Fajnie się tam mieszkało.
W mojej kryjówce nikt się mnie nie czepiał.
Mogłem przez całą noc grać w kosza.
Odprężyć się.
Zapukać do bram nieba. Z dala od taty.
Byłem tam bezpieczny. I myślałem, że zawsze będę.
Aż się wszystko porąbało.
ZBUNTOWANA KLASA
Tego dnia w Lincolnie było 2300 uczniów.
Większość interesowało tylko to,
żeby jakoś przetrwać, zajarać, zaruchać...
Na przykład Rodney.
Nadał zupełnie nowy sens wyrażeniu „powtarzać klasę”.
Nawet by go tam nie było, gdyby nie musiał wiać przed Spankym.
Masz mi odpalić działkę, skurwielu!
Poczekam tu na ciebie.
Po sześciu latach w końcu miał powód, by iść do szkoły.
Dla Riversa liczyły się tylko układy i interesy.
To wszystko?
Zapowiada się ładny dzień.
Napisał książkę o zaradności.
Kurwa! Cholera.
Niech to szlag!
- Była też Lynn. - Kurwa!
Myślała, że ją mdli, bo się czymś struła.
Ale okazało się, że to przez pękniętą gumkę.
Co mu zrobiłaś?
Zawiązałaś oczy?
Zakup zdjęć z balu - odrzucone.
Prośba o nowe podręczniki do historii - odrzucona.
I jeszcze petycja o zorganizowanie dnia kariery...
Odrzucona.
Stephanie uchodziła za kujonkę.
Ale chciała się tylko wyrwać z dzielni i o niej zapomnieć.
Nienawidzę tej budy.
Proszę chodzić po korytarzach.
Żeby uczniowie widzieli, że są pilnowani,
bo wtedy nie strzeli im do głowy nic głupiego.
- Czynnik odstraszający? - Właśnie.
Na ulicy to nie działa. Czemu miałoby tutaj?
Wyobrażam sobie, co pan przeżył w pracy.
Zwykle nie zatrudniamy tak doświadczonych ludzi.
Proszę tylko pamiętać, że to szkoła, nie ulica. Wyrażam się jasno?
Jackson był zwykłym gliną, starał się, ale wolałby być gdzieś indziej.
Bez obaw. Jeśli coś nabroją, postawię im jedynkę.
I wezwę wsparcie.
Był jeszcze Lester.
- Cztery dychy? - Daj bilety, resztę doniosę.
A ja zrobię dziecko Madonnie.
Chcę coś pod zastaw.
Polityka firmy.
Może ten zegarek? Nie ma nic za darmo.
Zegarek odpada. Może coś innego.
- Stephanie! - Nie interesują mnie twoje teksty.
Chcesz lecieć w kosmos, płać za paliwo.
A to?
To jest rozbój.
O Lesterze powiem tak: to jest gość.
Zawsze mogłem na niego liczyć.
Wszyscy potem zwalali winę na Lestera.
Bo po prawdzie w nim się gotowało najmocniej.
Co robisz, mały?
Nie siedź na schodach.
Tylko skończę.
Nie wolno tu siedzieć. Nie słyszałeś?
- Jazda stąd! Wstawaj. - O co chodzi?
Czekam na kumpla.
- Jak się nazywasz? - Julius Zacharias Malone.
- Wołają na mnie Ziggy. - Jestem to nowy.
Ale masz słuchać, co mówię.
- Co jest, Ziggy? - Nie mieszaj się.
- To mój kumpel. - Spoko.
- Zrozumiałeś? - Tak.
- Chodź, synu. - Nie jestem pana synem.
Lester, wyluzuj.
- Lubisz pogrywać? - Zawsze.
No to się zabawimy po mojemu.
- Oprzyj się o ścianę. - Co?
- Oprzyj się o ścianę. - Facio odleciał.
Lester, co jest grane?
Nie daj mu się. Spadaj.
Myślicie, że jak macie spluwy, to możecie każdym pomiatać?
Grzeczniej! Nie przeginaj pały. Uspokój się.
Dzwonek.
Musimy iść. Chodź, Les.
Odejdziemy spokojnie.
- Zgadza się? - Tak.
Dziękuję.
Chodź.
- Głupi gliniarz. - Ciszej.
- Nic ci nie jest? - Luzik.
Masz, to dla ciebie.
- Przyszły artysta musi grzać ręce. - Dzięki.
Spóźnimy się, chodź.
Wiem, że w klasie jest zimno,
ale spróbujmy się czegoś nauczyć.
Chciałem wam pokazać film o potędze mediów w XX wieku.
Niestety...
Idzie nasz Tyson!
Widziałem, jak cię dorwał ten glina.
Siadajcie.
Lester twardziel.
Jak mówiłem, zepsuł się magnetowid,
więc zrealizujemy plan B - ja mówię, wy słuchacie.
