WASZYNGTON, ROK 1977
- Widzisz go już? - Nie.
- Nie dzwonił? - Dzwonił. Mówił, że wróci na obiad.
Już idzie.
- Lepiej się pospiesz. - Gdzie mój naszyjnik?
- Jaki naszyjnik? - Z lwich zębów?
Mama kazała go wystawić.
- Powiedziała, że dom śmierdzi. - Mamo!
Zwolnij.
Brandy, gdzie muzyka?
Już!
Podjeżdża.
Idzie tu!
- Cześć, tato! - Hej, skarbie. Jak się masz?
Cześć. Na Georgia Avenue był korek.
Co nowego?
Jak ci minął dzień?
Długi. Trzy spotkania podkomisji i obiad w Białym Domu.
Podaj lemoniadę.
Co to?
Afrykańskie bębny plemienne z Senegalu, tato.
Myślałem, że ktoś puka. Ale chyba nie.
Masz coś na twarzy. Zmyj to.
Tato!
„Tato!”
Powiedz, że nie wróciła na tę wymianę studencką.
Mówiłem, że to nie działa.
Proszę, tato. Mamy mało czasu.
Piper, rozmawialiśmy o tym.
Termin upływa jutro. I po wszystkim.
Stracimy możliwość wzbogacenia życia
i nawiązania więzi z naszymi czarnoskórymi krewniakami z Afryki.
Nie patrz tak. To jej słowa.
Już się wypowiedziałaś, więc wyłącz te bębny.
Daj miskę.
Proszę?
Wredny jesteś.
- Przemówienie na konferencji? - Tak.
Jak będzie po „Dzień dobry, dziękuję za przybycie”.
Afrykańskie bębny?
Dziewczyna ma obsesję. Co zrobić?
Mogłoby to być coś, co mniej przeszkadza,
jak obowiązki domowe i lekcje?
Czasami nie wybieramy naszych obsesji.
Czasami one wybierają nas.
Naprawdę bardzo tego chce.
Znasz zajawkę. Ja spędzam z nią całe dnie.
Jak długo ten uczeń z wymiany by tu był?
Cztery miesiące. Pierwszą połowę roku szkolnego.
Skąd by przyjechali?
Dla Piper jest ważne, żeby byli z Afryki.
Może dobrze byłoby mieć w domu studenta stamtąd.
Zmniejszyć przepaść kulturową
między czarnymi z Ameryki i z Afryki.
Wydaje mi się czy się zgadzasz?
Jeśli ty odpowiadasz za to dziecko.
Bo nie mam na to czasu.
Dziękuję, tatusiu! Wiedziałam, że się zgodzisz.
Ciekawe, jak ona będzie wyglądać. I z jakiego będzie kraju.
Skąd wiesz, że to „ona”?
DUNDEE, AFRYKA POŁUDNIOWA
Namówisz go dziś, żebym mogła jechać?
Nie mogę mówić ojcu, co ma robić.
Pogadamy o tym i zdecyduje, co jest najlepsze.
Czas na sałatkę.
Omawiaj, powiedz, jak chcesz,
on cię słucha.
Zgódź się i po kłopocie.
Być może. Co byś chciał, Rian?
Nie chcę warzyw.
Pytała, czego chcesz, a nie czego nie chcesz, domkop.
- Przyszedł! - Tato, tutaj!
- Cześć, tato. - Hej, Rian.
Uśmiecha się. To dobry znak.
Dzień dobry.
- Cześć, Pieter. - Hej, Mahree.
Cześć, tato.
- Dobre wieści? - Mamy go.
- Kogo? - Stevena Biko.
Czarnego agitatora?
Już nie. Teraz siedzi w więzieniu w Durbanie.
Kim jest Steven Biko?
Czarny wichrzyciel. Ciągle podburza i miesza.
Tak jak ty.
Naruszył zakaz, podróżując poza rewir.
I dobrze. Teraz może nasz biedny kraj zazna spokoju.
Co jemy? Zgłodniałem.
Co się dzieje?
Dzieje? Nic się nie dzieje.
Mahree chce jechać do Ameryki na jakąś durną wymianę,
ale boi się o to zapytać, bo możesz odmówić,
więc chce, żeby mama zrobiła to za nią.
Program wymiany? Kiedy to wyszło?
Jakiś tydzień temu dyrektor rozesłał dokumenty.
Do Ameryki?
Tak, tato. Czy to nie ekscytujące? Stany Zjednoczone.
Ci, co chodzą do zagranicznej szkoły, dostaną dodatkowe punkty.
- Co o tym sądzisz? - Że to świetnie.
Nie mówiła, że to świetne, tylko że ciekawe.
Masz jedno życie. Nie igraj z losem.
Dyrektor mówił, że wyjazd
ułatwi dostanie się na uczelnię.
Może nawet opłatę czesnego i…
Podoba ci się ten pomysł?
Nigdy nie wyjeżdżała z RPA
i jest trochę młoda.
Też tak myślę.
Jednak to tylko kilka miesięcy, koszty są znośne,
a ta okazja może się nie powtórzyć.
A jeśli trafi do dobrej rodziny,
nie mam problemu, żeby ją puścić.
A jak tak, mogę zjeść? Umieram z głodu.
Dziękuję!
Dziękuję, tatusiu!
Przepraszam, szefie.
Cholerny kaffir!
Pomogę ci. Chodź.
Liczę, że udam się w ekscytujące miejsce
jak Nowy Jork czy LA.
- Każde byłoby świetne. - Nie dają ci wyboru?
Próbują, ale to zależy, ile rodzin
chce przyjąć uczniów z zagranicy.
Nazywają je gospodarzami.
Myślę, że wyjazd do Ameryki będzie dla ciebie dobry.
Serio? Czemu?
Trochę o nich słyszałam.
Co takiego?
Tam myślą inaczej.
Czasem dobrze jest dowiedzieć się, co myślą inni.
Jadę do Ameryki się bawić, a nie się uczyć.
Nie żartuj! Uczeń z Afryki zamieszka w twoim domu?
WASZYNGTON
- Tak. - Nie byle jaki uczeń.
Uczeń z RPA.
- Jakbyś wiedział, gdzie to jest. - Wiem. Na południu Afryki Północnej.
Możesz nam pomóc?
- Jak? - Opowiedz nam o Afryce.
- Dlaczego ja? - Bo stamtąd jesteś.
- Też mogę to opowiedzieć. - Jestem Nigeryjczykiem.
Nigeria jest tak daleko od RPA, jak Waszyngton od Londynu.
Nie wiedziałam. Widzisz? Już nam pomagasz.
Mogę wam powiedzieć, że w RPA
są poważne problemy między czarnymi a białymi.
