Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
PODAJ DALEJ
Tu wóz 1086, chyba mamy zagrożoną zakładniczkę.
Na Bagley Street koło numeru 3000.
Spadajcie...
bo ją zabiję!
Centrala...
zawiadomcie negocjatorów.
Niech tu przyjadą.
- Widzisz coś? - Zabrać te auta!
Biały mężczyzna, około...
Jestem reporterem.
Awantura domowa, prochy? Żona, dziewczyna?
- Wynoś się. - Kto to?
- Mów. - Wywal go.
Mam przepustkę.
Mam prawo tu być.
Gdzie on jest?
Podejrzany schował się w głębi pokoju.
Nie widać go.
To był mój wóz!
O rany...
Kłopoty z wozem?
Bystre spostrzeżenie.
Pomogę panu.
Jaguar.
Pożycza mi pan samochód?
Daję go panu.
Ostatnio mi się szczęści. Nie potrzebuję go.
Daje mi pan nowego jaguara za friko?
Proszę o wizytówkę.
Odezwę się.
Chce pan, żebym zabił pańską żonę?
Nie.
Choć to kusząca propozycja.
Lubię być hojny dla obcych.
Hojny? Toż to jaguar!
Mam wrócić do domu jaguarem?
- Tak. - Odbiło panu.
Odbiło.
Mam do niego wsiąść? Za nic! Pewnie wybuchnie.
Nie chcę, by mnie rozerwało na kawałki!
Nie zbliżę się do tego wozu!
Mam własny.
Tak jakby.
4 miesiące wcześniej
Ładny?
Fajna kosa, co?
- Pokazać ci? - Nie lubię oglądać fajfusów.
Pedał!
- Zabiłby cię. - Mam miotacz pieprzu.
Pierwszy raz widzicie nowego nauczyciela?
Nazywam się Simonet.
Witajcie w siódmej klasie gimnazjum...
tego niepewnego mostu...
wiodącego do elitarnego świata liceum.
Pewnie chcecie pędzić na drugi brzeg.
Zamknąć oczy i gnać przed siebie.
Ale ja...
wam na to nie pozwolę.
Wpadka.
Spóźnienie.
Na pierwszą lekcję, pierwszego dnia.
Na co to wskazuje?
Na trudności z uczesaniem?
A może na brak szacunku?
Ja będę codziennie na czas...
i tego samego oczekuję od was.
Punktualności bez wymówek.
Zostaw to!
Zaczekaj.
A więc...
prowadzę tzw. środowisko.
Mam wam wpajać wiedzę o świecie.
Nawet jeśli świat zewnętrzny was nie interesuje...
i tak w końcu się z nim zderzycie.
Uwierzcie mi.
Więc lepiej zacznijcie o nim myśleć już dziś.
Co dla was oznacza reszta świata?
No, wysilcie się.
Może chcecie zwiać ze szkoły...
z domu, z dzielnicy?
Może ktoś chce zawędrować nieco dalej?
Do centrum handlowego. 3 km stąd.
Zapytam inaczej.
Jak często myślicie o świecie poza tym miastem?
Oglądacie dzienniki? Nie?
Nie myślimy globalnie. Dlaczego?
Bo mamy 11 lat.
Słusznie. Przedstaw się.
Trevor.
Może Trevor ma rację. Czemu mamy myśleć o świecie?
Czego świat oczekuje od nas?
Oczekuje?
Od nas.
Czego świat oczekuje od ciebie?
Niczego.
Kochani, on ma rację.
Niczego.
Nie macie prawa jazdy ani prawa głosu.
Prosicie o pozwolenie pójścia do łazienki.
Tkwicie w siódmej klasie.
Ale to się zmieni.
Kiedyś będziecie wolni.
A co, jeśli wtedy okaże się...
że nie jesteście przygotowani...
do życia, a istniejący stan rzeczy wam nie odpowiada?
Jeśli uznacie...
że świat jest do bani?
To mamy przechlapane.
Chyba że...
weźmiecie wszystko, co wam się nie podoba...
i kopniecie to w dupę.
Nie cytujcie tego rodzicom.
A możecie zacząć...
już dziś.
To wasze zadanie...
nieobowiązkowe.
Zadanie na cały rok.
Co was wkurza?
W czym rzecz?
To jakby... chyba...
Wykrztuś to.
- Pomóżcie jej. - Dziwne.
Zbzikowane.
Trudne.
- Nudne. - Nudne...
trudne.
Ale chyba wykonalne?
Możliwe.
Gdzie istnieje...
królestwo możliwości? Każdy je ma.
Tutaj.
A więc dacie radę.
Możecie zadziwić świat.
Albo pozwolić, by wasze mózgi uległy atrofii.
Atrofii.
Jeśli nie znacie jakiegoś słowa, zajrzyjcie do słownika.
Sprawdźcie je.
I noście przy sobie te słowniki...
bo w tej klasie nauczę was kochać słowa...
i ich znaczenia. Są pytania?
Tak.
Jeśli nie zmienimy świata, obleje nas pan?
Nie.
Ale dam wam nędzne trójczyny.
A co pan zrobił dla świata?
Porządnie się wysypiam...
zjadam uczciwe śniadanie...
przychodzę do pracy na czas...
i przekazuję pałeczkę wam.
Podpiszcie te słowniki i...
Jak masz na imię?
Molly, dobrze. Niech Molly sprawdzi co znaczy atrofia...
i powie klasie.
Pomyśl, jak można zmienić świat - i ZRÓB TO!
Na szczęście nie jesteśmy w Milwaukee.
Pójdziesz do piekła.
Dla kogo czwarta tequila?
Dla ciebie.
- My stawiamy. - Dziękuję, ale nie chcę.