Jak w domu.
Liczę, Rivers, że u mnie będziesz uważał.
Kto ma podręcznik, proszę wyjąć.
Kto nie ma, dosiada się do kogoś, z kim się ostatnio nie pobił.
Strasznie zimno! Aż mi leci para z gęby.
Proszę o spokój.
Stephanie...
Otwórzcie na stronie 10.
Mamy mnóstwo do przerobienia.
Media mogą pomagać w edukacji...
Zdaje się, że lubisz Lauryn Hill?
Gra w piątek w The Garden, ale biletów już nie ma.
- Może pójdziemy razem? - Nie mogę.
Lester.
Słuchaj, co mówię.
Powiedzieliśmy więc sobie, że w XX wieku
po raz pierwszy w historii media...
Wanda i Tanika strasznie się napaliły na te bilety.
Powiedziałem im, że to dla kogoś. Chciały wiedzieć dla kogo.
Dla kogo, Lester?
Kto jeszcze zdobył sławę dzięki mediom elektronicznym?
- Jerry Springer. - Tupac i Biggie.
Ginger Spice i pan Hankey.
Dla pierwszej kobiety na Księżycu.
Dla pierwszej pani senator...
z Nowego Jorku.
Dla pierwszej pani prezydent USA,
która pochodzi z Portoryko.
Lester, nie chciałbym przeszkadzać reszcie klasy...
- Proszę pana, zamarzły mi nogi. - Zróbmy ognisko z książek.
Za mało ich, żeby się rozgrzać.
Poszukajmy innej sali.
No już, wstajemy!
Lester, idziesz ze mną.
Jakieś pytania? Rasheed?
Biblioteka też zajęta.
Poczekajcie tu chwilę, aż znajdziemy wolną salę.
Tylko cicho, dobrze?
Chodź tu.
Podobno odszedłeś z drużyny. Rzucasz niecelnie. Co się dzieje?
- Nic. - Mam cię oblać?
Wtedy się skupisz?
- Co ze sprawą taty? - Zamknięta.
Powiedzieli, że to był wypadek.
W stołówce siedzą już trzy klasy.
Bardzo mi przykro. A mama jak się trzyma?
Kiepsko.
Przyjdź do mnie po lekcjach.
Zagramy w kosza jeden na jednego.
- Pogadamy. Dobrze? - Dobrze.
Gimnastyczna zajęta.
- A aula? - Pan Wittner ma tam lekcję.
Przerąbane.
Chodźcie za mną!
Do pana dyrektora.
A ja zajmę się drugą klasą. Na litość boską!
W każdej mam po 35 uczniów.
- Pomóż mi! - Allan, masz chwilę?
- O jedenastej przyjdzie kurator. - Zaczekaj.
Jeśli naprawdę chce nam pomóc, niech sam weźmie jedną klasę,
a nie zawraca mi dupy.
Może być jedenasta.
Wiem, już cię męczyłem o takie luksusy
jak książki i krzesła, ale okno jest wciąż rozbite.
Od miesięcy próbuję załatwić, żeby wstawili te szyby... Chwila.
- To twoi uczniowie? - Tak.
W klasie można by zrobić lodowisko. A innej nie ma.
Zabierz ich gdziekolwiek, byle nie stali na korytarzu.
A jak wybuchnie pożar?
- Przynajmniej byłoby nam ciepło. - Zabierz ich stąd.
King i Gandhi - dwa wybitne umysły
po przeciwnych stronach globu, zmieniające bieg historii.
Kto powie, co łączy tych ludzi, dostanie cheeseburgera.
- Przestań! - Obaj nie żyją.
- Panie Knowles. - Rivers.
Czy jeśli znamy odpowiedź, moglibyśmy się stąd przenieść
do McDonalda?
Jeśli dobrze odpowiesz, dostaniesz największy zestaw.
- Po co w ogóle chodzisz do szkoły? - Obaj uważali, że przemoc
rodzi jeszcze większą przemoc.
Tak. I co dalej?
Kiepsko, pani Einstein.
Chwila.
Nie umie odpowiedzieć? Chyba śnię.
Obaj zostali zamordowani.
Pokojowy opór też rodzi przemoc.
- Bronili tego, w co wierzyli. - Panie Knowles?
Trzeba, kurwa, coś zjeść! Wy stawiacie!
Wyjmij te ręce! Dawaj portfel!
Dawaj!
Co to, kurwa, lekcja pokazowa?
To mi się podoba.
Co tu mamy?
Podoba mi się to coś na twojej ręce.
Może zdejmiesz i mi podarujesz?
Dawaj ten zegarek!
Lester, daj mu go.
- Co to, kurwa, ma być? - Nie.
- Co? Kurwa, ja mam strzelbę! - Oddaj mu go!
- Daj mi ten pieprzony zegarek. - Aaron, to ty?