- Wiecie, co to apartheid? - A-part-co?
Dobrze. Pomyśl o słowie „podział”.
Trzymanie ludzi z dala od siebie. Czarnych i białych.
Czarni są przybici, bo ich źle traktują.
Myślałem, że mam ci pomóc.
Czasami słyszę, jak rodzice o tym rozmawiają.
Wiesz, z jakiej wioski będzie twój gość?
Nie mam pojęcia.
W Afryce Południowej jest dziewięć plemion
i wszystkie mówią innym językiem.
Zamieszkam u kongresmena
z rodziną w Waszyngtonie.
U kongresmena. To bardzo ważna osoba, tak?
Bardzo ważna.
Reprezentuje Kalifornię,
nazywa się Ronald V. Dee-Looms.
Zabawne imię, Dee-Looms.
„Dee-Looms”?
Tak. D-E-L-L-U-M-S. Dee-Looms.
Dellums?
Nie. Dee-Looms.
Co wiesz o nim i o jego rodzinie?
Ma żonę i troje dzieci.
Dwóch synów i córkę w moim wieku.
Wysłałaś im zdjęcie?
Żartujesz? Nie znoszę swoich zdjęć.
Poza tym nie prosili o nie.
Spójrzcie! Zobaczcie, co złapałem!
Ładny, co? W atlasie piszą, że to tkacz.
- Chcesz wiedzieć dlaczego? - Niech zgadnę. Bo tka?
To nieuczciwe. Czytałaś tę książkę.
- Tkają swoje gniazdo jak… - Gałązkami.
To prawda. W atlasie nie piszą, co je.
- Daj mu robaka. - Próbowałem.
Dałem też winogrona, chleb i płatki owsiane.
Nie chciał ich jeść.
- Co to? - Nasiona.
Skąd tyle wiesz o tym ptaku?
W mojej wiosce było ich bardzo dużo.
Miałaś takiego?
Nie w klatce. Latały na wolności.
W dzieciństwie obserwowałam, jak budują gniazda.
Wielkie kosze wysokości człowieka.
W środku było wiele mniejszych gniazd,
w których żyły ich rodziny.
- Jak w wiosce. - Tak.
Miały wiele kolorów.
Czerwone, czarne, a inne żółte.
Obserwowałam je godzinami,
zastanawiając się, jak razem pracują,
pomagają sobie.
Nigdy nie widziałam, jak walczą.
Ciekawe, dlaczego ludzie nie mogą być tacy jak one.
Bo ludzie to nie ptaki, Floro.
Czasami tak mówisz.
- Ziarna? - Tak.
Spróbuję!
Spakowałaś mój szampon i dodatkową szczoteczkę do zębów?
- Tak. - A ciepły płaszcz?
Gdy tu jest lato, tam mają zimę.
Nie wiedziałam.
Masz spakowany płaszcz i dodatkowe sukienki.
Mahree, spójrz na flagę.
- Skąd to masz? - Co?
Flagę, osiołku! Co z tym robisz?
Znalazłem. Co się stało?
To flaga awanturników.
- To się stało. - Daj mi to.
Ojciec cię zleje, gdy cię złapie.
Skąd miałem wiedzieć? Leżała na ulicy.
- Co leżało na ulicy? - Nic.
Pamiętaj, co powiedziałem.
Nie chodź bez eskorty. Nie rozmawiaj z kimś, kogo nie znam.
Czyli ze wszystkimi.
Trzymaj się blisko kongresmena i jego rodziny.
Mamo, nie płacz. Nie znowu. Nic mi nie będzie. Serio.
Oczywiście. Bo za tydzień
zatęskni i będzie błagać, żebyśmy po nią posłali.
- Nie będę. - Ty też zatęsknisz.
Za tydzień będziesz leżeć w swoim łóżku
i nie będzie mowy o Ameryce.
Zapamiętaj te słowa.
- Mylisz się. - Pożegnaj się z bratem.
- Cześć. - Pa.
Do widzenia.
Trzymaj się.
- Trzymaj się. - Dobrze.
Napiszę. Wyglądaj moich listów.
- Powodzenia w Ameryce. - Dzięki.
I uważaj.
KONGRESMEN Z KALIFORNII ATAKUJE
APARTHEID W POŁUDNIOWEJ AFRYCE
W RPA mówią, że mają godziwe warunki.
Ale czarne dzieci z Afryki Południowej
umierają 13 razy częściej niż dzieci białe.
Brak pracy, kiepskie warunki mieszkaniowe,
ciągły niedobór żywności to codzienność…
Muszę lecieć. Dobra mowa, kongresmenie.
- Jak zawsze. - Dziękuję.
Dlaczego nie przyszło więcej osób?
Nie wiedzą, że to naprawdę ważne?
- Nie dość ważne. - To była dobra przemowa.
Mogę powiedzieć, że krzyczałem, by mnie usłyszano.
Musimy iść. Jej samolot wkrótce ląduje.
Jak ma na imię… Maria Box?
- Mahree Bok, tato! - Dobrze, Mahree.
Z lotniska pojedziemy do biura, żebyś ją poznał.
Dobrze. Jedź bezpiecznie. Mahree!
- Mahree. - Mahree.
Szanowni państwo, lot numer 745,
połączenie z Johannesburga,
przybył do bramki 17-A.
Są!
Szkoda, że nie wiemy, jak wygląda.
- Wiem, kochanie. - Tam jest!
Mahree! Tutaj, kochanie!
- Daj jej kwiaty. - Dobrze.
Chyba nie.
W porządku.
Może przegapiła lot.
Chodź
Przepraszam. Spodziewaliśmy się kogoś tym lotem.
- Nazwisko? - Mahree Bok.
To ja.
O nie.
To nie może być ona.
Ile Mahree Bok może być w jednym samolocie?
- Ale ona jest biała. - Na to wygląda. Chodź.
- Cześć, Mahree. - Dzień dobry.
Mahree Bok? Uczennica z wymiany?
Tak.
Uczennica z wymiany z Dundee w RPA?
Tak. Miałam spotkać kongresmena Dee-Loomsa i jego rodzinę.
Dellums. Jestem Roscoe, a to moja córka Piper.
- Gdzie kongresmen? - W pracy.
Na Kapitolu?
Niedługo go spotkasz. Zajedziemy do niego po drodze.
Dobrze. Mam dwie torby. Pokażę wam je.
Chodźmy.
- Roscoe, jak się masz? - Dobrze, Ted. Witaj, Jason.
Ron mówił o nowym członku rodziny.
Tak. Jesteśmy podekscytowani. Mogę was przeprosić?
- Muszę lecieć. - Jasne.
