HBO prezentuje:
Kompania Braci
Część dziesiąta PUNKTY
Lipiec 1945 Zell Am See, Austria
Minęły ponad trzy lata odkąd Nixon i ja zdecydowaliśmy się wstąpić do spadochroniarzy.
A ponad rok od kiedy wyruszyliśmy na wojnę,
nie wiedząc co nas czeka, ile przyjdzie nam walczyć
i gdzie skończymy.
Na pewno nie oczekiwałem, że znajdę się w miejscu takim jak to.
Tak myślałem, że to ty.
Dzień dobry.
Meldowano mi o rudym morsie.
Pomyślałem, że sprawdzę.
Przyszedłeś ze mną popływać?
Jasne. Znasz mnie przecież.
To od Zielińskiego.
Świetnie.
Co to?
Był u fotografa pułku.
Twierdzi, że ma wszystkie zdjęcia 506-tego.
Wszystkie od samego Toccoa.
Dałem mu za to kilka lugerów.
To się nazywa interes.
Jak myślisz, co będziesz potem robił? Zjem śniadanie.
Nie - później, po wojnie.
Zabawne. Powinieneś wiedzieć, bo miałem rozmowę z pułkownikiem Sinkiem.
Naprawdę?
O tym, czy bym nie został.
W wojsku?
Tak, żeby kontynuować karierę.
Co powiedziałeś?
Że to przemyślę.
Co myślisz o New Jersey? New Jersey?
W miasteczku Nixon jest spółka, nazywa się "Zakłady azotowe Nixona".
Obrazowa nazwa. Wystarczająco dziwna, żebym znał właścicieli.
Oczekują prawdopodobnie, że też zajmę się firmą.
Pomyślałem sobie, że może bym cię ze sobą zabrał.
Proponujesz mi pracę?
Nie wiem jak wypadnie rozmowa wstępna, ale biorąc pod uwagę kwalifikacje...
Myślę, że moglibyśmy się trochę dorobić, więcej niż z twojej obecnej pensji.
Zastanowię się.
Naprawdę to doceniam.
Właśnie. Zastanów się.
Propozycje pracy. Trudno je wyczuć.
A wojna się jeszcze nie skończyła.
Nadal korzystałem z gorących pryszniców i zimnych porannych kąpieli.
Do Bawarii wkroczyliśmy na początku maja, z nadzieją, że zajmiemy Berchtesgaden.
To słynne miasteczko wysoko w Alpach było dla nazistów symboliczną ojczyzną,
a wszyscy przywódcy Trzeciej Rzeszy mieli tam swoje domy.
Mimo że Hitler już nie żył, nakazał zapewne SS, by uczyniła tu swój ostatni bastion,
z którego prowadziłoby działania partyzanckie przeciwko postępującym aliantom.
Pierwszym krokiem było zablokowanie dróg.
Kiedy będą saperzy?
Mieli być pół godziny temu. Będziemy tu tkwić, dopóki nie przyjadą.
Na miejscu SS też broniłbyś domu Hitlera.
I zrzucałbyś na nas kamienie.
Jeśli szukacie chętnych do znalezienia innej drogi, kompania E chętnie poszuka.
Zezwalam. Przedstawiłem cię do odznaczenia.
Przerażające. Sprawdźmy, gdzie mieszkał Hitler.
Ron! Nie jesteśmy pewni, co tu się dzieje. Pułkownik zakazał podejmować zbędne ryzyko.
A Francuzi będą przed nami w Orlim Gnieździe.
Panowie, właśnie rozmawiałem z gen. Leclerc-iem.
Powiedział, że był pierwszy w Paryżu, i w Berchtesgadener też będzie pierwszy.
Powiedziałem, że rozumiem jego cel.
Macie wysłać 2-gi batalion i ubiec tego francuskiego skurwiela.
Tak jest!
Kompania E poprowadzi. Zbierz ludzi na autostradzie.
Tak jest.