Obiecałam synkowi.
Okropność, wiem. Miłej zabawy!
Czekaj. Masz.
Dziękuję.
Co robisz, Junior?
Co robisz?
Masz ją.
Masz go.
O której kończysz?
Niestety, jestem mężatką.
On też jest żonaty.
A ja nie!
- Halo? - Cześć.
Jak poszło?
- Jesteś tam? - Tak.
Jak poszło?
Co?
W szkole.
Nieźle.
Głośniej, nic nie słyszę.
Przepraszam, że wyszłam, ale miałam okazję dorobić.
Gniewasz się?
Co porabiasz?
Nic.
Znalazłeś spaghetti?
Właśnie je jem.
Świetnie.
Opowiadaj.
Muszę kończyć.
A łyżka?
Łyżka.
Mamo?
Mamo!
Przyjdzie mój znajomy wziąć prysznic.
Dobrze.
Marne śniadanie.
Ty nie jadasz śniadań.
Dziś zjem.
Usmażę jajka, dla siebie też.
I nie porzygasz się?
- Co to ma znaczyć? - A jak myślisz?
Powiedz.
- Kryjesz się z tym. - Nieprawda.
Przepraszam, masz rację.
- Porozmawiajmy. - Chcesz bujać?
Nie. Pogadać.
Chcę się dogadać.
Przepraszam.
Gdzie papier toaletowy?
Kim pan jest?
Proszę wyjść!
Dzięki.
- Chcesz na autobus? - Nie.
Pozwoliłaś mu wziąć prysznic.
Nie!
To obcy facet!
Mój znajomy.
Jakim cudem?
- Mam zadanie domowe... - Jakie?
Pan Simonet mnie zrozumie.
Pan Simonet? Kto to?
Mój nauczyciel.
Pan Simonet?
To ja. Eugene...
Simonet.
- Halo. - Halo.
Co to za zadanie domowe?
Czemu mój syn gościł bezdomnego?
Niestety nie wiem...
o co chodzi...
ani kim pani jest.
Arlene McKinney. Uczy pan mojego syna.
Trevor.
Jest bardzo uważny i wymagający. Cenię to.
- Wymagający. Krytyczny. - Wiem.
Czemu przyprowadził włóczęgę?
Nie wiem.
Tak zrozumiał zadanie domowe.
To znaczy jak?
Nie wiem.
Proszę zapytać syna.
Zapytałam.
Serio?
To czemu pani przyszła do mnie?
To nie tajemnica.
I co?
Zawsze na początku roku rzucam taką myśl.
Nie liczę, że zmienią świat.
Nie liczy pan, że zmienią...
Liczę, że zaczną myśleć.
Niewykonalne zadanie, panie nauczycielu?
Ważne, że próbują.
Ktoś zmyje graffiti...
Nie zna pan mojego syna.
On panu uwierzył.
Nie uda mu się i załamie się.
Powinni pana wylać.
Nie wyleją idealnego pracownika...
niemalże inwalidy.
Jest pan bezkarny, bo ma brzydką gębę?
Proszę złożyć skargę na piśmie...
a ja ją wrzucę do skrzynki na zażalenia.
Jezu.
Niezły z pana numer.
Dzięki za eufemistyczne określenie.
Zawsze chciałem być niezły.
eufemizm: łagodne określenie zastępujące obelgę.
Mogę pani pomóc?
Nie.
Czekałem na pana cały dzień.
- Nie oddzwonił pan. - Nie przyjaźnimy się.
Dostałem kartę wozu. Niezły prezent.
- Nie chce go pan? - Nie jestem idiotą.
Chcę tylko zrozumieć, o co chodzi z tymi instrukcjami.
Napisałem panu: podaj dalej.
Taki dar zobowiązuje.
A jeśli się nie poczuwam?
Może prysnę z dziwkami do Meksyku?
Nigdy się nie dowiem.
Co jest grane?
Taki altruizm u prawnika?
Jestem umówiony.
To niezły materiał.
Proszę wyjaśnić, czemu pan rozdaje auta.
Albo sam coś wymyślę.
Sfiksował pan, zdziwaczał, przygarnia pan stada kotów?
Posłuchaj!
Była żona oskubała mnie.
Żyje z lesbijką, żeby mnie wkurzyć.
Niech pan się zlituje.
Moja córka ma astmę.
Kiedyś miała okropny atak.
W środku nocy wylądowaliśmy na pogotowiu.
Nikt się nami nie przejmował.
Inhalator nie pomagał.
Co się stało?
Siostra mnie dźgnęła.
- Teraz my. - Najpierw ranni.
Mała się dusi.
Niech ktoś ją zbada.
Nigdy jeszcze nie było tak źle. Proszę coś zrobić.
Proszę usiąść.
Jesteśmy tu od 4 godzin. Proszę wezwać lekarza.
Zaraz.
To bzdura. Pomóżcie jej.
Dosyć tych bzdur!
Nie macie tlenu?
Wezwę szefa.
Nie potrzeba. Pani tu szefuje.
Pani. Dotarło?
Rusz się, połóż małą i zbadaj ją.
I daj jej tlenu.
Już się tym zająłem. Co tu jeszcze robisz, babo? Żarty się skończyły.
Puść mnie, stary. Tak nie wolno!
No już!
Podziękowałem mu...
i powiedział mi, gdzie mogę sobie wsadzić podziękowania.
Powiedział: "Podaj dalej.
Pomóż trzem osobom".
A więc podaję dalej.
Pan i ten rzezimieszek zapoczątkowaliście...
łańcuszek szczęścia? Co to, New Age?
Buddyzm? Jakaś sekta?
Jeśli pan o mnie wspomni, sprzeda pan nerki, by zapłacić odszkodowanie.