Cisza! Zamknąć mordy!
- Uczyłem cię historii. - Nie znam cię. Siadaj, kurwa!
Załatwiłem ci technikum.
Jestem Ken Knowles.
Pan Knowles?
Osiem, dziewięć, dziesięć! Nokaut!
Wyprowadziłeś ich poza teren szkoły?
Nie było żadnej wolnej sali.
- Przyszedł Perez, kurator okręgowy. - No to co?
Moja emerytura.
Nie mam wyboru. Muszę cię zawiesić.
Normalka. Knowles zrobił, co należało, i teraz po nim jadą.
- Co ty sobie myślałeś? - To znaczy?
Dałbyś się zabić dla zegarka?
Rob.
- Co? - Musimy pogadać.
Nie da rady.
Nie moja sprawa. Mam to gdzieś!
- Spadam. - Niech cię szlag!
Co się dzieje?
Nie mogę rozmawiać.
- Muszę odejść z pracy. - Dlaczego?
Nieważne. Idźcie na następną lekcję.
A następny semestr?
- Armstrong znajdzie zastępstwo. - Jak to?
- Panie Knowles! - Przepraszam.
- Nie wolno mi z wami rozmawiać. - Panie Knowles!
Knowles źle ocenił sytuację.
I tyle.
- Przepraszam pana... - Znasz zasady. Co tu robisz?
Mam z panem Knowlesem dodatkowe zajęcia. Przyjdzie na nie?
Pan Knowles został urlopowany. Dostaniecie kogoś na zastępstwo.
Urlopowany? Za co? To nie fair.
Przepraszam.
Proszę stąd wyjść.
Co to jest?
Nie było wolnej klasy. Kazał nam pan pójść gdziekolwiek.
Słyszałam wyraźnie.
To prawda.
To nie wasza sprawa. Wracajcie na lekcje.
W klasie jest zimno, a pan wyrzuca porządnego nauczyciela.
To nie jest moja sprawa?
Posłuchaj no...
Wracajcie wszyscy na lekcje.
Jak wróci pan Knowles.
Właśnie!
Co się z nim stało?
Chcemy Knowlesa!
Wezwij ochronę. Szybko.
Ochrona?
Chodziło jej tylko o nauczyciela.
- Nie musisz mi pomagać. - Złaź. Zawieszam cię.
- Co? - I ciebie też.
- Chodźmy stąd. - Nie.
Wracać na lekcje!
- Nie. - Nie?
Nie wyjdziecie?
To siadajcie. Poczekamy na waszych rodziców.
- Zawieszam was. - Jak to?
- Za co? - Oni nic nie zrobili.
Marzliśmy w klasie.
- Nie rozumie pan? - Chcesz, to możesz do nich dołączyć.
- Ja? - Ty!
- Spadam. - Wracaj tu, panienko!
Williams! Znam cię.
- Uwaga, glina! - Jackson, gdzie ty łazisz?
- Usuń ich stąd! - Przepuśćcie mnie.
Tych dwoje zamknij, zadzwonię po rodziców.
- Rodziców? - Wyłazić!
Proszę nie wzywać rodziców.
Wracam do klasy. Nie będzie problemów.
Czyżby, Ziggy?
- Co pan robi? - Miałeś swoją szansę.
- Ona ma rację. - Puszczaj!
- Nie chcę wyjaśnień. Wyjdź. - Puszczaj!
On nic nie zrobił!
Ziggy!
Kurwa!
Wstawaj. Idziemy.
Zostaw mnie! Puszczaj!
Uspokój się! Leż!
- Puść go! - Lester!
- Zamknij się! - Niech pan posłucha!
Cofnij się!
O Boże.
Ziggy, oddaj broń.
- Nie mogę iść do domu. - Odsuń się.
- Nie mogę. - Oddaj mi broń.
Oddaj mi ją.
- Połóż na podłodze. - Spokojnie.
- Ziggy, odłóż broń. Nie rób tego. - Ziggy!
- Muszę iść. - Ziggy, proszę.
Oddaj mi broń.
- Nic pan nie rozumie. - Wszystko w porządku.
- On nie może iść do domu. - Wolisz do więzienia?
- Nie mogę iść do domu! - A do pudła?
Odłóż broń albo tam trafisz!
- On mnie zabije! - Odłóż broń!
Zabije mnie!
- Odłóż to. On ci nic nie zrobi, prawda? - Tak.
Posłuchaj go.
- Oddaj mi broń. - Wychodzę.
- Chcę ją tylko z powrotem. - Ziggy, nie!
Poddaję się!
Ziggy, nie!
Nie!
Ziggy, nic ci nie jest?
- Jasna cholera. - Z drogi!
- Jazda stąd! - Ja pierdzielę.
Co się stało?
Wezwij karetkę. Powiedz, że to policjant.
