Terug, terug..
Hoe ver terug moet je gaan?
Mijn ouders waren gescheiden voordat ik twee werd.
En vanaf die tijd, speelde mijn vader eigenlijk geen rol meer in mijn leven.
En mijn moeder speelde een té grote rol.
Ze wilde al haar fouten door mij goedmaken.
Op een avond zit er iets in mijn broek... bloed.
Mijn moeder zei:
'Oh verdomme, je menstruatie. Nou gaan de problemen beginnen.'
Ze had gelijk.
Nu hadden mijn ouders écht iets om ruzie over te maken: Ik.
Op een dag verdween mijn vader.
Geen telefoonnummer. Geen brieven. Gewoon weg.
Ik schreef het blad 'Seventeen' een lange brief over ons.
Ze wilden het als artikel plaatsen, maar bleven vragen:
'Je vader is weggegaan? Komt hij terug? Heeft het een goede afloop?'
In werkelijk was dat niet zo, maar ik dacht: 'Wat maakt het uit. Ik geef ze wat ze willen. '
Dit is het!
Tijd om te gaan.
Mam, alsjeblieft..
We gaan niet te laat komen! - We hebben tijd zat.
Je moet je om 4 uur inschrijven. Kom op.
Lizzie!
Je vloerkleed moet mee.
Mam!
Dit is de belangrijkste dag uit je leven.
Ik dacht dat dat je trouwdag was.
Nee, schat, dat is de ellendigste dag van je leven.
Ja, ze is heel enthousiast. Mam, ze ziet er prachtig uit.
Jammer, ik dacht meer aan psychotisch.
Oma huilt van blijdschap.
Het is een opleiding voor journalistiek. Ze wil schrijver worden.
In de eerste dagen raakt iedereen bevriend met elkaar.
Dat weet ik.
Later wordt het lastiger. - Mam, ik denk dat ik oud genoeg ben.
Word niet boos. - Ik word niet boos.
Waarom zeg je dat? - Ik probeer alleen maar te helpen, dat weet je toch.
Je weet hoe trots ik op je ben.
Lizzie? Wat doe je?
Kom, we brengen je spullen naar de auto.
Ik hoef niet naar Harvard te gaan om schrijver te worden.
Wat bedoel je?
Op Harvard zul je mensen ontmoeten.
Je krijgt contacten, mensen die je kunnen helpen.
Ik weet waar ik het over heb, Lizzie.
Ik had mijn hele leven voor me.
Wil je niet naar Harvard?
Wacht maar tot je geen alternatieven meer hebt...
als je niks meer hebt, niemand die om je geeft...
Dan zul je wel zien hoe je je voelt. - Mam, ik zei niet dat ik niet zou gaan.
Dr. Isaacs heeft me gewaarschuwd. - Mam, ik zei dat ik ga.
Hij zei al dat je je zou afzonderen, de hele dag in je kamer zou blijven.
Ik ga me niet afzonderen! Ik zonder me niet af!
Ik wil dat dingen veranderen.
Goed.
Dat is wat je nodig hebt. Dat is wat ik bedoel.
Je zult het zien...
Het is een heel andere wereld.
Mijn God, ik was nog zo jong!
Wees voorzichtig.
Ik was maar een jaar ouder dan jij en al een huisvrouw.
Ik was zo verveeld, dat ik een aap kocht.
Zodat ik tegen iemand kon praten.
Maar toen kwam jij...
Mijn God!
Lizzie, het is zo...
Harvard!
Maar je zit op de vijfde verdieping. - Weet ik.
Hoe gaan we dat doen?!
Geen probleem. Maak je geen zorgen.
Kan ik helpen?
Echt? Dat is aardig.
Graag gedaan.
Die man heeft 'goede vangst' op zijn voorhoofd staan.
Ze gaat me zometeen vragen om het te beamen.
Ik help mijn moeder altijd aan vriendjes.
De enige waarover ik niks te zeggen had, was mijn vader.
Dat is pas klasse. Zo zou een vader moeten zijn.
Kun je je voorstellen als je vader nog in Manhattan was geweest...
Ik heb hem verteld dat je al iets hebt gepubliceerd.
Moet je niet terug? Het wordt al laat.
Vergeet niet te eten.
Dag, schat. - Dag mam.
Al vanaf ik klein was, waren mijn moeder en ik altijd samen.
Met de meeste kinderen op school klikte het niet.
Ze vonden me maar raar.
En mijn moeder maakte daar misbruik van
door me in te schrijven voor toneelstukken, dictee-wedstrijden, studies...
lezingen, musea, concerten, en nog meer lezingen.
Ze overtuigde me ervan dat het tot de Heilige Graal zou leiden: Harvard,
een plek waarbij ik omringd zou worden met mensen waarmee ik wat gemeen had.
Ik vraag niet veel.
Ze hoeven niet fan te zijn van Bruce Springsteen.
Leuk jullie te ontmoeten.
Hallo.
Jij bent toch Elizabeth?
Ik dacht je al te herkennen van het fotoboek.
Ik heb je artikel gelezen over de scheiding van je ouders, dat was briljant.
Bedankt.
Ik ben Ruby.
We worden kamergenoten. - Te gek!
Je hebt geen idee wat dat artikel voor mij betekent heeft,
je vertelde de afschuwelijke waarheid over je ouders en hun leugens..
En de ontmoeting met je vader en het hem vergeven.
Zo inspirerend.
Rook je?
Ik heb nog nooit overdag gerookt.
We zijn nu op Harvard. We kunnen doen wat we willen.
Cool!
We worden van die mooie, literaire gedrochten.
Briljant, mysterieus en sexy..
Het probleem is dat ik bloedserieus ben.
Jongens hebben me nooit opgemerkt. Ik stond niet eens op hun reservelijst.
Ruby begrijpt me. Als ze een jongen was, zou alles perfect zijn.
Toen Lou Reed 17 jaar was,
werden bij hem stemmingswisselingen geconstateerd.