Sekta!
Jak tamten się zwał?
Śpieszę się na grupowy ślub.
Wiem, że ktoś tu jest.
Słyszę cię.
Wyjdź, bo cię zastrzelę.
Nie strzelaj.
Błagam.
Ani drgnij.
Jeden ruch i...
Zostaw to!
Nie ruszam się.
Proszę.
Co robisz?
Pokażę ci.
Otworzę drzwiczki.
Widzisz?
Łatwiej ci będzie sprzedać wóz na chodzie.
Nie prosiłam o to.
Mieszkasz w moim garażu?
Już nie. Mogę wyjść?
Zatrudniłem się w motelu, dadzą mi pokój.
Stój!
Nie lubię broni.
Co cię łączy z moim synem?
On chciał komuś pomóc.
Dał mi parę groszy.
- Pieniądze? - Tak.
Jego oszczędności.
Kupiłem ciuchy i mam pracę.
A utrzymasz ją?
Bo chyba masz problem.
Rzucę to.
Tak z dnia na dzień?
Żyłaś kiedyś na ulicy?
Niemalże. Dzięki mamie.
To zrozumie tylko ten, kto już szukał śmietnika do spania.
Przykrywając się gazetami...
człowiek wie, że spaprał sobie życie.
Gdy ktoś przychodzi i podaje mi rękę...
chętnie korzystam.
Nawet, gdy robi to dziecko.
Jeśli pęknę, zginę.
Chcesz się odwdzięczyć...
Nie Trevorowi.
- To co tu robisz? - Podaję dalej.
Chcesz, żebym wyszedł.
Już idę.
Co to znaczy: podaję dalej?
To ja.
A to trzy osoby.
Pomogę im w czymś naprawdę ważnym...
czego nie mogą zrobić same.
Ja pomogę im...
a każda z nich pomoże trzem kolejnym osobom.
W sumie dziewięciu.
W następnym kroku...
mamy 27 osób, więc...
Kiepsko liczę, ale ta liczba szybko rośnie.
Dobra.
Wypowiedzcie się.
- Co o tym myślicie? - To dobry pomysł.
- Shawn? - To głupie.
Dług honorowy.
Ludzie mają honor gdzieś.
Ty masz go gdzieś.
Trevor, koledzy uważają, że to utopia.
Sprawdźcie, co to znaczy.
Taki idealny świat?
I co?
Powiedz, jak na to wpadłeś?
No bo...
Świat jest do bani.
Tak ci mówił?
Dyskutowaliśmy o tym.
Nie martw się.
Powiem mu, że zakazujesz nam gadać.
Nie mów mu tak.
Napijesz się kawy?
Chętnie.
Dobrze.
Chciałem pogadać z prezydentem o ekologii.
Ale mama nie chce podpadać.
Wyrwała mi słuchawkę.
Rozłożyłam ulotki o odzyskiwaniu surowców.
Poproszę w Internecie...
żeby chińskie dzieci zaczęły skakać.
Żeby Ziemia się zachwiała?
Dzięki. Siadaj.
Wasze pomysły są tak zaskakujące jak i urozmaicone.
Sprawdźcie i to słowo.
Ale zwróćcie uwagę na jeden z projektów.
Pierwszy raz od lat słyszę tak nowatorski pomysł...
do tego wymagający ogromnej wiary w ludzką dobroć.
Trevor spróbował interakcji ze światem.
O to chodziło.
Gdybym był wylewny i skłonny do łatwych pochwał...
powiedziałbym...
że go podziwiam.
Oto nowe słowa...
utopia, enigma, kwant.
Dodajcie urozmaicony. Chcę, byście poszli do domu...
Dzień dobry.
Pan tak z uprzejmości?
Co?
Mój pomysł.
Podoba się panu, czy to było belfrzenie?
Belfrzenie?
Wstawianie kitu.
Myślisz, że jestem fałszywie miły?
Nie. Pan wcale nie jest miły.
Wypsnęło mi się. To się nie powtórzy.
No co?
Co się stało z pana twarzą?
Wyciągnąłeś najkrótszą zapałkę?
To pytanie nie dotyczy mojego przedmiotu.
Powiedz im to.
Komu?
Do jutra.
- Wiesz gdzie jest Jerry? - Tam w 15.
Towar idzie.
Kto tam?
Trevor.
Szukam Jerry'ego.
Nie ma go.
A kiedy wróci?
Nigdy. Zjeżdżaj stąd!
Jerry?
Wynoś się!
Wyjdź, proszę.
Pamiętam, w 1976 były te programy szkolne...
- a teraz już ich nie ma. - Muszę iść.
Rano wybiegłeś z klasy, a musimy pogadać.
Proszę.
Trevor źle się czuje.
Co mu jest?
Boli go brzuch.
Wejdzie pan?
Chętnie.
Proszę usiąść.
- Piękny dom. - Dziękuję.
Zawsze pani mieszkała w Vegas?
Chciał pan ze mną porozmawiać. Czemu nie w szkole?
Nie chciałem z panią rozmawiać.
Trevor mówił, że tak.
A mnie dał liścik od pani...
którego pani nie napisała.
Liścik ode mnie?
To straszne! Co on...
- Nie mówię o panu. - Nie musi się pani tłumaczyć.
- Proszę się nie wysilać. - To nie o panu.
- Przywykłem do tego. - Zaraz.
Zacznijmy od nowa.
Nie wiedziałam, że Trevor tak pana lubi.
Możemy o tym pogadać na wywiadówce.
To czemu pan przyszedł?
Zamiast mnie wezwać?
Bo gdy pani przyszła do mnie...
porozmawiać...
zachowałem się jak...
