[ชาวบ้านกรีดร้องแตกตื่น]
[บ้านสะเทือน]
[พระกล่าวบทสวดมนต์] นะโมตัสสะ ภะคะวะโต
อะระหะโต สัมมาสัมพุทธัสสะ
[เด็กร้องไห้]
[พระกล่าวบทสวดมนต์] นะโมตัสสะ ภะคะวะโต
อะระหะโต สัมมา
สัมพุทธัสสะ
[พระตีฆ้องดัง]
[นกร้องเสียงแหลม]
[นกร้องจิ๊บๆ ]
[ผู้หญิงสะอื้น]
ข้าต้องไปแล้ว นากเอ๊ย
ไอ้มาก
[นากสะอื้น]
ไอ้มาก
[ผู้บรรยาย] เรื่องปีศาจนางนากนี้
เป็นเรื่องจริงที่ร่ำลือกันมานมนาน
ว่ากันว่านางนากแห่งบางพระโขนง
เมื่อมีชีวิตอยู่ เป็นหญิงที่รัก
และซื่อสัตย์ต่อผัวยิ่งนัก
แม้ยามตัวตายไปแล้ว
ความรัก ความภักดีนั้น
ก็หาเสื่อมคลายลงไม่
วิญญาณของนาง
ยังคงเฝ้าวนเวียนรอคอย
ให้ผัวกลับมา อยู่กินด้วยกันดุจดังเดิม
[นกร้องเสียงแหลม]
[กระดิ่งวัวกระทบกัน]
[เสียงร้องครวญคราง]
[มากตะโกนเรียก] ไอ้ปริก
- [เสียงเรียกมากจากที่ไกล] - [เสียงวัวร้อง]
ไอ้ปริก
[มากตะโกนร้อง] ช่วยด้วย!
ใครก็ได้ช่วยด้วย มีคนเจ็บอยู่ตรงนี้
ช่วยด้วย! ไอ้ปริก!
ไอ้ปริก!
[มากร้องไห้] ไอ้ปริก!
[เสียงเคาะเป็นจังหวะ]
[เสียงเคาะเป็นจังหวะเร็วขึ้น]
ไอ้มาก
- [เสียงร้องครวญคราง] - [แมลงวันบินตอม]
[มาก] นาก...
นาก
อีนาก
[นาก] แล้วออมากจะเป็นอะไรมากไหม
วานหลวงพ่อช่วยบอกหน่อยเถอะ ข้าร้อนใจนักล่ะ
เห็นทีไอ้มากมันจะได้ไข้ได้เจ็บ
อาการหนักล่ะ
แต่เอ็งไม่ต้องตกใจ ชะตาผัวเองน่ะแข็งนัก
- ถ้าอย่างนั้นข้าก็ค่อยเบาใจหน่อย - [ไก่ขัน]
แต่ไอ้เรื่องได้ไข้ ได้เจ็บนั้นก็ยังห่วงอยู่
พ่อพอจะมีทางสะเดาะเคราะห์ ผ่อนหนักให้เป็นเบาได้ไหมเจ้าคะ
เอ็งเตรียมเครื่องสังฆทานมาให้กู
กูจะสวดแผ่เมตตา อุทิศส่วนกุศลให้เจ้ากรรมนายเวรมัน
เอ็งเอาตะกรุดเพชรสมรนี่ ไปบูชาไว้กับตัว
ป้องกันภูติผีได้
คนท้องเยี่ยงมึงนี่ ผูกไว้กับตัวแหละดี
แล้วนี่มึงท้องกี่เดือนล่ะ
ย่างสี่เดือนแล้วเจ้าค่ะ
กูนะเวทนามึงนัก อีนากเอ๊ย
[เสียงครวญคราง]
[ฟ้าผ่า]
[กรีดร้องครวญคราง]
ช่วยด้วย!
ช่วยด้วย! ช่วยด้วย!
[เสียงกระดิ่งเบาๆ ]
[มากไอ]
[มากครวญคราง]
[เณร] ท่าทางจะหนักนะ
[พระ] ข้าคนนี้เหลือกำลังแล้ว หลวงท่าน
กลัวมันจะตาย มีแต่สมเด็จท่านจะช่วยได้ขอรับ
อย่างไรต้องรอท่านสมเด็จกลับก่อน
ข้าขอลากลับก่อนขอรับ
อีนาก
นาก
- นาก - ไอ้มาก นี่กูเอง
- ไอ้ปริก - ไอ้มาก
- ไอ้ปริก
[เสียงผู้ชาย] ไอ้มาก
ไอ้มาก ไอ้มาก ไอ้มาก
[มากกรีดร้อง]
[นากกรีดร้อง หายใจหอบ]
[ฟ้าผ่า]
เยื้อนเอ๊ย มึงกดให้มันดี ๆ ซิ
[ผู้ชาย] อีเยื้อน เป็นไงบ้าง อีเยื้อน
- [เยื้อน] อย่าดิ้นสิ - นากเอ๊ย ทำใจดีๆ ลูก ทำใจดีๆ
โธ่เว้ย! อีเยื้อน มึงมาเร่งไฟเร็วเข้า
ระวังไฟมอดด้วยนะ
[นากกรีดร้อง]
เอาอีกๆ
ยากเย็นอะไรอย่างนี้ มายืนเก้กังทำไมวะ
มันยิ่งคลอดยากๆ อยู่ โบราณเขาถือ
[มากกรีดร้องครวญคราง]
ปริก!
[เสียงผู้ชาย] มาก
[หายใจหอบ]
[พระ] โยมผู้นี้มาแต่เมื่อใด
แต่เมื่อเย็นขอรับ โยมหมอที่ท่าเตียนให้ทาสพามา
หนักเอาเรื่องอยู่หนา
[ยายแก่] เอ้อ มาเร็วๆ
สาธุ
แข็งใจหน่อย
กินน้ำสะเดาะแช่ตะกรุดเร็วลูก
กินแล้วคลอดง่ายคลอดดายลูก เออ กินซะ กินซะ
ไอ้อ่ำ มึงมายืนเซ่อซ่าอยู่ทำไม ไปเปิดหน้าต่างเสียสิ ไอ้ฉิบหาย
คนคลอดมันต้องเปิดหน้าต่าง
[ยายแก่] ตายจริง ทำไมคลอดยากคลอดเย็นอย่างนี้
เห็นท่าจะต้องกรีดฝีเย็บเสียแล้ว
[สมเด็จกล่าวบทสวดมนต์] สัพเพ ปะติฏฐิตา มัยหัง มัตถะเถเต
มุนิสสะรา สีเส ปะติฏฐิโต มัยหัง
[สมเด็จเป่ายาใส่แผล]
นากเอ๊ย
ทนเจ็บเอาหน่อยนะลูกนะ
[สมเด็จ] จะตุสัจจาสะภัง ระสัง...