Hij kreeg 3 keer per week electro choque therapie.
Elke behandeling trof hem als een verblindend wit licht, en daarin ligt zijn genialiteit.
Hij accepteerde zijn toestand en creeërde de beste rock muziek in de wereld.
Ik voel zijn koele omarming, zijn warme liefde,
als ik dagenlang achter elkaar in mijn kamer lig, en alles is koud, donker, zilverachtig.
Ik ben bang dat hij me terugvoert naar de donkere verlangens diep in mij.
Een plaats waar ik niet naartoe durf te gaan, bang dat ik er nooit van zal ontsnappen.
Ik wed dat je er thuis duizenden hebt.
Sigarettendoosjes. Met kleine teksten erop.
Je levensverhaal?
Dagboek?
Vertel, je maakt me nieuwsgierig.
Het is een opdracht. Jij bent de meest bewuste student van Harvard!
Het is een muziek-review.
Ik probeer een muziek-column op te starten.
Dat is geweldig!
Wil je X?
Je hebt het nog nooit gedaan?
Acid gaat naar je hoofd, X gaat naar je hart.
Is alles in orde?
Wat doe je hier?
Wil je terug naar binnen?
Er is een jongen die je zoekt.
Zijn stem bereikt me vanonder de lakens,
'Kom hier, schatje'. Hij zit in me, waar nog nooit iemand is geweest.
Mijn donkere, geheime plek.
Ik laat hem mij er naartoe brengen, maar dan komt mijn angst terug.
Ik wil dat hij stopt.
Hoe denk je dat het aanvoelt? Wanneer denk je dat het stopt?
Ik wil niet dat hij de macht heeft. Ik wil dat hij gaat, ik wil dat hij niet bestaat.
Laten we eerlijk zijn,
'Lou Reed zou dood moeten zijn.'
Het is geweldig!
Blijf je vanavond bij me slapen?
Zeg niet dat ik je niet heb gewaarschuwd. - Wat bedoel je daarmee?
Het betekent, zeg niet dat ik je niet heb gewaarschuwd.
Goed...
Ik wilde zo graag dat de seks op de 'juiste manier' zou gebeuren,
met de juiste persoon, op het juiste moment, op de juiste plek.
Het stelde niet veel voor. - Wanneer wel?
Dat had het wel moeten zijn. - Hij is tenminste knap om te zien.
Het was mijn eerste keer. - Ja, vast.
Serieus.
Maak je een grapje?
Echt waar.
Dat geloof ik niet.
Ik vond dat ik net als iedere andere 19jarige seks moest hebben.
Dat roept om een feestje. - Houden we een feest?
Het had subtiel moeten blijven, maar natuurlijk...
Elizabeth, dit is geweldig!
Wat een goed idee!
Iedereen wist ervan.
Alleen was niet iedereen er even blij mee...
Ik wou dat ik zoiets bedacht had.
Bedankt.
Hoe kun je zoiets intiems publiek maken?
Zo intiem was het niet.
Het was goed, het was interessant. - Interessant?!
Het ging niet om mij. Het was niet speciaal. Het was gewoon seks.
Oke, dat is prima.
Je ziet er niet naar uit dat je het prima vindt.
Ik had mijn maagdelijkheid bewaard voor iemand die echt van me hield,
voor iemand de me echt kent. Noah was niet diegene.
Hij vertelde me achteraf,
dat in absolute termen, drugs en seks niks voor hem betekenen.
Gewoon twee verschillende manieren om je te vermaken.
Dat is allemaal goed en wel,
totdat een meisje het op dezelfde manier benadert.
Hebben jullie Lizzie gezien?
Lizzie, telefoon.
Wie is het? - 'Rolling Stone'.
De Journalistieke Universiteits Award van 1985 gaat naar...
Elizabeth Wurtzel...
voor haar artikel in de 'Crimson', van Harvard, over Lou Reed.
Ik wil alles vergeten wat me is gebeurd.
Ik wil dit moment vasthouden...
voor eeuwig.
Bedankt.
Het is geweldig. - Jij bent geweldig.
Dank je wel. - Graag gedaan.
Ik zit te denken aan alle bands die naar Harvard komen die je kunt interviewen.
Het is zelden dat iemand die alle concerten ziet, het zo helder kan beschrijven.
Ik dacht dat hij me wilde versieren maar hij was editor van 'Rolling Stone'!
Hoe oud is hij?
Mijn God! - Wat?
Dat is mijn vader. - Te gek!
Kijk nou! - Wat?
Ik kan niet geloven dat hij ons daarvoor heeft verlaten.
Wat is er?
Ik heb hem 4 jaar niet gezien.
Maar je zei.. - Ik weet wat ik heb gezegd.
Pap, wanneer kom je weer bij ons wonen?
Je weet dat dat niet gaat gebeuren, schatje.
Maar mam zegt als jij het wilt, dat het dan mag.
Dat heeft mam vast niet gezegd. - Wel!
Schatje...
Het gaat niet gebeuren.
Maar ik hou niet minder van je.
'Bel me. Ik hou van je. Pap.'
Wie denkt hij te zijn?
Hij verdwijnt 4 jaar lang...
en dan denkt hij dat hij foto's kan komen maken van zijn slimme dochter?
Deze plek heeft niks met hem te maken. Hij kan op z'n minst moeite doen om dat te begrijpen.
Misschien moet je iets tegen hem zeggen. - Zoals wat?
Geen idee..
Hoe is je nieuwe leven? Hoe is je klote vriendin?
Hij is je vader. Hij houdt van je. - Jij weet niet hoe het was.
Toen ik 8 was gingen we naar 'The Last Walz'. Hij zat onder de kalmeringstabletten.
Ik heb de film 3 keer gezien voordat hij wakker werd.
Wie doet zoiets?
Dat wist ik niet...
Dat artikel was gewoon een wens.
Ik schreef over hoe ik wilde dat het zou zijn.