- Co się stało? - Postrzelił mnie w nogę.
To był wypadek.
- Chciał odejść, a pan mu nie pozwalał. - Odwrócił się.
To był wypadek, widziałem.
- Wstawaj! - Proszę posłuchać.
To nie jego wina.
- To był wypadek! - Lester!
- Pójdziesz siedzieć. - To nie była jego wina!
- Zostaw go! - Lester!
- Armstrong! Puść go!
- Co ty...? - Puść go!
- Odłóż to, synu. - Puść go.
Ziggy, chodź tu. Stań za mną.
- Nigdzie cię nie zabiorą. - Odłóż broń!
- Synu... - Niech pan posłucha.
Wszyscy mają wyjść ze szkoły. Już.
- Lester, ja się zmywam. - Rivers, zaczekaj! Potrzebuję cię.
Widziałeś, co się stało.
- Spadajmy. - Nie.
Panie Armstrong, ma pan wyjść ze szkoły.
I nie chcę tu widzieć żadnych gliniarzy!
Odbiło ci? Słyszysz? Nie!
Ty wychodzisz, on zostaje!
- Chodź! - Nic mi nie jest.
Mam być widoczny, nie?
- Już! - Idź.
Mam nadzieję, że wiesz, co robisz. Zastanów się, bo to twój koniec.
Nie.
To dopiero początek.
Mówiłem, żebyś go puścił, ale ty nie mogłeś, co?
Myśl szybko, bo już tu jadą wszyscy gliniarze z Queensu.
Człowieku, odwaliło ci.
Musimy zniknąć z korytarza.
Ci spokojni są zawsze najniebezpieczniejsi.
Odłóż tę spluwę, gnojku!
Pomóż mi go przenieść.
Mnie tu nie było. Powodzenia.
Spadam.
Widziałeś, co się stało.
Dobra.
Bez jaj. Trzeci raz w tym tygodniu jakiś kretyn włącza alarm.
Puszczaj, kurwa!
Nie wiem, ilu brało w tym udział.
Wiem tylko, że tam są też dobre dzieciaki.
Jak wpadniecie, może im coś zrobić.
Kto nie bierze w tym udziału, ma natychmiast opuścić szkołę!
Uciekać!
Wynoście się stąd!
- Wyłaźcie! - Spadajmy!
Wychodzić!
Już!
Przejebane.
Rodney! Co to za numery?
Będę tu na ciebie czekał nawet cały dzień!
Co?
Może lepiej stąd idź.
Fałszywy alarm?
- Tak tylko mówię. - Płaczę, możesz mi nie przeszkadzać?
Ziggy postrzelił gliniarza, a Lester przejął szkołę.
No to co?
- Chodź! - Co jest?
Jakiś ćwok napadł na szkołę!
Na naszą?
Mówi sierżant Tortino z policji!
Wyjdźcie przednim wyjściem, z podniesionymi rękoma.
Nikt wam nie zrobi krzywdy. Macie pięć minut.
Wyjdźcie z podniesionymi rękoma...
Proszę się nie ruszać.
Macie pięć minut...
Nie cierpię tego słuchać.
Cholera.
Zróbcie, co mówią.
Bo inaczej wejdą tu z bronią i mogą strzelać.
Mogą wam zrobić krzywdę.
Wejdą tu i nas sprzątną.
Tylko blefują.
Po rannego policjanta zawsze przychodzą.
- Nie wejdą. - Skąd wiesz?
Bo mamy zakładnika.
- Co takiego? - Zakładnik, ja pierdzielę...
I tak nas z Ziggym mają za co zamknąć.
- Ponegocjujmy. - Co?
Naćpałeś się czy co? Nie będą cię słuchać.
- Lepiej, żeby posłuchali. - Lester, kompletnie cię porąbało!
Pierdolę to!
Wszyscy z góry uznają, że nie mam racji.
I traktują mnie jak kryminalistę. Mam tego dość!
- Nikt mnie nie słucha! - Rozumiem cię.
- Wyprowadzę pana. - Nie! Zostanie tu!
Idź sama. Nie martw się, nic mi nie jest.
On potrzebuje lekarza.
Mam to gdzieś.
Ale jak ty chcesz wyjść, to idź.
Porozmawiaj sobie jeszcze z panem dyrektorem.
Czeka na ciebie.
Z trzydziestoma zakłamanymi gliniarzami.
Takimi jak on.
Potrzebny mu lekarz.
Co ty, kurwa...?
Co się tak mażesz jak baba?
Kula przeszła na wylot. Nie trafiła w żadną żyłę.
A co, skończyłeś medycynę?
Uniwersytet Południowego Queensu.
Macie natychmiast uwolnić funkcjonariusza!
Bez niego nie wyjdę.
Wyjdźcie z podniesionymi rękoma!