[นากกรีดร้อง]
[นากตะโกนร้อง] ไอ้มาก!
[ไก่ขัน]
เป็นอย่างไร คุณเณร
- ประสกผู้นี้อาการดีขึ้นบ้างแล้วหรือ - ค่อยยังชั่วแล้วขอรับ
แต่ยังทรงอยู่
ดีแล
[เณร] โยมมาก โยมมาก
อ๋อ คุณเณรนั่นเอง มีอะไรขอรับ
สมเด็จอาจารย์ให้ไปหา แต่เพลานี้เลยนะ ท่านอยู่ที่กุฏิ
ได้ขอรับ
เป็นอย่างไรบ้างโยม เห็นจะสบายดี หายไข้หายเจ็บแล้วสินะ
สบายดีแล้วขอรับ
เป็นด้วยพระเดชพระคุณสมเด็จที่เมตตา เกล้ากระผมถึงรอดตายมาได้ขอรับ
ไอ้ชะตาคนเรานี่ประหลาดแท้ บางทีเจียนตายกลับไม่ตาย
บางทีอยู่ดีๆ ก็มาด่วนตาย ปุบปับเสียอย่างนั้น
นี่แหละ เขาเรียกอนิจจัง
เมื่อโยมหายดีแล้ว ลูกคิดว่า
จะให้บวชเสียเลยดีไหมเล่า
เคราะห์กิเลสจะได้ผ่อนปรนลงบ้าง
โยมเห็นว่ากระไร
เห็นทีโยมจะห่วง ทางเรือนที่อยู่หลังกระมัง
[เสียงกระดิ่งเบาๆ ]
ขอรับ เกล้ามีเมียอยู่บางพระโขนง
เมียกำลังท้องแก่ ป่านนี้คงคลอดแล้ว
สองคนแม่ลูกอยู่ทางโน้น ไม่รู้เป็นตายร้ายดีอย่างไร
เกล้าเป็นห่วงนัก
ก็เลยคิดว่าจะกราบลา กลับไปยังเรือนเสียก่อน
ต่อหลังแล้ว
เกล้าจะกลับมาบวชเรียนปรนนิบัติขอรับ
เอาเถิด สุดแท้แต่โยมเถิดหนา การณ์ใดอะไรจะเกิดขึ้น
ขอให้โยมตั้งสติให้มั่น
ทุกสิ่งเป็นไปตามกรรม อย่ายึดมั่นถือมั่น
จะเป็นทุกข์หนา
- [นกร้อง] - [แมลงบินหึ่ง]
[หายใจหอบ]
อีนาก
- [นาก] ไอ้มาก - อีนาก
ไอ้มาก
อีนาก ข้ากลับมาแล้ว
[นากร้องไห้]
ไอ้มาก
[นากร้องไห้]
กลับมาคราวนี้ เอ็งดูซูบผอมนัก
ไปทัพไปศึก หลวงท่าน ไม่ได้เลี้ยงดูให้อิ่มหนำหรอกหรือ
ได้กินแต่พริกกับเกลือเป็นพื้น
บางวัน
ทางเกียกกายไม่ให้เสบียงมา
ก็ต้องขุดหัวมัน หัวกลอยกินกันตาย
มันลำบากนักแล อีนากเอ๊ย
แล้วในป่าในเขา มันก็กันดารเหลือหลาย
ไข้ป่าก็ชุมนัก
แถมยังมีห่ามาลงอีก
พวกทหารตายกันเป็นเบือเชียวล่ะ
แล้วเอ็งล่ะ ได้ไข้ได้เจ็บบ้างหรือเปล่า
ตอนออกรบ
ถูกฟันที่อกแผลหนึ่ง
เจียนตายเหมือนกัน
ดีว่าท่านสมเด็จวัดระฆังช่วยไว้
หาไม่
ข้าคงเป็นผีไปแล้วล่ะ
สงสารแต่ไอ้ปริก
มันไม่น่าด่วนตายเลย
นี่ไอ้ปริกมันตายแล้วหรือ
มันถูกฟันคอแทบขาด
ตายคาตาข้าเชียวล่ะ
ศพมันถูกเผาทิ้งอย่างผีไม่มีญาติ
น่าเวทนานัก
[เด็กร้องไห้]
ข้าลืมเสียฉิบ
ป่านนี้อีผาด เมียมันยังไม่รู้เลย
เห็นทีต้องไปแจ้งมันหน่อยแล้วล่ะ
[นาก] แล้วนี่เอ็งจะไปแต่เดี๋ยวนี้เลยหรือ
- ข้าจะไปล่ะ - เอ็งเพิ่งกลับมาเหนื่อยๆ
พักสักวันก่อนเถอะ ประเดี๋ยวข้าจะไปบอกอีผาดมันเอง
เฮ้ย ไอ้แดงมันยังเล็กนัก
เอ็งจะกระเตงตากแดดตากลมกระไรอยู่
ไม่ได้ดอก
ไอ้แดงมันติดแม่นัก
ด้วยตั้งแต่เกิดมา
ก็ยังไม่เคยได้ห่างกันเลย
ข้าอยากจะกินคำ ที่อยู่ในปากเจ้ามากกว่า
ไม่เอา อย่าน่า
ไม่เอา หมื่นนัก
หมากคำนี้ของเอ็ง มันช่างหวานเหลือเกิน อีนากเอ๊ย
เฮ้ย!
- [ชาวบ้านชาย 1] ไอ้มาก! - [ชาวบ้านชาย 2] ไอ้มากเอ๊ย!
[ชาวบ้านชาย 1] ไม่อายผีสางเทวดากันบ้างหรือ
[ชาวบ้านชาย 2] เออ มานั่งพลอดรักกันกลางนา
ไม่เหม็นขี้ฟันหรือไงวะ ไอ้มาก [ชายทั้งสองหัวเราะ]
[ชาวบ้านชาย 1] นางนากวิ่งหนีไปแล้ว ไปตามเร็ว
[มาก] ไอ้อัปรีย์! จัญไร!
เสือกมาแอบดูกูหรือ
ดีล่ะมึง วันนี้ถ้ากูไม่ล่อมึง ให้หัวร้างข้างแตกล่ะก็
อย่านับถือกันเลยว่ะ ไอ้ปริก! ไอ้อ่ำ!
อย่าหนีนะเว้ย!
