมฉัน ฉันตัดสินใจไปแล้ว
จะบ้าหรือไง นายออกไปไม่ได้นะ
เพราะฉันตัวเล็กน่ะเหรอ บอกให้นะ คนเรายิ่งใหญ่ได้ถ้าใจเชื่อ!
ถ้าอย่างนั้นฉันจะไปกับนาย
ไม่ๆ นายต้องอยู่บ้าน คอยปิดบังให้ฉัน
ปิดบังให้นาย... ยังไง?
ก็ลองคิดเอาสิ นายฉลาดออก
สจ๊วต เธอเป็นแค่นกนะ
ไม่ จอร์จ เธอเป็นเพื่อนของฉัน
คนที่เป็นเพื่อนของสจ๊วต ลิตเติ้ล เราจะเป็นเพื่อนกันตลอดไป
ถ้าไม่ให้ฉันไปด้วย อย่างน้อยก็พาใครไปด้วยสักคน
สโนว์!
อ๊า! เครื่องเงินอยู่ในห้องอาหาร อยากเอาอะไรเอาไปเลย อย่าเตะฉันนะ
นี่ฉันเอง สจ๊วต
นายน่ะเอง พูดมาให้สวยไม่งั้นเจ็บ
ยังหามาร์เกโล่ไม่เจอเลย
ฉันน่าจะพูดให้จะแจ้ง มันต้องสวยสำหรับฉัน
ฉันจะไปตามหาเธอ นายไปกับฉันนะ
ฟังนะสจ๊วต อย่าหาเรื่องใส่ตัว ซื้อนกแก้วมาเลี้ยงแล้วลืมเธอซะ
ฉันลืมเธอไม่ได้ เธอมีอันตราย ฉันต้องไปช่วย
ฉันเป็นอะไรล่ะ? เป็นผู้ชายหรือ...
เป็นหนู?
เอ่อ...ปัญหาเชาวน์ใช่มั้ยล่ะ
นี่เรื่องสำคัญ นายต้องช่วยฉันนะ
แล้วทำไมฉันต้องช่วยล่ะ?
เพราะเราเป็นครอบครัวเดียวกัน
ถ้าเป็นนายขอ ฉันก็จะช่วย
ถ้านายไม่ช่วย เวลาพ่อแม่ถามหาฉัน จอร์จจะบอกไปว่า นายเขมือบฉันลงท้อง
อะไรนะ?!
หนอย ไอ้หนูจอมแบล็คเมล์!
อู๊วว นายรู้อะไรมั้ย
ใครๆ เขาคิดว่านายนิสัยดี แต่ที่จริงนายไม่ดีเท่าไหร่
ไปเถอะน่า สนุกออก ไปผจญภัยกันไง
เฮ้ คุณแชมป์นักแข่งรถ ช้าๆ หน่อย สปีดเราจะได้เท่ากัน
ฉันหัวใจวายไปจะว่าไง
ฉันเป็นโรคเส้นเลือดหัวใจตีบนะ ไม่รู้โรคอะไร ฉันจำขี้ปากเขามาพูด
จอร์จ สจ๊วต กินข้าว!
กินร้อนๆ อร่อยกว่านะ
พูด "มามะ"
พูด "ปะป๊ะ"
พูดอะไรก็ได้น่า
หวัดดีจอร์จ
สจ๊วตล่ะ?
ออกไปแล้วครับ
ไปแล้ว? ไม่กินอาหารเช้าเหรอ
เขาต้องไปโรงเรียนก่อนเวลาฮะ
เพราะเขาต้องแสดงละครโรงเรียน
จริงเหรอ?
ฮะ เขาเล่นเป็นหนู และต้องซ้อมทุกวันก่อนเข้าเรียน
แล้วทำไมเขาไม่บอกเราล่ะ?
คงลืมน่ะฮะ สงสัยมัวคิดมากเรื่องมาร์เกโล่
จริงสิ
ก็ดีนะ เขาจะได้ไม่นั่งจ๋อย
ผมไปนะฮะ
พูด... "ข้าวบด"
แย่แล้ว มันเป็นลางร้ายแบบในนิทานศาสนา
ผิดกันแต่นี่เป็นคาบิวรถ และฉันไม่ใช่โมเสส
แต่มันก็บอกใบ้ให้เรา...