En het leek echt zoals de manier mensen erover praatten.
Misschien kan het echt worden.
Nee. Het is gewoon een droom waaraan ik te lang heb vastgehouden.
Ik ben hier gelukkig. Ik heb hem niet meer nodig.
We moeten gaan. Ga je mee?
Ik heb mijn editor dat artikel volgende week beloofd.
Verdomme Lizzy. Het is 4 uur verdomme!
Het spijt me. Muziek helpt me concentreren.
Springsteen is zo'n garagemonteur poeet.
Je voelt zijn zweet in zijn stem, het vet in zijn gitaarspel...
Als hij zingt zie ik dampende straten,
geliefden die hand in hand lopen, beschadigde bumpers.
Het vuil zit onder zijn nagels en de heldere blik in zijn ogen.
Jeetje, je hebt al dagen niet geslapen!
Ik had het perfect. Ik weet dat ik het terug kan krijgen.
Zijn woorden zijn voedsel voor het brein,
maar zijn gitaar en stem raken direct je hart.
De muziek zit in hem en wat hij uit zijn de problemen in de wereld.
Fuck!
Ze heeft nog steeds niet geslapen!
Lizzie!
Ik weet niet hoe ik het moet zeggen,
Maar je begint te stinken.
Dit is belangrijk.
Het is niet zo belangrijk als je gezondheid. Je moet gaan slapen.
Laat me met rust!
Ik moet dit afmaken.
Ik bezorg je wat kalmeringsmiddelen.
Noah, geef het me terug!
Dit is maar wat gekrabbel! - Wat?!
Je verandert in de lompenvrouw van Harvard! - Wat doe je nou?
Ze heeft iets nodig. - Wat?!
Medische hulp of zo.
Je moet kalmeren!
Dat zei je niet toen je lul in mijn mond zat.
Heb je de afgelopen 24 uur drugs gebruikt? - Nee.
Ik heb wat coke gesnoven en wiet gerookt, maar...
dat was alleen maar om de Extacy langer te laten doorwerken.
Niks vergeten?
Misschien een paar biertjes..
Heb je er al aan gedacht dat je misschien een verslavingsprobleem hebt?
Het enige probleem dat ik heb,
is dat je me wat kalmeringsmiddel moet geven zodat die coke uitwerkt.
En wat gebeurt er daarna?
Dus je vindt het niet leuk om hier te zijn en je wilt niet praten?
Je hoeft niks te zeggen als je niet wilt.
Maar dan kan ik je niet helpen.
Als je therapie wilt voorstellen, dan laat maar.
Ik ben het levende bewijs dat het niet helpt.
Wat doe je dan hier? - Mijn vrienden hebben me gebracht.
Dat gaat helemaal buiten jou om?
Gaat u me nog iets geven, dokter?
Nee, vandaag niet.
Ik val...
Ik kan niet eens mijn artikel afmaken.
Misschien heeft Noah gelijk en is 't gebrabbel. Misschien heb ik niks origineels te vertellen.
Schrijven kan me niet redden, zelfs Harvard niet...
Hoe kan ik de demonen in mijn hoofd ontvluchten?
Wat, heeft ze je gepijpt?
Ja, ze heeft me gepijpt. - Jij klootzak.
Hoe kon je dat doen?!
Lizzie!
Lizzie, stop!
Lizzy, ik vermoord je!
Ik maak je van kant, trut! Sam heeft het me verteld!
Hij heeft me alles verteld. Was je maagdelijkheid ook een leugen?
Je begrijpt het niet.
Het was een ongeluk... - Noem je dat een ongeluk?!
Het was... het was... - Zeg op!
Per ongeluk gepijpt.
Val dood!
Ik kan je wel vermoorden, Lizzie!
Hemingway heeft een klassiek moment in 'de zon komt altijd op'.
als iemand Mike Campbell vraagt hoe hij bankroet is gegaan.
Hij kan alleen maar zeggen: 'geleidelijk aan, dan plotsklaps.. '
Zo slaat een depressie toe.
Je wordt op een ochtend wakker en je bent bang dat je leeft.
Ik kan niet geloven dat we dit weer meemaken.
Denk je dat ik zo wil zijn? - Ik weet het niet, Lizzy.
Ik dacht dat alles goed zou komen.
Ik was zo trots op je, op Harvard...
Komt het omdat ik je niet heb opgezocht? - Nee, mam.
Ik dacht dat het voorbij was, en dan word ik gebeld... - Mam, dit heeft niks met jou te maken.
Het ligt niet aan jou.
Waarom hebben ze je hierheen verhuist. - Ik heb om een eenpersoonskamer gevraagd.
Waarom?
Op grond van mentale labiliteit.
Ik heb gezegd dat ik niet met andere mensen kan samenleven.
Dat heb je gezegd?!
Je studie..
Deze gelegenheid...
Het spijt me, mam.
Ik kan er niet mee overweg..
met dit!
Het is teveel!
Het is allemaal zo gek!
Ik ga dit niet nog eens doen!
Luister naar me!
Ik heb haar opgevoed...
zonder hulp van jou! - Geen hulp?!
Ik ben degene die alles doet en nergens om vraagt!
Jij doet alsof je alle besluiten neemt en dan pakt het verkeerd uit!
Waar heb je het over! Je doet niks voor haar!
Je zoekt haar niet eens op!
Je ziet haar niet op feestdagen, of weekenden!
Dus wat doe je voor haar! - Ik ben haar vader, ik heb haar laten opnemen!
Je woont in Manhattan! - Klootzak. Verdomme!
Ik haat je! Klootzak!
Wat is er mis met je? - Niks.
Je bent toch niet... - Zwanger?
Nee, mam, ik ben niet zwanger.
We leven in de jaren 80, dat is nou geen probleem meer.
Praat alsjeblieft niet zo. Wat is er dan?
Ik begrijp je niet, Lizzy.
Het is hier smerig. Ik help je poetsen.
Nee,mam!