มาเลย มาเลย เข้ามาเร็ว!
คิดว่ากูเป็นอีนากเร็ว
เฮ้ย! นักเลงจริงหนีทำไมเล่า มา!
มาให้กูเอาเลือดหัว พวกมึงออกซะดี ๆ นะเว้ย
ไอ้อ่ำ ไอ้ปริก
อยู่ไหนหว่า
[เสียงมากสะท้อน]
[เสียงผู้ชายคราง] ช่วยกูที
ไอ้ปริก!
- ไอ้ปริก! - มาก
เอ็งอย่าเพิ่งตายนะ ไอ้ปริก!
ไอ้มาก! [เสียงครวญคราง]
[มากกรีดร้อง]
- [ปริก] ไอ้มาก! - ไอ้ปริก!
[หายใจหอบ]
ยายเอิบ
ยายเอิบอยู่ไหม
นี่ข้าเอง ไอ้มาก
โธ่! อีนาก
ทำเอาตกอกตกใจ
เอ็งมาแต่เมื่อไร ไม่ให้สุ้มให้เสียง
ข้ากลับมารออยู่ที่เรือนตั้งนาน
กลับไม่เห็น เที่ยวตามหาจนทั่วก็ไม่เจอ
ข้ากังวล กลัวเอ็งจะทิ้งข้าไปอีก
โถๆ อีนากเอ๊ย เอ็งพูดอย่างนั้นทำไมเล่า
น้อยหนึ่งข้าก็ไม่เคยคิด แค่ออกมาตัดใบจาก
ว่าจะสานปลาตะเพียน ให้ไอ้แดงมันเล่นดอก
[นากสะอื้น]
ไป กลับเรือนเถิด
ไอ้อ่ำๆ
ไอ้อ่ำโว้ย
ไอ้อ่ำ มึงจะไปไหน ไอ้อ่ำโว้ย
[เสียงเด็กร้องอ้อแอ้]
เป็นอะไรกัน เสียงเอะอะมะเทิ่งเชียว
ก็ไอ้อ่ำมันน่ะสิ หูตึงนัก
ข้าเรียกเท่าไรๆ ก็ไม่ได้ยิน เอาแต่พายจ้ำพรวดๆ อยู่นั่นแหละ
ตายแล้ว บัดสีนัก
- อะไร เอ็งว่าอะไร อีนาก - คนอะไรหน้าไม่อาย
มายืนแก้ผ้าโทงๆ ไม่ได้อายผีสางนางไม้บ้างเลย
โธ่ ก็ข้ามัวแต่ดีใจ
ที่ปะไอ้อ่ำเข้าน่ะสิ
ทิดอ่ำมันคงตกใจกระมัง
นึกว่าเห็นเปรต ถึงได้รีบจ้ำหนีอย่างนั้น
[เสียงฟ้าผ่า]
[นากร้องคราง]
[นากกรีดร้อง]
[นากกรีดร้องครวญคราง]
ไอ้มาก!
[ผู้หญิงร้องไห้คร่ำครวญ]
[ผู้ชายกล่าวบทสวดมนต์] ปุตโตคีวัง
ธะนังหัตเถ
ภริยาปาเท
ไหว้พระซะ อีนากเอ๊ย
[เสียงกระแทกดัง]
[เสียงระฆัง]
สมภาร แย่แล้วสมภาร เมื่อวานข้าไปหาปลา ข้าเห็นไอ้มาก
มันต้องอยู่กินกับอีนากแน่เลย สมภาร
ฉิบหายล่ะสิ
นี่ไอ้มากมันรู้หรือยัง
ยายเอิบ ยายเอิบ
นี่ข้าเอง ไอ้มากนะ
[มากกรีดร้อง]
[งูขู่ฟ่อ]
[แมลงตอมหึ่ง]
[นาก] ยายเอิบมันตายได้สามวันเข้าให้แล้ว
ไม่เห็นเอ็งเคยเล่าให้ข้าฟังเลย
ก็มันมาตายตอนวันที่เอ็ง กลับมาพอดิบพอดี
ข้ามัวแต่ดีใจ
ก็เลยลืมบอกเอ็งไปเสียฉิบ
[มาก] เอ แล้วยายเอิบมันเป็นอะไรตาย
แล้วทำไมทิ้งศพไว้อย่างนั้นเล่า อุจาดนัก
ก็แต่ก่อนที่เอ็งจะกลับมา
มีห่ามาลง คนตายไปนักต่อนัก
ยายเอิบมันก็ติดห่า ซมอยู่ได้สองวันก็ตาย
ไอ้พวกที่อยู่ละแวกนี้
ก็ย้ายเหย้าย้ายเรือนหนีกันไปหมด
ข้าเองก็กลัว ไอ้แดงมันยังเล็กนัก
ประเดี๋ยวมันจะติดห่าไป
ก็เลยต้องปล่อยศพ ทิ้งไว้อย่างนั้นแหละ
แต่นี้ไป เอ็งอย่าเข้าไปใกล้ เรือนยายเอิบอีกนะ
ประเดี๋ยวติดห่ามา มันจะลำบาก
[ฟ้าผ่า]
[เสียงกระแทกดัง]
- [ตุ๊กแกขู่ฟ่อ] - [ยายเอิบกรีดร้อง]
กลัวแล้ว
กลัวแล้ว กูไม่เอาแล้ว
มึงเอาของมึงไป
[นากร้องเพลง] ♪ โอละเห่ ♪
♪ เฮ้เห่ ♪
♪ เรือเอย ♪
♪ เรือเล่นน้ำ ♪
♪ ยาวสามเส้น ♪
♪ สิบห้าวา ♪
♪ จอดไว้ ♪
♪ ที่หน้าท่าเอย ♪
♪ ให้คนก็ลง ♪
♪ อยู่เต็มลำ ♪
♪ หัวจอดอยู่... ♪
- [ชาวบ้านหญิง] เร็วๆ ลูก เร็วๆ - [ชาวบ้านชาย] เร็วๆ สิ
[พระกล่าวบทสวดมนต์] นะโมตัสสะ อะระหะโต สัมมาสัมพุทธัสสะ
[นากร้องเพลง] ♪ ท้ายก็ย้อย ♪
- ♪ ไปปากน้ำ... ♪ - [ชาวบ้านชาย] อย่าร้อง ลูก อย่าร้อง
[เสียงผู้ชายร้องจากที่ไกล]
[เสียงหอบตกใจ]
อีนาก
อีนาก ข้าเที่ยวตามหาเสียทั่ว
ที่แท้มาตำข้าวอยู่นี่เอง
ตื่นมาทำไม ดึกแล้วไปนอนเสียเถอะ
[มาก] แล้วเอ็งเล่า
ทำไมมาตำข้าวอยู่ป่านนี้
รอให้เช้าไม่ดีกว่าหรือ
[นาก] ข้าวในกระบุงหมดแล้ว
ข้ากลัวมื้อเช้า จะไม่มีข้าวให้เอ็งกิน
พุทโธ่
ทำไมเอ็งไม่บอกข้าแต่เย็นเล่า
ข้าจะได้ตำให้
ไม่เป็นไรดอก
ข้าน่ะ
อยากปรนนิบัติเอ็งให้มากเข้าไว้
ข้าเอง
ก็ไม่รู้จะอยู่ดูแลเอ็ง ได้อีกสักกี่วัน
เผื่อว่าวันหน้า...
