انتظار اومدنت رو نداشتم
نمی دونستم قراره بیای
ما خیلی دوستت داریم
خیلی دوستت داریم
دُگمه های پیرهنتو ببند آندره
! آندره
توی اون بعد از ظهرهای ... حوصله سَربَر و کُند گذر مزرعه
... من خودمو دور از چشمهای نگران ِ خانواده
توی جنگل پنهان می کردم
تا پاهای تب آلودمو با لمس ِ زمین تسکین بدم
و خودمو با برگ ها بپوشونم
مثل گیاه پژمُرده ای ... که از تحمّل وزن ِ
یه غنچه سرخ سَر خم کرده باشه ... آروم می خوابیدم
یعنی ممکنه که اون ریشه هایی که دور و بَرم .... بودند ، همه شون پَری هایی بوده ن که
صبورانه منو در سنّ نوجوانی و در حال چُرت زدن تماشا می کردند ؟
... یا شایدم اون گلدون های قدیمی
روی ایوُون خونه بودن که منو صدا می زدن ؟
! آندره
شایدم تنها فایده ی اون صدا زدن ها
مخصوصاً وقتی که پیام رسان شون
چابک سرانه سوار بر باد حرکت می کرد فقط تباه کردن اون فضا بوده ؟
... وقتی که چُرت من جا افتاده می شد
عین یه میوه ی رسیده می چیدمش با نگاهی شهوانی و روحانی
موعظه های پدرمو به خاطر می آوُردم
که می گفت : " چشم های ما چراغ بدن های ماست
اگه نگاه ما درست باشه جسم مون حامل نور خواهد بود
... ولی اگه نگاه تیره و تاری داشته باشیم
نتیجه ش جسمی افسرده حال و پَکَره "
... پنجره ها
چرا پنجره ها بسته ست؟
"LAVOURA ARCAICA" "TO THE LEFT OF THE FATHER" .:: سمت چپ پدر ::.
«ترجمه و تطبیق متن زیرنویس با اثر » ‫.:: [ HM.Boottimmar7 ] ::.
"BASED ON THE NOVEL "LAVOURA ARCAICA" " .:: بر اساس رُمان مزرعه کُهن اثر رضوان نصار ::.
".:: A FILM BY : LUIZ FERNANDO CARVALHO ::. " .:: فیلمی از لوئیز فرناندو کاروالهو ::.
نگران چیزی نباش برادر
با اون لحن صدای جدّی که دنبالشی
ازم بپرس چه خبرا ؟
... [ یا مثلاً سر چیزی] با من مخالفت کن
بزن ظروف چینی خونواده رو جلوی چشم های من بشکن
وقتی که برای صرف غذا ... یا شنیدن موعظه ها دور میز می نشستیم
: ترتیب نشستن مون اینطوری بود ... پدرمون ؛ سر میز
و از سمتِ راستش به ترتیب ِسن و سال
اوّل پدرو می نشست و بعدش رُزا زُلیخا و هُدی
... و در سمتِ چَپِش ، مادرم ، خودم
آنا و لولا که از همه کوچیکتر بود
... شاخه ی سمتِ راست
خود به خود از روی تَنه رُشد کرده بود
ولی شاخه سمت چپ آسیب دیده بود
انگار سمتِ مادرم ، جایی که شاخه ی سمت چپ شروع می شد ، یه جور ناهنجاری وجود داشت
جوانه ای نو رَسته اما بیمار و خم شده زیر بار سنگین مُحبّت
فکرش هم نمی تونی بُکنی از وقتی که رفتی، ما چی کشیدیم
اگه چهره ی تِکیده ی خانواده رو ببینی بُهت زده می شی
... برام سخته که اینو بگم برادر
ولی مادرمون دیگه نمی تونه اشک و غصه هاشو پنهان کنه
اون به هیچ کس نگفته بود که تو گذاشتی رفتی
اون روز وقت ناهار
تک تک ِ ما جای خالی تو رو
روی صندلیت حس می کردیم
در همون حالی که همراه پدر مشغول ...کار بودیم ، روز به درازا کشید
... به خواهرامون توی خونه فکر می کردیم
که یا توی آشپزخونه مشغول بودن ... یا درحال قلابدوزی توی اِیوُون
یا در حال دوختن یا تمیز کردن انبار
... مهم نیست که دخترها کجا بودند
چون بعد از اون روز دیگه قرار نبود هرگز مثل قبل باشن
خونه دیگه هیچ وقت از شادی اونا لبریز نشد
باید خودت اونجا بودی آندره
باید می دیدی که پدر چه جوری تو سکوت خودش اسیر شده
درست بعد از شام از سر میز بلند شد و رفت بیرون
هیچ کس متوجه کنار کشیدنش نشد
... بیرون خونه وایستاده بود
و با نگاهی پوچ زل زده بود به تاریکی شب
آخرش هم ، وقت خواب که شد ... من رفتم اتاق تو
در کُمُدتو باز کردم و کِشوهای خالی کُمد رو کشیدم بیرون
... تازه اون موقع بود که
به عنوان برادر بزرگتر فهمیدم واقعاً چه اتفاقی افتاده
زَوال خانواده مون شروع شده بود
مدّت ها قبل از اونی که فکرشو بُکنی شروع شده بود
اون موقعی شروع شد که ایمان به شکل بدخیمی ... درون من شروع به رُشد کرد
اون موقعی که اشتیاق من بیشتر از هر کس دیگه ای توی خونه بود
... اونم من
... بچه ای پرهیزکار
که هر شب مدال مریم مقدّس خودمو ... کنار تختم می ذاشتم
و فکر می کردم که خدا هر روز صبح سر ساعت 5 برای عبادت صبحگاهی
بیدارم می کنه
بلند شو عزیزم
بیدار شو
برادرتو بیدار می کنی عزیزم
- قلب من -دِلَک ِ من
- چشمای من - چشمای من
- بَرّه ی من - بَرّه ی من
... قلب من ، چِشم های من
... به محض اینکه بلند می شدم
خدا همونجا پیش روی من بود روی میز کناریم
و اون خدایی بود ... که می تونستم توی دستام بگیرمش
خدایی که سینه ی معصوم من ازش لبریز بود
و عین بادکنی [مشتاق پرواز ] به کلیسا می رفتم..
نوری که در دوران بچه گی مون توی اون خونه داشتیم ، عالی بود
نونِ پخت خونگی ، شیر گرم ... و قهوه ، ظرف کَرِه
به نظرم می اومد که روشنایی خونه مون
وقتایی که از دهکده برمی گشتیم ... حتّی روشن تر هم می شه
... اون شفّافیت
کمی بعدتر پریشونم می کرد
باعث می شد در برابر دنیا گُنگُ و غریب باشم
هر چقدر که پیوند خانوادگی عمیق تر باشه اون ضربه شدید تره
تمام شادی و استحکام یه خانواده می تونه با یک ضربه نابود بشه
تو جنگل های ... پشت خونه
زیر درختان بلند وقتی که شُعاع آفتاب
بازی ملایم و لذت بخشی از سایه ها راه می نداخت
... بعد از اینکه بوی گوشت بریان
دیگه به مشام نمی رسید ، از خلال درختانی که پُر بَرگ تر بودند
لباس هایی که بعد از پهن شدن روی چمن بی حرکت تا خورده بودند
و من کنار کُنده ی درختی تماشا می کردم
مقدّمات دیوانه وار مراسم رقص
مردها و زن های جوانی که با عجله اینور و اونور می رفتن
خواهران من هم به اونها ملحق می شدند ... با رفتاری به سبک و سیاق روستایی
... با جامه های سبک و رنگ ِ روشن به تن
همراه با وعده های عشق عُشاق
که به شکل دلپذیری می دویدند ... و جنگل مملوّ از صدای خنده هاشون بود
اونها ، سبدهای میوه رو می بردن تا بذارن روی سفره های رومیزی
خربزه ها و هندوانه ها با شادی و سرور قاچ می خوردند
و من تصور می کردم به محض اینکه اثر ِشراب ... هیبت پدرم رو کمرنگ کنه
و اون حس شادی درون چشم هاش ...[ ظاهر بشه ]
دوباره مطمئن می شد که ... هیچ چیز در انبار این کشتی نخواهد پوسید [ کنایه از دوام ِسعادت خانواده ]
و من همونطور اونجا می نشستم ... با ظاهری آرام
و از دور طراوت پوست صورت ... خواهرم رو تصوّر می کردم
رایحه ی اسطوخودوسش رو ... لبانِ تو پُر و لطیفش رو
لبریز از شیرینی ، رمز و راز و و بدجنسی نهفته در اون چشمان خرمایی رنگ
... دلم می خواست ناخن هامو توی خاک فرو کنم
و پوشیده با خاک اون زمین نمناک توی اون چاله دراز بکشم
بیا عزیز دلم
بیا با خواهر و برادرات بازی کن
ولم کن مامان
داره بهم خوش می گذره
...[ از میان ] این غبار درخشان ...وقتی که دوباره به گذشته ی دور نگاه می کنم
روزی رو می بینم که پاهام اسیر زنجیر شده بود
... و برای اینکه نگاهم به صورتش نیفته سر به زیر انداخته بودم
و وقتی که خونه رو ترک می کردم ... کوله پُشتیم که پشتم بسته شده بود
روی شونه هام سنگینی می کرد و هر دو مثل دوقلو گام برمی داشتیم
... مثل دو زرده از یک تخم مرغ
... با نگاهی رو به جلو
و چشمانی رو به عقب
همونطور که اونجا نشسته بودم چیزهای زیادی از گذشته دیدم
در اون بعد از ظهر ... از روی نا امیدی تصمیم گرفتم
تا ساکن زُهدان نرم زمان بشم
کی می دونه، می تونستم با ملایمت به برادرم بگم
" ! برو و سلام منو به اهالی خونه برسون"
... بعدش می تونستم درو ببندم
... ودر ظلمت خودم تنها باشم
می تونستم خودمو لای پارچه ی نرمی که روی دیوار پهن بود بپیچم
و در لایه ای از محافظت خودمو تسلیم شراب و بخت و اقبالم کنم
مهمانسرای اسکاتنا صبحانه ، غذا و اتاق
از وقتی که از خونه فرار کردم طغیان درونمو خفه کردم
و قدم به قدم از مزرعه دورتر شدم
و اگه از خودم می پرسیدم که " کجا داریم می ریم ؟ "
[ جواب این بود ] : " همیشه در مسیر برگشت به خونه ایم "
وقتی به مامان گفتم که دارم میام تو رو ببینم
... یه قدم عقب رفت
و چشم هاش از اشک پُر شد
توی چشمهاش حس ترس بود
ای بابا مامان ، خوشحال باش دیگه ... به جای گریه باید بخندی
اونجوری نکن نگران هم نباش
قول می دم با اون فراری جر و بحث نکنم
حالا می بینی چقدر خوشحال می شه خودت بعداً می بینی
مامان ! حالا خودت می بینی که چطور همه چیز
برمی گرده مثل قبل درست ، همونجوری که قبلاً بود !؟