"ปล่อยคนของเจ้าไปเสีย"
- เราไม่ถอยง่ายๆ - โธ่ ทำไมล่ะ
ถอยน่ะหนุกจะตาย ประหยัดเวลาได้ตั้งแยะ
บอกให้นะสจ๊วต ถ้าคนเรายอมถอยให้กัน สงครามจะน้อยลงไปเยอะ
บิลเก็บเงิน
จอร์จ
หวัดดีฮะแม่
สจ๊วตล่ะลูก?
เขายังไม่ถึงบ้านเหรอ
อ๋อ ผมเพิ่งนึกได้ เขาฝากบอกแม่ว่า เขาจะไปซ้อมละครอีกรอบนึง...
ที่บ้านวิล แล้วจะนอนค้างคืนที่นั่นเลย
ไปนอนบ้านเพื่อน วันธรรมดาเนี่ยนะ?
ก็เขาว่างั้นนี่ฮะ ผมไปล่ะ
ฮัลโหล
เฮ้ย วิล นี่จอร์จนะ ถ้าแม่ฉันโทรไป บอกสจ๊วตอยู่บ้านนายนะ โอเค้?
อะไรนะ? นายรอแป๊บนึงนะ
ฮัลโหล
วิล นี่คุณนายลิตเติ้ลนะ น้าขอคุยกับสจ๊วตหน่อยได้มั้ย
- สจ๊วต? - ลืมเหรอ ลูกน้าไง
อ๋อ สจ๊วต! ตอนนี้เหรอฮะ
ก็น้าโทรมาตอนนี้นี่จ๊ะ
พอดีเขาเข้าห้องน้ำครับ
คงต้องรอสักพักใหญ่ๆ เขาหยิบหนังสือไปอ่านด้วย
- เหรอ แม่เธออยู่มั้ยจ๊ะ - สักครู่นะครับ
- ฉันอำให้แล้ว - แม่ฉันเชื่อปล่าว?
เชื่อ แต่เค้าขอคุยกับแม่ฉันอ้ะ จะให้บอกว่าไง?
อำยกสองสิ นายฉลาดออก
ถ้าฉันฉลาดก็ไม่ต้องยืนเหวออยู่แบบนี้
แม่ไม่ว่างมารับสายฮะ แม่เข้าห้องน้ำฮะ
แต่คนละห้องกับสจ๊วตนะฮะ
- งั้นบอกแม่นะว่าน้าโทรมา - ได้ฮะ
- โล่งไปเปลาะนึง - ขอบใจที่ช่วยนะ
- เออ แล้วนายจะเล่าความจริงได้รึยัง - เรื่องมันอีรุงตุงนัง ติดไว้ก่อนนะ
ลิตเติ้ลสูง ลิ้ตเติ้ลต่ำ
ลิตเติ้ลดำ ลิตเติ้ลขาว
- ลูกๆ กลับรึยัง - จอร์จมาแล้ว
แต่สจ๊วตไปซ้อมละคร และนอนค้างบ้านวิล
- ไปคนเดียวไม่มีจอร์จเหรอ - เขาจะได้โตเป็นผู้ใหญ่ไงคะ
โธ่ สจ๊วต เราเดินตุปัดตุเป๋มาหลายชั่วโมง ฉันก้าวขาไม่ออกแล้ว
นายก็รู้ ฉันไม่ชอบมองโลกในแง่ร้าย แต่ถ้าเดินมากๆ ขาฉันจะพอง
ฉันก็กระดากปากหรอกนะ แต่...
ฉันต้องไปหาที่ชิ้งฉ่อง
เข้าไปฉี่ในซอยสิ
ฉันเป็นแมวบ้าน ลูกผู้ดีมีสกุลอย่างเรา
ไม่แหกปากร้อง "ปวดฉี่!" แล้วก็เที่ยวฉี่ทิ้งฉี่ขว้าง
ยอมรับเถอะ เราไม่มีวันหาเธอเจอ
ถ้าเรารู้จักใครสักคน ที่ชำนาญเมืองนี้
ใช่ ใครสักคนที่รู้จักความโสมมที่ซ่อนอยู่
ฉันรู้จักใครที่สกปรกบ้างนะ?