[เสียงสะอื้น]
นากเอ๊ย
ทำไมเอ็งพูดอย่างนั้นเล่า
เอ็งพูดเหมือนเอ็งจะจากข้า ไปไหนอย่างนั้นล่ะ
[นาก] ไอ้มาก
[นากร้องไห้]
ไอ้มาก
ข้ารักเอ็งนัก
ชาตินี้
ข้าจะไม่ยอมจากเอ็ง ไปไหนเป็นอันขาด
แต่ข้ากลัว
อีนากเอ๊ย
กลัวอะไรเล่า
ข้าไม่เคยคิดที่จะจากเอ็งไปไหนดอก
เราสองคนผัวเมียต้องอยู่ด้วยกัน
จนกว่าความตาย จะพรากจากกันนั่นแล อีนากเอ๊ย
[นากร้องไห้สะอื้น]
[มาก] ไป ดึกแล้ว ขึ้นเรือนเถิด
[มาก] โอ๊ย!
พรุ่งนี้ต้องเอาไม้มาซ่อมเสียหน่อย
- [หนูร้องเสียงแหลม] - [มากร้องอย่างตกใจ]
เอ หนูมาแต่ใดนี่ เต็มบ้านเต็มช่องไปหมด
แล้วเอ็งลงไปทำอะไร อยู่ข้างล่างนั่นเล่า
ข้าหาขวานอยู่ ว่าจะตัดไม้ มาซ่อมกระได เอ็งเห็นไหมเล่า
เหน็บอยู่ตรงเสานั่นไง เอ็งไม่เห็นหรือ
เฮ้ย! ไอ้อ่ำ!
ไอ้อ่ำ มึงมาเมื่อไหร่วะ
เฮ้ย เบาๆ สบายดีหรือเปล่าวะเพื่อน
แล้วอีเยื้อนเป็นไงบ้างวะ
หา ไอ้อ่ำ
- ไอ้มาก - มึงเป็นอะไรของมึงวะไอ้อ่ำ
ลับๆ ล่อๆ อย่างกับขโมยขโจร
ไอ้มาก กูมีเรื่องสำคัญจะบอกมึง
- มึงฟังกูดีๆ นะ ไอ้มาก - ปัดโธ่เอ๊ย!
มีอะไรมึงก็ว่ามาสิวะ
ไม่เห็นต้องทำยุ่งนุงถุงนา เลยนี่หว่า ไอ้อ่ำ
มึงรู้ไหม ไอ้มาก อีนากมันตายมาหลายเดือนแล้ว
ชะชะช้า ไอ้อ่ำ มึงคิดจะเล่นพิเรนทร์อะไรกับกูวะ
- ถึงได้เย้ากูเล่นอย่างนี้ - กูไม่ได้เย้ามึง ไอ้มาก กูพูดจริงๆ
อีนากมันออกลูกตายมาหลายเดือนแล้ว
พอๆ พอกันที ไอ้อ่ำ มึงชักจะเล่นเลยเถิดไปใหญ่แล้วนะเว้ย
ไอ้ห่านี่ อยู่ดีๆ หาว่าเมียกูตาย
- กูไม่ขำกับมึงดอก - ไอ้มาก กูไม่ได้ปดมึง
อีนากมันออกลูกตายทั้งกลม ใครๆ เขาก็รู้ไปทั่ว
- มึงไม่อยู่ มึงถึงไม่รู้ - ไอ้อ่ำ!
ไอ้โกหก! กูอยู่กับลูกกับเมียอยู่ทนโท่
มึงยังมีหน้ามาปดกูอีก กูไม่โง่นักดอก ไอ้อ่ำ
ก็นั่นแหละ มึงอยู่กินกับผีอีนาก ทุกวันยังไม่รู้ตัวอีกหรือ ไอ้มาก
มึงหยุดเดี๋ยวนี้นะ ไอ้อ่ำ ถ้ากูไม่เห็นว่ามึงเป็นเกลอกูล่ะก็
- กูจะถองมึงให้ตายคาตีนเลย - ไอ้มาก กูไม่ได้ปดมึง
สาบานให้กูตายโหงตายห่าเถอะวะ กูนี่แหละมัดตราสังกับมือกูเอง
[เด็กร้องไห้]
[หนูร้องเสียงแหลม]
ไอ้อ่ำ มึงได้ยินไหม เสียงลูกกูร้องอยู่นี่ไง
- ก็นั่นแหละ เสียงลูกผีอีนากมึงไง - ไอ้อ่ำ! ไอ้จัญไร!
มึง! ไอ้อัปรีย์! มาว่าลูกกูเป็นผี ไอ้สารเลว!
- วันนี้กูจะเอามึงให้ตาย! - เอาสิวะ ไอ้มาก มึงฟันกูเลย
ไป! มึงไสหัวไป ไอ้อ่ำ!
ตั้งแต่นี้ มึงกับกูขาดกัน ไอ้อ่ำ
อย่ามาให้กูเห็นหน้าอีกนะ ไอ้อ่ำ ไป!