Niesamowite. Nikogo tu nie ma.
No bo to jedyne miasto, gdzie nie mogą się zaprzeć, że są nazistami.
Jak to?
Musieli nimi być, żeby tu mieszkać.
Musimy znaleźć jakieś miejsce dla pułkownika.
A może tam?
Nie, nie, nie.
Katty będzie zachwycona.
Która panna młoda dostała prezent ślubny od Hitlera?
Chcesz połowę?
Sam sobie nie poradzę,
a to co zostawimy rozkradną ci, co po nas przyjdą.
Cóż... Nie chciałbym, żeby tak się stało.
Ładne. Nawet o tym nie myśl!
Panie majorze!
Moore.
Możemy ruszyć na górę? Do Orlego Gniazda? Co to jest?
Poczekajcie chwilę.
Harry, kompania F wystawia podwójną wartę przy hotelu,
blokuje drogi na zachód od miasta.
Przygotujecie sztab, zamknijcie północną część i przygotujcie ją dla jeńców.
Sierżancie Grant! I, Harry, niech nikt nie zostanie ranny, nie teraz.
A kompania E?
Niech idzie w góry przez górny Salzburg i zajmie Orle Gniazdo.
Hi-hoo Silveeeeeeeeeeerrrrr!!!
"Orle Gniazdo" był prezentem urodzinowym Hitlera
wybudowanym za pieniądze partii nazistowskiej.
Na kamienny stok góry sięgający 8000 stóp wjeżdżało się wykładaną złotem windą.
Było ono jednym z klejnotów koronnych imperium człowieka, który cierpiał na lęk wysokości.
Jego zdrowie!
Nie, do cholery, słuchajcie! Hitler, Hitler, nie...
Hitler, Himmler, Goering, Goebbels...
Hej, Adolf! Kochamy twoje Orle Gniazdo!
Nie gniewaj się, że się zadomowiliśmy.
Uwielbiam to, co zrobiłeś z tym miejscem.
Napij się! Tak żebyśmy mogli powiedzieć, że to widzieliśmy.
Słuchajcie.
Z Korpusu, właśnie nadeszło: Wykonać natychmiast.
Wszystkie oddziały utrzymać obecne pozycje.
Utrzymują.
Chcecie dalej?
Gotowi? To słuchajcie:
Niemiecka armia skapitulowała.
A dla ciebie mam prezent. Chodź!
Wreszcie, co?
Co to za miejsce?
Dom Hermana Goeringa.
Odkryliśmy to wczoraj. I postawiliśmy podwójną wartę.
Pan major mówi samą prawdę.
Czyżbyś chciał zejść z posterunku O'Keefe? Nie, tu można tyle zobaczyć i zrobić.
10000 butelek najlepszych na świecie likierów, win i szampanów
pomogło uczcić kompanii E dzień zakończenia wojny w Europie.
To wszystko twoje.
Weź co chcesz i pozwól każdej kompanii napełnić po ciężarówce.
Rano ruszamy do Austrii, co nie znaczy, że mamy tu coś zostawić dla następnych.
Do Austrii?
Szczęśliwego Dnia Zwycięstwa.
Dzień Zwycięstwa?
Zwycięstwa w Europie.
No to szczęśliwego...
Z jednostki bojowej staliśmy się okupacyjną,
i nikt nie chciał wyjeżdżać z Berchtesgaden.
Do chwili, aż zobaczyli Austrię.
Myślisz że każą nam na to wbiec albo zjechać z góry na nartach?
Jak się macie? Pomóc wam?
On cię kocha!
Wojna się skończyła.
Tu nam będzie wygodnie.
Zastanawiam się, co się z nami stanie, z ludźmi takimi jak Pan albo ja,
kiedy nie będzie już więcej wojen ani okupacji.
Pańscy ludzie mają zebrać broń, złożyć ją pod kościołem, w szkole i na lotnisku.
Dobrze.