ถ้ากล้าเข้ามาในร้านฉันอีก
ฉันจะจับตัวแกไปรูด แทนเครดิตการ์ด
อย่ามาขู่กันนะ ฉันจะไปฟ้องสาธารณสุข
ร้านแกจะเจ๊ง แจ้นกลับเมืองจีนแทบไม่ทัน
เฮ้ มอนตี้
สโนว์เบล แกมาทำอะไรแถวนี้?
- เราตามหาแกตาแทบหลุด - มีเรื่องให้ช่วย
สโนว์ แกยังซี้กันอยู่รึเปล่า ฉันกินมันได้มั้ย
- ไม่ มอนตี้ แกห้ามกินเขา - น่านะ
ไม่ได้! เอาละตั้งใจฟังนะ
แกรู้อะไรเกี่ยวกับ นกชื่อฟัลค่อนบ้าง
ฟัลค่อน? อ๋อ มันเป็นจอมวายร้าย อย่าไปเจ๊าะแจ๊ะกับมันเลย
เราจะเจอเขาได้ที่ไหน
นายไม่ควรตามหามัน
นายไม่ควรยุ่งอะไรกับมันเลย เชื่อฉันสิ
มันจะกินนายแล้วอึออกมา ก่อนที่นายจะร้องให้คนช่วยด้วยซ้ำ
เหยี่ยวเป็นนกมหาโหด
มันจะขยุ้มคอนายโฉบขึ้นฟ้าไป สูงจนมองไม่เห็นพื้นข้างล่าง!
แล้วทิ้งนายลงมา พอนายกระแทกฟุตบาท มันก็ดูดน้ำศพเละๆ ของนายเข้าพุง!
สโนว์เบล นายไม่เสียวไส้นะ
อ๋อ ไม่เสียว ฉันมีข่าวดีด้วยละ
ฉันไม่ต้องหากระโถนฉี่แล้ว
แมวฉี่ราด เอาผ้ามาเช็ดที! สโนวี่เอ๊ย
สตู ฟังนะ การผจญภัยมันก็สนุกดี
แต่เราเล่นแล้วก็ต้องรู้จักเลิก
นายคงไม่โง่อยู่เป็นที่โหล่ ในปาร์ตี้ใช่มั้ย
บอกแล้วว่าฉันไม่ถอยง่ายๆ เราต้องตามหาตัวฟัลค่อน
งั้นก็ตามใจ ชีวิตใครชีวิตมัน
เอาละฟัง แล้วก็ฟังให้ดีด้วย
ฟัลค่อนอยู่ตรงข้ามสวนสาธารณะ
บนยอดตึกสูงระฟ้าอาคารพิชกิ้น
มีน้อยคนที่แหยมเข้าไป แล้วได้โผล่กลับมา
เรามาถึงแล้ว สโนว์เบล ที่นี่แหละ
"รายการอาหารพิเศษ"
"แซลม่อน ปลาดุก ทูน่า"
ยั่วน้ำลายกันเหลือเกิน
สโนว์เบล เวลาแบบนี้นายคิดเรื่องกินได้ไง ตั้งใจหน่อยได้มั้ย
ตอนนี้ฉันเครียด เวลาเครียดฉันจะกิน
ฉันรู้ด้วยสัญชาตญาณแมว หากนายเป็นอะไรไป ทุกคนจะโทษฉัน
ป่านนี้บ้านลิตเติ้ล คงรู้ว่าเราหายไป และคิดเอาแฮมสเตอร์มาแทนฉันแล้ว
อย่าห่วง จอร์จปิดบังให้เราอยู่
จอร์จแยกอึกับซ้อสแอ็บเปิ้ลไม่ถูกด้วยซ้ำ
ฉันพูดด้วยความเสน่หานะขอบอก
- ฮัลโหล บ้านลิตเติ้ลครับ - จอร์จ ดีนะที่นายเป็นคนรับ
นั่นใคร? ช่วยพูดเสียงดังๆ ได้มั้ยครับ
จอร์จ นี่ฉันเอง สจ๊วต
สจ๊วต นายอยู่ไหน? เป็นไงบ้าง? เจอเธอรึยัง? เป็นไรรึเปล่า? สโนว์เบลเป็นไง?