เออ! ดี! ไอ้มาก กูอุตส่าห์มาบอกมึง
แต่มึงไม่เชื่อกู ก็เชิญอยู่กินกับผีต่อไปเถอะ ไอ้มาก
ไอ้แดงเป็นอะไรหรือ ทำไมร้องเอาๆ
ไม่ได้เป็นไรดอก มันร้องหาแม่น่ะ
ไอ้แดงมันติดแม่นัก รู้ว่าสักประเดี๋ยวเป็นต้องร้องไห้
แล้วนี่เอ็งไปตัดไม้น่ะ ได้ไม้มาหรือเปล่าล่ะ
ยัง เผอิญไปปะไอ้อ่ำเข้า
ไอ้เราก็ดีใจที่เจอมัน แต่มันนี่สิ
พิลึกนัก พูดจาอะไรก็ไม่รู้
- เลอะเทอะสิ้นดี - ไอ้อ่ำ
ทิดอ่ำมันว่าอะไร
จู่ๆ มันก็บอกข้าว่า เอ็งออกลูกตายทั้งกลม
ปากอัปรีย์จัญไรนัก อยู่ดีๆ มาหาว่าลูกกับเอ็งเป็นผี
ข้าเกิดน้ำโห เลยถองมันเสียเตลิดไปเลย
ไอ้อ่ำ เดี๋ยวนี้เป็นไรของมันวะ
บวชเรียนมาก็แล้ว
ทำไมถึงกลายเป็นคนขี้ปดมดเท็จไปได้นะ
พิลึกแท้ๆ ไอ้นี่
อ้าว
เอ็งร้องไห้หรือ อีนาก
อีนาก เอ็งร้องไห้ทำไมหรือ
เอ็งไปเสียนานเลยไม่รู้อะไร
หมู่นี้ชาวบ้านน่ะ
มันกุเรื่องมาใส่ร้ายข้า ไม่เว้นแต่ละวัน
หาว่าข้าเป็นนั่นเป็นนี่ ต่างๆ นานา จนข้า...
ไม่กล้าจะออกไปไหนอีกแล้ว
ทำไมพวกมันทำอย่างนั้นเล่า
เพราะพวกมันเกลียดข้าน่ะสิ
มันหาว่าข้ามีชู้ ตอนเอ็งไปเป็นทหาร
หาว่าไอ้แดงเป็นลูกชู้ ไม่ใช่ลูกเอ็ง
หาว่าข้าเป็นหญิงอัปรีย์
มันสารพัดจะกุเรื่อง มาแกล้งข้าต่างๆ นานา
ปัดโธ่เว้ย!
เอ็งตั้งท้องตั้งกะข้ายังไม่ถูก หมายเรียก คนทั้งบางก็รู้
แล้วทำไมมาใส่ความกันอย่างนี้
ข้าก็ไม่รู้เหมือนกัน [สะอื้น]
พวกมันหาเรื่องมาว่าข้า จงเกลียดจงชังข้าสารพัด
ดูแต่ทิดอ่ำเถิด เคยชอบพอ เป็นเนื้อเป็นไขกันมาก่อน
ยังมาใส่ความข้าอย่างนี้
ข้าน้อยใจนักล่ะ
อีนากเอ๊ย
เอ็งอย่าน้อยใจไปเลยน่า
ไอ้พวกขี้นินทาหาความพรรค์นั้นน่ะ
เอ็งจะไปห้ามมันได้อย่างไร
ไม่ว่าใครจะว่าอะไรเอ็ง
ข้าก็ไม่เชื่อเป็นอันขาด
เอ็งอย่าไปใส่ใจเลยน่า
ไอ้พวกปากบอนพรรค์นั้นน่ะ
ถ้าข้าเจอะเจอมันเมื่อไหร่ ข้าจะฟันมันให้ยับทีเดียว
[ฟ้าผ่า]
[เด็กร้องไห้]
อีนาก
โธ่เอ๊ย! อีเยื้อน แหกปากร้องอยู่ได้ คนยิ่งกลัวๆ อยู่
มึงจะร้องให้ผีอีนาก มาแหกอกหรือ อีเวร
แล้วใครเล่าหาเหาใส่หัว กูบอกมึงแล้ว ว่าอย่าไปแส่หาเรื่องชาวบ้าน
มึงก็ไม่ฟังกู
ตอนนี้ทำไงกันเล่า
อีนากมันรู้เข้า
- มันต้องตามมาแหกอกมึงแน่ๆ เลย - มึงหุบปากอีเยื้อน!
พูดพล่อยๆ ห่าเอ๊ย! [เด็กร้องไห้]
กูยังไม่ตายเสือกมาแช่งกู
- โธ่เว้ย! - ก็จริงไหมเล่า
ยั่วใครไม่ยั่ว เสือกไปยั่วผี
คืนนี้ ผีอีนากมาหามึงแน่ๆ
- ไอ้อ่ำ - มาสิวะอีนาก มา!
มาแหกอกกูเลย อีนาก ฟันให้ขาดสองท่อนให้มันรู้ไป
- โธ่เอ๊ย! อีนาก! - อย่า
- มา! อีนาก! - อย่าไปท้ามัน
- [อ่ำ] มา! อีนาก! - [เยื้อน] เดี๋ยวมันมาจริงๆ
มึงมาเลย! อีนาก!
- อย่า! อย่าไป! - มาหักคอกูเลย! อีนาก!
- อย่าไป! อย่า! - กูไม่กลัวมึงหรอก
อีนาก! กูไม่กลัวมึงแล้ว มา! อีนาก!
[นากสะอื้น]
[เณร 1] เดินเร็วๆ หน่อยสิ
[เณร 2] รีบเดินอยู่นี่ไง ไม่เห็นหรือไงวะ
[เณร 1] เดินให้เร็วกว่านี้หน่อย
[เณร 2] ก็ทางมันมืดนี่หว่า ข้ามองไม่เห็น
[เณร 1] เดี๋ยวกลับมาไม่ทัน จนหลวงตาดุ จะหัวเราะให้ [หัวเราะ]
[เณร 2] เอ็งไม่ต้องพูดมากหรอก รีบลงไปเถิด
จ้า
เร็วๆ เร็ว เร็วสิ
ลงไปเลย ลงไป
- เจียก พายดีๆ หน่อยนะเว้ย - จ้า
- ทำไมพายไม่ไปเลยวะ - เอ็งก็ลองเอาไฟส่องดูสิวะ ไอ้โง่
จ้า
[เจียกตะโกนร้อง] ผีหลอก!
- [เณร 2] ช่วยด้วย! ผีหลอก! - [เจียก] ผีหลอก!
- [เณร 2] ช่วยด้วย ผีหลอก - [เจียก] ผีหลอกๆ
เณร! รอด้วย เณร ผีหลอก! ช่วยด้วย!
- [เยื้อนสะอื้น] - [ชาวบ้านชาย] เฮ้ย ใจเย็นๆ ก่อน
เฮ้ยๆ ค่อยๆ พูดกันสิ ทีละคน
อย่างนี้จะเอาความที่ไหนกันเล่า
[ชาวบ้านชาย] พ่อ เพลานี้ผีอีนากอาละวาดหนัก
มันฆ่าคนตายไปนักแล้วนะ
ข้าว่าหากเราไม่กำราบมันเสีย เห็นทีคงมีใคร...