Proszę uznać to jako kapitulację majorze.
Lepsze to niż zostawienie jej na stole urzędnika.
Proszę zachować broń osobistą pułkowniku.
Bohaterska śmierć żołnierzy połączonych sił lądowych i marynarki podkreśla zawziętość walk na Okinawie,
gdzie toczy się jedna z najkrwawszych batalii tej wojny.
Tysiące jankesów zostało rannych...
Ej, Sharpe!
Wzdłuż południowej linii japońskiej obrony jankesi postępują powoli,
stawiając czoła najsroższym ostrzałom artyleryjskim tej wojny.
Każdy najmniejszy krok naprzód spotyka się z zabójczym ogniem
zdeterminowanego aż do samobójstwa wroga, spychanego powoli w góry.
Walki są zacięte, a straty wysokie,
ale Okinawa to kolejny krok ku zwycięstwu nad Japonią.
Zwycięstwa okupionego pracą, krwią i bohaterskim poświęceniem.
Kiedy ruszamy? Jeszcze nie podali terminu.
Mamy powiedzieć ludziom?
Niektórym starczy punktów, żeby wrócić do domu.
Niewielu, skoro ich jedyne medale to Purpurowe Serca.
Myślę że większość z nas ma dosyć.
I każdy z nas musi sam zdecydować co robić.
Nie wiem, jak długo poczekamy na rozkazy,
ale chcę, żeby wszyscy weterani i wszyscy z uzupełnień byli przygotowani do walki.
To oznacza: strzelania, codzienną musztrę i przeglądy drużyn,
ale przede wszystkim kondycja. Przekażcie to podoficerom.
Padną z zachwytu.
Po co się tak skradasz Perco? Myślisz że jeleń strzela?
Odwal się.
Może wszyscy się zamkniecie,
a Shifty upoluje nam jakiś obiad? Co jest Bull?
Zbrzydła ci sucha pasza trzy razy dziennie?
Mam pomysł, może upolujmy Bulla? Starczyłoby żarcia na tydzień.
Cholera, Shifty! Puściłeś go!
Armia powinna się cieszyć, że idziesz do cywila.
Chciałbym, wiesz? Ale zdaje się, że chcą żebym tu jeszcze został.
Poważnie? Ile punktów ci brakuje?
15. 15? Jezu, a ja myślałem że mam mało.
Żadnego Purpurowego Serca, nigdy nie byłem ranny.
Kompania! Baaa-czność!
Na ramięęęę broń!
Do nogiiii broń!
Spocznij.
Powiadomiono gen. Taylora, że wielu weteranów, nawet tych z Normandii
nadal nie ma 85 punktów wymaganych do zwolnienia.
W rocznicę inwazji nakazał losowanie jednej osoby z każdej kompanii,
która pojedzie do domu w trybie natychmiastowym.
W kompanii E wygrał...
Numer 1-3-0-6-6-2-6-6,
sierżant Darrell C. Powers.
Shifty! Udało się!
Gratulacje.
Sierżant Grant dopilnuje, żeby drugi pluton wystawił na posterunku na skrzyżowaniu
wartę od 22:00 dzisiaj. Cholera, tyle z naszej rocznicy.
Gen. Taylor zawiadamia też, że 101 Dywizja Spadochronowa
zostanie przerzucona na Pacyfik.
Tak więc od jutra od 6.00 rano
rozpoczynamy ćwiczenia, żeby pójść na wojnę.
Wejść.
Nie chciałbym przeszkadzać panie majorze.
Przyszedłem się... pożegnać.
Pan major był... był...
no... to był długi czas...
Masz wszystko co potrzebujesz?
Tak jest. Zebrałem wszystkie zdobycze. Głównie pistolety.
Kwity podpisane.
Odebrałem nawet odprawę.
W domu... w Wirginii...
Cóż...
Właściwie nie wiem jak mam to wszystko wyjaśnić.
Ja... widziałem...