! بَرِش گردون خونه پدرو
به برادر و خواهرات هم نگو که داری می ری
ولی بَرش گردون
حالا می خوام از اون نون شیرینی هایی ... که اون دوست داشت بپزم
و وقتی که داشت این حرفو می زد ، اونقدر با ملایمت بغلم کرد که انگار من جای تو بودم آندره
اینجوری به یه برّه غذا می دن
مامان خیلی پیر شده
مادرم رو دیدم که روی صندلی غلطانش نشسته بود
کاملاً تنها و غرق در رؤیاهای خاکستری خودش
داشت توری رو که به درازنای یک عُمر حول محور عشق و پیوندهای خانوادگی
بافته شده بود از هم باز می کرد
دیدمش که نان کُماجش رو با سادگی شاهانه ای ورز می داد
یک لحظه حس کردم که این تصویر هم ارزش ِ کتابی تاریخی بود
ولی هیچ کس توی خونه به اندازه ی آنا عوض نشده
به محض اینکه تو رفتی ، اون خودشو تو نمازخونه حبس کرد که عبادت کنه
به جز وقتهایی که همینطور بی هدف ... مشغول پرسه زدن توی جنگل نباشه
به طرز عجیبی می ره کنار خونه قدیمی مخفی می شه
هیچ کدوم ما نتونسته اون سکوت زاهدانه ش رو بشکنه
هیچ کس بیشتر از این باعث نگرانی مون نمی شه
من دیگه لب به مشروب نمی زنم تو هم دیگه نباید لب به مشروب بزنی
! فضیلت پدرمون هم ناشی از این شراب نیست
روح این شراب قادر نیست صدماتی که به خونواده ی ما رسیده رو ترمیم کنه
اون بطری رو بذار کنار. جدّی باش ! مساُله ی خانواده ست
مشروب خوردن هیچ مشکلی نداره
! من صرع دارم ! یه آدم غشی اَم
برادرت یه آدم غشیه حالا دیگه تو هم خبر داری
! برو خونه به همه بگو
همین الان برگرد خونه ، اونوقت می بینی که ... چطور در و پنجره های خونه
با این خبر طوفانی محکم بسته می شن
... و شما مردهای خونواده هم
... با جعبه ابزار پدر دوره میفتین تو خونه
تمام پنجره ها رو با ضرب و زور تخته کوب می کنین
... و خواهرامون چی
هیچی ! سیاه می پوشن و دور خونه می دوئن و ناله و زاری می کنن
... عین یه گروه کُر از زوزه و هق هق و ناله
یه رقص خونوادگی توی حبس
... اون ما رو ول کرد و رفت
... با یه دسته روسری تا صورت هاشونو بپوشونن
همه شون یه جا جمع می شن و خسته و مستاُصل ... یه گوشه می زنن زیر گریه
... اون ما رو وِل کرد و رفت
بعدش هم هی بلند تر و بلندتر می ری فریاد می زنی
"برادر ما یه آدم تشنجّیه ! یه آدم غشی جن زده ست "
و به بقیه می گین که من رفتم به خاطر همین غش کردن هام تو یه پانسیون اتاق کرایه کردم
ما باهاش زندگی کردیم ولی خبر نداشتیم
! حتّی یه بار هم بهش شک نکردیم
! حتی یه بار شک نکردیم
اون مارو ترک کرد رفت
ما رو وِل کرد و رفت
! و اونقدر داد می زنید که می خواید خودتونو خفه کنید
ولی باز هم نمی تونید بفهمید که من تو چه تار بد شگونی گرفتار شده م
و خود تو پدرو ! به عنوان پسر بزرگتر خونه ... ممکنه جار بزنی که : آره
" چقدر غم انگیزه که اون از خون ماست " جار بزنین ! ناله کنین
" یه بیماری نفرین شده اونو تسخیر کرده " ! جیغ بزنید
! وای که چه افتضاحی به خونواده ی ما نازل شده
" مگه فرقش با بقیه چیه ؟ " ... و گروه کُر در جواب افاضه می کنن
! شیطان تسخیرش کرده ! شیطان تسخیرش کرده
" خود شیطان تسخیرش کرده "
بعدش تو میفتی جلو و می گی
... چشم های تیره و تاری داره
! شیطان تسخیرش کرده
بعدش هم انگار که توی مجرای فاضلاب تُف بندازین ، می گین
" مگه چه جنایت بزرگی کرده بوده ؟"
" مگه چه گناه بزرگی ازش سَر زده بوده ؟ "
" شیطان تسخیرش کرده " : بعدش هم می گین
" اون لکّه ی ننگ خانواده ست
به خاطر اون محکومیم که در ! شعله های شرمساری بسوزیم"
دیو زده شده
جِن زده شده
و قراره که تا ابد طنین اون صدا رو که : انگار از داخل غاری تو خالی میاد بشنوید که
" شیطان تسخیرش کرده "
... و بعد انگار که توهینی به مقدّسات شده باشه
دستاتونو بالا می برین دستهاتونو می برین سمت آسمون
اون ما رو بی حُرمت کرده
اون باعث نابودی ما شده
گوشتو بگیر پدرو گوشتو بگیر
! انگشتتو بچپون تو اون سوراخی
... و بعد از اون همه گریه و زاری
تموم اون هق هق زدنها و دندون قروچه ها
... می تونی بری سراغ کمد حوله ها
... درشو باز کنی
دنبال اون ملحفه های قدیمی که خیلی با ظرافت ازشون مراقبت شده بگردی
اونوقت می بینی که اون ملحفه ها ... حتّی اونا
... مثل باقی چیزای دیگه تو خونه مون
حتّی اون لباس هایی که به دقّت شسته و تا شده ن مثل همه چیز
و خلاصه تمام چیزهای دیگه توی خونه مون آلوده به حرف های پدرمونن
... اون بود
... اون بود که همیشه می گفت
ما باید با حقیقت شروع کنیم و با حقیقت تمام کنیم
به دستام نگاه کن
نگاه کن
...در عین حال ، پدرم
همون کسی بود که احتمالاً بدون اینکه خودش بدونه چی داره می گه
و به طور حتم ، بدون آگاهی از اینکه ، روزی یکی از ما : اون سخنان رو به کار خواهد گرفت ، گفته بود
به استحکام این درخت ... که در انزوا در حال رُشده نگاه کنید
و به سایه ای که روی گلّه می ندازه
... فرو رفتگی ها
آبشخورهایی که با انشعاب روی این ... مزرعه ی پهناور پدیدار شده
... و با این زبانه ها درست در جایی که
احشام برای خوردن نمک میان ... صاف و صیقلی شده ن
که همین گوشت و پوستش رو تطهیر می کنه
تا حالا حتّی برای یه لحظه کوتاه ... به ذهنت خطور کرده که
دور پیچ ِلباس کثیف ها رو توی حموم باز کنی
هیچ وقت فکرشو کردی که ... شیرجه بزنی توشون
و با دقّت لباس زیرهای هر کدوم از اعضاء خانواده رو جدا کنی ؟
من هر وقت که اونجا کند و کاو می کردم یه تیکه پاره از هر کدوم مون بر می داشتم
هیچ وقت کسی صدای گریه دیگرانو اونجور که من می شنیدم نشنید پدرو
... من از تمام حالات افراد خانواده با خبر بودم
عین کپک های روی سرکه ... با بوی گندیدگی
دیواره های سرد و رگه به رگه زنبیل ِرَخت چرک ها
هیچ کسی عین من دستهاشو اون تو فرو نکرده
هیچ کس تنهایی رو بیشتر از من حس نکرده
... باید از خواب پا می شدی
و توی راهروها پرسه می زدی
تا بتونی به لرزش ها و آه و ناله های ... پشت اون درها گوش بدی
یا به صدای خاموش نقشه های آدم کشی ما
من با جسم تمام خانواده آشنا بودم
من نوار بهداشتی های آغشته به آلودگی سرخ رنگ رو توی دستم می گرفتم
انگار که لباس پاره پوره ی یه آدم تبهکار باشن
هیچ کس صدای وجود ما رو اونجور که من شنیدم ، نشنید پدرو
هیچ کس ما رو اونطوری که من دوست داشتم ، دوست نداشت هیچ کس جز من از مسیری که ما رو به هم پیوند می داد خبر نداشت
پدر بزرگ ما رو به اون مسیر سوق داد
اون مرد پیر لاغر اندام روی چوب مبلمان ما حکاکی کرد
حقیقت اینه که اون بود ... که ما رو راهنمایی کرد
اون راهنمایی بود که از گچ درست شده بود
پدر بزرگ مون به جز دو تا
گودال تاریک تو خالی روی صورتش هیچ چشمی نداشت پدرو
غیر از اون قلاب ساعت طلایی رنگش هیچ چیز دیگه ای نبود که بدرخشه
... از این افکار تسلّی بخش خسته شدم
چشم های دردمند انقباض های عضلانی ملایم
می خوام همه چیز بسوزه
... پاهام
خارهای روی دستهام
... و برگ هایی که جسم چوبی منو پوشونده ن
... پیشونیم
... لب هام
به شرطی که زبان بی مصرفم محفوظ بمونه
برام مهم نیست که فقط ... گریه و زاری باقی بمونه
خانواده مون در حال سوگواری اند
پدرو ، برادر من
اندرزهای پدر ما متناقض بودند
دنیای احساسات و شهوات نامتعادله
افراد پُرشور باید مراقب باشند و ... چشم هاشون رو از دیدن یه چیزهایی محروم کنند
تا بصیرت شون با دیدن چرک قرمز رنگ زنگ زده ای تیره و تار نشه
ایجاد حفاظ ... و در حصار قراردادن جسم به ساده ترین شکل
... این ها از یک طرف شیوه های
... مقابله با ظلمت
و از طرف دیگه، راه جلوگیری از تهاجم و آلودگی نور هستن
از طریق انزوا ، می تونیم از خطرات شهوت گریز بزنیم
... ولی فکر نکنید
که همیشه باید یه جا دست به سینه بشینیم
تا زمانی که زمینی برای کِشت هست کسی توی این خوه نباید استراحت کنه
همینطور تا زمانی که دیوارها باید ساخته بشن
و وقتی به وجود یک برادر نیازی هست
سخن از استراحت گفتن بی معناست
اون موقع هنوز از خونه نرفته بودم پدرو
ولی تو چشم های مادرمون می دیدم که مشکوک شده
: می خواستم بهش بگم
" با من وداع می کنی در حالی که منو نمی شناسی "
: یا می تونستم بگم
" تنها کاری که من کردم این بود که ... نُه ماه در آشیانه ی رحم تو لونه کردم
و سالیانی دراز از موهبت لمس نوازشگر دست ها "و لب های تو برخوردار بودم
" ... برای همینه که دیگه باید برم
برای همینه که باید این خونه رو ترک کنم."