- ตายกันอีกแล้วแน่ หลวงพ่อ - แล้วเอ็งจะคิดการใดเล่า
ข้าว่านะ พวกข้าว่า จะหาหมอส่วยคนหนึ่ง
ให้มาปราบผีอีนาก ให้สิ้นฤทธิ์สิ้นเดชเสียที
[ถอนหายใจ]
กูไม่อยากเห็นคนตายอีกแล้ว
[ชาวบ้านหญิง] แต่หลวงพ่อ ข้าได้ยินมาว่าพ่อหมอคนนี้เก่งมีวิชา
ปราบผีร้ายมามากต่อมากแล้ว เห็นคนเขาขึ้นกันโข
ข้าว่าคราวนี้คงไม่เหลวดอก หลวงพ่อ
คิดกรองให้ดีๆ อย่าบุ่มบ่าม
- ค่อยคิดค่อยอ่านให้รอบคอบเถิดนะ - [ชาวบ้านชาย] ไม่ต้องคิดอะไรแล้ว
วันก่อนไอ้มี วันนี้ก็ไอ้อ่ำ
ข้าไม่งอมืองอตีน ให้ผีอีนากมาฆ่าเอาเฉยๆ หรอก
พวกข้าเตรียมการกันไว้แล้ว คืนนี้แหละ
ตอนหัวฟืนหัวไฟ ยกพวกไปเผาเรือนอีนากให้มันวอดวาย
เย็นไว้ ไอ้อิน ถ้าเอ็งเผาเรือนอีนาก แล้วไอ้มากเล่า
[อิน] ไอ้มากน่ะ ถ้ามันยอมฟัง หนีจากอีนากมา ก็จะละชีวิตมันไว้
ถ้ามันยังเห็นผิดเป็นชอบ คิดจะสมสู่อยู่กับผีล่ะก็
พวกข้า...
ก็จะเผามันให้ตายพร้อมกัน ทั้งผัวทั้งเมียเชียว
พวกเอ็ง
คนไหนจะไปเผาเรือนอีนากกับข้าคืนนี้
- ลุกขึ้นมาเลย - [ชาวบ้านชาย] ข้าไปด้วย
[เด็กสะอื้น]
ไอ้มาก ไอ้มากเอ๊ย
ไอ้มาก
ไอ้มากเอ๊ย
หลวงพ่อ
โถ อุตส่าห์มาถึงเรือน นิมนต์ก่อนเถิดจ้ะ
เชิญๆ
- เอ็งอยู่ผู้เดียวหรือ - จ้ะ
อีนากมันไปเก็บผักบุ้ง อีกประเดี๋ยวคงกลับ
หลวงพ่อมาเหนื่อยๆ
รับน้ำท่า หมากพลูเสียก่อนประไร
เชิญจ้ะ
เอาเถอะ กูยังไม่อยากดอก
หลวงพ่อสุขสบายดีอยู่หรือ ข้าไม่ได้เจอหลวงพ่อเสียนาน
ร่ำๆ ว่าจะไปกราบ หลวงพ่อที่วัด แต่ยังไม่ได้ไป
มัวติดลูกติดเมียอยู่นี่แล
ไอ้มาก กูมาหามึงวันนี้
มีความจะมาบอกมึงเรื่องหนึ่ง
เมื่อวานนี้...
ไอ้ทิดอ่ำมันบอกมึงไปแล้ว แต่มึงไม่ยอมเชื่อมัน
เป็นความจริงนะ ไอ้มาก
- ความจริงอะไร - ก็เรื่องอีนาก
ออกลูกตายทั้งกลมนั่นแหละ
กูขอยืนยันกับมึงได้
เพลานี้เอ็งอยู่กับผี รู้ตัวหรือเปล่า ไอ้มาก
[มากขึ้นเสียง ] หลวงพ่อ!
หลวงพ่อเป็นพระเป็นเจ้า ทำไมมามุสาอย่างนี้
ข้าอยู่กับอีนากทุกวันทุกคืน มันจะเป็นผีได้อย่างไร
นี่ไง ไอ้แดงลูกข้า นอนอยู่ในเปลอยู่ทนโท่
หลวงพ่อมาดูเอาเถิดว่าลูกผีหรือลูกคน
ไอ้มาก มึงฟังกูสักครั้งเถิด
อีนากมันตายไปแล้วจริงๆ
เพลานี้เขารู้กันทั่วทั้งบาง
ข้ารู้ รู้ว่าคนแถวนี้
ล้วนแต่เกลียดอีนากทั้งนั้น เลยกุเรื่องมาใส่ไคร้ไม่เว้นแต่ละวัน
วันก่อนไอ้อ่ำก็คนหนึ่งล่ะ
ข้าโมโห เลยตีมันเปิดแน่บไปเลย
มึงรู้หรือเปล่าไอ้มาก ว่าไอ้อ่ำมันตายไปแล้ว
- ไอ้อ่ำตายหรือ - [หลวงพ่อ] เออ
ผีอีนากมันหักคอเมื่อคืนนี้
- เพราะมันสู้อุตส่าห์นำความมาบอกมึง - มันจะบ้ากันไปใหญ่แล้ว
ทำไมหลวงพ่อพูดจาเหลวไหลอย่างนี้
นี่ดีนะที่เป็นหลวงพ่อ ไม่อย่างนั้น
ข้าถีบตกเรือนไปนานแล้ว
เอาเถิด ในเมื่อกู อุตส่าห์ถ่อสังขารมาบอกมึง
มึงไม่เชื่อกูก็ตามใจมึงเถอะ
แต่ถ้าหากว่ามึงเชื่อกู อยากจะรู้ความจริง
ก็ลองตั้งจิตให้มั่น นึกถึงพระพุทธคุณเข้าไว้
แล้วก้มมองลอดหว่างขา เอ็งก็จะรู้ความจริง
อ้าว หลวงพ่อจะกลับแล้วหรือ
รออีกสักประเดี๋ยวเถิด อีนากมันจวนจะกลับแล้ว
จะได้รู้สักที ว่ามันเป็นผีหรือคนกันแน่
ไม่เป็นไรดอก ไปเว้ย พวกเรา เผ่นเถอะ
เฮ้ย มาแล้วโว้ย
[ชาวบ้านชาย] หมอมาแล้วโว้ย
อีเยื้อน พ่อหมอเขามากันแล้ว
[ชาวบ้านชาย] เชิญ เชิญจ้ะ ขึ้นเรือน มากินน้ำกินท่าก่อนนะจ๊ะ พ่อหมอ
เอ้า อีเชย หาน้ำหาท่า มาให้พ่อหมอหน่อย เร็วๆ เข้า
[สมเด็จกล่าวบทสวดมนต์]
[เสียงกระดิ่งเบาๆ ]
คุณเณรเอ๊ย ไปเตรียมของใส่ร่วมกันทีเถิดหนา
- ขอรับ - คุณโยมทั้งสอง
วันนี้เรื่องปลุกเสก ทับทิมเห็นจะพอก่อนหนา
เพลานี้มีเรื่องสำคัญเร่งด่วน
จำอาตมาจะต้องเดินทางไป
ต่อหนหลังถึงค่อยว่ากันใหม่
สมเด็จท่านจะไปที่ไหนหรือขอรับ
ไปบางพระโขนง
เหยิบ
เหยิบๆ หลบหน่อยสิวะ ให้ข้านอนด้วยคน
- เฮ้ย! กูไม่ใช่ไอ้เจียก - [เณรร้อง] ว้าย! หลวงตา
เอ้าไป กินเข้าไป
กินเลยเว้ย อ้าว ไอ้ห่า
กินเข้าไปสิ
กินเลยเว้ย [ชาวบ้านชายคุยกันอึกทึก]
คืนนี้
กูจะพาพวกมึง
ไปเผาเรือนอีนากให้มันฉิบหายเลย
มึงจะไปกับกูหรือเปล่า
- [ชาวบ้าน] ไปๆ - [ชาวบ้าน] ฆ่ามันๆ
ฆ่ามัน
อะปะฏิภะยะ
เฮ้ย! พวกมึง ไป!