Jesteś naprawdę świetnym żołnierzem Shifty.
Nie musisz nic wyjaśniać.
Dziękuję panie majorze.
Dwa dni później Shifty Powers wsiadł na ciężarówkę jadącą na tyły i pojechał do domu.
Niestety samochód zderzył się czołowo z innym, prowadzonym przez pijanego kaprala z innego pułku.
Shifty miał złamaną miednicę, rękę i wstrząs mózgu.
Przeżył, ale musiał spędzić kilka miesięcy w różnych szpitalach.
Chciałbym, żeby był jedyną ofiarą w Austrii.
Zmieniłem zdanie Nix. Mam punkty, wracam do Kitty.
Harry, naprawdę wierzysz, że nie znalazła sobie kogoś na zastępstwo?
Skurwiel. To nie jest śmieszne.
Olej go Harry.
Jak mam jej powiedzieć, że mogłem do niej wreszcie wrócić,
ale zdecydowałem, że nie, żeby skoczyć w Tokyo?
No to nie mów.
Poza tym czeka już trzy lata, zgadza się? Do Tokyo i z powrotem zajmie ci dwa, góra trzy.
Może się to skończy zanim nas przerzucą.
Prawda jest taka, że wy zostaniecie w Austrii na 6 miesięcy,
a ja pojadę do domu robić dzieciaki.
Nie powiedziałeś mu? Nie, bo nie chce się zamknąć.
Co Powiedziałeś co?
Pan i władca poprosił o przeniesienie. Co?
Na Pacyfik przerzucają właśnie 13 Spadochronową.
Chcę z nimi polecieć.
Ty też?
Samego go nie puszczę. Nie wie gdzie to jest.
Zostawiasz ludzi?
Już mnie nie potrzebują.
Był pan ranny w Normandii? Tak jest, w nogę, powierzchownie.
Kompania E straciła tam 24 zabitych.
Tak jest. 17 zginęło w samolocie dowódcy. Rozbił się w dniu Inwazji.
Pan dowodził kompanią w dniu Inwazji?
Tak.
Odwrót na pozycje wyjściowe!
Pozostali zostają na pozycjach!
W Holandii mianowano pana zastępcą dowódcy batalionu.
Tak jest.
Dranie zabrali panu kompanię.
Tam ostatni raz strzelałem.
Do końca tej cholernej wojny? Tak jest.
Przeszedł pan Bastogne i nie strzelał pan?
Zgadza się.
I był pan cały czas na linii? Tak jest.
Nie mogę sobie wyobrazić trudniejszego egzaminu dla dowódcy,
wytrzymać takie oblężenie w tamtych warunkach.
Wytrzymaliśmy.
Kryć się!
Dlaczego chce się pan przenieść? Słucham?
Pytałem, dlaczego chce pan zostawić ludzi?
Nie o to chodzi. Jeśli na Pacyfiku wciąż trwają walki,
a ja mógłbym się przydać...
Marzy pan o własnej dywizji? Nie panie generale.
Nie chce pan robić kariery w armii? Nie, nie wiem panie generale.
Bo jeśli myśli pan, że trzeba panu więcej doświadczenia żeby awansować,
to coś ci powiem synu:
Moim zdaniem masz już wystarczająco dużo.
Dziękuję, nie myślałem o awansie.
Majorze, spotkałem się z panem, bo podziwiam pańskie dokonania.
I dokonania 101 Dywizji.
Jeśli zostanie skierowana na Pacyfik,
powinien pan dowodzić jednym z batalionów.
Dziękuję.
Myślę, że pańskim ludziom należy się odpoczynek.
Tak jest panie generale.
Dziękuję.
Tak więc zostałem w Austrii, czekając na rozkazy,
i starając się upilnować żołnierzy, którym zabrakło wroga, którego mogliby zwalczać.
Lieb, ja to pierdolę. Jezusie, przecież go rozpoznali.
Jeden z tych Polaków z obozu twierdzi, że ten facet tu mieszka.