Idiota?
Przepraszam.
Czy to zbyt prostackie słowo?
Może być głupi buc?
Niezłe!
- Osioł? - Ładne!
Przygotowałam...
kupę jedzenia...
które się marnuje.
Nie mam z kim pogadać o Trevorze.
- Pyszne. - Dzięki.
To się stało po letnim kursie?
Czemu przestał z panią gadać?
Nie wiem.
Chyba jest zły.
Siódma klasa jest trudna, ale on lubi szkołę.
Może się mylę. Może wszystko gra.
Spędzacie razem czas?
- Ile tylko mogę. - Czyli?
Nie bzykam oślizgłych typów zamiast siedzieć z synem.
Robię na dwa etaty.
No właśnie.
Przypisuje mi pani podteksty.
Może gryzie go coś...
poza szkolnymi problemami?
Nie wiem.
Chyba zapytam opiekuńcze duchy.
Mówi pani, że Trevor milczy...
a ja mam dojść, co nim powoduje.
Powoduje? Pan zawsze tak mówi?
Tak.
Skończył pan dobrą szkołę?
Tak.
Może pan tym nie szpanować?
A ojciec?
Nie mieszka tu.
Nie wiem, gdzie jest.
Wiem, jak to jest.
Dzwoniłam pięć razy.
Wpadłaś w ciąg?
Odzywaj się do opiekunki z AA.
To jest Eugene Simonet.
Miałaś odpuścić randki.
- To nie randka. - Uczę Trevora.
Naradzaliśmy się.
Właśnie skończyliśmy.
Tak.
Jak mogłeś?
Sfałszowałeś mój podpis.
- Musiałaś to zepsuć? - Nic nie zepsułam.
Podsłuchiwałeś nas?
- Wymyśliłeś ból brzucha? - Ty ciągle kłamiesz.
To było żenujące!
Chciałem dobrze!
Posłuchaj kochanie.
Nie możesz zmusić dwojga ludzi, żeby się polubili.
Ty wolisz pijaków.
Liczysz, że tata wróci.
- Nie. - Tak!
Nie!
- Nie wpuszczę go... - Tak mówisz.
- Mówię serio. - Jak zawsze.
Co mam rzec? Słowo.
Gdy on wraca, nie myślisz o mnie.
Nie wiesz nawet czy jestem w domu.
- Nieprawda. - Prawda.
Kocham cię.
Staram się.
Nie kochaj mnie. Okropnie wyglądasz.
Przestań Trevor.
Nie chcę takiej matki.
Trevor, wchodzę.
Słyszałam to już godzinę temu.
Mój syn zniknął.
Gdybym miała wóz, szukałabym go.
O której dał nogę?
Nie wiem. Przepraszam za kłopot.
Bonnie nie ma, gliny mnie olały...
a znam samych pijaków.
Nie szkodzi.
Ja też jestem pijaczką.
Niektórzy mówią: trzeźwą alkoholiczką.
Dokąd pan jedzie?
Starczy ci?
Chodź, kupię ci bilet.
Chodź ze mną.
Ja ci dam bilet, draniu!
Jesteś cały?
Nigdy niczego nie będę tak żałowała, jak tego...
co zrobiłam tobie.
Nie piłam.
Chciałam, ale nie piłam.
Nie masz powodu, żeby mi wierzyć...
i masz dosyć obietnic...
więc powiem ci po prostu prawdę.
Mam problem.
Ogromny problem ze sobą.
Muszę rzucić picie.
I jeśli będziesz ze mną...
jeśli we mnie uwierzysz, jeśli mnie wesprzesz...
to może mi się uda.
Jeśli ty...
spróbujesz mi pomóc...
Pan wciąż tutaj?
Nie gniewa się pani?
Zasnął.
Skąd pan wiedział, gdzie szukać?
Dzieci uciekają stopem albo autobusem.
- Wie pan... - Nie ma za co.
Nie trzeba.
- Rozumiem. - Cholera, chcę podziękować.
Dziękuję.
Nie ma za co.
Nie warto było się upierać.
Może pan kiedyś wpadnie?
Na obiad?
Nie wiem, czy to by było w porządku.
Dobrze. Rozumiem.
Dobranoc.
Czemu oddałeś mu przysługę?
Musiałem oddać...
trzy przysługi.
Pozostałe dwie oddam tutaj.
Tu wielu braci potrzebuje pomocy.
Kto ci powiedział, żebyś to robił?
Tak mnie naszło.
To pójdzie w telewizji?
Ale skąd ten pomysł?
Stary...
świat to jedno szambo. Wybacz wyrażenie.
I tak mi nagle...
strzeliło do głowy...
że wtedy byłoby jakoś lepiej.
Nikt nie poddał ci tej myśli?
Nie. Sam to wykombinowałem.
Nie kłamię.
I wiesz, nieźle oberwałem od życia po dupie.
Ale to mnie zupełnie odmieniło.
A ja zmienię pudło.
Ludzie mnie słuchają.
Przestają ćpać.
To taki kosmiczny Arystoteles. Kapujesz?
- Tak. - Pewnie.
- Kapuję. - Pewnie, koleś.
Ale wiesz, Sidney...
Ktoś inny twierdzi, że to jego pomysł.
Chyba wiesz, kto.
Ta szmata?
Łże, suka.
Zbujała ci.
Ma mocne argumenty.
Ta bezdomna?
To mój pomysł, koleś.
Nieważne, kto to wymyślił.
Grunt, że podajesz dalej.
I to w pace. Zachwycisz komisję.
Komisję zwolnień warunkowych?
Bystry jesteś!
To działa.
Pewnie. Ale to będzie najwcześniej za rok.
A gdybym ci załatwił komisję za miesiąc?