เมื่อไหร่จะกลับบ้าน? แม่กับพ่อถามรัวเป็นปืนกลเลย
นายก็รัวแหลก
ฉันมีเวลาจิ๊ดเดียว ฉันอยากบอกว่า เราใกล้จะถึงเป้าหมายแล้ว
โชคดีคงกลับไปทันกินข้าวเย็น, นี่จอร์จ
- ขอบใจที่ช่วยปิดบังให้ฉัน - แน่นอน
แต่นายอยู่ไหนล่ะ?
เอาละฟังดีๆ นะ พวกเราอยู่ที่อาคารพิชกิ้น
โปรดหยอดเหรียญเพื่อต่อเวลาอีก 5 นาที
- สโนว์เบล เอาเศษตังค์มาหยอดตู้ - ฉันดูเหมือน กระเป๋าตังค์คาดเอวรึไง
สจ๊วต นายยังอยู่รึเปล่า
สจ๊วตโทรมาเหรอ
ขอคิดก่อนฮะ...ใช่
เขาอยู่ไหน แม่นึกว่าเขาจะกลับบ้าน
กลับช้าหน่อยฮะ เขากับวิลต้องซ้อมละครอีก
ผมเพิ่งไปส่งเขาที่บ้านวิลน่ะ
หวัดดีคุณนายลิตเติ้ล จอร์จอยู่มั้ยฮะ
- วิล ฉันหาเจอแล้ว - เจออะไร?
- เครื่องคิดเลข - เครื่องคิดเลขเหรอ
วิล ไหนล่ะสจ๊วต?
ไม่เป็นไร แม่รู้เรื่องละครแล้วล่ะ
เราควรเก็บไว้เป็นเซอร์ไพรซ์น่ะฮะ
ฉันต้องบอกแม่ จะได้รู้ว่าสจ๊วตอยู่บ้านนาย เราจะกลับไปบ้านนายเดี๋ยวนี้
อ๋อใช่ ละครจะต้องสนุกมาก
ผมมาเอาเครื่องคิดเลข
- ไปจับเวลาซ้อมน่ะฮะ - มันเป็นละครซับซ้อนซ่อนเงื่อน
- ใช่ ไปกันเถอะ - สวัสดีฮะ คุณนายลิตเติ้ล
จอร์จ มีแข่งฟุตบอลตอนเย็นอย่าลืมนะ
แล้วเจอกันที่สนามฮะ
ฉันปิดไม่ไหวแล้ว ประสาทเริ่มถามหา ฉันไม่เคยโกหกแม่มาก่อน
แม่นายถึงได้เชื่อสนิท
- เฮ้ย เราซวยแล้ว - "เรา" เหรอ
เออ ก็เขาไม่ได้ไปซ้อมละครที่บ้านฉันนี่
"อาคารพิชกิ้น"
นายจะขึ้นไปได้ยังไง ไมตี้เมาส์ ไต่กำแพงขึ้นไปเหรอ
เดี๋ยวฉันก็คิดออกน่า
โชคดีนะสโนว์เบล
นายมีกึ๋น ไอ้หนู
นายมีกึ๋น นายใจกล้า!
แล้วนายก็ยังซ่าส์ระห่ำ
นายมีกึ๋น ใจกล้า ซ่าส์ระห่ำ!
โอเค เดินเข้าไป
ฟัลค่อน คืนเธอมา แล้วจะไม่มีใครเจ็บตัว
เธออยู่นี่รึเปล่า
มีใครอยู่ที่นี่บ้างมั้ย
ฉันอยู่นี่!
ฉันมาตามเพื่อนฉัน มาร์เกโล่ ถ้านายทำร้ายเธอ ฉันจะ...
- แกจะทำไม? - บอกฉันมาเดี๋ยวนี้ เธอยังอยู่ดีรึเปล่า
ทำไมแกไม่ถามเธอเองล่ะ เจ้าหนวด
มาร์เกโล่ วิ่ง!
บินหนีไปเลย ฉันจะคอยกันเขาไว้ ทำไมเธอยืนเฉยอยู่ล่ะ?