Zostały wam już tylko dwie minuty!
Zabiją was, zdajecie sobie sprawę?
Słuchajcie, popieram was i w ogóle, ale...
mama mnie zatłucze.
Trzymajcie się.
Za chwilę zostaniesz sam, mądralo.
Nie.
Zostaniemy my dwaj, mądralo.
- Myślałem, że wyszedłeś. - Źle myślałeś.
Wyjdźcie przednim wyjściem, z podniesionymi rękoma...
Zostało 30 sekund. Ostatnie ostrzeżenie!
- Wyjdźcie przednim wyjściem... - Schowaj się!
Ostatnie ostrzeżenie!
Proszę im kazać schować broń.
- A pani to kto? - Detektyw McDonald, negocjatorka.
Nie potrzebuję. Tam leży ranny policjant.
Nie macie rysopisów, nie wiecie, ilu ich jest ani gdzie.
- Proszę przerwać akcję. - Ruszamy!
Proszę przerwać akcję!
Dawaj to! Przerwać akcję!
Nie strzelać! Wycofać się!
Powiedziałam: „Wycofać się”. Nikomu nic się nie stanie.
Podejdźcie w moją stronę.
Dzieci, chodźcie tutaj. Wszyscy się wycofują.
Kurde.
Nie wchodzą.
Bo się nie boimy. Kończymy to czy jak?
Uda nam się.
Porucznik Monroe.
Detektyw McDonald . Zawsze miło się spotkać.
Każ ludziom odgrodzić teren.
- Wewnątrz zostają tylko moi. - Tak jest.
Już, sierżancie.
Ruszaj się, Jackson!
Będę tego potrzebował.
Nie przyjdą, dopóki mamy jego.
Popatrz tam.
Mam z nimi pogadać i ich wyprowadzić. Bez pośpiechu.
Cokolwiek robią, to są tylko licealiści.
Znaleźliśmy ich.
Sprytne.
Potwierdzają, że policjant żyje.
Licealiści.
Ja pieprzę...
- Co tu się stało? - Mówiłem ci.
Lynn, lepiej stąd idź.
Nie mów mi, co mam robić.
Posłuchaj dobrej rady, póki możesz. Oni tam mają prawdziwą broń.
My też.
Jeśli oni mnie nie zabiją, to tata na pewno.
Dzięki.
Wiesz, co robisz?
Pomagam w szpitalu.
Chcesz być pielęgniarką?
Lekarką.
Musisz być bystrą dziewczyną.
Za mądrą, żeby tu zostać.
Pogadajmy.
Przyznaję, ogarnąłeś wszystko i w ogóle.
Raz ich zatrzymałeś, ale lepiej daj mi tego gnata.
Ja się tym zajmę, kiedy po nas przyjdą.
Bo ona ma rację - w końcu tu wejdą.
Daj mi spluwę! Sam sobie nie poradzisz.
Hej! Tylko tracimy czas.
Trzeba znaleźć łańcuchy, kłódki, narzędzia.
- Wiem, gdzie są. - Co?
Musimy zamknąć drzwi na schody.
Nikt cię nie pytał. Nie ty tu dowodzisz.
A ja tak. I zrobimy, co powiedział.
Szybko! Szybko!
Bierz łańcuchy.
Szybciej!
Bierzemy wszystko!
Jazda!
Ruszaj się!
Szybko, zamykaj!
Idziemy!
Zabierzcie wszystko!
Tędy! Szybko!
Szybciej!
O mnie się nie martwcie.
Pozbieraj to.
Wywalę śmieci.
No co?
Muszę mieć o nich jak najwięcej informacji.
Rodzicom wyjaśnijcie, że nie mogą do nich dzwonić.
Tylko ich informujcie. I znajdźcie tego Knowlesa.
Gdzie moja bezpośrednia linia?
- Jeszcze chwila. - Okno na piętrze, biblioteka.
Jeden snajper na ulicy, reszta na dachach.
To tylko jeden chłopak z bronią, powinno pójść szybko.
Zespół drugi. Dwóch. Na miejscu.
- Co się gapisz? - Przyznaj szczerze.
Nienawidzisz matki?
Nie dają ci bryki na weekend?
Tłuką cię? Nie puszczają z domu?
Nie dają kieszonkowego?
Przymknij się.
To, że ich nie widzisz, nie znaczy, że ich tam nie ma.
Są.
Dwudziestu snajperów z remingtonami 700.
Robi w ciele wielką dziurę.
Ci na ulicy mają colty SMG.
Rozwala kolano na miazgę.
Gaz łzawiący cię oślepi.
Gadaj sobie dalej.
Muszę się napić.
Ja krwawię. Muszę się napić. Dostanę dreszczy.
Oglądasz telewizję. Wiesz, jak to wygląda.
Wejdą tu.
A jeśli oni cię nie dorwą, to Rodney na pewno.