خیلی حرف ها می تونستم به مامان بگم پدرو
ولی فکر کردم که بی فایده ست
... فکر می کردم " بی معنیه ",
... که توی اون دست های آرد اندودش
ساقه ی میخکی از خشم جا بذارم
... با خودم فکر کردم " فایده ش چیه ",
... که پیش بندشو لکه دار کنم ؟
... بند نافمو قطع کنم [ کنایه گسستن پیوند مادری و فرزندی ]
... و سایر برگ ها ( وابستگی ها) رو
... برای همین به جای گفتن اینکه
" مامان تو منو نمی شناسی"
در حالی که دَهَنم خشک و شور بود ... ترجیح دادم که
... جلوی روش دست و پا بسته باقی بمونم پدرو
انگار که اصلاً چیزی نبوده
من نمی خواستم حرفی بزنم و مامان می خواست یه چیزی بگه
: و من فکر کردم
"مامان می خواد چیزی بگه که باید گوش کنم
چیزی که باید با دقّت به گوش جان سپرد"
ولی وقتی چیزی نگفت ... تنها چیزی که شنیدم
... صدای ترک های محفظه ی ظروف چینی قدیمی ش بود
از خلال چشم هاش فریاد نا امیدی مادری در حال زایمان رو می شنیدم
خشک شدن میوه ی وجودش رو زیر نفس گرم خودم حس کردم
ولی کاری ازم برنمی اومد چشم هام تیره وتار بودند
در حالی که حتّی همون موقع می تونستم بگم
" مامان ، تو و من فرآیند تباهی این خونواده رو آغاز کردیم
و حالا زمانش رسیده که ...تا تمام اون ظرف ها و مگس های
داخل گنجه مون رو از پنجره به بیرون پرتاب کنیم."
ولی من که بهت گفتم پدرو ... چشم هام
بیشتر از همیشه تیره و تار بودند
... من ، پسر سرکش
این اون مسیری نبود که در نظر من بود
هرگز به فکر این نبودم که خونه رو ترک کنم
هیچ وقت فکر نمی کردم که در جستجوی هیجانات نفسانی تا دور دست ها برم
برادر عزیز من من از اون اوایل بچگی م می دونستم
که در دنیای بیرون اون خونه چه نا امیدی عظیمی در انتظارم بود
! پدرو الان به سکوت تو نیازی دارم
چشم بندتو بردار
بذار چشم هات حکومت کنند
ملاحظات و دوام خانواده رو فراموش کن
زبون تندت رو به کام بگیر
... لب ها
دَهَنت
... و دندون های پوسیده ت رو تَر کن
تا عُمق شکمت کندوکاو کن
این کیف چرمی رو که دور کمرت بستی پُر کن
بذار جرعه های شراب از روزنه های وجودت سرازیر بشه
این تنها راه تحسین زشتی هاست
... اوه برادر
انگار بالاخره همدیگه رو درک می کنیم
می بینم که التهاب دَهانت برطرف شده
و شیرینی شراب تو چشم هات جاریه
بیا بگیرش تو دستت
این روبان کثیفو لمسش کن
این تیکه پارچه باقی مونده اکستنش ناخن های قرمز
اولین فاحشه ی منه
... چه شرم عجیبی
پسرک لرزون بیچاره
... چه چهره ی پاکی داری
و چه بدن تمیزی
... چقدر حیفه که
که یه پسری با یه هلو اون پائین ِش
با سینه ای صاف و برهنه
... اینطوری روی تخت داره می سوزه
و انگار که گُر گرفته
اینو بگیر
هر چی ازم خواستی ببر
این روبان کثیف کوچولو رو با خودت ببر
! بعدش برگرد روی طاقچه قدیس کوچولوی من
! قدیس کوچولوی من
پیش اون زن بود که همدلی رو تجربه کردم پدرو
اوه برادر ! من روی زمینی شعله ور پوشیده از نارنگی دراز کشیدم
یعنی عین یه بچه، تسلیم عیّاشیِ توت های کُشنده شدم
یا شایدم آرامشی چند روزه بود ... که سراغم اومد
تا جسم منو در خوابی طولانی روی تشکی نرم از الیاف دراز کنه ؟
شاید هم این خواب ِسبک ِمتفاوت، زودگذر بوده ؟
که باعث شد ناخن هام چرک و پاهام کِرِخت بشه
شپش ها ردِّ خودشون رو لابه لای موهام جا بذارن
و مورچه ها زیر بغلم آشیونه کنن ؟
یا شایدم این چُرت دوباره ، خوابی زودگذر بوده
تا روی سرم تاجی از پروانه بذارم
و لاروهای چاق وچلّه از روی نافم جوونه بزنن
در حالی که پیشونی سَردم پوشیده از حشرات
و لب های بی رمقم سوسک های شاخک دارو می بوسیدند ؟
... اینچنین خواب آلودگی ای
... اینچنین رِخوتی
! چنین کابوسی از دوران بلوغ
اون چه جور سنگ و صخره ای بود که روی جسمم سنگینی می کرد ؟
سرمای مرموزی در این آتیش هست
روزی منو به کجا خواهند بُرد ؟
... لوحی سفید رنگ
و گرد وغباری کم رنگ
... کشتزاری خاموش
... زنبق ها و درختان سرو بلند
گریه هایی با صدای بلند ! در رثای بدنِ ِجوانِ من
یه خُرده به اینا پناه می برم که لالایی خوابِ منن
چشمهامو با این اُرکید پژمُرده پَروار میکنم
با این دستنبند ... و این جورابهای صورتی
همه ی این خُرده ریزها ... که با پولهایی که از بابا می دزدیدم می خریدمشون
همه شونو توی این جعبه مخفی کردم ... تا یه روزی دوباره درشون بیارم
و روی زمین پهن شون کنم : در حالی که با خودم فکر می کنم
! چه نوجوانی دراز مدّتی بود
اینارو با خودت ببر پدرو ... تموم این آشغالا رو ببر خونه
و براشون بگو که داستان پسر و برادرش چطور گذشت
بعد ، شبی گرم رو طلب کن با ماهی سَمین در آسمان
خواهرامون رو دور هم جمع کن
... بگو که لباس هایی از چیت موصلی نازک در بَر کنند
و صندل های بنددار بپوشند
روی گونه های رنگ پریده شون رُژ سرخ بمالن ... با سایه های سبز پُشت پلک ها
و مژه هاشون سیاه به رنگ ذغال
بازوها و گردن برهنه شون رو با زیورآلات آراسته کنن
گوشواره هایی که با مُهره های ارزون با طرح عاجه بندازند
تا لاله گوششون رو زخمی کنه
... و رفتارهای نفسانی فراموش نشه
اینکه چاک سینه رو بیرون بندازن یا یه قسمتی از روناشون رو
با تصور اینکه جاذبه ی کُشنده ی پابندهاشون
... چه اثر تحریک کننده ای روی اون لب های سرخ شهوانی داره
و جریانی غلیظ از مایعات کُشنده
! با خودت ببرشون پدرو ! تمام این خرت و پرت هارو با خودت ببر خونه
و وقتی رسیدی خونه با وقار اعلام کن
" اینا از طرف برادرتونه " ولی در استفاده از اونها دقت کنید
" به جبران موعظه های پدر ... برادر ناجورمون ، همراه با هدایا
چیز دیگری رو هم حواله کرده پوزخندی سنگین همراه با تحقیر و تمسخر "
! زودباش اینارو بذار تو کیف
... [ گاهی] همینطور که مشغول وارسی وسایل خونه
... و لباس های خانوادگی بودم
صداهای پراکنده و خفیف از اون گودال به گوشم می خورد