จริงใจใสซื่อซะจริงนะ ไหนบอกซิ เจ้าหนู ประโยคนี้คุ้นหูแกมั่งมะ?
"โอ๊ย เจ็บปีก! ฉันบินไม่ไหวแล้วล่ะ"
นายกำลังจะบอกอะไร?
โรคโง่มันหายยากว่ะ เธอต้มแก เธอเห็นแกเป็นเครื่องเล่น
มาร์เกโล่ เขาพูดอะไร?
เชื่อแล้วว่าโง่จัด เห็นของนี่แกอาจจะเข้าใจ
แหวนของแม่ฉัน
ขอโทษจริงๆ นะ ฉันไม่ได้อยากทำร้ายเธอ
แต่มาร์เกโล่...ทำไม?
อย่าจ๋อยไปเลยเจ้าหนู
เซ่ออย่างแกตามเธอไม่ทันหรอก หรือแกคิดว่าตัวแกเป็นคนพิเศษ...
เป็นเพื่อนแท้?
อันนี้ฉันไม่ได้หลอกเธอนะ สจ๊วต
เธอเป็นเพื่อนของฉัน
งั้นไปกับฉันสิ
เธอไม่ไปไหนกับแกทั้งนั้น!
อ๋อ เธอไปแน่
ทีเด็ดแกมีแค่เนี้ย? ฉันจะโชว์ทีเด็ดให้แกดู
อย่าทำเขานะ ฟัลค่อน
ฉันทำซะที่ไหน ฟุตบาททำต่างหากละ
คุยกันดีๆ ไม่ได้เหรอ
ไม่นะ! สจ๊วต!
ปล่อยฉันนะ อย่า! ฟัลค่อน
ถูกขังวันสองวัน ความประพฤติเธอคงดีขึ้น
สจ๊วต ฉันทำร้ายเธอได้ยังไง
เกิดเรื่องร้ายแน่ๆ เลย พวกลิตเติ้ลเอาเราตายแหงๆ
รู้ล่ะ เราจะหาหนูตัวใหม่มาใส่เสื้อเท่ๆ
สอนขับรถสปอร์ต สวมรอยเป็นสจ๊วต
โธ่ ใครเขาจะเชื่อล่ะ เราจะขึ้นยอดตึกได้ยังไงนะ?
หวังว่าเราคงรอดกลับมาเสียใจทีหลังนะ
สจ๊วต ยู้ฮู?
นายอยู่ไหน รีบออกมาให้เห็นหน้าซิ
อย่ากระโดดออกมาจ๊ะเอ๋กันล่ะ
ฉันท้องบึกบึน แต่หัวใจอ่อนแอนะ
มานี่ จี๊ดจี๊ด-จี๊ดจี๊ด
สโนว์เบล เธอรึเปล่า นั่นเสียงเธอใช่มั้ย
- มาร์เกโล่ เธออยู่ไหน - ในกระป๋อง
อ๋อ ฉี่อยู่ ฉันรอได้
เปล่า ฉันอยู่ในกระป๋องสี
เธอไปอยู่ในนั้นทำไม มีอำกันรึเปล่า
ช่วยฉันออกไปที
สจ๊วตอยู่ด้วยรึเปล่าล่ะ
สโนว์เบลจ๋า เขาตายแล้ว
อะไร? สจ๊วตตายแล้วเหรอ
ฟัลค่อนฆ่าเขา
ไม่ เขาต้องไม่ตาย เขา...
ฉันควรเป็นผู้ปกป้องชีวิตเขา
ให้ฉันตายแทนเขาซะจะดีกว่า
พูดจริงเหรอ
เปล่า คนกำลังเศร้าก็พูดไปเรื่อย
แย่จริง เราถูกทิ้งลงมาบนเรือ
เราอยู่บนเรือขนขยะ เราต้องหาทางกลับไป
คุณครับ!
คุณครับ ทางนี้! ผมอยู่ทางนี้ อยู่บนเรือนี่ คุณได้ยินผมมั้ย
ช่วยด้วย!
ผมไม่ควรมาอยู่ที่นี่นะครับ
ผมต้องไปจากที่นี่
ช่วยผมด้วย
ช่วยด้วย!