Dzień dobry!
Dzień dobry.
Wiedział pan, że tu pracuję?
Nie. Słowo.
Grywa pan w kości?
Po prostu lubię tutejszą kawiarnię.
Dobrze karmią.
Placki są smaczne.
Puszyste.
- Przynieść pani coś? - Nie, dzięki.
- Wychodzę za godzinę. - Naprawdę?
Naprawdę.
Skoro i tak miała pani coś zjeść...
Jeśli pani chce...
jeśli pani jest głodna...
moglibyśmy ewentualnie...
coś zjeść.
Kiedyś.
Żelazna siódemka.
Tak jest.
Mogę pomóc?
Nie śledzę gubernatora.
Cholera. Chandler.
Okropnie wyglądasz.
- Muszę z nim pogadać. - Wkurzasz go.
- Dlatego mnie wylali? - Przekonaj go.
Przestań!
Albo napiszę o przyjęciu, po którym znaleziono...
strzykawki, damskie pantofle nr 12 i zwierzęce odchody.
To chyba niemożliwe, co?
Nie masz dowodów.
Uciszyli mnie jego kumple.
Ale na bezrobociu traci się lojalność.
- Czego chcesz? - Czterech melonów.
Spoko, żartuję.
Wystarczy jeden telefon.
Przyśpieszenie zwolnienia warunkowego kolegi.
- Zatrzymali mnie. - Dzwoniłaś do niego?
Nie pamiętałam nazwy knajpy.
On uważa, że spóźnialscy nie szanują innych.
Co?
Uzna, że go nie szanujesz.
Włóż to.
Wolę zieloną. Wyglądasz w niej jak wampir.
Muszę się wykąpać.
Cuchnę.
Nieprawda! Ładnie pachniesz. Różami.
No to umyję pachy. Na pewno?
Tak.
Nie przerywaj mu, gdy mówi.
Mam podnosić rękę?
- Daj sandałki. - Weź te.
Są zbyt seksowne.
Jesteś mu to winna.
- Co ty pleciesz? - Chodź!
Żadnych głupich żartów. On taki nie jest.
Daj telefon, wezwę taryfę.
Albo spóźnię się dwie godziny.
Muszę wezwać taryfę.
Boże!
Boże, jesteś...
Najlepszym synem pod słońcem!
Idź już.
Jedź!
- Zamknij drzwi! - Dobra.
- Kocham cię. - Ja ciebie też.
Szanuję pana!
Zatrzymali mnie w pracy...
i potem pognałam do domu zmienić ciuchy, idiotka.
Przepraszam, ale byłam...
Zdążyła pani na czas.
Przepraszam.
Kiedyś w Vegas szedłem ulicą...
i pilnowałem własnego nosa.
Szedłem do kościoła.
Naskoczyli na mnie bandyci.
Jeden czarny jak smoła.
Tłukłem ich, ile wlazło.
Jak Muhammad Ali.
I dogadywałem: "No co?"
Wszyscy wstali i gonili mnie.
Zabijemy cię!
A ja na to: Zobaczymy!
I wtedy znienacka...
wpadłem na tę starą.
To o nią ci chodzi.
Cholera!
Coś ci grozi?
Wsiadaj.
Co?
Wsiadaj.
Cholera!
I co robimy?
Co zechcemy.
Cholera!
Myślisz, że polecę na taką wysuszoną dupę?
Lepiej pachnę niż ty.
Tak jest.
No to czego chcesz?
Nieważne.
I tak tego nie zrobisz.
Święte słowa. Kurde!
Nie w moim aucie.
Nie w moim aucie!
Bardzo przepraszam.
To twoja chata? Zasmrodzę ci zasłonki.
Skubaniec!
Podałam dalej do zasranego ćpuna.
Co zrobiłaś?
Nie powiem ci, bo nie jesteś tego wart.
Co takiego?
Powiesz mi.
Powiedziała ci o tym stara baba, mieszkająca w aucie?
Nie chciała, ale ja nie popuszczałem.
Ciekawi mnie...
dlaczego jednak podałeś dalej?
Bo nikt mi nie będzie mówił, że nie jestem czegoś tam wart.
Odpuść sobie randki.
To nie randki.
A siedem kolacji to pies?
- To rozmowa dwojga dorosłych. - On stawia?
- Wszyściutko. - Ktoś cię pytał?
On ma mało znajomych.
Zreperował pilota do tv.
- Istne zaręczyny! - I nie chla.
Nie musisz iść siusiu?
- Muszę zapalić. - Tam.
- Pocałował cię? - Skądże!
A chciałby?
Czasem myślę, że tak.
Ale chyba nie bardzo, bo już by to zrobił.
A ty tego chcesz?
Nie wiem.
Długo się zbiera.
Zdarzyło ci się w życiu poznać faceta, nim cię przeleciał?
- Czy to źle? - To smutne.
Dobranoc.
Może wejdziesz?
Może zostaniesz?
Wejdź.
Trevor jest w domu.
Śpi jak zabity.
Nie chcę ci komplikować życia.
Miałaś odczekać rok.
Nie mogę.
Przykro mi.
Nie w tym sensie.
Po prostu...
Co?
To skomplikowane.
Rozumiem. Nie muszę ci się podobać.
Tak to zrozumiałaś?
Nie szkodzi.
Jak możesz tak myśleć?
Co?
Co się stało?
- Wyjeżdżasz, żeby... - Szukać kolejnych ogniw.
Wydasz 300 dolców na podróż...
a reportaż sprzedasz też za 300.
To poważny artykuł, nie papier do dupy.
Pięknie się wysławiasz.
Błagam, tylko mnie nie wymelduj.
Na co liczysz?