Ik heb geen eenvoudige oplossing, oke?
Ik weet niet wat ik doen moet.
Ik neem een paar dagen vrij. - Dat kun je niet.
Ik wil je helpen!
Ik kan het me niet veroorloven, maar...
Ik voel me beter als ik alleen ben, oke?
Als ik had geweten dat je zo zou reageren...
Luister.
Ik moet studeren.
Ik werk heel hard
ik heb het even moeilijk. Ik had gewoon een paar dagen nodig.
Ik maak me zo'n zorgen om je, Lizzy. - Ik beloof je dat ik goed voor mezelf zal zorgen.
Ik kom je opzoeken. - Ik heb al genoeg gezien.
We brengen samen wat tijd door in New York.
Alsjeblieft, ik beloof het...
Maar ik moet mijn werk hier afmaken.
Misschien met je verjaardag?
Ik beloof je dat ik thuis ben op mijn verjaardag.
Dan kunnen we samen vieren.
We houden een feestje.
Ik maak perentaart waar je zo van houdt.
Dat zou fijn zijn.
Ik hou echt van je...
maar ik wil niet met je omgaan als je drinkt of drugs gebruikt.
Zo makkelijk is het niet!
Je hoeft alleen maar nee te zeggen.
Maar nuchter heb ik geen reden om in je kamer te komen, Noah.
Ik wil Noah uitleggen hoe uitgeput ik ben,
zelfs in mijn dromen, en hoe moe ik ben als ik wakker word,
hoe ik verdrink in een zwarte golf.
Maar ik kan niet schrijven...
en hij wil het toch niet echt weten.
Ruby, dit is onzin! We moeten praten.
Liever niet.
Je weet dat het me spijt.
Ik heb er geen excuus voor. - Waarom heb je het dan gedaan?
Ik ben erg in de war.
Ik ben net een defect model...
maar dat zie je pas als een tijd met me omgaat.
Sommige dagen word ik wakker en dan voel ik me zo... verneukt,
dat ik alles zou doen om me anders te voelen.
Alles leek in orde, je lachtte, je was grappig... - Ik deed alsof.
Dat doet iedereen. - Niet zoals ik.
We hebben allemaal slechte dagen.
Dit is wat mensen zeggen als ze niks anders weten.
Kut!
Ik weet ook niet wat ik zou kunnen voorstellen..
Ik geef om je, Lizzy.
Ik wil graag iemand die me begrijpt, maar dat doen ze niet echt..
en dat maakt het moeilijker naar de banale dingen te luisteren.
Ik wil je graag helpen, maar ik weet niet hoe.
Ik heb op dit moment niet echt behoefte aan de gemeenschapszin.
Goed.
Jeetje, hoor mij nou!
Ik zie alleen maar de donkere zijde van alles.
Arme Ruby.
Ik vernietig haar vreugde.
Kijk naar haar verdrietige, teleurgestelde gezicht.
Ik weet niet wat ik moet zeggen.
Wat dacht je van: 'Shit! Roep de specialisten erbij!'
Dus nu komt vast het Freud-gedeelte waar we allebei niks zeggen...
en uiteindelijk wordt het: 'Blijkbaar wil je met je vader naar bed'.
Dus ik neem aan dat je dat niet wilt?
En ik wil het ook niet over mijn jeugd hebben.
Ik weet niet waarom ik hier ben.
Waarom zou je hier kunnen zijn?
Ik kan niet schrijven.
Waar schrijf je over?
Verhalen, gedichten, artikels...
Ik ben hier gekomen met een beurs voor journalistiek.
Ik schreef altijd al. Ik moet wel.
Hoe lang ben je gestopt met schrijven?
Een maand.
Weet je nog het eerste wat je schreef?
Een gedicht.
Over wat? - Over mijn vader.
Weet je nog wat er instond?
Ik zei al dat ik het niet over mijn jeugd wil hebben.
Ik voel me zo dom dat ik in therapie ben.
Heel wat mensen hebben een veel moeilijker jeugd gehad dan ik.
We hebben het niet over anderen, we hebben het over jou.
Zoveel krediet geef ik haar: Ik ben het probleem.
Ik maak me zorgen dat ik in therapie ben,
ik maak me zorgen als ik niet in therapie ben.
Ik maak me zelfs zorgen of ik wel amusant genoeg ben voor Dr. Sterling.
Ik blijf maar denk dat, als ik nou maar normaal zou zijn,
als ik 's ochtends gewoon uit bed kon komen, zou alles in orde zijn.
Wat denk je dat normaal is?
De meeste mensen snijden zich, doen er een pleister op en gaan verder.
En jij?
Ik blijf bloeden.
Dus je denkt dat normaal zijn is: als je je snijdt, plak je een pleister erop en ga je door met je leven?
Is dat niet wat functioneel zijn is? Is dat niet wat leven is?
Je gaat door, wat er ook gebeurt.
Wil je zo leven?
Mam...
Kom nou, lieverd.
Waarom verf je je haar niet meer? Je hebt zo'n mooi gezicht.
Daar zijn ze!
Kom...
Hallo, papa! - Hoe gaat het?
Ik heb iemand nodig die mijn brein uitzet en mijn hart aanzet.
Ik heb lang zwart haar, donkere ogen,
Maar je treft vast honderden meiden in het mannentoilet.
O, ja.. de Ecstasymeid!
Ja, dat herinner ik me niet eens meer.
Kun je even wachten?
Opa en oma zijn er. - Ja, dat hoorde ik.
Ik heb alleen maar dit feestje georganiseerd om jou een plezier te doen.
Hoe kun je me zo behandelen?
Mag ik even alleen zijn?
Dat was mijn moeder.
Het is mijn verjaardag.
Ze geeft een groot feest voor me. - Te gek!
Eigenlijk niet.
Het is alleen ik, mijn moeder en mijn grootouders.
Ik ben nog niet bij ze geweest. - Mis je dan niet iets?