- [ชาวบ้าน] ไป! - [ชาวบ้าน] ไป! ไป! ไป!
[มากฮัมเพลง]
[หลวงพ่อ] ถ้าหากว่ามึงเชื่อกู ก็ลองตั้งจิตให้มั่น
นึกถึงพระพุทธคุณเข้าไว้ แล้วก้มหัวลอดหว่างขา
[มากกรีดร้อง]
ไอ้มาก
ไอ้มาก มึงโผล่หัวออกมาเดี๋ยวนี้
ไอ้มาก มึงได้ยินกูไหม
เอาเว้ย! เผาให้ราบ
พวกมึงคิดจะจองเวรกูไปถึงไหน
กูไม่เคยไปข้องเกี่ยว อะไรกับพวกมึงเลย
ทำไมต้องมาแส่เรื่องผัวเมียของกูนัก
อีนาก มึงเป็นผีไม่อยู่ส่วนผี
เสือกอุตริมาสมสู่กับคน
แล้วยังฆ่าคนเป็นว่าเล่นอีก
วันนี้กูจะเผามึงให้วอดวาย
กูอยู่กับลูกกับผัวของกูดีๆ
ไม่เคยไปฆ่าใคร พวกมึงที่ตาย
ล้วนแต่เป็นกรรมสนอง ที่คิดพรากลูกพรากผัวเขา
หาใช่กูทำไม่
ก็ดีล่ะ วันนี้พวกมึงมารังแก
เผาเรือนกู กูจะอาละวาด
ให้พวกมึงเห็นสักครา
[ชาวบ้านชาย] เอาไงดีวะ
[ลมพัดแรง]
[เสียงกรีดร้อง]
[หลวงพ่อ] เร็วๆ เอ้อ อย่างนั้นสิ
พวกเรา เร็ว
เออ เร็วๆ ช่วยกัน
ช่วยกันพร้อมเพรียง พวกเราเร็วๆ
เร็วสิ เออ มัวอยู่ทำไม
ข้างบนสิ เฮ้ย เข้ามา
ช่วยกันๆ เออ ล้อมสายสิญจน์เสีย
ช่วยกันพร้อมเพรียง
มาสิ
เอ้า พันสายสิญจน์ พวกเราเข้ามานั่งๆ
เออ นั่งๆ จะได้สวดกันเลย
เร็วๆ นั่งเลยนั่ง อ้าวเฮ้ย จะไปไหน ไอ้มาก นั่งเลย
[หลวงพ่อกล่าวบทสวดมนต์] นะโม ตัสสะ
ภะคะวะโต อะระหะโต
สัมมาสัมพุทธัสสะ...
ตะติยัมปิ พุทธัง สะระณัง คัจฉามิ...
ตะติยัมปิ สังฆัง สะระณัง คัจฉามิ
วิมุตโต มารัสสะ ปาสา
วินิโมจะยันโต ปาเปสิ...
พุทโธ สุคะโต วิมุตโต มารัสสะ ปาสา วินิโม
จะยันโต...
วิเนยยัง พุทธัง วะรันตัง สิระสา...
ตันเตชะสา เต ชะยะสิทธิ โหตุ สัพพันตะรา
ยา จะ วินาสะเมนตุ ธัมโม ธะโช โย
วิยะ ตัสสะ สัตถุ ทัสเสสิ โลกัสสะ วิสุทธิมัคคัง
นิยยานิกิ ธัมมะธะรัสสะ ธารี สาตาวะโห
สันติกะโร สุจิณโณ ธัมมัง วะรันตัง สิระสา นะมามิ
โมหัปปะทาลัง อุปะสันตะทาหัง ตันเตชะสา เต
ชะยะสิทธิ โหตุ สัพพันตะรายา จะ วินาสะเมนตุ
- สัทธัมมะเสนา สุคะตานุโคโย โลกัสสะ - ผี...
- ปาปูปะกิเลสะเชตา... - ผี... ผีนางนาก!
[เสียงกรีดร้อง]
กลับมาสวด กลับมาสวดใหม่เร็ว พวกเรา กลับมานั่งที่ๆ
ไม่ต้องตกใจ ตั้งใจสวด
[สวดมนต์ต่อ] นะมามิ สิระสา อะหัง
ไอ้มาก
อีนากเอ๊ย เอ็งทำพระเจ้าตกใจน่ะ
มันบาปหนา จงไปที่ชอบที่ชอบเถิด
- อย่ามารบกวนไอ้มากมันเลย - หลวงพ่อ
- ปล่อยผัวข้าออกมา แล้วข้าจะไป - ไม่ได้ดอก
ผีก็อยู่ส่วนผี อย่ามาข้องแวะกับคนเลย
ข้าไม่ฟังผู้ใดทั้งนั้น พวกเอ็งล้วนคิดพรากลูกพรากผัวเขา
ไม่เว้นกระทั่งพระเจ้า ปล่อยผัวข้าออกมาเดี๋ยวนี้
ไม่งั้นจะได้เห็นดีกัน
สวดต่อไปๆ
[นาก] ไอ้มากเอ๊ย
กลับมาหาลูก...