Na godziwy zarobek.
I tylko tyle?
Zabrakło kawy. Dokup jej.
Kto tam?
Ty mną gardzisz?
- Gardzisz mną? - Nie.
Nie mówię tak jak ty, nie jestem oczytana.
To nieistotne.
Nie mów tak do mnie!
Po prostu tak mówię. Mam tylko słowa.
Dlaczego?
Bo uważasz, że wstrętnie wyglądasz?
Mam w nosie twoje oparzenia.
- To oparzenia? - Tak.
Nieważne. Mnie się podobasz.
A ty podobasz się mnie.
No więc?
Nigdy dotąd tego nie przerabiałem.
Boisz się. Ja też.
Życie mnie deptało.
Nie umiem się bzykać na trzeźwo...
ale z tobą chcę.
Boję się, ale bardziej chcę.
Nie znasz mnie.
Wiodę...
przewidywalne życie.
Absolutnie uporządkowane.
Łatwo panuję nad każdym dniem.
Co dzień powtarza się to samo.
Nie znam niczego innego.
Dopóki mam tę rutynę...
póki ją mam, jestem bezpieczny.
Bez niej zginę.
I zależy ci tylko na tej rutynie?
- Tylko to mam. - Bujda.
- Tego chcesz? - Tak!
Nie wierzę.
Mam tylko tyle.
Nie chodzi o ciebie.
Coś ci dałam, a ty tego nie chcesz.
Boisz się odrzucenia?
Za szybko sam mnie odrzucasz.
Nazwałeś mnie pedałem?
Patrzcie, co znalazłem.
Dawaj! To na astmę!
- Zamknij się. - Przestań!
- Leż! - Ratunku!
Hej, McKinney.
Chodź tu.
Pobawimy się.
Pomóż mi, proszę.
Pieprzyć to. No chodź.
Puśćcie mnie!
Uciekłeś z mojej lekcji.
To już cztery dni.
Od czego?
Czemu pan nie dzwoni do mamy? To już cztery dni.
Nie wiem.
Ona też nie wie.
Co się stało?
Podaj dalej nie zadziałało.
Nie dałem rady.
Chciałem pomóc Adamowi.
W czym?
Żeby go nie tłukli.
Ale stchórzyłem.
Pozwoliłem go zlać.
Nie pozwoliłeś na to.
Po prostu stało się.
Czasem jesteśmy bezradni.
- To źle. - Wiem...
Nie wie pan.
Powinien pan zadzwonić.
Może pan jej pomóc.
- Czemu pan tchórzy? - Nie tchórzę.
Coś się stanie i będzie za późno.
Co się może stać?
On wróci.
Kto wróci?
Powiedz...
Twój tata.
Twój tata wróci?
I...
co się wtedy stanie?
Zrobi ci krzywdę?
Zrobi krzywdę mamie?
Nie, jeśli będzie kogoś miała.
Kogoś innego.
Trochę mi...
teraz trudno.
Czy cały świat jest do bani?
Nie.
Dobrze się spisałeś.
Jestem z ciebie dumny.
Jeśli cię to pocieszy...
stawiam stopnie za wysiłek, nie za wyniki.
Stopnie mam w nosie.
Chciałem naprawdę zmienić świat.
Wejdź.
Udało się!
On zawsze tak wcześnie wstaje?
Zobaczył mnie właśnie.
- To nic. - Ja go uczę.
Musisz podać dalej.
Eugene!
Mów mi proszę pana.
Spałeś u nas.
Kładź się.
Idę do szkoły.
Jest niedziela.
Naprawdę?
Zostań. Mama zrobi śniadanie.
Diabli wzięli mój plan dnia.
Wyjaśnij mu to. Zadzwonię.
Wpadaj do nas!
Lubisz go?
Proszę pani.
Odejdź!
Nic pani nie zrobię.
Bierz!
Dzięki, ale nie o to mi chodzi.
Co pani robi?
Nie skrzywdzę pani!
Proszę mnie posłuchać.
Nic nie jest tego warte. Proszę zejść.
Co pani wyprawia?
Co panu do tego?
Muszę komuś pomóc.
Nie mnie.
Dlaczego nie?
Przed chwilą myślałem tylko...
o kolejnej działce.
Dzięki pani zmieniłem tok myślenia.
Proszę odejść.
Nie jestem tego warta.
Dlaczego?
Niech mi pani powie.
Czemu nie jest pani tego warta?
Naprawdę nie zrozumiałby pan.
Myśli pani, że mieszkam w Ritzu?
Napijmy się kawy.
Co?
Proszę to dla mnie zrobić.
Uratuje mi pani życie.
Bierz go! Odbije się!
Leży!
Już po tobie!
Założył mu damiena.
- Co? - Taki chwyt.
Już po nim!
- Uciekaj! - Nie może.
Może. Złapie krzesło.
Krzesło?
W zwolnionym tempie.
Odkąd to lubisz przemoc?
Chodźmy tam. Ochlapią nas krwią.
Nie chcę.
To będzie twój prezent urodzinowy dla mnie.
Wiesz co dostaniesz? Nową encyklopedię.
W skórzanej okładce.
Historia wojny peloponeskiej.
51 nowiutkich tomów.
Będę co dzień robił klasówki z uprawy bawełny.
Nie możesz tu się zatrzymać.
Wiem.
Wiem, że wiedliśmy koszmarne życie.
- Ale udało mi się. - Co?
Wiedziałem, że mogę wrócić tylko trzeźwy.
Już nie piję.
Od pięciu miesięcy, dwóch tygodni i czterech dni.
- Gdzie byłeś? - Nieważne.
Musiałem się zmienić.
- A ty rzuciłaś picie? - Tak. Nie wyjeżdżając.