Z którego obozu? Nieważne z którego.
Dostałem rozkaz i z przyjemnością go wykonam.
To jakaś sprawa osobista? Co?
Czy to dla ciebie ważne? Nie, to pieprzony rozkaz.
Major Winters o tym wie?
Teraz to nieważne. Co kurwa nieważne!
A co jeśli ten gość to zwykły żołnierz? Jeśli to oficer bez związku z SS?
A co, jeśli jest niewinny? A co jeśli to jebany komendant pieprzonego obozu?
Którego obozu? Nie masz żadnego dowodu.
Byłeś w Landsbergu?
Przecież wiesz, że byłem. Myślisz, że to żołnierz taki jak ty czy ja?
Pieprzony niewinny niemiecki oficer?
Gdzieś ty się kurwa podziewał przez ostatnie 3 lata?
Zamknij mordę!
Chodź tu dziadzie. Nie kłam!
Wiesz co zrobiłeś moim kurwa ludziom?
Winny.
Tak mówi Liebgott. Możliwe.
Skurwysyn. Zastrzel go.
Strzelaj!
Nie.
Oficer by nie uciekał.
Wojna się skończyła, każdy by uciekał.
Lato w tym alpejskim raju było wspaniałym odpoczynkiem,
szczególnie teraz, po pokoju z Niemcami.
Wszyscy chcieli wracać do domu.
Francja. Tam było najlepiej. Naprawdę?
Tak. 5 lat...
byłem chyba we wszystkich krajach, ale we Francji było najlepiej.
Potem są Włochy.
Rosja nie była zbyt atrakcyjna.
Ukraina też była w porządku.
Kiedy wyjeżdżasz?
Jednostkę rozwiązano, wyjedziemy kiedy dowódca dostanie przeniesienie.
To koniec mojej drugiej wojny.
Wracam do domu, do Mannheim. Ja to załatwię.
Webster! Mój zmiennik. Nie oddawaj honorów Niemcom.
Daj spokój. Dostaję już tu świra.
W każdym razie znalazłem sobie nowego wroga. Japońców.
75 punktów.
A ty? Znaczy się, byłeś w Toccoa, prawda?
Ile masz? Chciałbyś wiedzieć.
Zwolniony z wojska?
Zostaw, to moja kolej. Jedź już. Do zobaczenia na farmie.
81. Co?
Mam 81 punktów.
To i tak za mało.
Zobaczę czy pana podwiozą.
Hej, dokąd jadą? Do Monachium.
Może być?
Wsiadaj
Co za pech.
Odbij!
O Jezu.
Szeregowy Janovec.
Zmarł im po drodze.
75 punktów.
Co?
Miał o 10 za mało.
Wróg się poddał, ale chłopaki jakoś nadal ginęli.
Młodzi ludzie, którzy chcieli być już w domach z rodzinami,
którzy służyli jeszcze od lądowania w Normandii,
tkwili tu bo mieli za mało punktów.
Mieli za to mnóstwo broni, alkoholu,
i za często po to sięgali.
A wtedy wszyscy nagle, z znikąd, wyskoczyli na niego z krzaków,
przyłożyli mu saperkę do gardła i krzyknęli: "Z kim trzymasz?"
Nie czaję.
W dniu inwazji dowódca 2 plutonu Bill Guarnere.
Stary Gówniany we własnej osobie. Wylądował w Normandii i walczył jak wariat.
"Po czyjej jesteś stronie!" Był, jebany, charakterny.
Co się z nim stało?
W Bastogne stracił nogę.
Zaczekajcie.
W porządku żołnierzu? Potrzebujesz pomocy?
Nie chcieli mi dać benzyny.
Szkopy.
Chciałem im wytłumaczyć.
Ale ten skurwiel nie chciał słuchać.
To chyba był major.
Szeregowy, mamy problem.
Masz może benzynę.
Oddaj mi broń.