Nu klink je als een leuke Joodse jongen.
Ik zou er niks op tegenhebben, als ik Joods zou zijn.
Ik belde alleen maar om gedag te zeggen.
Zullen we iets afspreken als je weer op school bent? - Dat zou fijn zijn.
Gefeliciteerd.
Bedankt.
Rafe was zich er niet van bewust dat hij net mijn leven had gered.
Het blad 'Rolling Stone'?
Dat is hét muziekblad.
Dat is geweldig, schat.
Ze willen dat ze voor hen gaat werken. Betaald werk bij 'Rolling Stone'...
En betaald!
Volgens mij zat ze gisteravond laat nog te schrijven.
Heb je nog laat zitten schrijven, schat?
Ik heb al maanden niks geschreven.
Ze werkt altijd aan iets, ze praat er alleen niet graag over.
Alsof jij ooit iets hebt gelezen!
Lizzy, dit is niet erg aardig. - Wil je er één?
Wat is er mis met haar?
Niks!
Er is niks met haar! - Ze is dronken!
Natuurlijk ben ik dronken. - Ze is gewoon moe.
Ze is broodmager!
Ze is oververmoeid. Ze werkt zo hard op Harvard.
Gebruikt ze drugs?
Dat zou ik wel willen.
Zei ze dat ze...?
Het is in orde! Alles is in orde.
Mam, geloof me nou maar, als ik drugs zou gebruiken zou ik het je vertellen.
Mensen gedragen zich niet zo als ze geen drugs gebruiken.
Ik wel!
Het spijt me heel erg, mama.
Ik droom over wat ik had willen zeggen,
het tegengestelde van wat ik gezegd heb.
Ik wou dat ik gezegd had: 'Mam, vergeef me, alsjeblieft '.
'Help me, alsjeblieft '
'Ik weet dat ik me zo niet hoor te gedragen. '
Hoe is het met mijn jarige meid?
Je bent een dag te laat. - Je weet hoe het gaat...
Ik dacht dat ik al met je secretaresse te maken zou krijgen.
Zo'n geweldige journaliste die schrijft voor Rolling Stone...
Heb je het gelezen?
Ik wil dat je weet, dat ze blij zijn dat je er bent.
Die mensen zijn heel slim!
Ze weten wat ze moeten doen als ze een talent ontmoeten.
Ik probeer door het hele land opdrachten te krijgen, dus misschien kan ik je opzoeken.
Met wie praat je, Lizzy?
Niemand.
Wie is het?
Luister niet naar haar! - Mam, alsjeblieft..
Kijk nou... jullie tweeën...
Ga maar door, je vindt hem zo geweldig!
Snap je nou waarom ik nooit bel?
Waar was hij tijdens je jeugd? - Hou op! Hou op!
Ik wilde gewoon met hem praten.
Ik ben aan het eind van mijn Latijn.
Ik maak overuren.
Ik ga nooit uit, koop nooit kleren, al mijn geld gaat naar jouw therapie.
Al je geld? Pap betaalt, mam! - Dacht je dat?
Dacht je dat hij betaalt?
Hij betaalt geen ene cent.
Niet één cent!
Dat is niet waar.
Moet ik het je laten zien? Wil je het zien?
Wil je zien hoeveel ik nog moet betalen
voor je laatste semester?!
Kijk hier!
Het spijt me, mam.
Wil je weten hoeveel ik betaal voor die Dr. Sterling?
Het spijt me. - Je gaat je er niet uitlullen, Lizzy.
Vraag haar maar wie haar betaalt.
Het is mijn eigen schuld dat ik je zo heb verwend.
Ik werk me uit de naad zodat jij naar Harvard kunt en je komt terug als een zombie.
Het spijt me..
Waarom betaalt hij niet?
- Ik weet het, schatje, ik weet het.
Ik haat mezelf!
Ik haat wat ik heb gedaan! - Lizzy, het is in orde..
Het is vreselijk!
Het is afschuwelijk!
Ik kwets de mensen die van me houden
maar als hij belt..
Mijn God, een feest?!
Je stomme perentaart!
Waarom doe je dit, Lizzy?
Omdat ik je klote aap niet ben!
Het spijt me, mam, ik bedoelde het niet zo.
Ik meende het niet.
Heeft ze het feest voor zichzelf gehouden?
Nee, ik denk voor oma. - Waarom zou ze dat doen?
Om te laten zien dat ze een brave meid was.
Dat moet pijn doen.
Kijk haar nou!
Dit is geen doorbraak, schat!
Hier betaalt mijn moeder $100 per uur voor.
Dit is dezelfde onzin.. Net als met Rafe...
Ik hoef niet Freud te zijn om te weten dat ik bang ben voor afwijzing.
En ik weet waar het vandaan komt, ik weet dat het door mijn vader komt.
Maar dat verandert niks. Ik kan nog steeds niet met hem omgaan.
Waarom niet? - Dat vertel ik net.
Je hebt me niks over Rafe verteld.
Heeft hij je reden gegeven om te denken dat hij je zou afwijzen?
Laat hem niet zien hoe gek je bent.
Een aap? - Die heette Prissy.
Ik weet het. Ze zei dat ze iemand nodig had om mee te praten.
Ze had jou toch. - Nee, dit was eerder.
Luister je wel? - Ja.
Verveel ik je?
Ik heb je op het herentoilet ontmoet, jij bent alles behalve vervelend.
Wat ben ik?
Beangstigend.
Gaan we naar het concert?
Dat weet ik nog niet.
Ik weet eigenlijk niet waar het is.
Je wilt naar een concert maar je weet niet waar het is?
Ik zei dat ik naar een concert kwam.
Snap je...?
Wat?
Nu ben je gewoon wreed! - Nee, nee.
Ik zei dat ik naar een concert kwam, maar...
Ik kwam om jou te zien.
Wachten..wachten..
Wachten tot hij de stap zet...
Weet hij het niet?
Hij is mijn redding!