- Jest tutaj? - Tak, ona jest…
- Przyprowadź ją. Nie musi czekać. - Musisz o czymś wiedzieć.
Piper, to ty? Rośniesz jak na drożdżach.
Powiedz, że to nie ona.
Chciałam poznać kongresmena.
Tak. To mój mąż, Ron.
Kongresmen Ron Dellums.
Kochanie, to nasz nowy gość,
Mahree Bok.
Żartujesz.
To żart, prawda?
Prawda?
Do was przyjechałam?
Tak.
A pan jest kongresmenem?
Witamy w Ameryce.
- Nie sądziłam, że cisza może być głośna. - Jak to się możliwe?
Założenia płatają figle.
Dla nas „afrykański” to czarny.
Dla niej „kongresmen” jest biały.
Obie strony się myliły.
Widziałaś tę minę, gdy wyszło, kim jesteśmy?
Problemem nie jest to, kim jesteśmy.
Kim jest ona i my nie ma z tym nic wspólnego.
Gdy ją zawieziemy do domu i poznamy,
a ona pozna nas, wszystko się ułoży. Obserwuj to.
- Ile jeszcze? - Powinni być w drodze.
Oby muzyka była dobra. To Zulusi!
WITAJ, MAHREE HUDUNGA!
To świetne. Muszę mieć kolejne zuluskie kazoo.
To nie jest zuluskie.
Zuluskie kazoo w zoo.
Jadą! Przygotujcie się!
Gdzie jesteśmy? Co tu robię?
Mieszkamy tu.
Tutaj?
Pomóż mi z jej torbami.
Witamy!
Gdzie ona jest?
Chciałabym, żebyście poznali Mahree.
To jest Billy, Erik…
A serio, gdzie ona jest?
To ona.
Zamawialiśmy prawdziwą Afrykankę.
Wyjdź, kochanie. Nie chcieliśmy cię przestraszyć.
Po prostu cię witaliśmy.
Nie chcieliśmy cię przestraszyć.
Biedactwo, pewnie jest głodna.
Dobrze, że zamknęła się w pokoju Piper nie w naszym.
Myślisz, że długo tam wytrzyma?
Można żyć tygodnie bez jedzenia, a bez wody parę dni.
Nie licząc wielbłąda.
Może wreszcie dorośniecie?
To nie jest zły pomysł.
To ona traktuje nas, jakbyśmy byli chorzy.
Mahree jest po prostu zestresowana.
Czyli jest nas dwie.
Myślę, że potrzebujemy odrobiny wrażliwości i dojrzałości.
Biała z RPA?
Tak. Chcę się skontaktować z rodziną Bok
z Dundee w Południowej Afryce. To pilne.
Halo?
- Co to rozmowa międzynarodowa? - To twoja siostra!
Halo? Tak.
Tak, opłacimy. Mahree?
- Już dzwoni? - Tak.
Cześć, mamo.
Cześć, kochanie. Jak się masz?
Nie mów, że tęskni i chce wracać.
Ile jej dawałem?
Tydzień. Po tygodniu miała płakać za domem.
- Minęły dwa dni. - Przestań już.
- Nie wiesz, po co dzwoni. - Daj mi ją.
To mój samotny kwiatek?
Cześć, tato.
Są tylko dwa loty w tygodniu.
Wytrzymasz jeszcze kilka dni?
Mahree?
Kto mówi coś o powrocie?
Dzwonię, by wam powiedzieć, że dobrze się bawię.
Naprawdę?
Tak. Jest… świetnie.
A rodzina jest… cudowna.
Muszę iść. Ktoś chce skorzystać z telefonu.
Napiszę. Kocham was. Pa.
- Co się stało? - Nic.
Mówi, że świetnie się bawi.
Masz jeszcze pięć dni, ojcze.
Piper zostaje na noc w gościnnym.
- A potem? - Zobaczymy, co będzie rano.
- Co zobaczymy? - Czy Mahree się pojawi.
Roscoe, to biała dziewczyna z RPA.
Trafiła do domu czarnych. Co ma z tym zrobić?
A jeśli ją przekonam, by została?
Kochanie, posłuchaj.
Całe życie walczę z bigoterią,
tu i za granicą.
To sprzeczne z mymi zasadami,
żeby gościć białą rasistkę z RPA.
To tylko dziecko, Ron.
Tak, dziecko, które najwyraźniej nie chce tu zostać.
Roscoe, dziewczyna zamknęła się w pokoju.
- I co ty na to? - Bądź cicho.
Hej, Billy. Widzieliście ją?
Nie. Słyszałem rano, jak woda leci z kranu,
ale może to moja wyobraźnia.
Kupiłam jej coś do jedzenia w drodze do domu.
Chcesz spróbować? Piper?
Jeśli nie wyjdzie, dajmy jej umrzeć z głodu.
Mahree: PRZEŻYJESZ PRZYGODĘ ŻYCIA!
Przyjaciółka PIPER
Mahree, to ja, Piper.
Mama kupiła ci coś do jedzenia.
Chyba frytki i koktajl czekoladowy.
Często zatrzaskiwałam pokój, więc wiem, jak do niego wejść.
Pijesz czekoladę, prawda? A może lubisz tylko wanilię.
Mahree, zadzwoniłam do koordynatora programu wymiany.
Miejmy nadzieję, że znajdą ci inną rodzinę,
ale jeśli nie, odeślą cię do domu, dobrze?
Wszyscy mieszkańcy RPA są dziwni czy to tylko ty?
Za tydzień będziesz leżeć w swoim łóżku
i nie będzie mowy o wyjeździe do Ameryki.
Halo?
Cześć, skarbie. To ja.
Mam sporo papierkowej roboty, ale zdążę na obiad.
- Czegoś ci trzeba? - Nie. Wszystko gra.
Ona nadal tam jest?
Tak, wciąż tu jest, ale wkrótce wyjedzie.
Dobrze. Do zobaczenia za chwilę.
W porządku, pa.
Dobrze się czujesz?
Byłam ciekawa, jak to jest mieć siostrę.
Kochanie, przykro mi, że tak wyszło.
- Mnie też. - Piper!
Z czym ma problem?
Wiele przeszliśmy, żeby ułatwić jej życie.
Ona jest tylko człowiekiem, jak my.
Nie jest taka jak my. Nie jest jak ja.
Nie dziwi, że tata ich nie znosi.
Twój ojciec nigdy tak nie mówił!
Ma problem z rządami w RPA,
a nie z ludźmi, którzy im podlegają.
A co za różnica?
Taka, że zarówno biali jak i czarni mogą być ofiarami.
Pamiętaj, że ma dopiero 14 lat.
I co? Ja mam 13 i dość rozsądku, by tak się nie zachowywać.