از جوشیدن آب زلال از عمق زمین حیرت زده نبودم
در حال واماندگی کنار می کشیدم
و پس از تقلایی نفس گیر عقب نشینی می کردم
و از میان انبوه کارهای روزمره ... یکی یکی می کشم
: معیار مقدّس حاکم بر رفتار ما
افراط : ممنوع است
غیرت : از واجبات است
... و با توجه به محکوم بودن هرگونه شرارت
هر عمل حرامی که تهدیدی برای کار ما تلقّی می شد
به صرف تقیبیح و موعظه های مداوم ممنوع اعلام می شد
و من دوباره از طریق حالت چهره و اخم و تَخم ها پیام نهفته رو درک می کردم
و همچنین از روی آزُردگی های پنهانی که باعث برافروختگی گونه ها می شد
و از روی عذاب جانکاه ناشی از حرف های یک آدم غرغروی بخیل
... و نظم و انضباطی غالباً خشن
تازه مدرسه ی صنیع دستی کودکان هم بود
... که ممنوع کرده بودند
چیزی رو که با دست های خود ما ساخته شده بود حق نداریم از جایی دیگه بخریم
و سخت ترین قانون که می گفت ... نون مصرفی خونواده
حتماً باید در مزرعه خودمون خمیرگیری و پخته می شد
هرگز نشد روی میز ما نانی باشه که تو خونه ی خودمون پخته نشده باشه
و وقتی هم نوبت غذا می شد
... که دست بر قضاء روزی سه بار بود
ما آئین پرهیز مخصوص به خودمون رو داشتیم
و بیشتر از هر جای دیگر دقیقاً روی همون میز غذا بود که
با سرهایی خمیده به سمت پائین !!! درباره عدالت ، چیزی یاد می گرفتیم
بجنب دیگه برادر
! چشم هاتو باز کن ! ذوق داشته باش
دستای منو بگیر
بیا بریم
روزی روزگاری مَرد گرسنه ای بود
کی اونجاست ؟
از کجا اومدی ؟
... نمی دونستی که
اگه به درگاه خداوند دعا کنی هر چیزی که بخوای به دست میاری ؟
! ای ارباب ای صاحب به نام خداوند از شما تقاضای صدقه دارم
اینقدر گرسنه ام که در حال فروپاشی اَم همینجا بمون مَرد بیچاره
می خوام که همراه تو غذا صرف کنم
باشد که نمک سفره ی من باشی
خداوند شما و مادر پرهیزگارتون رو حفظ کنه
... مرد گرسنه به خود می پیچید
صاحبخانه با خود فکر کرد که ... که لابُد مَرد فقیر باید آدمی بُردبار باشه
با توجه به اینکه در مواجهه با یک فرد صاحب جاه
هیچ نشانی از خشم از خود بروز نداده بود
میهمان عزیز من ... خونه ی من خونه ی خودته
و سفره ی من سفره ی خود توست بنابراین اینجا رو خونه ی خودت بدون
تا زمانی که سیر بشی بخور
نظرت درباره ی این نان چیه ؟
این نون خیلی مرغوب و باکیفیته
هرگز نانی به این خوبی نخورده بودم
نظرت درباره ی غذاهای لذیذی که سمت چپت هست چیه ؟
نظرت راجع به این چلو گوشت همراه با خلال بادام چیه ؟
یا راجع به این کتلت های گوشت برّه
نظرت درباره این رایحه ی معطّر چیه ؟
... این رایحه آدمو مست می کنه
همینطور هم نحوه ی ارائه ی اون
و خوشبویی الهی ای که داره
حالا وقتشه که یه چیز عالی از دست خودم بچشی
باید به دقّت بجویی
! عالیه
دِسر رو بیارین
باید که خودمون رو شیرین کنیم
بخور بخور هیچ آدابی و ترتیبی مجوی
از این انجیرها هم بخور تازه از درخت چیده شده ن
بیا بخور . نوش جان
خداوند نسبت به بندگانش رحمان و رحیمه
دیگه سیر شدم آقا بیش از این نمی تونم بخورم
عجیبه . وقتی از راه رسیده بودی ... خیلی گرسنه بودی
حیرت انگیزه که به این زودی سیر شدی
مهم نیست. برای من افتخاره که میهمان سفره ی من بودی
آه ...ما که هنوز نوشیدنی نخوردیم
چه شراب بی نقصی
... سرانجام بعد از سال ها جستجو در سراسر جهان
... مردی با روحی نیرومند پیدا کردم
مردی با شخصیتی محکم ... که بالاتر از همه چیز ثابت کرد
صاحب والاترین فضیلت شناخته شده برای بشره
صبر
از الان به بعد به خاطر شخصیت ملایمت
در این عمارت بزرگ بدون سَکَنه ساکن خواهی شد
.. و می تونی مطمئن باشی
که هرگز سفره ی تو خالی از نان نخواهد بود
... در اون لحظه، خدمتکاران نان آوُردند
نانی واقعی . و اون مَرد به پاداش صبری که داشت
از اون پس هرگز گرسنه نموند
آخه چطور مردی که ... نانی رو بر میز غذای خود داشت
... و نمکی که لازمه ی سفره ست
و گوشت و شراب می تونه داستانی درباره ی گرسنگی یک مرد بگه ؟
چطوریه که پدر هر بار این داستانو می گفت
... بسیاری از چیزها رو از قلم می نداخت
...قدرتمند ترین حاکم جهان
اعتراف کرد ... که بعد از این همه سال جستجو
مردی با روحی محکم و استوار
... و پندار نیک یافته بود
که بالاتر از هرچیز صاحب والاترین فضیلت انسانی بود
بُردباری
ولی پیش از اینکه بتونه تحسینش ... رو نسبت به میهمانش به زبون بیاره
... پدرمون نگفت که مرد فقیر گرسنه
با اون نیروی حیرت آوری که زاده ی گرسنگی بود
! ضربه ی شدیدی به اون پیرمرد ریش سفید وارد کرد
! ای ارباب ظفرمند من
... می دونید که من بنده ی خدمتگزارم
... سر سفره ی شما نشستم
و در ضیافتی از غذاهای لذیذ که در شاُن و جایگاه شاهان بود ، میهمان شدم
و به عنوان مزه مقداری از شراب کهنه ی شما رو چشیدم
حالا چه انتظاری می شه از من داشت ارباب ؟
شراب در سَرم رخنه کرد
بنابراین وقتی که دستمو ، رویِ ولی نعمتم بلند کردم
... نمی شه منو به خاطر کاری که کردم مسئول دونست
! ناشکیبایی هم گاهی بجاست
برای بیقراری آدم ها هم حقّی متصورّه
! بُردبار نبودن هم گاهی بجاست
من 17 ساله ام
... و در سلامت کامل
می خوام کلیسای خودمو روی این صخره بنا کنم
کلیسایی رو بنا می کنم ...که متناسب با نیازهای خودم باشه
کلیسایی که بتونم پابرهنه واردش بشم لخت و عور مثل روزی که به دنیا اومدم
می خوام که پیامبر تاریخ زندگی خودم باشم
... به جای چشم دوختن رو به آسمون
می خوام که با اطمینان به میوه های زمین نگاه کنم
! و از پس این کار هم برمیام
! می تونم
! می تونم پیامبر [راویِ] تاریخچه زندگی خودم باشم
! از پسش برمیام
! می تونم
! می تونم پیامبر تاریخ خودم باشم
! میتونم
توان اینو دارم که پیامبر تاریخ شخصی خودم باشم می دونم که می تونم
! می تونم
«ترجمه و تطبیق متن زیرنویس با اثر » ‫.:: [ HM.Boottimmar7 ] ::.