ริต้าจ๊ะ ฉันมาธุระแถวนี้ เลยแวะมารับเด็กๆ
- จอร์จกับวิลเหรอ - จอร์จกับสจ๊วต
อ๋อ จอร์จอยู่ แต่ไม่เห็นสจ๊วตนะ
เมื่อคืนเขามานอนค้างบ้านคุณ
เปล่า
จอร์จ!
คราวนี้จะรอดเหรอเพื่อน
อยู่แบบนี้แย่ชะมัด
ฉันแค่อยากจะกลับบ้าน
ฉันรู้ เป็นลิตเติ้ลต้องมองเห็น... สายรุ้งหลังเมฆฝน
บางทีฉันอาจไม่ใช่ลิตเติ้ลที่แท้จริง
ฉันเป็นแค่สจ๊วตที่ไร้ความหมาย
สจ๊วตที่ไร้ค่า
สายรุ้งหลังเมฆฝนไม่มีจริงหรอก
แย่แล้ว ฉันทำอะไรอย่างนั้นนะ
เครื่องบินของฉัน
เครื่องบินของฉัน!
สายรุ้งหลังเมฆฝน! นี่ยังไงล่ะ!
- เอาละจอร์จ เขาอยู่ที่ไหน - ครั้งนี้ลูกต้องพูดความจริง
ผมไม่แน่ใจฮะ
จอร์จ เด็กดีต้องไม่โกหกพ่อแม่นะ
แล้วผิดสัญญากับพี่น้องจะดีเหรอฮะ
ลูกผิดที่สัญญากับพี่น้อง ว่าจะโกหกพ่อแม่
ฟังเสียงเขียวๆ ของพ่อนะ...สจ๊วตอยู่ไหน
ผมสัญญาไปแล้วแบบพี่กับน้อง
จอร์จ พ่อเข้าใจ พ่อเองก็มีน้องชาย
แต่ถ้าเขากำลังมีอันตราย ชีวิตเขาย่อมสำคัญกว่าคำสัญญา
จอร์จ เราทุกคนจะรู้สึกยังไง ถ้าเกิดอะไรขึ้นกับสจ๊วต
เขาอยู่ที่อาคารพิชกิ้นฮะ
- พ่อฮะ - หืมม์?
- ผมจะโดนรึเปล่า - ไม่หรอกลูก เพราะลูกจะโดนหนัก
- แม่ฮะ พ่อฮะ ผมเสียใจจริงๆ - ก็น่าอยู่หรอก
สจ๊วตอาจอยู่กลางถนน นอนคว่ำหน้า..
หรือไม่เขาก็ปลอดภัยดี เราไม่ควรจะมองในแง่ลบ
ที่สำคัญ มันไม่ใช่สไตล์ของลิตเติ้ล
ใช่ จริงของคุณ เขาอาจกำลัง... ขับรถคันสวยของเขากลับบ้าน
กำลังยิ้มแย้มแจ่มใส
หนวดเล็กๆ พริ้วไสวไปกับสายลม
- แม่ - ว่าไงจอร์จ
เขาไม่ได้กำลังขับรถกลับบ้าน
ใครทำอย่างนี้นะ?
ถูกทุบพังไปนิดเดียวเอง
ไอ้เหยี่ยวตัวร้ายภัยสังคม!
นับจากวันนี้ไป ฉันขอปฏิญาณเลือด
ถ้าเจ้าบ้านั่นอยู่ที่นี่ตอนนี้ ฉันจะกระชากคอหอยมัน
ฉันจะเอาเล็บข่วนหน้ามัน
สโนว์เบล เขามาแล้ว!
อย่าทำอะไรฉันนะ!
ฆ่านกไปเลย อย่าฆ่าฉัน
ฉันต้องกลายเป็นขี้เหยี่ยวแน่ๆ แล้ว
เออแน่ะ ยัยนกขมิ้นหนีออกจากกรงจนได้
ดีนี่ พาเพื่อนมาเป็นอาหารเย็นให้ฉันซะด้วย
เสียดายฉันไม่ชอบอาหารกระป๋อง
สโนว์เบล ออกมา!
ออกไม่ได้...ติดพุง!