Słyszałeś.
Lester... Synu...
Długo będzie czekał, zanim ci odbierze broń?
Nie wystraszysz mnie.
Oddaj mi broń!
Dawaj ją!
Nie chcę cię skrzywdzić!
Oddaj broń!
Lester, co ty wyprawiasz?
Nic.
Wszystko gra.
NAJNOWSZE INFORMACJE
Dobry wieczór.
Temat dnia to strzelanina w liceum.
Doszło do niej wskutek incydentu z udziałem grupy uczniów.
Interweniujący policjant został ranny podczas lekcji...
...to Stephanie Williams i domniemani członkowie gangu:
Zacharias Malone, Rodney Templeton
i Lester Dewitt, którzy grozili dyrektorowi...
Członkowie gangu?
Jeszcze nikogo nie zastrzeliłem.
Byłem tam, ale nie chcieli gadać, straszyli mnie bronią.
Uciekłem, bo zabili już chyba z pięciu gliniarzy.
Skakałem przez ich zwłoki, trochę panikowałem, ale nie pękłem.
Nie wierzę.
Uwierz.
Twoje dobre oceny nic nie znaczą. Jesteś taka jak my.
Do mojej szkoły uczęszcza 2500 uczniów.
Większość to świetne dzieci.
Miejsce tamtych jest w więzieniu.
- Chyba twoje. - A dzieci?
W wieku licealnym jest już za późno.
Spadaj!
...do przemocy.
Wartość edukacji, pojęcie dobra i zła.
Te dzieci to często drapieżniki w ludzkiej skórze,
pozbawione społecznych i moralnych ograniczeń, dla nas oczywistych.
Chcieliście się bawić w gangsterów? To macie.
Dante Jackson, weteran z 16-letnim stażem w policji,
uczestniczył w strzelaninie w banku na Brooklynie,
w której zginęły cztery osoby.
Odznaczony funkcjonariusz podjął służbę w liceum,
by walczyć tam z przemocą.
Jesteś bohaterem?
To czemu cię zesłali tutaj?
- Co? - Tu Audrey McDonald
z nowojorskiej policji.
Z kim rozmawiam?
Kto to?
Halo?
- Z Lesterem. - Lester...
- Wszyscy się trzymają? - Wszystko gra, tylko tu nie właźcie.
Sprawdź hol.
Nikt nie wejdzie.
Dopilnuję tego.
Czy pan Jackson nie potrzebuje pomocy lekarskiej?
Postrzelił się w nogę.
Nie pieprz! Daj mi ten...
Mogłabym z nim porozmawiać?
A może to my porozmawiamy z tymi z telewizji,
którzy nazywają nas bandziorami i przestępcami? Co ty na to?
Nie mam wpływu na media.
Czy mogłabym porozmawiać z panem Jacksonem?
- Nie. Nie ma mowy. - Dlaczego?
Bo to ja ustalam zasady. Dlatego.
Zespół pierwszy dotarł do schodów. Drzwi są zamknięte i zatarasowane.
Mamy iść dalej?
Nie. Utrzymujcie pozycje.
Nie wiem, kto ma rację, a kto nie. Nie obchodzi mnie to.
Ale im szybciej to rozwiążemy, tym większe masz szanse.
Szanse? Wiem dobrze, jakie mam.
Widziałem to w telewizji.
Pozwól mi chociaż przysłać lekarza.
- Co ty na to? - Lekarza?
Żadnego lekarza!
To będzie glina. Uzbrojony.
Jak mi idzie?
Żadnych lekarzy.
W porządku.
Wy jesteście tam, a my tutaj.
Powiedz, czego chcecie.
- Od glin? - Daj mi telefon.
Jestem głodny. Może 50 pizz z Pizza Hut? Tych największych.
Martini, wstrząśnięte.
- I ubezpieczenie na życie. - Nie słuchaj ich. Daj mi telefon.
- Słyszysz? - Niech nam zatańczy Cameron Diaz!
Czego my naprawdę chcemy?
- Daj mi porozmawiać. - Przeboje Boba Marleya!
Może bilety do Hole?
- Daj mi telefon. - Nic wam nie dadzą!
Oberwałem w nogę, a wam w głowie takie bzdety?
Tyle macie do powiedzenia tym wszystkim ludziom na ulicy?
Zamknij się!
Dobra, Audrey. Wiesz, czego chcę od gliniarzy?
Mojego taty. Załatw mi to.
Lester?
- Muszę pogadać z ojcem Dewitta. - A umiesz wywoływać duchy?
Zginął trzy miesiące temu.
Co gorsza, zastrzeliła go policja.
Rodzina złożyła zażalenie.
- Nie był uzbrojony. - Jezu...
Lester...
- Wiem o twoim tacie. - Nie chcę o tym rozmawiać.
Patrz tam.