... تا روزی که
... نَفَسی مرگبار
... به حد و مرزهای به دقّت مُهر و موم شده ی ما هجوم بیاره
... و به محیط خونه ی ما رخنه کنه
و حیله گرانه از خلال شکاف ها میانِ ِ ... درها و پنجره های ما سرک بکشه
تا ناغافل، یکی از اعضاء خونواده ی ما رو گرفتار کنه
... هیچ دستی در خانه ی ما
حق نداره مُشتش رو روی برادر مصیبت زده ی خودش گره بزنه
بیایید هر کدام ما
... صادقانه تر از همیشه
مراقب برادر گرفتار خودمون باشیم
و محبت هر کدام از ما باید که به این برادر نیازمند تعلّق بگیره
... هر کدام از ما رایحه ی مُضرّ ِ
... اون برادر رو استنشاق خواهیم کرد
و دل های مهربان ما مرحم زخم های او خواهند بود
و لب های ما به ملایمت ، موهای ژولیده ی او رو خواهند بوسید
برای اینکه عشق در میان اعضاء خانواده متعالی ترین شکل از بُردباری یه
از طریق همین اتحاد خانوادگیه که ما
می تونیم به اصولی که بهش معتقدیم نائل بشیم
... و گهگاه
... از خلالِ نیازهای ضروری که داریم
هر کدام از شما باید وقت بذارید ... و در حالی که یک پای خودتون رو
روی زمین گذاشتید ... روی میزی بنشینید
... بعدش در حالی که خم شدین
... آرنجتون روی روی زانو بگذارید
...بعدش دست روی چونه بذارین
...و با خمیدن سر به پشت دست
و با چشمانی مهربان حرکت خورشید رو نظاره کنید
... و بارش ِباران
... و وزش بادها
... و با همان چشم های مهربان
...نظاره گر اعمال نفوذ مرموز زمان باشید
که از میان سایر اسباب ... ماهرانه دگرگونی ها
... رو مدیریت می کنه
و هرگز ... طرح های پرپیچ و خم
و ژرفش رو زیر سؤال نمی بره
همونجور که هرگز دشت های صاف و هموار رو ... زیر سؤال نمی برید
یا همونطوری که ردّ ( دنباله ی) پر پیچ و خمی رو که ... چوپان در چراگاه ترسیم کرده زیر سؤال نمی برید
... چون که گاوها
همواره به سمت آبشخور در حرکت اند
گاوها همیشه به سمت محل آب می رن
صبر ، فضیلتی ورای تمام فضیلتهاست
... آنکس که نا اُمید است ، اهل خرد نیست
و آنکه اهل تسلیم نیست، احمقی ست
... من دیوانه ام و مجنونم
... خدایاا
... من به سبب این انگیختگی ( آتش شهوت) خطایی نخواهم کرد
... در این حال شهوانی
... در این حال سرسام و آشفتگی
... باید با حبّه ی انگور براش دام پهن می کردم
دنباله ای پرپیچ و خم از انگورها ... تا بالای پله ها
و باید لبه ی پنجره ها انار تازه می گذاشتم
باید تاج گلی از گُل های رنگارنگ درست می کردم
... باید روی نرده های قدیمی ایوان می دویدم
... سفید ، سفید
... صورت سفیدش
! آنا
... زمان
...گاهی ملایم
و گاهی همچون عذابی بی رحمانه
شیطانی مُستبد که همه چیز رو تحت تاُثیر قرار می ده
این زمانه که همیشه درباره همه چیز تصمیم می گیره چه حالا و چه تا ابد
برای همینه که من از روی ترس در برابر زمان سَر تعظیم فرود می آرم
و اغلب لنگ در هوا ( سرگشته) از خودم می پرسم
دقیقاً در کدامین لحظه ی خاصه که تغییر فرا می رسه ؟
کدوم لحظه ؟
کدوم لحظه ی وحشتناکی ، اون خیزِ(جهشِ) تغییر رو نشان خواهد کرد ؟
کدامین تندباد ؟
کدامین سرانجام ِ هم پیمان با آسمان ما رو به غایت خودمون خواهد بُرد ؟
همان حد و مرز نهایی ... که در آن همه ی چیزهای بی ارتعاش
... که دیگه جزیی از این زندگی روزمره نیستند
در اعماق حافظه ی ( خاطرات ) ما جان می گیرند
معجزه ای کن ای خدااا ! معجزه ای کن
بگذار این دست مثل من نَفَس بکشه. آه خدااا
و در ازای این ، با وجود فقدان ایمان، وجودم رو تسلیمت میکنم
! به من اجازه بده این حال ِشهوت رو زندگی کنم
! معجزه ای کن
و به نام تو برّه ای از رَمه ی پدرم قربانی می کنم
یکی از اون برّه هایی که در سپیده دمانِ ِآبی فام مشغول چریدن اند
برّه ای در هنگام شبنم ِ سحرگاهان بره ای چاق و چابک و وحشی
معجزه ای کن ! خدایااااا
! و من در عوض زندگی خودم رو تقدیم می کنم
چه شراب ها که دو تایی بنوشیم
و مست بشیم مثل بچه ها
... پابرهنه از تپه های شیب دار بالا می ریم
... و دست در دست هم
! دوتایی ، دنیا رو به آتیش می کشیم
! مال منه
کبوترهای حیاط خونه ی ما آزاد بودن که پَر بکشند
اونها به سفرهای دور و درازی می رفتند ولی همیشه برمی گشتند
برای اینکه جز عشقی که با هم مبادله می کردیم باقی چیزها مهم نبودند
کبوترها به دوردست ها پرواز میکردند و من می توستم اونها رو روی بام خونه ها ...
در بین کبوترهای بی صاحب تشخیص بدم ... و امیدوار بودم که
روزی اون ها هم به باغ بزرگ من بیان
قضیه ، « آنا » بود ، پدرو
آنا بود
من گرسنه ی وجود آنا بودم
بیماری من آنا بود
جنون من آنا بود
... نَفسم
... تیغه ی تیزم
و خُنکای دلم
... نَفَسم
... مایه ی عذابم
برادر دیوونه هه من بودم
برادر افسردهه من بودم
من بودم اون برادر فاسد بوگندو
اونی که روی پوستش ردّی از لُعاب ِ( لجنِ) عبور حلزون بود من بودم
منم که پوست تنم از آب دهان(بزاق) شیطان پوشیده شده بود
زود باش پدرو ...لَگن رو برام بیار
همونی که وقتی بچه بودیم توش حموم می کردیم
... آب گرم بیار
... گِل ِ سرشور
... لیف زِبر ِ تَن شور
و حوله ی کُرکی سفید رنگ
... بپیچونش دورم
منو بگیر توی دستات
و موهای زجر کشیده مو خشک کن
بعدش دستتو بلغزون پشت گردنم
تو باید اینکارو بکنی پدرو
... تو
تویی که اولین کسی بودی که مادرمون رو باز کرد [ از مادرمون به دنیا اومد ]
... تو
تو که از هاله ی قداست یک برادر بزرگتر بودن برخورداری
آنا بود
به خاطر آنا بود
مساُله ، آنا بود
قضیه ی من آنا بود
... آنا
وقتی دیدیم که برادرم ... صورتشو با دستاش پوشونده
برام عین روز روشن بود که دنبال جان پناه می گشت
شک ندارم دنبال ریسمان محکمی بود که بتونه بهش چنگ بزنه
حتماً می تونستم فریادهای کمک خواهی ش رو بشنوم
ولی وقتی که ناگهان به طرز عمیقی ساکت شد دیگه شده بود عین پدرم
در عین حال به این فکر می کردم که شاید ... این یه جور تمرین بُردباری باشه
.. ازاون نوعی که مثلاً در سرگشتگی ها (گمراهی ها)
از راهنمایی خواستن از متون ِ بزرگان [ دین] ... صرفنظر می کنیم
... همون متون ِ شریف اجدادی
ولی در اون حال خلسه ی من ... درد برادرم دیگه هیچ اهمیتی نداشت
احترامی که برای متون مقدّس کهن داشتم هم دیگه کارساز نبود
باید با خشمی دیوانه وار فریاد می زدم .... که در دیوانگی من
به مراتب، دانایی بیشتری از خِرَد پدرم نهفته بود
فریاد می زدم که بیماری من خیلی بیشتر از سلامت خانواده ، به کارم اومده بود
باید داد می کشیدم که : راه درمان من هرگز در هیچ کتابی ذکر نشده
ولی درمان دیگری هم بود خودم
... من هیچ علمی جز علم خودم رو به رسمیت نمی شناختم
و همه چیز صرفاً به دیدگاه ها بستگی داشت
از همه چیز گذشته، این فقط دیدگاه خودم [ از ماجرا] بود که معنایی در بَر داشت
می خواستم بهش بگم که این فقط یه آدم سیره که
فضیلت بُردباری رو با حس گرسنگی دیگران به آزمایش ( چالش) می کشه
... باید تمام اینهارو با کلماتی متناسب می گفتم
و اون میز موعظه گری رو زیرو رو می کردم
تا گیره ها و پیچ ومُهره ها نابود می شدند
و تعادلی متفاوت ایجاد می شد ...که بشه نیروی درون رو جمع کرد
و بشه بالاتر و بالاتر صعود کرد
تا که فقط بتونم عضلات پنهانمو سفت کنم
و دیو درونم رو به یکباره از نو کشف کنم
...سُم ها ، آراواره ها و شاخهام رو
و اینکه بگذارم تا روغنی چرب تمام تن ... تراش خورده ام رو در بر بگیره در حالیکه به تاخت می رفتم
با یال و کوپال آراسته به پَرَم که مثل پَری در پرواز بودم
در حالی که با پنجه ای به قوس و کمان به شکم نرم جهان قدم می گذاشتم
... تا از این علفزار ، دانه ای گندم برداشت کنم
و بُرشی ضخیم از خشمی آغشته به شراب
من من ِ مصروع
من ِ مصروع دیوانه ی تسخیر شده
من ِ گرسنه دل که در میان سخنان تشنّج آور خودم غَلت می زنم
من : روح درون شعله
پرده ی ورونیکا ... و فوّاره ای از گِل و لای [ veronica cloth: پرده یا نقاب ورونیکا . از یادگارهای مقدّس مسیحیت در بردارنده چهره عیسی مسیح که بدون ابزار و از طریق معجزه به روی آن نقش بسته است ؛ مشهور به ورنیکل ]