Jesteś silniejsza niż ja.
Przestań sprzątać.
Proszę.
Możemy porozmawiać?
Boże.
Cześć. Przepraszam.
Co tu robisz?
- Musisz mnie zrozumieć. - Nie tłumacz się.
Nie mów tak.
Spędziłam z nim 13 lat. Nie pije. Nigdy nie byliśmy razem trzeźwi.
Życzę powodzenia.
Muszę mu dać szansę.
Szansę na co?
Żeby się zmienił.
Żebyśmy nadrobili stracony czas.
Żeby zabierał Trevora na mecze i był tatusiem?
Obiecał, że spróbuje.
- Co mam robić? - Bądź mądra.
To jego ojciec.
Zapłodnił cię.
Co jeszcze zrobił dla małego...
poza biciem?
Nigdy nie tknął Trevora.
Lał tylko ciebie.
Wyżywał się na tobie. To o wiele lepiej.
Co Trevor ci mówił?
Sporo.
Nie wolno milczeć o czymś takim.
Ricky nie chciał mnie bić!
Co jest z wami, babami?
Mówicie sobie, że wolno was bić?
Byle nie bić dziecka?
Trevor zamykał się w łazience...
i modlił się, żeby on przestał.
- Nieprawda. - Skąd wiesz?
Skąd wiesz?
Skąd wiesz, czy następnym razem Ricky nie zleje i Trevora?
Wiem, o czym mówię.
Mój ojciec błagał mamę na kolanach...
a mama zawsze go przygarniała.
Niepojęte!
Pudrowała sińce i wpuszczała go do domu...
bo błagał i płakał.
A wiesz, co było potem?
Byłaś ciekawa, skąd mam blizny.
- Daj spokój. - Zapytaj, czy mnie krzywdził.
Krzywdził cię?
Niedługo.
W wieku 13 lat zwiałem.
Ale brakowało mi mamy, więc chciałem ją zobaczyć.
I odwiedziłem ją.
Zapytaj, co się wtedy stało.
No co?
On tam był, pijany jak zwykle.
Tylko ja się zmieniłem.
Miałem 16 lat i już się go nie bałem.
Spojrzałem mu w oczy i mówię...
dotknij mamy, a cię zabiję.
Zrozumiał, że dla mnie już nie istnieje.
Stałem przed domem...
i krzyczałem, żeby mama wyszła.
Że nie musi już tego znosić...
że może iść ze mną.
Nic się nie zorientowałem.
Ojciec rąbnął mnie belką. Krwawiłem.
Zaciągnął mnie do garażu i zniknął.
Na kilka minut.
Potem czymś mnie polewał. Nic nie rozumiałem.
Nie rozumiałem, czemu woda tak cuchnie.
Ale nagle do mnie dotarło. Zobaczyłem.
Zobaczyłem...
ten...
kanister.
Czerwony kanister ojca.
Spojrzał na mnie ostatni raz...
i zapalił zapałkę.
Ostatnie, co pamiętam...
i nigdy nie zapomnę...
to jego oczy.
Jego oczy, wypełnione...
niezmierzoną...
satysfakcją.
Tak mi przykro.
Nie chcę współczucia!
Powiedz, jak obronisz Trevora.
Ricky by tak nie mógł.
Wcale nie musi.
Wystarczy, że nie będzie kochał Trevora.
Jezu!
Co jest?
Zaraz ci powiem.
- Co robisz? - A jak myślisz?
Nie możesz.
Umówiliśmy się inaczej.
Syn nie chce ze mną gadać.
Nie chce na mnie patrzeć! Nastawiłaś go przeciw mnie?
Nie zmuszę go, żeby z tobą rozmawiał.
Poszukaj pracy.
- Bez samochodu? - Są autobusy.
Nigdy!
- Nie możesz tu spać. - To nasz pokój.
Nasz dom i łóżko.
- Jesteś pijany. - Daj buzi.
Przestań! Wynoś się z tego domu!
- Co ci odbiło? - Wynoś się!
Ścisz to albo cię zleję!
- Nie mów tak! - Będę mówił, jak zechcę.
Dosyć wygłupów.
Co mi zrobisz?
Wolałem cię wstawioną.
Dobra, wynoszę się.
Przepraszam.
Chyba popełniłam błąd.
Wszyscy popełniamy błędy.
Oddajcie klasówki.
Kładźcie je równo.
Dziękuję.
Przeszła ci czkawka?
Widzisz? Wystarczy wstrzymać oddech.
Dziękuję. Ostrożnie. Dziękuję.
Pięknie.
Daj mi to. Dziękuję.
Dziękuję. Dziękuję.
Co się stało?
Będziesz wciąż podawał dalej?
Mógłbyś zrezygnować...
bo wam nie wyszło.
Ale mógłbyś grać dalej.
Bardzo bym chciał to dla ciebie zrobić.
- Gdy znajdę dobry cel... - Znam taką osobę.
- Daj mi poszukać... - Znasz ją.
Nie rozumiesz...
całej sytuacji.
Nie wiesz, o co prosisz.
Daj jej szansę.
Podam dalej, to ci obiecuję.
Ale nie w ten sposób.
Stąd wiem, że to to.
Bo to musi być trudne.
Jeśli jej pomożesz, choć jesteś na nią zły...
- Ona cię tu przysłała? - Nie, myśli, że jej nie wybaczysz.
A ja myślę, że byś mógł.
Jeśli chcesz zrobić coś ważnego...
dla kogoś...
w ramach mojej pracy domowej.
Dla mnie.
Dokonała wyboru.
Mówi, że błędnego.
Mądra po szkodzie.
Masz nas gdzieś.
Nieprawda.