Serio? Pamiętasz swoją reakcję na lotnisku?
Już mi przeszło.
- Z czasem może i jej przejdzie. - To ona chce odejść.
Nikt jej nie wyrzuca.
To nie koniec świata.
Możemy spróbować znów za rok.
Pokonaliśmy największą przeszkodę, prawda?
- Nakłonić ojca, by się zgodził. - Raczej nie zgodzi się ponownie.
Zobaczymy.
Mahree, coś się stało?
Chciałabym zostać.
Oczywiście, skarbie. Wyobrażam sobie twoje rozczarowanie.
Nie…
Chciałabym tu zostać.
Z wami.
Jeśli mogę.
Oczywiście, że tak.
Otwarte.
Kto by pomyślał? Rzeczywiście.
Przepraszam.
Tak? I słusznie.
Więc zostajesz?
Tak. Ale jeśli tego chcecie.
Ja zawsze… my zawsze tego chcieliśmy.
Widziałam prezent.
Nie otworzyłaś go.
Prawie zapomniałam.
Wiedziałam o tobie tyle, że jesteś w moim wieku.
- Mam nadzieję, że ci się podoba. - Otwórzmy razem.
OK, raz, dwa, trzy.
Czyli myślimy podobnie?
Pewnie tak, ale oznacza też, że nie mamy dużo pieniędzy.
- Widzę, że lubisz muzykę. - Uwielbiam.
Masz świetną kolekcję. Rian dałby wszystko, by to zobaczyć.
Rian?
Mój młodszy brat. Szaleje za nimi.
KC i Sunshine Band? Są w porządku.
- Zdziwiłby się. - Dlaczego?
Bo większość to Bantu.
W moim stronach myślą, że są biali.
Bantu?
Pomogę ci się przenieść.
- Przenieść? - Tak. Do pokoju gościnnego.
Tam, gdzie powinnaś być.
Nie bierz tego osobiście. Chcę odzyskać pokój.
Daj, pomogę ci.
Przykro nam, że to nie wyszło.
Mam nadzieję, że nie zrazisz się do naszego kraju.
- Tato. - Co?
Gdzie idziesz z walizkami Mahree?
Do auta.
Ona zostaje. Właśnie przenosi się do pokoju gościnnego.
- Zostaje. - Kto, Mahree?
Tak. Ciekawe, dlaczego zmieniła zdanie.
Może rodzina jej nie chce.
Może czekali, by się jej pozbyć.
- Teraz mają szansę. - To głupie.
Gdybyś mógł wysłać Piper na koniec świata, nie poszedłbyś na to?
W minutę.
Roscoe… powiedz, że jest tu tylko na noc.
- Chcesz, bym cię okłamała? - Co się stało?
Nie wiem, Ron. Powiedziała, że chce zostać.
- Czekaj. Kiedy wyszedłem… - Co miałam powiedzieć?
„Wybacz, ale nie gościmy białych mieszkańców RPA?”
- To takie straszne? - Tak!
Straszne jest, jak nas traktuje.
- Ciszej. Może cię usłyszeć. - Czas, by ktoś mnie posłuchał.
- Co to? - Jej podanie.
Kazałam je przesłać z biura wymian.
Może pomoże nam lepiej ją zrozumieć.
Chcesz wskazówkę? Narodowość: RPA. Rasa: biała.
Koniec tajemnicy.
Ma brata, mniej więcej w wieku Erika.
Jej matka jest gospodynią domową…
a jej ojciec policjantem.
Żartujesz.
- Roscoe… - Przestań, Ron!
Roscoe, jej ojciec jest policjantem z RPA.
To jak bycie Żydem i zapraszanie Gestapo na przyjęcie.
Przesadzasz. Chyba wiem dlaczego.
- Myślę, że się trochę boisz. - Czego?
Trochę się do niej zbliżyć.
Dowiedzieć się, że apartheid
jest bardziej złożony, niż się zdaje.
Apartheid jest skomplikowany.
Ale nie ma nic złożonego w rasizmie, Roscoe. To jest złe.
Masz rację. To jest złe.
Ale może możemy to naprawić, skoro mamy okazję?
To nie nasz obowiązek wobec dzieci?
Nasze dzieci nie są rasistami.
Tak, ale tylko dlatego, że się staraliśmy
tak je wychować.
Ron, jaką dajemy im informację,
jeśli ją odeślemy, gdy chce się zostać?
- Tego chcesz ich nauczyć? - Czego nas nauczyć?
O co chodzi, Piper?
Mahree szuka ręczników.
Kiedy skończyliśmy rozmawiać o mnie?
- Dzień dobry. - Dzień dobry, skarbie.
Zostaw mi trochę banana.
Banana? Jakiego banana?
- Dzień dobry. - Hej, skarbie.
- Potrzebuję nowych butów do szkoły. - Tylko tyle?
Może też spodnie, spódnice i bluzki.
Chciałam zapytać o dowód tożsamości,
by sprawdzić, kto się pod ciebie podszywa.
- Może pójdziemy dziś do galerii. - Tak!
Dzień dobry.
Usiądź, proszę.
Idziemy dziś do galerii. Idziesz też?
Pewnie.
Musisz być głodna.
- Tak. Macie sok pomarańczowy? - Podaj jej sok.
Dziękuję.
Poproszę też suchary, kiełbasę,
jajecznicę i może bakłażana, jeśli macie.
Będziemy na podwórku.
Mów, gdy będziesz gotowa.
Jeśli nie macie kiełbasy, starczy bekon.
Coś się stało?
Nic, czego nie naprawimy.
- Masz w domu pokojówkę, Mahree? - Pokojówkę?
- Służącą. Pomoc domową? - Mamy Florę.
W porządku.
Przez kilka miesięcy będziesz członkiem naszej rodziny.
Tylko w ten sposób to działa.
Nie będę cię traktować inaczej niż własne dzieci.
To dotyczy też tego, co i kiedy je rodzina.
Nawet gdybym wiedziała, o jakie sucharki i bakłażana ci chodzi,
dziś mamy stare dobre krążki zbożowe.
- Dobry. - Dzień dobry, Piper.
- Dzień dobry. - Dobry.
Wszyscy w tej okolicy są w rządzie?
Nie. Doktor Sherman jest pediatrą.
Państwo Crawford wykładają w college'u.
A tata Billy'ego…
Znasz Billy'ego, małego urwisa z kazoo.
- Pracuje w Pentagonie. - Cześć!
- Jak się masz? - Świetnie.
To wciąż Waszyngton?
Wygląda trochę jak nasze miasteczka.
Pewnie tak.
- Różni się od waszej okolicy. - Ameryka nie jest idealna.