در حال مخلوط کردن ، نام نَمَکین خواهرمون ... در این آبگوشت روان
نام مُنحرف آنا
چه لرز ِ تنی !؟
... اون همه خورشید
چه درد و عذابی
و آنا همونجا در کنارم بود
حضورش بی نهایت ضروری بود
فکر می کردم ، هر چند وقت یکبار ... عین دو تا بچه
می تونیم آشوبگرانه دو تایی بخندیم؟
...در حالی که هر کدوم شاش ِمون رو
می پاشیم روی بدن همدیگه
و حسابی خودمون رو خیس می کنیم درست عین کاری که چند لحظه قبل کردیم
... و با زبونامون می ریم تو کار هم
و بزاق مون رو با هم مخلوط می کنیم
و صورتامون رو که از اشک چشامون خیس شده ... به هم دیگه می چسبونیم
گونه به گونه
... با این فکر که از گرد و خاک ساخته شده بودیم
و هر چیزی در وجود هر کدوم مون ... توی اون یکی مون جوونه می زد
با آبی که یکی مون از اون یکی دریافت می کرد
و عرق تنِ یکی مون به جای اون یکی
... وقتی که دوباره دستم به علف های خشک خورد
چشمهام هنوز بسته بودند
آنا رفته بود
اونموقع ها هنوز نمی دونستم که عشق ... به مراقبت ( حمایت) نیاز داره
نمی دونستم که چیزی به عنوان آرامش ابدی وجود نداره
همونطور که هیچ جامی هرگز بدون ردّی از زهر نبوده
آنا
! آنا
آنا اگه تو اینجایی ! لطفاً جواب بده
! جوابمو بده
عاشقتم آنا
من عاشقتم آنا
گوش کن آنا من فقط دنبال همین عشقم
اتفاقی که بین ما افتاد ، یه معجزه بود خواهر نازم
تازه کشف کردیم که بدن هامون چقدر خوب با هم جورن
از طریق همین وصال ... کودکی مون می تونه رُشد صحیحی داشته باشه
بدون اینکه لازم باشه غم و غصّه ... بازیچه هامونو بخوریم
و جای هیچ حسرتی برای گذشته مشترکمون نمی مونه
ولی مهم ترین چیز اینه که فهمیدیم
... که ما تو خونه ی خودمون به این کمال رسیدیم
... همونطور که پدر می گفت
خوشبختی فقط از طریق خانواده امکان پذیره
! این معجزه بود آنا
این موهبتی که سرنوشت برامون مقدّر کرده نباید از بین بره
چون من می خوام احساس خوشبختی کنم
... من
... پسر عجیبه
بچه ناخلف خانواده ... که کسی دلش نمی خواد به زبون بیاره
... بچه به درد نخور خانواده
ولی در عین حال، بچه ای که عاشق خونشه
... من عاشق این زمینم
و بر خلاف چیزی که بقیه فکر می کنن من کار کردن رو خیلی دوست دارم
انگار دستام برای کشت و زرع برکت داده شده ن
من ، همیشه و در همه حال می تونم ندای این زمین رو بشنوم
... از حیوونامون خیلی خوب مراقبت می کنم
گاوهامون رو از بادهای طوفان زا در امان نگه می دارم
و وقتایی که طوفان سختی میاد زیر درخت ها پناه شون می دم
من از روح یک چوپان برخوردارم ! خواهر عزیزم
من همه فن حریفم
کاری تو مزرعه نیست که من از پسش برنیام
...و یه روز وقتی که پدرمون
توی افکار خودش غرق شده ... من به سمتش می رم
کنارش می شینم ... و خیلی طبیعی
گفتگویی رو که هیچ وقت با هم نداشتیم باهاش آغاز می کنم
قراره که آینده اینجوری بشه و همه اتفاقای عالی که به دنبالش میان
آنا ! به من کمک کن که از طریق عشق تو خودمو در حس عشق نسبت به این خانواده غرق کنم
من نمی تونم توی این تاریکی ! قدم دیگه ای بردارم
! دستتو بده به من آنا
... خیلی چیزا در انتظار ماست
کافیه یه اشاره کنی تا بفهمم که نظرت با طرز فکر من یکیه
... رفتارم
... خصلت های خوبم
آنا ، همه چیز من با عشق تو شروع می شه
عشق تو بَذره
... عشق تو برای من
سرآغاز دنیاست
کمکم کن آنا
جوابمو بده
! کافیه فقط یه کلمه بگی
حداقل سرتو کمی تکون بده ... همین برام کافیه
... یا آروم موهاتو تکون بده
یا کف پاتو
! با من مهربون باش آنا
قبل از اینکه خیلی دیر بشه با من مهربون باش آنا
منو از خودت نرون ! نگو که بذارم برم
من که قبلاً هم گفته م . خسته ام
من جایگاه خودمو روی میز خانوادگی می خوام
خانواده می تونه از راز ما بی خبر بمونه
به سهم خودم. قید بچه هایی رو که می تونستیم داشته باشیم می زنم
همون خونه قدیمیه برامون کافیه
دلم می خواد دوباره ارضاء بشم و لذت شدید حاصل عشقمونو حس کنم
پس ازت می خوام که این شور و اشتیاقو ... از همون منشاُیی که آغاز شده تائید کنی
اگه پدر سخت گیر ما ... از خونه مون یه معبد ساخته
... یا مادرمون
... با اون محبت بی حد و حسابش
فقط این خونه رو به خونه ی نفرین شدگان تبدیل کرده ن
تشنه ام آنا ! دنبال آبم
این زخم ، این چِرک ، تقصیر من نیست ... این خار هم همینطور
این مخاطی هم که از منافذ من بیرون می زنه تقصیر من نیست
کسی حق نداره منو به خاطر این لجن نفرین شده سرزنش کنه
... یا به خاطر این خورشید در حال طلوع
...این تب و تابِ دیوونه وارم کسی حق نداره منو به خاطر هذیونایی که میگم سرزنش کنه
یه دونه ی تسبیح تو واسه شور و شهوت من
! دو دونه ی تسبیح هم واسه خایه های من
تمام دونه های تسبیحت هم فدای چشام
بگیم ده تا تسبیح هم فدای برادری که کلاً دیوونه شده
... منو غسل بدخُلقی دادن آنا
ولی اگه جواب رد بدی می تونم باهاش کنار بیام
... لبخندمو پنهان نمی کنم
اگه مریضی و آفت بزنه به گلّه ها و محصولاتمون
هر چقدرم که بقیه مستاُصل بشن من پشتمو می کنم [ انگار نه انگار]
... وقتی ازم تقاضای کمک کنن دست به سینه یه جا وایمیستم
... چشامو می بندم تا دردهاشونو نبینم
... گوشامو نسبت به فریادهاشون کَر می کنم
حتّی اگه خونه فرو بپاشه روی زمین شونه هامو بالا می ندازم
اگه قرار باشه به چیزی که می خوام نرسم به هیچ کس تو این دنیا رحم نمی کنم
دوست داشتن و دوست داشته شدن ... تمام چیزی بود که من خواستم
اما با بی انصافی دور انداخته شدم
انگار که مُثله م کرده باشن
حالا دیگه عضوی از حلقه برادری پَس خورده هام
جزیی از گروه حرومی ها ... منفورها
مصیبت زده ها ... مضطرب ها
... بی قرارها ، آزُردگان
عضو حلقه ی برادری شده م که لکّه ننگ رو پیشونی شونه
و حامل زخمی از خاکستر... از حسادت مقدّس
عضو گروهی شده م که تشنه ی برابری و عدالتند
همونایی که به تریج در برابر شیطان تعظیم می کنند
نجواهای او مجبورمون می کنه ... برخلاف جریان رفتار کنیم
نفسِ تندش گوش هامون رو می خراشه
و فریب مون می ده تا زمانی که استحکام شکننده ی نظم رو پَس بزنیم
همون ساختمون های سنگی
! که روی شونه های گریان بنا شده ن
شیطان ، اوّلین و آخرینه ! پادشاهه
خدای بخشنده ی تو خدمتکاری بیش نیست
خدایی که متوجه نیست قوانین بر ساخته ی خودش ! سوخت ِ آتشی ابدیه
احساس می کنم موج جدیدی تو راهه
دلم می خواد قدیس های تو رو سوراخ کنم
... فرشته های مهربونتو
دلم می خواد قلبِ مسیح تو رو به دندون بِکِشَم
... دارم می میرم
دارم می میرم
هر چه صدف ( پوسته ی محافظ) ضخیم تر و سنگین تر
رنج و عذاب ِ آوارِ وزنش بیشتر
به جای اینکه در امنیت باشند از ترس از پا در آمده اند
... از همه کس پنهان می شوند
بی خبر از اینکه این پژمُردگی حاصل بینشِ خود اونهاست
و بدین سان ، بی گمان زندانی خود می شوند
کلید در دستشان است بی آنکه بدانند به چه کار آید
... به سوگ ِ مصیبتهای شخصی خود ضجّه می زنند
بی آنکه ، درمان را دریابند چرا که ، داروی دردشان را پس زده اند
... حکمت ، آنجا که
فردی به دنیای درونش در قفس است به وضوح یافت می نشود
فروتنی ، مایه ی آن است که ... انسان ، دست از منیّت خویش بشوید
... تا جزیی از یک کل یکپارچه گردد
و اگر منشاُ تعالی آدمی را در نظر بگیریم
تنها از طریق خانواده است
که هر کدام ما ، وجودی متعالی تر خواهد داشت
تنها از راه تسلیم به خانواده است که ... هر کدام ما ، مشکلات شخصی اش را
فراموش خواهد کرد
... و از طریق حفظ این اتحاد
هر کدام از ما عالی ترین پاداش ها را درو خواهد کرد
... قانون ما
کنار کشیدن نیست ... بلکه ، مُلحق شدن است
... جدایی نیست
بلکه ؛ یکی شدن است
آدمی هر کجا باشد
... برادرش نیز آنجا خواهد بود
اون برگشته
تو اتاقشه
... کسی که گمگشته بود
به خونه برگشته
... کسی که در فراقش اشک ریختیم
به ما بازگردانده شده
! رُزا
... آندره مریضه
به مراقبت نیاز داره
بهتره که بذاریم یه مدّت استراحت کنه
پدرو درست می گه
توی همین ایّام هم می تونیم خودمونو برای ضیافت بازگشتش آماده کنیم