อย่าทำเขานะฟัลค่อน ไม่งั้น--
อะไร เขาจะทำอะไร?
ไม่งั้นทำไม?
ไม่งั้นนายจะเสียแหวนวงนี้
วางมันลง มาร์เกโล่
ฉันเบื่อการทำตามคำสั่งนาย ฉันจะไปจากนาย ฟัลค่อน
คิดดูสิถ้าไม่มีฉัน เธอจะเป็นอะไร!
เป็นอิสระไง
เธอพลาดอย่างแรง! เดี๋ยวฉันจะมากลับเล่นแก ไอ้เหมียว
ไม่ต้องรีบก็ได้
- สจ๊วต! เธอยังไม่ตาย - ตอนนี้
เธอเอาเครื่องบินมาจากไหน?
จากกองขยะ
ไม่น่าถามเลยเนอะ
- เฟร็ดเดอริก เราคงมาทันเวลานะ - คอยดูดีๆ เขาอาจอยู่ตรงไหนก็ได้
เราต้องระวัง ค่อยๆ ก้าวทีละก้าว
นั่นแหละ เราจะต้องทำได้ เย่!
ฉันยังอยู่ ฉันยังไม่ตาย
สจ๊วต นั่นนายใช่เปล่า? พาฉันไปด้วยสิ!
โธ่ แล้วฉันจะทำไง จะลงไปได้ไงเนี่ย
ผมว่าตึกนี้แหละ เลี้ยวซ้าย!
ได้ครับลูกพี่ ไม่มีปัญหา
เฮ้ ดูนั่น สจ๊วต
จอดรถค่ะ
สจ๊วต
ดูเหยี่ยวนั่นสิ ตัวใหญ่กว่าผมอีกนะ
เราต้องช่วยสจ๊วต ไปเร็ว
บ้านลิตเติ้ลมา ฉันรอดแล้ว
รอด้วยซิ นี่ผมนะ
ตามหนูบินตัวนั้นไป
- ได้ครับลูกพี่ ไม่มีปัญหา - เฮ้ลิตเติ้ล โฮลิตเติ้ล
โฮลิตเติ้ล เฮ้ฮ็อตเติ้ล โฮว้อตเติ้ล โววิตเติ้ล
อยู่โน่นไง!
รอดไปครั้งนี้ ผมจะอยู่วาดรูปกับเต้นรำโดยดี
เฮ้ คุณป้า ยืนขวางทำไม หลีกไป!
เขาจี้มาแล้ว!
"ป็อบคอร์น"
โอย จะเหลือเรอะ!
ปล่อยมิเตอร์วิ่งไป
ได้ครับลูกพี่ ไม่มีปัญหา
เขาไม่ได้ยินคุณ
เราหนีเขาพ้นแล้วละ
ขึ้นละนะ
เฟร็ดเดอริก เราช่วยอะไรไม่ได้เลย
เป็นหนูอย่าเหิมเกริม ทาบรัศมีพญาเหยี่ยว
สจ๊วต ดึงคันโยก
ดึงไม่ขึ้น มันติด!
ดึงแรงๆ สิ
มาร์เกโล่ หนีเอาตัวรอดไปก่อน
ไม่ สจ๊วต ถ้าตาย เราก็จะตายด้วยกัน
สจ๊วต บินขึ้น
- บินขึ้น สจ๊วต - สจ๊วต บินขึ้นไป
แกควรอยู่แต่ในรูของแก ไอ้หนูบ้า
สจ๊วต เราบินสู้เขาไม่ได้หรอก
งั้นเราต้องเผชิญหน้ากับเขา
มันอันตรายเกินไป ฉันยอมให้เธอทำไม่ได้
ฉันต้องลองดู แล้วจะกลับมารับทีหลังนะ
หมายความว่ายังไง?
สจ๊วต อย่าไปสู้เขาเลย
หมดเวลาซ่าส์แล้ว เจ้าหนู
เฟร็ดเดอริก เขาทำอะไร?
พวกเขาจะชนกัน
สจ๊วต เลี้ยวไปทางอื่น!
ลาก่อน ไอ้นกโง่
อุ๊บ ขาด
ได้ตัวล่ะ!