Het is fijn dat hij bezorgd is, teder en politiek correct.
Maar ik wil dat hij me zoent. Nu.
Ruby!
Ik wist niet dat je van kamer was verhuisd, ik dacht dat je nog hier woonde.
Ruby vertelde me over alle artikels die je nog wilt schrijven.
Schrijven is makkelijk voor me.
Dr.Sterling heeft hem vast gebeld. Waarom zou hij hier anders zijn.
Vast om te zien hoe erg de situatie is,
kijken of zijn kleine meid wel door de dag komt.
Of...
Misschien mist hij me wel echt.
Dat is mijn meisje.
Pap, die medische rekeningen.. De therapie bij de psychiater?
Ze sturen ze steeds naar mam.
Dus ik neem aan dat jij ze niet betaald hebt? - Ik kan niet geloven dat je me dit vraagt!
Heb je dan wel betaald? - Je doet zo afstandelijk en koel..
en nu vraag je me...
Waar heb je het over? - Als je dat niet weet..
Nee, ik weet het niet. Je hebt een belofte gedaan..
Je hebt me niet geschreven,
je belt nooit,
alsof ik niet besta! - Tegen wie denk je dat je het hebt!
Ik kom je opzoeken..
Val dood! - Let op je woorden!
Praat je zo tegen je vader! - Je luistert niet naar me! Jij bent weggegaan!
Jij was 4 jaar lang verdwenen. - Alsof ik dat niet weet.
Dacht je dat ik dat niet heb gevoeld?
Denk je dat het makkelijk voor me is, weg van jou?
Ik haat het wat het met je doet, ik en je moeder...
Ik vind het vreselijk om te zien dat je er tussenin zit.
Alsjeblieft, pap.
Je bent mijn vader!
Je wilt niet eens mijn medische rekeningen betalen.
Zelfs al kost het je niks!
Je hoeft alleen maar de papieren te tekenen!
Het is maar 10%! Dat is bijna niks!
Ik ben alles verloren bij de scheiding.
Het kost je niks! - Sorry, Lizzy.
Dat is de verantwoordelijkheid van je moeder.
Moet ik mijn polsen doorsnijden, zodat ik in aanmerking kom als spoedgeval?
Ik ga er ook aan kapot.
Ik ga eraan kapot.
Ik voel me zo machteloos!
Ik weet dat ik fouten heb gemaakt, veel fouten, maar ik kan er niks aan doen.
Wat moet ik doen?
Hallo.
Raad eens!
Wat ben je aan het doen?
Niks, ik wandel wat..
met iemand.
Doe niet zo gek. Ik kan wel met een meisje wandelen.
Goed, je hebt gelijk. Het is een jongen.
Lang.
Heel lang.
Natuurlijk is hij langer dan ik.
Hoe lang ben je?
Lang genoeg.
Ongeveer 1m80.
Lange wimpers, bruine ogen.
Hij heeft die sexy, intellectuele charme...
Wat?
Dat zal ik doen. Ik vraag meteen als ik heb opgehangen.
Goed, dag.
Wie denkt nu dat ik een sexy intellectueel ben?
Mijn moeder.
Ze vraagt of we haar opzoeken met de feestdagen.
Ze is net verhuisd.
Telkens als ik bij hem ben, zie ik mezelf vreselijke dingen doen.
Ik haat mezelf daarom maar ik kan niet stoppen.
Stel dat je het wel kon, wat zou je dan anders doen?
Toen ik je met haar zag...
Ik weet dat het gek is.
Ik kan er niks aan doen dat ik zo voel.
Het spijt me.
Daar heb ik niet bij stilgestaan.
Die dingen gebeuren.
Knappe vrouwen vallen over me heen.
Het is Earl Grey. - Shit, sorry!
Ik haal je nieuwe. - Laat maar.
Het is geen moeite. - Ik zei dat het niet hoeft.
Mogen we nog een Earl Grey? - Ik zei dat het niet hoeft.
Doe verdomme eens rustig, Lizzy! Het is maar een kop thee.
Schreeuw niet naar me. - Stel je niet zo aan.
Je hebt haar geneukt he?
Ben je gek geworden?!
Schreeuw niet op me! - Ik weet echt niet wat je probleem is.
Neuk maar met haar, als je dat wilt.
Ga weg!
Lizzie!
Het spijt me, oke?
Het spijt me... ik begreep niet dat je zo boos was.
Het is niet jouw schuld. Het is de mijne..
Je gaat me verlaten, he?
Nee, ik zou je nooit...
Ik hou van je.
Waarom?
Er is niets dat je voelt..
dat niet uit je ziel komt.
Je bent ongelofelijk!
Ik begrijp nu dat mensen soms hun geliefden willen vermoorden,
hun geliefden opeten,
de as van hun dode geliefden inademen.
Het is de enige manier om iemand anders te bezitten.
Mijn moeder zal van je houden.
Wil je sap? - Ja.
Lizzie, hoor eens...
Ik kan niet met je mee voor de feestdagen.
Er is iets tussen gekomen met mijn moeder en ik moet naar huis.
Maar het zijn de feestdagen!
Ik heb je nodig! - Ik wou dat ik bij je kon zijn.
Maar ik kan niet op twee plaatsen tegelijkertijd zijn.
Ik ga met je mee, ik help je met je moeder.
Dat begrijpt mijn moeder wel.
Je moeder is verhuist!
Maar ik wil bij je zijn.
Maar nu heeft je moeder jou nodig.
Het is erg ingewikkeld.
Mijn moeder...
is niet gemakkelijk met vreemden.
Ik zit midden in troep waar ik niet blij van word.
Ik weet het.
Het spijt me...
Ik hou van je..
en ik wil je helpen. - Dat doe je al.
Ik weet dat ik je weer zal zien..
We hebben het hele semester samen.
Hij vroeg me om hem te helpen, om sterk voor hem te zijn.
En ik zei: Oke.
En dat heb ik ook gedaan.