Chyba wezmę jego jeepa. Jemu już raczej nie będzie potrzebny.
Zaczekaj chwilę, dobra?
Sierżancie! Sierżancie Grant!
Jezu. Co?
Nie wyjdzie z tego.
Nie możecie operować? Ja nie. On potrzebuje neurochirurga,
a nawet jak taki się znajdzie, to nie wiązałbym z tym żadnych nadziei.
Znajdźcie drania, on ma żyć.
Pomóżcie mi. Co pan robi?
Znajdziemy neurochirurga!
Hej, Lieb!
Na każdym szlabanie ma być podoficer, po dwóch ludzi na każdą drogę z miasta!
Bull, Malarkey!
Każdy z was bierze drużynę i po jednym ze świadków, przeszukujecie dom po domu.
Możemy skurwiela zastrzelić?
Ma być żywy.
Gdzie Grant?
Zabrali go do szwabskiego szpitala, próbują znaleźć dobrych lekarzy.
Otwierać!
Idziemy. Po co?
Do jeepa.
Dokąd jedziemy? Do szpitala.
Jeśli chce mnie pan zastrzelić, proszę bardzo. Jeśli nie, to proszę opuścić broń.
Natychmiast do jeepa.
Co mu się stało? Postrzał w głowę.
Pół godziny temu.
Jeśli chcecie by żył, musicie mi pomóc. Zacznijcie od schowania broni.
Poprowadzę. Będzie szybciej.
Znowu, ale rozdanie.
Nie wiem kto bardziej zbiera, ja czy on. Gramy w coś innego?
Nie. W to samo, tylko teraz dobrze potasuj.
W porządku? Tak.
Chcesz do nich dołączyć?
Powinienem to przerwać.
Floyd. Grajmy dalej.
Gdzie on jest? Jak Grant?
Gdzie on jest? Grant żyje?
Gdzie on jest?
To ten?
Tak.
Z uzupełnień. Kompania I.
Gdzie broń?
Jaka broń?
Kiedy pyta kapitan, odpowiadasz "panie kapitanie".
Niech żandarmeria zabierze tego zasrańca.
Grant umarł? Nie.
Szwabski chirurg twierdzi, że przeżyje.
Wstawaj bydlaku.
Były tu gdzieś albumy Hitlera. Zawierały na pewno mnóstwo zdjęć.
Więc oglądaliście je, ale nie wzięliście?! Zgadza się.
Nie wierzę wam.
Będę was obserwował.
Możecie odejść.
Lepiej mnie nie kłamcie.
Co?
Jeśli to nie sprawi zbyt wiele kłopotu,
chciałbym zrezygnować z funkcji szefa kompanii.
Jeśli mam wybierać, to wolę być wśród chłopaków.
Z przyjemnością zostanę plutonowym w jakimkolwiek plutonie.
Masz prawo sam się zdegradować.
Dziękuję.
Chcecie pluton Granta? Chętnie.
W porządku, zgłoście się do por. Peacocka.
Jakby wam sprawiał kłopoty, dajcie znać.
Podjął pan decyzję?
Tak.
Co cię jeszcze gryzie?
Wiem, że kompania będzie potrzebowała po wojnie dowódcy.
Kogoś, kto ich poprowadzi, przypilnuje, żeby się chłopaki nie pozabijali.
Najlepiej ktoś, kto wie co potrafią.
Zgadzam się w zupełności. To byłoby nieodpowiedzialne, gdyby trafili w złe ręce.
Są zbyt cenni dla wojska.
Chcesz zostać w armii?
Tak, chcę zostać z moimi ludźmi.
Cieszę się.
Niektórzy z nas zostali z własnej woli,
inni tkwili tu, dopóki nie znaleźliśmy sposobu, żeby ich odesłać.
To będą pokazy spadochronowe. Mają tam każdy samolot aliancki używany na wojnie.
Aha... znaczy: tak jest.