Też mamy problemy do rozwiązania.
W porządku, kochanie. On chce tylko umyć przednią szybę.
To jego praca, mycie szyb?
Dzisiaj tak.
Ma na przepustce „pomywacz okien”?
Jakiej przepustce?
Ma na myśli dowód tożsamości.
Czarni w RPA noszą identyfikator,
w którym znajduje się zawód
i dane, gdzie jeżdżą do pracy.
Gdzie „mogą” jeździć?
Tak. Przemieszczać się między miastami.
Nie wierzę. Po co to jest?
- Aby pomóc policji ich śledzić. - Ale kogo?
- Czarnych. - Dlaczego?
Dla ich własnego dobra.
A lubią nosić ze sobą te przepustki?
Oczywiście. Dlaczego nie? Dzięki temu są bezpieczni.
- Dziękuję. - Dziękuję.
Wszystkie galerie w Ameryce są takie?
Są większe i mniejsze, ale w większości takie same.
- Wiele sklepów i dużo chodzenia. - Ale tak działają?
Ludzie robią zakupy razem? Wchodzą do sklepów? Czarni i biali?
To dozwolone?
Zatrzymanie kogoś przy wejściu
ze względu na rasę jest niezgodne z prawem.
Nie żeby chcieli. Prowadzą biznes, by zarabiać.
A jak masz forsę, chcą robić interesy.
To prawda. Chodźmy na górę.
Nie.
Oto prezent
Aby pokazać naszą miłość
Przeczytaj na kartce tekst
Jesteśmy bardzo dumni
Dziś wasze święto jest
W tych koturnach wyglądałaś odlotowo.
Mama by krzyczała, gdybym się w to ubrała.
Po dziesięciu minutach zaczną krzyczeć twoje stopy.
Cholerny kaffir!
Nie bij go.
Bardzo przepraszam. Naprawdę.
To nie pana wina.
- Podać coś? - Tak.
Może czekoladowy deser lodowy. Jest smaczny.
W porządku. Dziękuję.
Dobrze.
Oto prezent
Aby pokazać naszą miłość
Przeczytaj na kartce tekst
Jesteśmy bardzo dumni
Dziś wasze święto jest
Co?
Wszystkiego najlepszego z okazji urodzin
Dla ciebie
Nie wiedziałam, że masz urodziny. Najlepszego!
Wcale nie.
Więc dlaczego… Piper!
Mogę? Orzechowe to moje ulubione.
To świetne.
Mamy 15 krajów w kolejce na festiwal panafrykański.
Czekamy na wiadomość z Maroka, Egiptu i Tanzanii.
- Jak pozwolenia? - Mamy straż, policję, sanitariaty.
W porządku.
- Telefon do pana. - Dowiedz się, o co chodzi.
To ambasada RPA.
Przełącz. Halo?
- Ron Dellums? - Przy telefonie. Kto mówi?
Genevieve Hofmeyer z ambasady RPA.
Co mogę dla pani zrobić, panno Hofmeyer?
Pani Hofmeyer. Dzwonię, by potwierdzić,
że gości pan uczennicę z RPA
o imieniu Mahree Bok?
Zatrzymała się u nas.
Czemu? To sprzeczne z waszym prawem, pani Hofmeyer?
- Nie… - Kongresmenie.
Kongresmenie.
Lubimy śledzić naszych obywateli.
Zwłaszcza dzieci.
Myślałem, że od tego są rodzice.
Dziękuję za rozmowę, kongresmenie.
Skoro rozmawiamy, może udzieli mi pani informacji
na temat Stevena Biko, który siedzi w więzieniu.
Przekażę to pytanie ambasadorowi, kongresmenie.
Miłego popołudnia.
Możesz w to uwierzyć?
Mieli czelność zadzwonić, by potwierdzić, że została z nami.
- Ciekawe, jak się dowiedzieli. - Kto wie?
Musiała ubiegać się o wizę, aby opuścić swój kraj.
Może śledzą wszystkich obywateli,
jak rosyjskie KGB.
- Tak myślisz? - Żartuję, Ron.
- Są do tego zdolni. - Ale jesteś roztrzęsiony.
Z powodu dziewczynki, której nawet nie chciałeś gościć.
Tu chodzi o zasady.
Nie lubię, gdy ktoś mi mówi, kogo mogę gościć we własnym domu.
Ładne są, ale nadają się na rozpoczęcie roku?
- Co myślisz? - Są ładne.
Wiem, że są, ale czy nadają się na rozpoczęcie roku
lub drugi dzień szkoły,
i nie będę myśleć, że są odrapane?
Nie wiem. W domu nie mam takich problemów.
Nie nosisz butów w Dundee?
Noszę, ale wszyscy są ubrani tak samo. Wszyscy noszą mundurki.
Nie żartuj! Jak w szkołach katolickich?
We wszystkich szkołach. Tak po prostu jest.
Aż do dziesiątej klasy, do matury.
Mówicie po angielsku czy południowo-afrykańsku?
Nasza dziesiąta to dwunasta u was. A matura jest na końcu.
- Jasne. - Więc nie muszę nosić mundurka?
Chyba że latem szkoła zmieniła zasady.
- Idę do twojej szkoły? - Tak. A myślałaś, że gdzie?
- Nie do szkoły bantu. - Co?
Co?
Nazwałaś szkołę „bantu”. Czy to znaczy „czarnuch”?
Nie. W języku afrikaans „bantu” to „murzyn” lub „czarny”.
„Kaffir” to „czarnuch”. To okropne.
Byłabyś bantu w moim kraju.
Może nawet kolorowa. Ale nie kaffir.
Nie dla mnie.
Kaffir, bantu, kolorowi… To wszystko określenia na „czarnych”?
Cóż, technicznie nie kolorowi.
A ile określeń mają na białych?
Tylko… biali.
Jasne.
A sygnalizację nazywają „robotami”.
Bagażnik auta to "boot". Dziwne, co?
Poza tym mają różne klasyfikacje dla ludzi.
Jak biali, Azjaci, kolorowi…
Bylibyśmy bantu. Czy raczej kaffirami?
- Mahree nazwała cię kaffirem? - Nazywała cię tak?
- Może to pomyliłam. - Dość! Ambasada może ją zabrać.
- Nie. Czekaj! Chyba się pomyliłam. - Ron!
Mówiła „bantu”, nie „kaffir”.
Kaffir to obelga. Bantu „czarny”.
- Wiem, co mówią. - Nigdy nie nazwałaby mnie „kaffir”.
Jesteś pewna?
Tak, jestem. Pomyliłam się.
Przepraszam.
Jest dobrze. Naprawdę.
Dobranoc.