Ik heb het makkelijk voor hem gemaakt.
En dat maakte het voor mezelf ook makkelijker. We zijn allebei gelukkig.
Geweldig.
Heb je alles goed hier gekregen? - Zeker, zo veel was het niet.
Het appartement ligt op het zuiden. Ik heb de hele dag zonlicht.
En het is makkelijker schoon te maken.
Ik denk dat je je kamer wel leuk vindt.
Ik zal even mijn spullen opruimen..
Ik heb geen eten voor je gemaakt. - Maakt niet uit.
Op een dag zal ik haar terugbetalen.
Dat beloof ik!
Je zei dat je vriend... - Hij had een familiecrisis.
Maar hij wilde wel komen? - Ja.
Hij moest terug naar Texas, omdat...
Hij heet Rafe.
Dat is een leuke naam..
Je zult hem leuk vinden. Hij is knap en aardig..
En hij is joods.
En hij werkt echt heel hard.
Mischien de volgende keer?
Hij wilde je graag ontmoeten. Hij heeft een goede band met zijn moeder.
Dat is fijn.
Ik moet even bellen.
Doe nou niet. Het is vandaag al de tiende keer. - En?
Je maakt hem gek!
Je weet niet waar je het over hebt.
en val dood omdat je dat zegt!
Mrs Stevenson? Dit is Lizzie.
Een vriendin van Rafe.
Is hij daar?
Hij is bezig? Kunt u hem zeggen dat het belangrijk is?
Goed. Dag..
Waarom neemt hij de telefoon niet op?
Ik zou hem dit nooit aandoen!
Hoe is het met hem?
Hij was er niet.
Ik vraag me af of hij 's nachts ook wakker ligt en me mist.
Heb je al echt van iemand gehouden, Ruby?
Ik bedoel, echt van iemand gehouden?
Natuurlijk!
Dat denk je maar.
Je hebt er geen idee van..
En jij zeker wel.
Ware liefde is totaal.
Leven en dood.
Je weet dat je zult sterven als je niet samen bent, omdat de behoefte zo puur is.
Zo compleet.
Het enige dat jij kent is seks.
Jij deed zo moeilijk over Sam?
Je hebt nooit van Sam gehouden!
Was dat gemeen?
Kun je er niet tegen, zo modern als je bent?
Ik huil niet omdat je gemeen bent.
Ik kan me niet voorstellen hoe pijnlijk het moet zijn om jou te zijn.
Ik ben op het vliegveld.
Nee, ik bedoel dat ik hier ben, in Austin.
Mijn God!
Ik ben de vreselijke horror-vriendin geworden!
Missschien moet je je moeder bellen en laten weten dat het goed met je gaat.
Dat kan ik niet.
Je weet toch nog dat ik je zei dat je beter niet kon komen?
Als je genoeg van me zou houden...
Luister..
Ik heb je iets verzwegen.
Kijk me niet zo aan, Lizzy. - Vertel het nou maar.
Het is niet wat je denkt. - Klootzak, eikel!
Het is mijn zus, het is mijn zus, oke?!
Dus je komt oorspronkelijk uit New York?
Manhattan. Ik ben daar opgegroeid.
Rafe heeft me je artikels laten lezen.
Dat is nogal een prestatie voor een eerstejaars.
Ellen...
Hou daar alsjeblieft mee op.
Je hebt me beloofd dat je naar bed zou gaan.
Ellen, je gaat naar bed en morgen gaan we naar het park.
Wil je morgen naar het park?
Misschien moet ik met haar naar de dokter.
Als dit zo doorgaat weet ik niet wat me moeten doen...
Wat is er?
Kick je hierop?
Wat?!
Hier kick je op!
Waar heb je het over? - Je hebt haar voor me verborgen gehouden.
Denk je niet dat daar een reden voor is, dat dát iets betekent?
Jezus...
Je geniet van andermans ellende.
Je bent ziek!
Je bent echt ziek. - Zeg dan dat het niet waar is.
Rafe, alsjeblieft...
Ik haal de auto.
Mam, hoe gaat het met je?
Hoe denk je?
Verdomme, denk je nooit na? - Het spijt me.
Ik moest meteen naar het vliegveld, anders had ik het je wel verteld.
We hebben wat problemen die we moeten regelen.
Ik weet dat hij van me houdt.
Maar hij heeft een moeilijke gezinssituatie.
Hij probeert ze te helpen en mij,
maar hij moet eerst zichzelf helpen.
En dan komt alles weer goed.
Dat weet ik wel zeker.
We redden het wel dat weet ik zeker.
Denk je?
Ik kan je niet echt helpen, Lizzy.
Ik weet het...
Het spijt me dat je moest verhuizen.
Dat weet ik, lieverd.
Ik moet nu gaan, oke?
Bel me...
als je...
weer naar Dr. Sterling gaat. - Mam?
Dag, lieverd.
Ik had naar hem moeten luisteren.
Hij heeft me gezegd dat ik niet moest komen.
Ik bezorg te veel problemen.
Lees je?
Schat, je moet je werk doen.
Dit werkt niet... - Ik weet het.
Zodra ik terugben, regel ik die examens voor je.
Dat hoeft niet.
Ik bel je.
Bel me niet! Begrepen?
Dit werkt niet!
Dit is niet mijn leven. Ik wil dit niet meer!
Wat wil je dan?
Ben je opeens wakker geworden met het idee dat je eerstejaars meiden wil neuken en drugs gebruiken?
Is dat wat je wilt?
Dat is precies wat ik wil.
Ik wil feesten!
Ik wil plezier hebben!
Je was degene die zei dat ik iemand moest vertrouwen. Kijk wat er gebeurd is.
Dat je Rafe vertrouwde heeft niks te maken met...
Ik wil alleen maar dat Rafe terugkomt en jij hebt het over tabletten?!
Ik denk dat je bij sommige problemen wel wat hulp kunt gebruiken.
Jij zei dat ik vooruit ging.