Mówiłeś, że nikt cię nie chce słuchać.
Teraz wszyscy słuchają.
Co masz do powiedzenia?
Znam was, skurwiele.
Mnie nie zbajerujecie.
Jestem, kurwa, minister obrony.
Chcecie się zabawić?
Słyszę was, skurwiele! I wiem, że wy mnie słyszycie!
Chodźcie, spotkamy się na schodach!
Upiekę Jacksona, zanim tu dojdziecie.
Mówił pan, że to nie są typowi uczniowie.
Postrzelili gliniarza. To raczej nie jest typowe.
Stephanie Williams - świadectwo z wyróżnieniem.
Lester Dewitt - rozgrywający, średnia 3,5. Dorabia w sklepie sportowym?
Rivers Tremont - ścisłowiec.
Kilka wykroczeń.
Kiedy do pana przyszli rano, byli czymś wzburzeni.
Co dokładnie się tam wydarzyło?
Mój Lester nigdy nie był aresztowany. Nie jest przestępcą.
Wiem, że to, co robi, jest złe.
Ale zrozumcie, mój syn przez dwa dni
siedział na komisariacie i nikt nie chciał z nim rozmawiać
o śmierci jego ojca.
Nie sprecyzowali żądań...
Pieprzyć żądania.
Chcemy szacunku.
A szacunek budzi tylko naładowana spluwa.
Daj telefon Rodneyowi, żeby utrwalił te stereotypy,
póki mamy czas.
Nie przekręcaj moich słów.
Siedzimy tu razem, ale się nie kumplujemy.
Nie pogrywaj.
Nie pogrywam z tobą.
Sam się ze sobą tyle zabawiasz, że w końcu oślepniesz.
Widzisz, jak cię szanują?
Zajebię cię!
Odwal się! Puszczaj!
Przestań!
Odwal się! O co ci chodzi?
- Puść go! - Pieprz się, Rod!
- Przestańcie! - Zostaw go!
Nie wkurwiaj mnie!
Co wy wyprawiacie?
Gnojek wiecznie mędrkuje. Już dawno należy mu się łomot.
Wisi mi, co zrobisz później.
Ale w tej chwili trzymasz albo z nimi, albo z nami.
To jak będzie?
W porządku. Mój błąd.
Może być.
Z czego rżysz?
Widzisz, o czym mówię, mądralo? To kwestia czasu.
Ja pierdzielę, Ziggy...
Jezu.
Boże.
Nic mi nie jest. Przestańcie się gapić.
Kto ci to zrobił?
Mały.
Kto ci to zrobił?
Jego stary.
Dlatego nie chciał, żeby Armstrong odesłał go do domu.
Widzisz, co zrobiłeś?
Widzisz?
- Wykonuję swoją pracę. - Pracę?
- Skąd miałem wiedzieć? - A pytałeś?
Pierwszego dnia w 10 minut wyrobiłeś sobie o nas zdanie.
Mamy właściwie o co poprosić?
Bo jak nie, to może w telewizji mówili o nas prawdę.
Czego my naprawdę chcemy?
Rano w klasie było zimno.
To jest jakieś żądanie. Świetnie.
Niech naprawią okno. I przywrócą pana Knowlesa do pracy.
Knowles jest spoko.
Co jeszcze?
No dalej...
Dziurawy dach, nowe książki.
Dzień kariery.
Genialny pomysł, przecież czeka nas wspaniała przyszłość.
- Warto spróbować. - Po co ci kariera? Wystarczą cycki.
Odpieprz się.
- Ja mam inne plany. - O co ci chodzi?
Nie mamy czasu.
Potrafią się tylko kłócić.
To może ty nam powiesz, czego chcesz?
- Właśnie. - Niczego, co dotyczy szkoły.
- Bo niedługo stąd zniknę. - A to czemu?
- Wyjeżdżasz gdzieś? - Dokąd?
Przytyję i będę rzygać.
Walcie się.
Bez sensu. Nic z tego nie będzie.
Albo nas zastrzelą, albo zamkną.
- Prawda, bohaterze? - Tak.
Jedno albo drugie.
Nieprawda.
Bo wszyscy się dowiedzą, że to przez niego.
- Tego chcę. - W życiu.
- Nigdy. - Pisz.
Zanotuj.
Nie podnoś.
Telefon to średniowiecze.
Jeśli mamy to zrobić, zróbmy to dobrze.
Z rozmachem.
Co?
„Nie postrzeliliśmy policjanta.
Sam się postrzelił,
próbując siłą zatrzymać ucznia”.
Jak się nazywa ta szkoła, w której uczniowie wzięli zakładnika?
Liceum Lincolna. Też to dostałam.
„Poszło o warunki w naszej szkole. Nie jesteśmy przestępcami”.
„Nie należymy do żadnego gangu, jak twierdzą media.