رحمت خدا بر روز بازگشت تو پسرم
خانه ی ما تباه شده بود پسرم
ولی حالا یه بار دیگه از سرور لبریز شده
می خوام باهات حرف بزنم
... بعداً
بعد از اینکه استراحت کردی
... فعلاً
حمامی کن و گرد و خاک رو بشور
قبل از نشستن روی میزی که مادرت برای تو آماده کرده
آندره ، برادر جون خدا حفظت کنه
آنا فوراً رفته به محراب ... تا خدا رو شکر کنه
مادر داره مهمونی بازگشتت رو تدارک می بینه ما هم بهش کمک می کنیم
قراره همه رو دعوت کنیم
- اقوام - ... همسایه ها
... دوستان ، عموزاده ها غ همه رو
... ولی برای اعضاء خونواده خودمون
بالاترین سرور ، برگشتن ِ توئه
تو اون لذّتی رو که از دست داده بودیم دو برابر به ما برگردوندی
حالا دیگه بیا حموم کن مامان نمی تونه اینجوری تو رو ببینه که
... قلبم
از دیدن صورت زخمی تو درد گرفته پسرم
هیچ چیز رو از پدرت پنهان نکن ! صریح باش
برای اینکه درکتت کنند باید از افکارت باخبر باشیم
کلمه به کلمه
در این همه نظم ... بذر بی نظمی نهفته ست
همچنانکه در صراحت کلام هم ، بذری از ابهام نهفته ست برای همین هم هست که من اینطوری حرف می زنم
مثلاً ... من می تونستم خیلی رُک بگم
که هرگز و هرگز به .. فکر نکرده بودم ... تا وقتی که نظرم عوض شد
هیچ وقت به فکر رفتن از خونه نبودم
می تونم رُک باشم و بگم که ... هرگز فکر نکردم
نه قبل از رفتنم ... و نه بعد از اینکه رفتم
که شاید بتونم جایی دیگه ، چیزی رو که اینجا بهم ندادند، پیدا کنم
و چی بود که بهت ندادیم ؟
جایگاه خودمو روی میز خانوادگی می خواستم
خب پس برای همین ما رو ترک کرده بودی ؟
فقط برای اینکه یه صندلی روی میز نداشتی ؟
من هرگز شما رو رها نکردم پدر
تنها کاری که کردم این بود که ... شما رو از زحمت مراقبت از خودم خلاص کردم
تا بتونم با جُربزه ی خودم زندگی کنم
ولی روی میز خونه ی ما همیشه نانی بود
هیچ وقت هم کسی تو رو از نشستن در کنار خانواده ممنوع نکرد
... برعکس
تنها چیزی که ما همیشه می خواستیم این بود که تو هم کنار ما بشینی
من درباره ی اونجور غذا حرف نمی زنم
اگه منظور فقط ، تقسیم کردن همین نونی که می خوریم بود ... انوقت ممکنه از بعضی لحاظ بی رحمانه بوده باشه
چون اونجور غذا خوردن فقط باعث گرسنگی بیشتر می شه
درباره ی چی حرف می زنی ؟
- مهم نیست - این حرف کُفره
نه پدر ! این حرف کفر نبود
برای اوّلین بار تو زندگیم مثل یه قدّیس حرف زدم
تو حالت خوب نیست پسرم
چند روز کار با برادرات غرورت رو آروم می کنه
خیلی زود سلامتیت رو به دست میاری
من به اون نوع سلامتی که مد نظر شماست هیچ اهمیتی نمی دم
... چون همیشه بذری از بیماری درونش هست
همونطور که تُخم نیرومدی از سلامتی ... در بیماری من نهفته ست
هوی و هوست رو فراموش کن پسرم
مغشوش کردن نظراتمون بی معنیه
سعی نکن منو از مشکلات خودت دور نگه داری
من علاقه ای ندارم درباره مشکلاتم بحث کنم
به تبادل افکار هم اعتقادی ندارم
هیچ کس نمی تونه از حال دیگری باخبر باشه
گفتگو خیلی مهمه پسرم
هر کلمه ای در حقیقت مثل یه بذره
اگه ده بار دیگه هم زندگی کنم ... باز هم فکر می کنم این حرفها
عین یه میوه ی بیش از حد رسیده ست [ کنایه از گندیده بودن یا غرور کاذبِ ادّعای فهم ِ ناشی از سن و سال ]
... تو جوانی و طبیعیه که مغروری
وقتی که می کاری فقط به محصول فکر می کنی
... در حالی که وقتی ما می کاریم این خود محصول نیست که پاداش عملِ ماست
سپاسگزاری ما برای اینه که از پیش ، می دونیم زندگی مون معنایی داره
... در زراعت بلند مدّت شکوهی هست
افتخاری ارزشمند که ما اون رو [ به زمین] اعطاء می کنیم
البته اگر در حقیقت این همون میراثی باشه که می بخشیم
- پدر ! کاشتن کافی نیست - البته که نیست ، پسرم
اگه مقدر باشه که دیگران چیزی رو درو کنن که ما امروز می کاریم
ما هم چیزی رو درو می کنیم که دیگران پیش از ما کاشته ن
زندگی همینه جریان زندگی به همین منواله
من از جریان زندگی راضی نیستم
حتّی کسانی که می کارند و درو نمی کنند چیزی رو درو می کنند که خود نکاشته اند
من سهم خودمو از این میراثی که میگی نگرفتم پدر
چرا خودمونو گول بزنیم ؟
دستهای من همین الانش هم بسته ست دیگه لازم نیست پاهام هم ببندم
بنابراین ، برام مهم نیست که باد از کدوم طرف می وزه
چون نمی فهمم فرقش چیه ؟
اینکه چیزی جلو یا عقب بره به من چه آخه؟
اگه منظورت اون چیزی باشه که من می فهم باورم نمی شه
شما نمی تونید از یه زندانی انتظار داشته باشید که تو خونه ی زندانبانش حبسشو بگذرونه
... درخواست آغوشی محبت آمیز از کسی که
دستان ما از آغوش او قطع شده پوچه
یا بدتر طلب آغوش از کسی که دستانی معلول داره
و پاهاشو می زنه به شکنجه گرش
اگر زشت رو در مقابل زیبارو تعظیم کنه زشتی اون بیشتر جلوه خواهد کرد
- ادامه بده - ... مرد فقیری که به تحسین ثروتمند بربیاد
فقیر تر از قبل جلوه خواهد کرد
و مرد حقیر برای تمجید از مرد والا ، حقیر تر به نظر می رسه
و مرد کوتاه قد به خاطر تمجید بلند قد ، کوتاهتر جلوه می کنه
من نمی تونم به استقبال ارزش هایی برم که منو پایمال می کنند
بازی غم انگیزیه که سعی کنیم در جایگاه دیگران زندگی کنیم
اگر یک ستم دیده در برابر ستمکار عجز و ناله کنه ستمِ ستمکار افزون خواهد شد
چیزی که تو میگی خیلی عجیبه
... دنیا خیلی عجیبه پدر
دنیایی که تنها از طریق جدایی به اتحّاد می رسه
در این دنیایی که بر حسب تصادف به وجود اومده هیچ نظم خود بنیادی وجود نداره
شایستگی امری غیر واقعیه پدر
اون کسی که اون بذر رو کاشت من نبودم
منظورت چیه ؟
منظور خاصی نداشتم
- پسرم تو بدجوری پیشون حالی - نه پدر . من پریشون نیستم
- پس منظورت به کی بود ؟ - شخص خاصی مد نظرم نبود
فقط داشتم به موارد نا امید کننده فکر می کردم
... به اون کسانی که با توسل به استدلال ضجّه می زنند
یا کسانی که عَطش و شهوت شون رو فریاد می زنن
... و تنهایی
داشتم به اونها فکر می کردم
دلم می خواد درکت کنم پسرم
ولی دیگه نمیفهمم
شاید وقتی که حرف می زنم همه چی رو با هم قاطی کنم چون ، کلمات ، هجوم میارن ولی عقلم سرجاشه( هوشیارم)
اگه پوسته ی سبوس رو میبینی ، پس در اون چیزی که به زبون میارم گندم های بسیار هم هست [ کنایه از اینکه ؛ ظاهر وجود هر چیزی دلیل بر ظهور ماهیتش هم هست منظور : آنچه می خواهم بگویم ، پنهان در پَس و ظاهر کلماتم هست ]
ولی تو منظور واقعیت رو پنهان می کنی
من که گفتم از مشکلات خودم حرفی نمی زنم
رد شدن از حد و مرزها خطرناکه
... مواجه شدن با واقعیت خودش تاب و توان می خواد
دیوونگیه که آدم خانواده ی خودشو به شکلِ « دُشمن » ببینه
واقعیت برای همه یکسان نیست
من فقط میدونم تا زمانی که حق زندگی از آدم سلب بشه هر جایی می تونه خصمانه تلقّی بشه
هیچ خصومتی در این خانه وجود نداره ... حق تو هم برای زندگی ازت سلب نشده
چنین افکاری قابل تصدیق نیست
- این فقط نظر شماست - ! نه ، فقط نظر من نیست
ما به خاطر شما بچه ها زندگی کردیم
حمایت ، از هیچ فرد محتاجی در این خانواده دریغ نشده
-پدر ! آقا ! شما منظور منو اشتباه فهمیدین -چطور می تونم درکت کنم آندره ؟
تو کلّه شقی من اینو درک نمی کنم
دیگه کجا می تونی مشکلات خودتو در میون بذاری ؟
! هیچ جا ولی اینجا ، کمتر از همه جا
زندگی خانوادگی ما همیشه مُتزلزل بوده
! چون شما محدودیت های ناممکن وضع می کنید
پدر ! مگه خودت نگفتی که ... هر کلامی مثل بذره
... بذری که حامل زندگی و انرژیه
و حتی ممکنه حامل نیرویی انفجاری باشه
وقتی که ما حرف می زنیم خطرات بزرگی رو به جون می خریم
حرفهای منو با بدگمانی و سَبکسری تعبیر نکن
خودت می دونی که میتونی به عشق ما پشت گرم باشی
... عشقی که ما تو این خونه شناختیم
بعداً فهمیدم که [این عشق] خودش هم نمی دونه چی میخواد؟
این عشق حالا دیگه خودش یه مانع بازدارنده ست
عشق همیشه هم به وصال نمی رسه گاهی می تونه در جدایی سیر کنه
بذار اینطوری بگم که شاید عشق درون خانواده به اون بزرگی ها هم که ما میگیم نباشه
! ساکت شو
دیگه این رفتار عجیب و غریبت رو تموم کن