Byłbyś kimś w rodzaju doradcy technicznego i sprawdzał, czy wszytko robią jak się należy.
Rozumiem. Przykro mi, że to nie jakieś lepsze miejsce.
Nie trzeba. Paryż wystarczy.
Jeśli muszę... ktoś musi tam pojechać... Pojedziesz.
Kierowca podwiezie cię pod wybrany hotel...
i sugeruję, że nie musimy spotkać się zbyt szybko.
Nie zawiodę.
Carwood, właśnie...
Chciałem powiedzieć... pewnie już i tak wiesz...
Armia nie pozwala oficerom promowanym na polu bitwy
zostać w swoich pododdziałach. Spodziewałem się tego.
Twierdzą, że dawni koledzy nie okazują im takiego szacunku, co innym oficerom.
Niezła teoria. Idiotyczna, zwłaszcza w twoim przypadku.
Mniejsza o szczegóły.
Pozwolono mi zdecydować, gdzie pójdziesz, więc pomyślałem, że sztab batalionu
byłby dobrym miejscem.
Ujdzie w tłoku. Dobrze.
Na lotnisku jest właśnie niemiecki generał,
który jest poważnie obrażony, że musi poddać się szer. Heffronowi z Południowej Filadelfii.
Twierdzi, że uwłacza to jego godności.
Rozumiem.
Myślę, że ppor. Carwood Lipton z Zach. Wirginii wystarczy, by przygładził swoje piórka.
Nie ma sprawy.
Majorze. To takich zadań mam się teraz spodziewać?
Tak.
W czasie wolnym od opalania nad jeziorem.
Za pańską zgodą, chciałbym krótko przemówić do moich ludzi.
Bardzo proszę.
Kapitanie Sobel.
Majorze Winters. Kapitanie Sobel.
Honor oddaje się stopniowi, nie człowiekowi.
Liebgott? To była długa, okrutna wojna.
Walczyliście odważnie i dumnie za waszą ojczyznę.
Jesteście szczególną grupą ludzi,
których połączyła więź,
jaka połączyć może tylko towarzyszy broni.
Między kolegami,
którzy dzielili okopy,
którzy wspierali się w strasznych chwilach,
razem patrzyli na śmierć, cierpieli pospołu.
Jestem dumny, że mogłem z wami służyć.
Wszyscy zasługujecie na długie, szczęśliwe życie w pokoju.
Ręcznik, dawaj ręcznik.
Popatrz na tych gówniarzy.
Co się z nimi stało?
New Jersey, co?
Przemyśl to.
Myślę.
Jeszcze się nie obudziłeś?
Obudziłem.
Czas spać.
Buck Compton wrócił spotkać się z kompanią, dać znać, że z nim wszystko w porządku.
Został prokuratorem w Los Angeles. Oskarżał Sirhan Sirhana za morderstwo Kennedy-ego.
Potem był sędziego Sądu Apelacyjnego Kalifornii.
David Webster pisywał dla "Saturday Evening Post" i "Wallstreet Journal".
Napisał książkę o rekinach.
W 1961 wypłynął sam na ocean
i nigdy nie wrócił.
Johnny Martin wrócił do pracy na kolei, potem założył własną firmę budowlaną.
Dzieli swój czas między Arizoną i domem w Montanie.
George Luz został złotym dzieckiem opatrzności w Rhode Island,
na jego pogrzeb w roku 1998 przybyło 1600 osób.
Sanitariusz Roe zmarł w Luizjanie w roku 1998.
Był przedsiębiorcą budowlanym.
Frank Perconte wrócił do Chicago. Pracował jako listonosz.
Joe Liebgott wrócił do San Francisco, jeździł taksówką.
Bull Randleman był jednym z najlepszych żołnierzy, jakich kiedykolwiek miałem.
Zajął się handlem nieruchomościami w Arkanssas.
Mieszka tam do dziś.
Alton More przywiózł do Wyoming niezwykłą pamiątkę...