Zawsze będziesz mi bardzo bliski.
Jesteś moim nauczycielem.
Płacą ci za to.
- Masz flaszkę? - Mam.
Nic nie powiem, zanim nie dostanę drugiej.
Tak myślałem.
Później.
Mam ulubione miejsca...
gdzie wolno parkować całą noc.
Mieszkam w takich miejscach.
Wszyscy znajomi wiedzą...
gdzie mnie szukać.
Cześć, mamo.
- Co tu robisz? - Przyszłam do ciebie.
- Po trzech latach? - Nie mogę patrzeć, jak żyjesz.
Czasem przejeżdżam koło was.
Wiem.
Trevor urósł.
Co tu robisz?
Wpakujesz mnie do zakładu?
Nie.
To czego chcesz?
Chcę czegoś spróbować.
Pamiętam, co robiłaś...
gdy byłam mała.
Pamiętam wódę...
i mężczyzn.
Pamiętam, co mi robili.
Wszyscy jesteśmy słabi.
- Ty nie. - Byłam słaba.
Ale wiesz co?
Wybaczam ci.
- Nie podoba mi się to uczesanie. - Wiem. Nie zmienię go.
Możemy się czasami spotykać?
Tak.
Nie możesz u mnie mieszkać.
Kto by chciał?
A mogę widywać Trevora?
Nie jak jesteś pijana.
Choćby przez dwie godziny.
Tyle wytrzymam.
Będę cię odwiedzać.
Czemu to zrobiłaś?
Powiedziała mi.
Mówiła, że muszę pomóc w czymś ważnym...
trzem innym osobom.
Niech nam żyje nasz Trevor
Niech nam żyje sto lat!
Jeszcze raz
Jakie masz życzenie?
Jeśli powie, nie spełni się.
Mogę dostać serwetkę?
Proszę.
Ja otworzę.
Mamo?
Jestem reporterem. Możemy porozmawiać?
Nie mam nic do powiedzenia.
Już rozmawiałem z pani matką i tak doszedłem do pani.
- Przez mamę? - Mówiła mi o podaj dalej.
Piszę o tym.
To sprawa prywatna.
To była praca domowa ze środowiska.
Ze środowiska?
Proszę go zostawić w spokoju. Niech się uczy.
Dziś są jego urodziny.
Przykro mi...
Idę za tropem z Los Angeles.
Ten ruch dotarł aż tam.
Ruch?
Pani syn miał z tym coś wspólnego?
Bardzo pani dziękuję.
To jego decyzja.
- Gotów, mistrzu? - Chyba tak.
Usiądź tutaj.
Jak u fryzjera.
- Udzielałeś już wywiadu? - Nie.
To dla ciebie.
Witam.
- Jak pan się nazywa? - Chris Chandler.
Łatwiejsze niż dentysta. Bądź sobą, dobrze?
- Gotów? - Chyba tak.
Trochę bardziej entuzjastycznie.
No to zaczynamy.
Bądź sobą, odpręż się. To fajna zabawa.
Kręcisz?
Jestem Chris Chandler. Rozmawiam z niezwykłym chłopcem...
Trevorem.
Pewnie jesteś z siebie dumny.
Nie.
Wcale?
Może trochę.
Zapoczątkowałeś ruch "Podaj dalej". Dumny?
Może trochę. Dostałem szóstkę ze środowiska.
Ale tylko za wysiłek.
Bo nic mi nie wyszło.
- Coś uzyskałeś. - Tak, ale...
Bardzo się starałem...
ale nic nie wyszło.
Wyszło mojej mamie.
Pogodziła się z babcią.
Co było trudne.
Dzięki temu babcia przyszła na moje urodziny.
A brakowało mi jej.
"Podaj dalej" się rozeszło.
I to dzięki mamie.
Bo była dzielna.
Mnie nie wyszło, bo niektórzy chyba się boją.
Boją się nawet myśleć o zmianach.
Świat wcale nie jest taki całkiem...
do dupy.
Niektórzy chyba przywykli do obecnego stanu rzeczy...
i trudno im...
się zmienić.
Poddają się.
No a wtedy wszyscy...
Wszyscy tracimy.
Nie chcę być taki, jak on mówi.
A stałem się taki.
Nie chcę zmarnować ani sekundy więcej.
Błagam, nie pozwól mi.
Zgoda.
Nie chcę bez ciebie żyć.
Do zobaczenia.
Na razie.
Przestańcie!
Komu się skarżyłeś?
- Komu się skarżyłeś? - Nikomu.
Nic nie mówiłem.
Ratunku!
Trevor!
Chodź!
Puść!
Przestań! Nie!
Wynoś się.
Pokaż mu!
Nie!
Zostawcie go!
Wezwijcie karetkę!
Niektórzy chyba przywykli...
do obecnego stanu rzeczy...
i trudno im...
się zmienić.
Poddają się.
No a wtedy wszyscy...
Wszyscy tracimy.
Ciężko jest głosić takie nowiny.
Ten niezwykły młodzieniec zmarł dzisiaj.
Były przypadki podawania dalej w Los Angeles, w San Francisco.
Sprawdzamy, czy 16 komputerów...
dla biednych dzieci w Phoenix...
to skutek tego ruchu.
To trudne.
Nie można nic zaplanować.
Trzeba wnikliwie obserwować ludzi.
Patrzeć uważnie i myśleć za nich...
bo nie zawsze sami wiedzą, czego im trzeba.
Człowiek może naprawić coś większego niż swój rower.
Może naprawić osobę.
Chciałbyś, by w twoje urodziny wszyscy w to grali?
Nie mogę o to prosić.
- Czemu? - To by nic nie dało.
Czemu?
Bo już zdmuchnąłem świeczki.