KORZENIE SAGA AMERYKAŃSKIEJ RODZINY
Przepraszam.
W porządku, możesz przeczytać.
Słyszałem jakieś odgłosy i przyszedłem sprawdzić.
Siadaj, śmiało.
Co czytasz?
Korzenie. Dobra książka.
Ważna tutaj w USA.
Pomogła zobaczyć białym Amerykanom horror niewolnictwa.
Pewnie nie uczono cię w RPA o niewolnictwie w Ameryce?
- Nie. - Tak myślałem.
Wybrałaś świetną książkę. Pewnie najlepsza w tym domu.
Jeśli jej nie dokończysz, możesz ją zabrać do domu.
Dziękuję.
Nie ma za co.
Wcześnie dziś wstaliśmy. Dobranoc.
Dobranoc.
Panie Dellums…
Przepraszam.
Za co?
Za to, że myślał pan, że nazwałam Piper kaffirem.
Nie myślałem…
Słyszałaś to?
Wszystko jest dobrze. Może miałam to usłyszeć.
Nie uważam, że jesteś zła.
Myślę, że nauczono cię złych rzeczy.
Idę spać. Ty też powinnaś. Jutro zaczyna się szkoła.
A zasypianie w klasie pierwszego dnia
nie jest tu pochwalane.
Wiem to.
Bo tak zrobiłem.
- Dobranoc. - Dobranoc.
Co widzisz, gdy wstajesz rano
i wyglądasz przez okno sypialni?
Trawę, trochę drzew.
Nie, chodzi mi o to, jakie widzisz zwierzęta?
Żyrafy? Lwy? Tygrysy?
Widzę krowy i owce.
Czasem psy i koty. Wiele ptaków.
Owce? Psy? Myślałem, że mieszkasz w Afryce.
Mieszkam. Ale pewnie widziałeś tyle lwów i słoni, co ja.
Tak, ale tylko w cyrku.
Wiesz, gdzie widziałam lwa?
- Gdzie? - W naszym zoo.
- Żartujesz! - Nie.
Mamy rezerwaty, to takie duże parki,
gdzie je zobaczysz, ale nigdy tam nie byłam.
Co za frajda dorastać w Afryce,
jeśli nie goni cię nosorożec?
Tu się rozstajemy.
Dzieci do podstawówki. Gimnazjum dla starszych.
- Lećcie, bo się spóźnicie. - Tak, tak.
Przepraszam?
- Jestem z wymiany. - To kolejka.
Uczniowie z wymiany i przeniesienia. Witamy w Wilson.
To widzimy się na lunchu.
Na razie.
Powinnaś powiedzieć, że ci przykro.
Jest jej przykro.
- Nie słyszałem. - To zdejmij kask.
Mój błąd.
Nie masz kasku. To twoja głowa.
Nie daj się tym durnym futbolistom.
Są strasznie pyskaci. Jak moi bracia.
Do zobaczenia.
Kolejka się ruszyła.
Jak było w szkole?
Każdego roku pytasz o to samo. Co roku odpowiedź jest taka sama.
- Pierwszy dzień szkoły zawsze jest… - Nudny!
- Przez duże „N”. - A ja mam kilka fajnych zajęć.
- Jak ci minął dzień, Mahree? - Ma już pracę domową.
Jak mi przykro.
- Co to takiego? - Recenzja książki.
Jakiej?
Nosi tytuł Płacz, ukochany kraju Alana Patona.
Myślę, że mamy tę książkę. Jest o RPA, prawda?
Nie wiem.
Jestem pewna, że tak.
Nie będziesz musiała iść do biblioteki.
- Choć pewnie już ją czytałeś. - Być może.
Ta książka była obowiązkowa w moim liceum.
Paton. Był tu całkiem sławny.
- Dziękuję. - Bardzo proszę.
- Hej. - Cześć.
- Właśnie czytam. - Tę do recenzji?
Tak. Nie czytałam jej.
W sumie nie słyszałam o niej.
Żartujesz? Książka o twoim kraju,
napisana przez waszego słynnego pisarza?
Może jest sławny tutaj, ale nie w RPA.
Tam go zakazano.
- Zakazano? - Tak.
Są książki, filmy, ludzie
czy programy, których zakazano.
- Komu, dzieciom? - Nie. Wszystkim.
- A kto tego zakazuje? - Rząd.
- Dlaczego? - Aby nas chronić.
Przed czym?
Nie wiem. Tak po prostu jest.
Dziwne. Zakręcony piątek grają w ten weekend w kinach.
- Chcesz iść? - Do kina?
Tak. Ciągle zapominam.
W RPA nazywamy filmy „bioskopami” i „kinami”.
„Bioskopy”? To naprawdę dziwne.
Pewnie. Chętnie bym poszła.
Świetnie.
- Cieszę się, że zostałaś. - Ja też się cieszę.
GRAMY ZAKRĘCONY PIĄTEK
Dalej, mamo.
Mogę cię nauczyć.
- Tenis? No nie wiem… - Chodź. Będzie fajnie.
O ile nie będę musiała nosić tych krótkich spódniczek.
Jeśli ja mam je nosić, to ty też.
Ciekawe, kto to?
Dzień dobry.
Co się dzieje?
Mahree, Piper, to są Hofmeyerowie. Z ambasady RPA.
Chcieliby porozmawiać z Mahree.
Prywatnie. Jeśli to możliwe.
- Jak cię traktowali? - Kto?
- Rodzina, Dellumsowie. - Traktują mnie dobrze.
- Co się dzieje? - Wyjeżdżasz.
- Co? - Zabierz swoje rzeczy.
- Ale ja nie chcę. - Jesteś nieletnia.
Nie masz uprawnień do podjęcia takiej decyzji.
Moi rodzice o tym wiedzą?
Powiadomimy ich, gdy dotrzemy do ambasady.
Pakuj się. Już tu nie wrócisz.
- Co się dzieje? - Muszę iść.
Proszę zrozumieć, że to, co robimy, służy bezpieczeństwu dziecka.
Bezpieczeństwu?
Nie kontrolujemy wydarzeń w kraju
bardziej niż wy u siebie.
- O czym pan mówi? - Doceniamy waszą współpracę.
- Mamo! - Nie. Wszystko dobrze, Piper.
W porządku, skarbie.
Dzwonię do taty.
Cały ranek jest na ważnych zebraniach.
Jak mogą ją tak zabrać?
Dość apartheidu!
POWIEDZ „NIE” RASIZMOWI
Dość apartheidu!
Zabiliście Biko!
Co się dzieje?
Wszystko w porządku. Nie patrz na nich.
Dość apartheidu!
Czemu oni to robią?
Nigdy więcej apartheidu!
Chodź ze mną.