Album prywatnych zdjęć Hitlera.
W 1958 roku zginął w wypadku samochodowym.
Floyd Talbert nie utrzymywał z nikim kontaktu po odejściu do cywila,
aż pojawił się na zjeździe koleżeńskim krótko przed swoją śmiercią w 1981.
Po wojnie nasze losy różnie się układały.
Carwood Lipton został zarządcą sieci hut szkła na całym świecie.
Pędzi spokojny żywot w Północnej Karolinie.
Harry Welsh ożenił się z Kitty Grogan.
Był organizatorem systemu poprawczaków w Pensylwanii.
Ronald Speirs został w armii. Służył w Korei.
W 1958 wrócił do Niemiec i został komendantem więzienia w Spandau.
Dosłużył się podpułkownika.
Zbierz ich.
Kompania E! Zbiórka!
Dla kompanii E był to 434 dzień po Inwazji.
Jesteś za wolny Perco.
Są nowiny
Dziś rano prezydent Truman przyjął bezwarunkową kapitulację Japonii.
Wojna się skończyła.
Nieważne stały się punkty, medale, czy rany. Każdy ze 101 Spadochronowej miał wrócić do domu.
Na zawsze połączyło nas to co przeżyliśmy.
Każdy z nas wracał do normalnego życia najlepiej, jak potrafił.
Lewis Nixon miał po wojnie kilka ciężkich chwil.
Kilka razy się rozwiódł,
aż w 1956 poślubił kobietę o imieniu Grace i wszystko się ułożyło.
Spędził z nią resztę życia, podróżując po świecie.
Mój przyjaciel Lew zmarł w roku 1995.
Przyjąłem jego propozycję.
Zostałem dyrektorem personalnym zakładów azotowych Nixona,
do czasu, gdy zostałem wezwany do służby w 1950 bym szkolił oficerów i rangersów.
Nie chciałem pojechać do Korei.
Miałem dość wojny.
Osiedliłem się w Hershey w Pensylwanii.
Wreszcie znalazłem małą farmę, cichy, spokojny zakątek świata,
i mieszkam tam do dziś.
Ale nie ma dnia, żebym nie myślał o ludziach, z którymi służyłem,
i którym nie dane było cieszyć się światem bez wojny.
To niezwykłe uczucie, niezwykłe doświadczenie, i niezwykłe więzy.
Wiedzieliśmy, że mogliśmy na siebie liczyć, byliśmy zgraną grupą.
Właśnie odważni, odważni aż do niemożliwości.
Nie znam nikogo, kogo podziwiałbym bardziej, niż Billa Guarnere'a i Joy'a Toye'a.
To byli wspaniali ludzie.
Jestem jedynie częścią wielkiej wojny, to wszystko. Małą cząsteczką.
Jestem z tego dumny.
Czasami płaczę z tego powodu.
Prawdziwi mężczyźni, prawdziwi bohaterowie to ci, którzy ciągle leżą tam pochowani,
i ci, których przywieziono do domu, by ich pochować.
Wtedy wydawało się nam, myśleliśmy, że nic sobie z tego nie będziemy robić.
Po wojnie straciliśmy to poczucie, ja też.
Ja je zupełnie straciłem.
Mieliśmy nadzieję, że przeżyjemy, to wszystko.
Henryk V przemawiał się do swoich rycerzy. Mówił:
"Od chwili tej do końca świata
w ludzkiej będziemy pamięci.
My, garstka wybranych, kompania braci.
Kto dziś wespół ze mną krew swą przeleje,
ten mi bratem."
Pamięta pan...
list który przysłał mi mój dziadek?
Pamięta pan, jak się kończył?
"Wciąż mam w pamięci pytanie wnuka, który kiedyś mnie spytał...
spytał: Dziadku, czy byłeś bohaterem?
Dziadek odparł: nie...
ale służyłem w kompanii bohaterów.
Odwiedź www.NAPiSY.info