من که فکر نمی کنم آدمی غیر عادی باشم
با این حال مهم نیست که من چی می گم
وقتی شما فکر میکنید من غیر عادی ام، دیگه کی براش مهمه که شاید من عین کبوترها صاف و صادق باشم ؟
... اگه من یه شاخه ی زیتون هم روی این میز بذارم
! شما اونو یه بوته ی خار می بینید
! من هیچ فتنه ای رو روی این میز تحمّل نمی کنم
غرورت رو کنار بگذار
ماری رو که در زیر زبانت پنهان شده کنترل کن
! به نجوای شیطان بغل گوشت اعتنایی نکن
در رفتارت فروتن باش آندره ! انطوری که یک فرزند باید جواب بده جوابمو بده
- مثل یک مرد باش! رُک و صریح - اگه من سردرگُمم
یه بار برای همیشه ! این سردرگمی رو کنار بذار
- ... اگه من از صراحت اجتناب می کنم - ! ساکت شو ! خفه شو
... آب ما از چشمه ای [ که تو میگی] جاری نمی شه
منشاُ نور ما هم این ظلمت نیست
این حرفهای از سر تکبر تو هم قرار نیست ، چیزی رو که
هزاران سال صرف ساختنش شده ویران کنند
هیچ کس تو خونواده ی ما به وقت حرف زدن ، کلمات رو اینجوری نمی پیچونه
عقاید در هم تنیده ( مغشوش) همه چیز رو به خاکستر بدل می کنه
چون اگه چشمهاتو زیادی باز کنی آخرش کور می شی
علاوه بر این ، ...روشنفکری متظاهرانه
خودش مثل تاریکی ، کور کننده ست
برای اجتناب از چیزی که گریزناپذیره هیچ وقت مسیر(اصول) جدیدی تعیین نکن
اجازه نده دیگران درباره چیزی که نباید در موردش سردرگُم شد ، گیج بشن
نه درختی پُر ثمر ... حامل ِ[ بذر ] بی حاصلی باش
! و نه خوشه ی گندمی که از بذری خشکیده تکثیر شده
این همون زندگی ساده ی روزمره ی ماست همراه با افکاری بی حاصل
دارم بهت می گم جلوی زبونت رو بگیر
اجازه نمی دم عقلی فاسد خانواده مون رو آلوده کنه
...هر چی نباشه ، به خاطر عشق نبوده
... بلکه به خاطر غرور
... حس تحقیر
... و خودخواهی بوده
تو برگشتی به خونه
دیگه بسه یوحنّا
از پسرمون بگذر
من خسته ام پدر
! منو ببخش
... من با قلبی مغرور به خونه نیومدم
بلکه با تواضع و تسلیم برگشتم
... دیگه خیال باطلی ندارم
... حالا همه چیزو در مورد تنهایی میدونم
... از حس بیچارگی باخبرم
و حالا دیگه می دونم که هرگز نباید حتّی یه قدم از خونه دور می شدم
از این به بعد می خوام مثل برادرام باشم
می خوام خودمو وقف وظایفم کنم
قبل از طلوع خورشید به مزرعه می رم
و تا بعد از غروب آفتاب تو مزرعه می مونم
.. کارم تبدیل به دینم می شه
و خستگیم بدل به سرخوشی
به حفظ اتّحاد خانوادگی کمک می کنم
از ته قلبم می خوام که ... لایق ِ
عشق تون باشم
... حرفهات
قلبمو متاُثر کرده پسر عزیزم
... اشک شوق
تلخکامی نبودنت رو پاک می کنه
حالا سر این میز نوری تازه حس میکنم
برای یه لحظه با خودم فکر کردم که شاید
بذرم روی زمینی عقیم کاشته بودم
روی شنزار یا روی خارزار
ولی نه
فردا قراره که حضور ... فرزندی رو که قبلاً کور بود
ولی حالا بینا شده جشن بگیریم
خب دیگه برو استراحت کن
پسرم
پسر دلبندم
قلبم
نور چشام
بره کوچولوی من
... جعبه
جعبه م
! ... لولا
!... لولا
!...لولا
-خواب بودی ؟ -معلومه
یعنی خودت نفهمیدی ؟
می خواستم کمی باهات حرف بزنم
- برای همین بیدارت کردم - درباره چی حرف بزنیم ؟
- لولا من تازه برگشتم خونه - خب که چی ؟
... فکر می کردم خوشحال می شی
چرا ؟
- نمی دونم . همینطوری فکر کردم - خب ، فکرت غلط بوده
اگه قراره اینجوری حرف بزنی پس بهتره فراموشش کنیم
از اولش هم نباید بیدارم می کردی شب به خیر
تو چته لولا ؟
- من فقط می خواستم عین دو تا دوست حرف بزنیم - چی شده ؟
خوشم میاد که با چه جراُتی هم می پرسی چی شده ؟
الان یکساعته که اینجا منتظرتم آندره
یکساعت تمام آندره
حالا اومدی واسه من از دوستی میگی
- نمی دونستم لولا - نمی دونستی ؟
مگه کجا قرار بود باشم ؟
من که تو چراگاه ، همراه گوسفندها نبودم
... باشه لولا شب به خیر
! منم می خوام فرار کنم آندره
فردا موقع مهمونی می رم
دیگه نمی تونم این زندانو تحمّل کنم
دیگه تحمّل موعظه های پدرو ندارم ... یا خود کار
یا تحمّل پدرو که مدام به من نظارت می کنه
می خوام مسؤل زندگی خودم باشم آندره
من برای زندگی در اینجا زاده نشدم ... از کار کشاورزی خوشم نمیاد
نه زیر آفتاب سوزان نه زیر بارون
دیگه نمی تونم زندگی کسالت بار تو این مزرعه ی کثافتو تحمل کنم
! گفتم صداتو بیار پائین
... آندره ! به محض اینکه تو رفتی
من بیشتر اوقات جلوی در می نشستم
... و نظر به جادّه که تا جایی که چشام کار می کرد
باز و بی انتها بود ، خیالبافی می کردم
نمی تونستم به ماجراهایی که تو گذروندی فکر نکنم
می خوام شهرهای زیادی رو ببینم و دور دنیا سفر کنم
می خوام سبد غذاخوری اسبمو با یه کوله پشتی تاخت بزنم
و مثل یه ولگرد از جایی به جای دیگه برم
من میرم و هرگز برنمی گردم
قرار نیست که برگردم و التماس کنم آندره
من شجاعم. امکان نداره مثل تو شکست بخورم
چی کار میکنی آندره !؟
داری چی کار میکنی آندره ؟
...زمان
زمان و آب های قابل اشتعالش
رودخانه یی عریض و جاری و خستگی ناپذیر
پدرم همیشه می گفت : " وای بر او "
وای بر کسی که تلاش می کنه ... جلوی حرکت زمان رو بگیره
چون توسط آبهای رودخانه زمان از پا در خواهد آمد
وای بر او ... آن شاگرد جادوگر
که پیراهنش را می درد تا مقابل زمان بایستد
چون تسلیم شعله های آن خواهد شد
... زمان و تغییراتش
در همه چیز حضور داره در هر سانتیمتری در هر دانه و بذری
زمان حتّی ، همراه با ثانیه هاش
در تک تک ِ حروف این داستان پرشور من حضور داره
و در حال تبدیل شب تاریک بازگشت من به خونه
به صبحی روشنه
... اینجوری بود که آنا
خُرده ریزهای مبتذلی رو که در جعبه من بود ... با پارچه پوشونده بود
... در میهمانی من طوفان به پا کرد
با بدن بیمارش حلقه ی رقص رو جارو کشید [ جسم بیمارش رو در حلقه ی رقص از این سو به آن سو به حرکت درآوُرد]
آنا با اون روح سرکشش روی همه مسلّط بود
... می دونست که داره چی کار میکنه
با اون رقص گریان و بدن نمناکش
... به شدت منو پرت کرد
به درون خلسه ای از هوس
... تا وقتی که پاهای خودم رو در یک سو
و دستانم رو در سویی دیگر دیدم
... دست و پاهای قطع شده ی من
تا دوباره اون اتحّاد قدیمی شون رو بازیابی کنند
! اوه ای شیطان زیرک
! نه پدر
! نه . چه مصیبت وحشتناکی ! نه
!خدایا چه مصیبتی ؟ نه
پس اون اتحّاد خاناودگی کجا رفت ؟
! پدر
زمان ، بزرگترین گنج شناخته شده برای بشره
... و اگرچه مصرف کردنی نیست
ولی با ارزش ترین خوراک ماست
زمان قابل ارزیابی نیست با این حال بزرگترین موهبت ماست
نه آغازی دارد و نه فرجامی
بخیلی که ارزش خودش رو با ثروتش می سنجه ، فقیره
مردی هم که وجود خودش رو از طریق تملّک سرزمین های وسیع گسترش میده ، فقیره
تنها انسان ثروتمند کسی ست که آموخته
با تقوا و فروتنی همراه با جریان زمان زندگی رو سپری کنه
انسانی که به آرامی بهش نزدیک می شه ... و هرگز جریانش رو مختل نمی کنه
و همواره با آغوش باز به استقبالش می ره تا الطافش رو دریافت کنه نه غضبش رو
زندگی اساساً از طریق این موهبت متعالی ( زمان) در توازن قرار گرفته
به هنگام جُستجو اگه بدونیم که چه وقت صبوری کنیم
یا چقدر برای هر چیزی وقت بگذاریم
اسیر لغزش و خطا نخواهیم شد
این فقط معیار سنجش زمان هست که ماهیت حقیقی چیزها رو آشکار خواهد کرد
«ترجمه و تطبیق متن زیرنویس با اثر » ‫.:: [ HM.Boottimmar7 ] ::.
LAVOURA ARCAICA فرهنگ کُهن / کشت سنتی / زراعت به روش کُهن / مزرعه کُهن
باوجود وسواس من در ترجمه ی این اثر شاعرانه ی سورئال ؛ و با توجّه به اینکه 70 درصد اثر شعرگونه هست که ظرافت های زبانی اون فقط در زبان پرتقالی قابل درک هست و برگردان انگلیسی هم خیلی موفّق نبوده در انتقال این ظرافت های زبانی؛ لذا ، برگردان پارسی سره و بی اشکال از این اثر دست کم برای بنده امکان پذیر نبوده و نیست .
به اعتقاد مردم برزیل ، این فیلم ، دومین فیلم بزرگ سینمای این کشور در هزاره جدید هست. و کتاب منشاُ این فیلم؛ یعنی ،« کشتزار کُهن » اثر رضوان نصار از شاهکارهای بزرگ ادبیات لاتین در زبان پرتغالی به شمار می رود