Amando, tu Mahree Bok. Trzeba powiadomić jej rodziców
i poczynić starania, by odesłać ją do domu.
Mahree, to Amanda, moja sekretarka. Zaopiekuje się tobą.
- Mogę coś dla ciebie zrobić? - Nie.
- Ale możesz mi powiedzieć, co się dzieje. - Ten dureń się zabił.
- Kto? - Biko, terrorysta.
Sam się zabił, a Amerykanie oszaleli.
Są tam cały dzień.
Dlaczego miałby się zabić?
Kto wie, co myślą? Może chciał być męczennikiem?
Faktem jest, że nie żyje,
a świat uważa, że to nasza odpowiedzialność.
Więc uznaliśmy, że lepiej cię zabierzemy.
- Nie wiadomo, jak oni by zareagowali. - Jacy oni?
- Ci ludzie, z którymi mieszkałeś. - Masz na myśli Dellumsów?
Jeśli nie oni, to może ktoś z ich sąsiadów.
Dlatego kazaliście mi wyjechać?
Tobie i sześciu innym nieletnim na wizach studenckich.
Raczej się ciesz, że cię to ominie.
Co mnie ominie?
Dobrze. Zrozumiesz, kiedy dorośniesz.
Już teraz rozumiem. To głupie.
Facet zabija się daleko stąd,
a mi coś grozi?
Zrozumiesz, kiedy dorośniesz.
Zostaniesz tu, aż nie zadzwonimy do rodziców
i nie wrócisz do domu.
Mam oficjalne stanowisko.
Amnesty International właśnie potwierdziła, że Biko się nie zabił.
Zmarł od obrażeń po pobiciu przez policję.
- To jest udokumentowane? - Przez lokalne organizacje.
Zobaczmy, jak ich rząd się z tego wykręci.
Serwisy donoszą o demonstracjach
w ambasadach RPA na całym świecie.
A co z naszą prasą? Udają, że to nic?
Już nie.
Biko to charyzmatyczny działacz na rzecz praw człowieka
i pozbawionej praw czarnoskórej większości w RPA.
Jego dziwna śmierć wywołała demonstracje
na kampusach w Nowym Jorku, w Kalifornii,
Georgii, New Jersey i tu w stolicy kraju.
Trzeba było aż tego, by zwrócili na to uwagę.
Skoro to się wydarzyło, trzeba działać.
- Przyszedł kolejny egzemplarz. - Dzwoni twoja córka.
Powiesz jej, że oddzwonię?
Dzwoni cały dzień. Jest zdenerwowana. Linia czwarta.
Hej, skarbie, mam tu urwanie głowy.
Możemy pogadać, gdy wrócę?
Ona wyjechała, tato. Zabrali ją.
Co… Zaczekaj.
- Przyszli i po prostu ją zabrali. - Kto kogo zabrał?
Ludzie z ambasady. Zmusili Mahree do wyjazdu z nimi.
Dobrze. Kochanie, uspokój się.
Tak. Daj mi mamę.
Co tam?
Nic.
Właśnie podrzuciłem rzeczy na festiwal panafrykański.
A gdzie twoja przyjaciółka z RPA?
Ostatnio byłyście nierozłączne?
Wyjechała.
- Co cię tak śmieszy? - Ciekawe, co jej tyle zajęło.
- Żeby co? - Żeby wyjechać.
Założyliśmy się z bratem, jak długo tu zostanie.
Nikt z nas nie sądził, że wytrzyma tak długo.
Mylicie się.
- Mahree nie wyjechała sama. - Nie?
- Nie. - Na pewno?
Słuchaj, Daniel, nie chce mi się teraz rozmawiać?
W porządku.
W RPA może być wiele problemów, ale Mahree była moją przyjaciółką.
- Przyjaciółką? - Właśnie tak.
Dużo rozmawiałyście, prawda?
Dużo.
Czy podczas tych rozmów
zaprosiła cię do siebie?
Nie zaproponowała.
I to dla ciebie normalne? W przypadku nowej przyjaźni?
Przyjechała, by tu być.
To logiczne, że zaprosiłaby cię do siebie.
Nie pytała, co nie znaczy, że by nie zaprosiła.
Wiesz, kto to Biko? Czarny południowoafrykański…
- Wiem, kim on jest. - Więc wiesz też, że nie żyje.
Został zabity. Przez policję.
Zabili go, bo próbował poprawić sytuację czarnych.
Zastanawiam się, co myśli twoja przyjaciółka?
Steve Biko, gdy żył, był ważną postacią
dla małej grupy aktywnych politycznie
czarnych i białych obywateli.
Po śmierci stał się bohaterem na świecie. A jego pogrzeb przyciągnął tłumy.
Okoliczności jego śmierci i niewoli
sprawiają, że nie znika z nagłówków gazet.
Wśród przybyłych na jego pogrzeb
byli członkowie rodziny Biko.
Jego żona konsekwentnie zaprzecza,
że jej mąż urządzał strajk głodowy
lub mógł sam się zabić.
Rano przed gmachem sądu zebrał się tłum,
oddając cześć sile czarnych
i krzycząc: „Co oni zrobili?” i „Władza jest nasza”.
Na świecie…
Mahree, znalazłam twoją teczkę. Zaraz zadzwonię do twoich rodziców.
- Chcesz z nimi porozmawiać? - Pewnie.
Amando, możesz przynieść mój kalendarz?
Tak. Masz, zadzwoń do nich.
Powiedz im, że lecisz o szóstej rano.
Wybierz zero. Zamów rozmowę międzynarodową. Ona cię połączy.
Halo?
Powiedz im, że rano lecisz o szóstej rano.
Wybierz zero. Zamów międzynarodową. Ona cię połączy.
- Operator. - Rozmowę międzynarodową, poproszę.
Już łączę.
Operator zagraniczny.
- Poproszę z RPA. - Numer?
Zero, trzy, jeden…
Tak. Zaraz wrócę.
Panie Dellums?
Nie martw się. Będzie dobrze.
Jestem jak zły szeląg, niełatwo się mnie pozbyć.
Może chodziło o pensa?
Co to za światła i muzyka?
Przegapiłam pogrzeb?
Trzeba zaszaleć. Czas na tańce! Wróciłam!
Co się stało?
Jak to się stało? Dlaczego zmienili zdanie?
Nie wiesz? Twój tata przyszedł do ambasady.
Mój tata?
- Nie do wiary. Jak to zrobiłeś? - Ambasador to człowiek praktyczny.
Przypomniałem mu, że z Biko i obecną sytuacją w jego kraju
RPA ma poważny problem wizerunkowy.
Czy chce to pogarszać,
zezwalając na porwanie 13-latki
amerykańskiej rodzinie?