หาเมียเถิด
ไม่รัก ไม่สงสารเมียแล้วหรือ
ไอ้มาก
ไอ้มากเอ๊ย
กลับมาเถิด
เมียไม่เหลืออะไรอีกแล้ว
[มาก] นาก
นาก
[หลวงพ่อ] เฮ้ย เอ็งอย่าลุกเป็นอันขาดทีเดียว
[ฟ้าผ่า]
[พระสวดมนต์] วิเนยยัง พุทธัง วะรันตัง สิระสา...
- จะยันโต ปาเปสิ... - [นาก] ไอ้มาก
- พุทธัง วะรันตัง สิระสา... - [นาก] ไอ้มาก
[พระสวดมนต์] ธัมโม ธะโช โย วิยะ ตัสสะ
มารัสสะ ปาสา วินิโมจะยันโต
ปาเปสิ เขมัง ชะนะตัง วิเนยยัง
พุทธัง วะรันตัง สิระสา นะมามิ นาถัญจะ
วินายะกัญจะ ตันเตชะสา เต
ชะยะสิทธิ โหตุ สัพพันตะรายา
จะ วินาสะเมนตุ ธัมโม...
เฮ้ยๆ พอได้แล้วเว้ย พอได้ หยุดได้ๆ
ผีอีนากมันไปแล้วเว้ย
นี่คาถากูก็ยังขลังเหมือนเดิมว่ะ
[ชาวบ้านชาย] หลวงพ่อๆ
เกิดเรื่องใหญ่แล้ว
- อะไรวะ ไอ้บัว - ไอ้ทูนกับพวก
มันขุดหลุมอีนากขึ้นมา ข้าเห็นไอ้หมอส่วย
กำลังทำอะไรศพอีนากอยู่ไม่รู้
- ฉิบหายแล้วสิ - อีนาก
เฮ้ย! ไอ้มาก อย่าไป! ใครจับทีๆ
โธ่! ไอ้มาก
กาเส ติฎฐาหิ
อีนาก!
อย่าปล่อยให้มันเข้ามา
ไอ้หน้าไหนคิดข่มเหงเมียกู ต้องข้ามศพกูไปก่อน
[มาก] อีนาก อีนากเอ๊ย
ลากตัวมันออกไปเร็ว
เอ้า เอาศพขึ้นมา
จับไว้ให้มั่น อย่าให้มันมาทำลายพิธีกูอีก
อมุมหิ โอกาเส ติฎฐาหิ
[มากตะโกน] ปล่อย! ปล่อยกู!
อย่าทำเมียกู!
อย่า!
เฮ้ย!
หยุดเดี๋ยวนี้นะ มึงทำอะไรน่ะ หยุดเดี๋ยวนี้
[นากหัวเราะ]
อีนาก
[นากหัวเราะดังก้อง]
เฮ้ยๆ รอกูด้วย
[นากหัวเราะต่อ]
อย่า อีนาก อย่า
ท่านสมเด็จอาจารย์ขอให้พระคุณเจ้า
และประสกทั้งหลาย ถอยออกไปจากตรงนี้ให้หมด
และห้ามใครเข้ามา จนกว่าท่านจะเสร็จธุระ
[สมเด็จกล่าวบทสวดมนต์] ชะยาสะนาคะตา พุทธา เช
ตะวา มารัง สะวาหะนัง จะตุสัจจาสะภัง...
สีกาเอ๊ย ขอเชิญขึ้นมา สนทนากันหน่อยเถิด
[ลมพัดแรงขึ้น]
- โยมมาก โยมมากอยู่ไหม - อยู่นี่ขอรับ
สมเด็จอาจารย์ให้ตามโยมเข้าไป
โยมเข้าไปสั่งเสียสีกาเถิด
ดูสิ
ไอ้แดงหลับปุ๋ยเชียว
นาก
อีนาก
อีนากเอ๊ย
ไอ้มาก
ข้ามันวาสนาน้อยนัก
จำต้องติดตามพระคุณเจ้า
ไปบำเพ็ญเพียร
จนกว่าจะหมดเวรหมดกรรม
แต่นี้ไป
ข้าคงไม่ได้อยู่ปรนนิบัติเอ็ง...
อีกแล้ว
ไอ้มาก
อีนากเอ๊ย
ชาตินี้เราสองคน
คงทำบุญไว้น้อย
เลยอยู่ได้แค่นี้
ชาติหน้า
เรามาเกิดเป็นผัวเมียกันอีกนะ อีนาก
ไอ้มาก
โยมมาก
ไปเถิด ได้เพลาแล้ว
ไอ้มาก
- นาก - ไอ้มาก
ไอ้มาก
มาก
ไอ้มาก
มาก
[สมเด็จ] อัฏฐะมุมทิก
[ลมพัดแรง]
อะอุ
ท่านใดคือสมภารวัดมหาบุศย์
กระผมเองขอรับ
ขอจำเริญพร
เพลานี้ลูกได้สะกดวิญญาณสีกานาก
ไว้ในกระดูกหน้าผากชิ้นนี้แล้ว
ลูกจะนำติดตัวไปด้วย นับแต่นี้สีกานาก...
จะไม่มารบกวนผู้ใดอีกแล้ว
ขอท่านสมภารช่วยเป็นธุระปลงศพสีกา
- กับศพทั้งนั้นเถิดหนา - ได้ขอรับ
เช่นนั้น เห็นทีลูกต้องขอลาก่อน
จำเริญพร
[ผู้บรรยาย] นับแต่นั้นมา ก็ไม่มีใครได้ยินข่าวผีนางนาก
ออกอาละวาดอีกเลย
ส่วนท่านสมเด็จพุฒาจารย์โต
ก็ได้นำกระดูกหน้าผากชิ้นนั้น มาทำเป็นปั้นเหน่ง
รัดประคด เก็บไว้กับตัวตลอดมา
เล่าลือกันว่า หลังจากท่านมรณภาพไปแล้ว
กระดูกหน้าผากนางนากชิ้นนั้น
ได้ตกไปอยู่กับสมเด็จกรมหลวงชุมพร
แลเปลี่ยนมือไปอีกหลายคน
จนบัดนี้ไม่มีใครรู้ว่าอยู่ที่ใด
กระดูกหน้าผากอันเป็นที่ สถิตวิญญาณนางนากชิ้นนั้น
ได้สาบสูญไปแล้ว
เหลือเพียงตำนานเล่าขานถึงความรัก
ความภักดีต่อผัว
อันเป็นตำนานอมตะ ที่ยังร่ำลือตราบจนทุกวันนี้