เมืองนี้จะมีของดีๆ กินบ้างมั้ยเนี่ย
ขอบคุณ
สจ๊วต เป็นไรรึเปล่า
ไม่เป็นแล้ว มาร์เกโล่ช่วยผมไว้
เราผลัดกันช่วยค่ะ
ลูกเสี่ยงทำอย่างนั้นได้ยังไง
- ลูกเกือบทำแม่หัวใจวาย - ผมขอโทษฮะ
- ลูกหนีออกจากบ้านด้วย - ผมรู้
และยังให้จอร์จโกหกเรา
ใช่ฮะ
แล้วทำไมแม่ถึงภูมิใจในตัวลูกนะ
คุณนายลิตเติ้ล นี่แหวนของคุณค่ะ
แหวนของฉัน
ค่ะ ฉันเป็นคนเอาไป
แต่เธอก็เอากลับมาคืนแล้ว
ฉันดีใจที่ได้เธอทุกคนกลับมา
สโนว์เบล
นายมาแล้ว
ดีจังเลยเธอรอดกลับมาได้
สโนว์เบล แกไปไหนมา?
แกต้องไม่เชื่อว่าสจ๊วต กับ มาร์เกโล่เจออะไรมาบ้าง?
แกน่าจะได้เห็น สองคนนี้กล้าหาญมาก
กลับบ้านกันดีกว่า
แล้วฉันล่ะ? ฉันไม่มีบทบาทเลยรึไง
ฉันสุดจะทนแล้วนะ! ฉันจะยืนงอนอยู่ตรงนี้
นี่! ฉันงอนแล้ว! ทุกคนจะไม่ได้เห็นหน้าฉันอีก
สโนว์ ถึงบ้านแล้ว เอาปลาทูน่ามั้ย
ทูน่าเหรอ ชอบพวกนี้จัง
รอด้วยสิ!
ฉันว่าพวกเขาคงอพยพไปทางใต้
คงงั้น
เธอเคยฝันอยากจะไปไม่ใช่เหรอ แต่ฟัลค่อนไม่ให้เธอไป
ทุกปีฉันได้แต่เฝ้ามอง นกตัวอื่นๆ บินไป
นกที่มีอิสระ
เธอก็มีแล้ว
เราต้องไปอยู่ไกลกันนะ
แต่หัวใจเราใกล้กัน
เอาละ
- รู้ทางแน่เหรอ? เราโทรขอแผนที่ได้นะ - แผนที่พร้อมคูปองส่วนลด
เซาธ์แคโรไลน่า มีร้านพาย ที่อร่อยที่สุดในโลก
ฉันเป็นนก สัญชาตญาณจะพาไปเอง
เธอคงรอเวลานี้มานานแล้วซินะ
ตั้งแต่เกิดค่ะ เพียงแต่...
เพียงแต่อะไรจ๊ะ
ตอนพูดน่ะมันง่าย แต่พอต้องไปจริงๆ
เธอกลัวเหรอ
โลกนี้กว้างใหญ่ไพศาล ตัวฉันก็เล็กแค่นี้
เคยมีคนบอกฉันเอาไว้ "เรายิ่งใหญ่ได้หากใจเชื่อ"
ขอเพียงเธอกางปีก...
ทะยานไป
ฉันจะคิดถึงเธอนะ สจ๊วต
ฉันก็จะคิดถึงเธอ
ฉันจะคิดถึงพวกคุณทุกคน
เธอด้วย สโนว์เบล
ฉันจะไม่ร้องไห้หรอก
ลิตเติ้ลสูง ลิตเติ้ลต่ำ
ลิตเติ้ลดำ ลิตเติ้ลขาว
สจ๊วต
ฮะพ่อ
สายรุ้งคราวนี้จะเป็นอะไร?
ฤดูใบไม้ผลิเธอจะกลับมา
บ๊ายบายนกน้อย
- คุณได้ยินมั้ย - คำแรกของลูก! ลูกพูดแล้ว
- ใช่ลูกพูดแล้ว - ผมรู้อยู่แล้วว่าน้องเก่ง
เก่งตาย! ถ้าตกต้นไม้แล้วลง 4 ขาได้สิ ฉันถึงจะยอมซูฮก