Jak się mówi „koszmarne public relations” w afrikaans?
Nie wiem, ale dość dobrze rozumiał po angielsku.
Ambasada przypominała więzienie.
A na zewnątrz było jak na wojnie.
Policja, demonstranci, dzwoniące telefony.
- Dobrze, że się stamtąd wydostałam. - Mogę cię odwiedzić?
Odwiedzić mnie? O czym ty mówisz? Jestem tutaj.
Mam na myśli, kiedy wrócisz do domu.
Masz na myśli RPA?
Mieszkasz tam, prawda?
Mogę zostać z tobą kilka tygodni? A może miesięcy? W ramach wymiany?
Jasne.
Nadal nie wiem, o co chodziło.
- Steven Biko. - Tak, Biko. Kogo to obchodzi?
Terrorysta, który się zabił.
Kto odróżnia dobro i zło, to zrozumie.
A Biko się nie zabił. Policja go zabiła.
Kto to powiedział?
Cały świat to wie. Po prostu włącz wiadomości.
Tamtejsza policja pobiła go i próbowała ukryć, że zmarł.
- Świnie! - Policja to nie świnie!
Mój ojciec nie jest świnią!
Tak? Zapytasz go, jak zginął Biko?
Nie muszę go pytać.
Ten Biko to przestępca. Wy nazwalibyście go zbirem.
Jakkolwiek go nazwiesz, walczył o sprawiedliwość.
Tak jak mój ojciec. Gdybym była córką Biko…
Nie wiesz, o czym mówisz.
Nie wiesz, bo gdy jest ich więcej…
Kogo? Czarnych? Kaffirów?
Masz u siebie czarnych przyjaciół?
Tak! Pewnie, że mam. Mam Florę.
To moja najlepsza przyjaciółka.
To pokojówka! Przestań jej płacić
i zobacz, czy zostanie.
Może nawet jej nie płacisz. Może jest twoją niewolnicą.
Nic nie zrozumiałaś. I nie mów tak o Florze.
Kto się myli, ja i reszta świata?
A może ty i twoi rasistowscy mieszkańcy RPA?
Czy to przyznasz, czy nie, wiesz, że mam rację.
Dlaczego twój własny rząd ukrywałby książki,
filmy i programy przed obywatelami?
Czego tak się boją?
Czemu tak się bali, że tu zostaniesz?
Jeśli nie chciałaś mnie tu, wystarczyło, żebyś to powiedziała.
Dziewczyny.
Nie poszedłem do ambasady, żeby cię sprowadzić
na kłótnie. Co się stało?
Piper nie mogłaby mnie odwiedzić w RPA.
Dałbym wszystko, żeby to zmienić, ale nie mogę.
Nie mogę.
Nie możesz nic zrobić z tym, co robi twój rząd.
Mój rząd by na to nie pozwolił.
Mówisz o przyjaciołach i sąsiadach?
Ich stosunek do czarnych jest nadal winą waszego rządu.
Wychowywano ich tak samo, jak wcześniej ich rodziców.
To koszmarny cykl. Trzeba to powstrzymać.
Tu w Ameryce musieliśmy nauczyć się tego samego.
A teraz nadszedł czas na RPA.
Może warto zacząć od siebie.
Mówiłam Piper, że kiedy byłam w ambasadzie, czułam się jak więzień.
Zamknięta i ignorowana.
Nikt mnie nie słuchał.
Brak kontroli nad życiem nie jest przyjemnym uczuciem.
Nie.
Słyszał pan kiedyś o tkaczu, panie Dellums?
Nigdy nie lubiłem biologii.
To mały, bardzo ładny ptak w moim kraju.
Przyjaciółka opowiedziała mi o nim.
Dobra przyjaciółka.
Powiedziała, jak żyje w tym ogromnym gnieździe
wypełnionym różnymi rodzinami.
Wszystkie ptaki są różnokolorowe.
Niektóre są czarne, inne czerwone czy żółte,
wszystkie sobie pomagają i nigdy się nie walczą.
Świetnie!
Tak!
Właśnie o to chodzi!
- Witam państwa. - Cześć, mój drogi.
- Dla ciebie. - Dziękuję.
Jedna dla ciebie. I jedna dla ciebie.
Dziękuję.
To flagi wolności dla czarnych mieszkańców RPA.
Są tam zakazane.
Weź moją.
Dziękuję.
Chodźcie, bo się spóźnimy.
Franklin Delano Roosevelt,
jeden z największych prezydentów, powiedział ponad 30 lat temu
że czekał na świat…
oparty na czterech podstawowych wolnościach człowieka,
wolność słowa,
wolność wyznawania Boga na swój sposób,
wolność od pragnień i potrzeb,
i w końcu
wolności od strachu.
Te wolności powinny być uniwersalne,
ale są miejsca na świecie, w których są tylko marzeniami
dla milionów tych, którzy się ich domagają.
Mam przyjaciółkę,
nową przyjaciółkę z RPA.
Opowiedziała mi niedawno historię
o wyjątkowym ptaku z jej kraju.
Niezwykłe w tym ptaku nie jest to, że wije gniazda,
bo to powszechne,
ale to, że ten ptak wije gniazdo we wspólnocie,
która nie jest ze sobą spokrewniona i mają różne kolory.
Ta społeczność różnokolorowych, niespokrewnionych ptaków,
żyje razem, mając jeden wspólny cel…
Dbać o siebie.
Jesteśmy światem ludzi,
nie ras czy grup etnicznych,
nie spisów na kartkach papieru,
ale żywych istot ludzkich.
A jeśli jest coś, co łączy ludzi,
to desperackie pragnienie wolności.
- Już za tobą tęsknimy. - Też będę tęsknić.
Sky Captain, proszony do kasy biletowej.
Jesteś wspaniała. Wszystkiego najlepszego.
Dziękuję.
Dobra. Spóźnisz się na samolot.
- No idź. - Do widzenia.
- Pa.
- Do widzenia! - Pa.
- Wszystko dobrze? - Tak.
- Dobrze. - Dobrze, skarbie, mogę cię zapytać…
W 1986 ROKU USTAWA PRZECIW APARTHEIDOWI,
SPONSOROWANA PRZEZ KONGRESMENA RONALDA V. DELLUMSA,
ZOSTAŁA PRZEGŁOSOWANA PRZEZ IZBĘ REPREZENTANTÓW.
PIERWSZE W HISTORII POŁUDNIOWEJ AFRYKI WOLNE WYBORY
ODBYŁY SIĘ W KWIETNIU 1994.
RODZINA DELLUMS WZIĘŁA W NICH UDZIAŁ.
Napisy: Keywords Studios