Soms zijn dingen eerst moeilijker voordat het beter gaat.
Jij zei dat het ergens toe zou leiden! Al die klote pijn!
Dat zeg ik nog steeds.
Ik kan niet geloven dat je me nog steeds tabletten wilt voorschrijven.
Ik stel voor dat je deze medicatie probeert,
zodat je dingen weer in perspectief ziet en niet je controle verliest.
Dat is toch wat je wilt?
Het duurt 2 tot 6 weken voordat je lichaam erop reageert.
Ik weet dat je het er niet mee eens bent,
maar ik zie al dat het resultaat heeft.
Je moeder heeft gebeld. Ze wil je komen opzoeken.
Wat doe je verdomme? - Niks.
Je wilde mijn beurs stelen.
Challenger, motoren maximaal...
De space-shuttle Challenger is als een vuurbal uitelkaar gesprongen.
Ruby!
Wacht even!
Kom op, dit is ernstig.
Wat? - Mijn moeder is beroofd.
Ik moet naar New York. Je moet met me meegaan.
Ruby, toe nou, ik vraag je om hulp!
Ik help je niet meer.
Je helpt me niet meer? - Ik kan niet meer.
Ik kan het niet meer aan. Dit moet ophouden.
Volgende week is weer een andere crisis.
Eén voor onderweg.
Ze weigert de medicatie.
Ze weigert pijnstillende drugs?!
Zijn we wel verwanten?
Ze zal hier een paar dagen moeten blijven, maar ze wordt weer beter.
Ze heeft thuis hulp nodig, maar het komt wel goed.
Het is beangstigend.
Voor de eerste keer, mag ik niet huilen.
Ik heb geen idee wat ik doe.
Laten we eerlijk zijn..
Dat ik hier ben om haar te helpen lijkt wel een wrede grap...
Ik ben zelfs niet meer bang voor grote hoogten.
Je ziet er een stuk beter uit.
Dat zeggen ze allemaal.
Weet je, Lizzie...
Ik voel me goed.
Er is geen reden waarom je niet terugkan naar Cambridge.
Ik heb met de verpleegsters gepraat en ze zeggen dat je...
Lieverd, je examens komen eraan.
Er moet iemand bij je zijn, al is het maar een paar dagen!
Ik zorg wel voor mezelf, dat heb ik altijd gedaan!
Je gaat niet alleen naar huis.
Het is de andere kast.
Ik weet niet hoe ik het zonder Lizzie had gered.
Dit was allemaal niet gebeurd... - Zeg dat niet!
Het komt door haar.
Ze zijn weg.
Ik heb niet eens gedag gezegd.
Ik heb je nog niet eens naar Rafe gevraagd...
Dat is voorbij.
Hij wil me nooit meer zien.
Toen Donald me verliet..
het leek zo ongelofelijk.
Ik kon het niet geloven.
Ik denk dat ik je toen gewoon ben vergeten.
Snap je?
Je was maar een kind..
zo klein..
Maar je had me nodig.
En daarom moest ik me weer concentreren, snap je me?
Ik moest voor je zorgen.
Op die manier heb je me weer teruggebracht naar het leven.
Je werd alles voor me.
Ik was zo.. met jou bezig!
Mijn God... je was zo...
vol belofte!
En ik wilde zo veel voor jou in je leven.
Maar ik zag niet dat het niet goed voor je was.
Je wilt gewoon...
alles zijn...
en dat kan ik niet.
Ik kan het niet..
Luister, Lizzie...
Voor mij hoef je niks te zijn.
Voor mij hoef je niet goed te zijn. Begrijp je?
Je hoeft niet te doen alsof.
Ik red me wel, mam.
Ik red me wel.
Ik beloof het.
Ik red me wel.
En er is een reden voor.
Ik noem het 'het crackhuis', hier krijg ik mijn drugs.
Dr. Sterling is mijn dealer.
Volgens mij dealt iedere arts dit spul.
Soms voelt het alsof we allemaal in een Prozac Land wonen.
De Verenigde Staten van de Depressie.
Ik weet niet meer wie ik ben.
Ik heb een persoonlijkheid..
en die is helemaal in de war. Maar dat ben ik.
Ik zie mezelf veranderen in een persoon die de juiste dingen doet en zegt,
maar dat ben ik niet. - Je voelt je anders, he?
Natuurlijk!
Ik gebruik medicijnen. Dat was toch de bedoeling? - Ja, dat was de bedoeling.
Je voelt je alleen nog niet op je gemak bij die nieuwe persoonlijkheid.
Maar zonder de tabletten kan ik die persoon niet zijn.
De tabletten geven je een adempauze.
Het lijkt alsof alles bedekt is!
Ik raad je aan om de tabletten te blijven gebruiken, maar het is jouw keuze.
Wil je stoppen met de tabletten?
Ik wou dat mijn leven meer was zoals in de films.
Ik wil dat een engel naar me komt
net zoals naar Jimmy Stewart in 'It`s a Wonderful Life',
en me zelfmoord uit het hoofd praat.
Ik heb altijd op dat moment gewacht
waarop ik eindelijk vrij zou zijn en mijn leven voor altijd zou veranderen.
Maar hij komt niet.
Zo gebeurt het niet.
Alle medicatie, alle therapie,
strijd, opstand, spijt, Rafe...
zelfmoord gedachten,
het maakte allemaal deel uit van een langzaam herstel-proces.
Op dezelfde manier dat ik afzakte, klom ik weer omhoog.
Geleidelijk aan
en dan plotsklaps.
God weet dat de tabletten niet alles genezen,
maar ze gaven me de ruimte waardoor ik weer kon gaan schrijven.
Maar deze keer was het niet alsof mijn leven er van afhing.
Zeven jaar later werd Prozac Nation van Elizabeth Wurtzel gepubliceerd en een bestseller.
In de USA worden elk jaar 300 miljoen recepten uitgeschreven voor Prozac en andere anti-depressiva.