Pan Jackson nie jest ciężko ranny.
Pozostaniemy tu, aż spełnią nasze żądania...”
„1. Pan Knowles ma wrócić do pracy.
2. Podręczniki dla każdego ucznia, do każdego przedmiotu.
3. Naprawcie okno.
4. Załatajcie dach...”
„5. Zorganizujcie dzień kariery.
6. Raz z miesiącu test dla nauczycieli...”
Hot 97, CNN, Howard Stern.
Co to jest „Źródło”?
Podręczniki, przecieki, okna. Jakieś pierdoły.
Komuś tam na nich zależy.
Wzięli zakładnika, bo brakuje podręczników?
Odbiło im? Prędzej się dostaną na Yale.
Łańcuch dowodzenia? O czym ty mówisz, Audrey?
To nie ja podejmuję ostateczne decyzje.
Muszę pogadać z szefem, a on z...
Nie możesz nam nic załatwić?
Więc ściągnij kogoś, kto może.
To potrwa.
Załatwię, czego chcesz, ale wiesz, jak to działa.
Musisz nam coś dać.
Przetrzymujecie rannego policjanta.
Nie dajesz nam nic, a ja mam oddać gliniarza?
I co was wtedy powstrzyma?
- Wdzięczność? - Posłuchaj, Lester.
Chciałabym usłyszeć, co się stało twojemu tacie.
Akurat.
- Nie pogrywaj ze mną. - Nie pogrywam.
Wiem, że to ty wszystkim kierujesz.
Z internetem to był świetny pomysł. A ja tylko chcę pomóc.
Spełnimy żądania, jeśli dasz mi trochę czasu.
- W takim razie... - Tak?
Spełnijcie je.
Skończyłeś się bawić? Co za żądania?
Pieprzenie. Nic nam nie dadzą, póki to on nie zacznie błagać,
jak mu będziemy obcinać palce.
Wtedy się pośpieszą.
Mówię serio. Wiesz, jak to się rozwinie.
Nie.
Czekamy.
Chcesz czekać?
To czekaj.
Oni nie będą.
Spełnijmy jedno.
Żeby wyciągnąć Jacksona.
- Nie. - Nie mogę negocjować, jeśli...
Znajdź tego nauczyciela.
Albo moi ludzie odbiją Jacksona.
Gdzie jest ten Knowles?
Jezu.
Nie mogę mieć kąta dla siebie?
Nie.
Czy ja ci coś zrobiłam?
Mam dość przemądrzałych księżniczek,
- które zadzierają nosa. - Ja taka jestem?
Zauważasz mnie tylko dlatego, że cię umiem zgasić.
Przepraszam.
Więc przytyjesz?
Chciałam się tylko całować.
A tego akurat nie zrobił ani razu.
Co teraz?
Nie wiem.
Co za popierdolony dzień.
Boję się.
Ty też?
Z tobą jest inaczej.
Wiesz, czego chcesz, jesteś ponad to wszystko.
Umiem stwarzać pozory, ale słyszę, co ludzie mówią...
Nieważne, bo masz to gdzieś.
Nikt takich rzeczy nie ma gdzieś.
Wiesz...
Gdybym wiedziała, że będzie taki cyrk...
nie dałabym mu dupy.
Minister obrony, co?
Niezłe jaja.
Cokolwiek jarałeś, mam coś lepszego.
Coś ci powiem.
Ktoś taki jak ja nie ma na nic wpływu.
Ale co ty tu robisz?
Tylko nie pieprz, że jest jak w filmie.
Uważasz, że tylko tobie może być źle w życiu?
- Cholera, mieszkam w przyczepie. - I co z tego?
Wciąż mi nie powiedziałeś, co tu robisz.
Mój ojciec ciągle się przechwalał,
jak to jego pokoleniu na czymś zależało, a nam wszystko zwisa.
W latach 60. walczyli w Wietnamie.
I o prawa wyborcze. Ale wiesz co?
Teraz sam będę miał co opowiadać.
Wiesz co?
Może dzięki temu moje syfiaste życie nabierze sensu.
Kumasz?
Kumam.
To wariaci. Gwałciciele ze spluwami.
Benzyna, karabiny, pistolety maszynowe...
Skąd oni je biorą? Zupełnie jak w Iraku.
Ziggy?
Mogę zobaczyć?
Nie skończyłem.
Nie szkodzi.
Pokaż, jaki z ciebie Michał Anioł.
Tylko rzucę okiem.
Znasz Michała Anioła?
Trochę.
Podoba mi się to w Kaplicy Sykstyńskiej.
Jak Bóg dotyka palcem człowieka.
Mogę obejrzeć?
Tak.
Mój ulubiony.
Chciałbym malować jak Basquiat.
Nazwali go „promiennym dzieckiem”, bo młodo umarł.
To, co obaj namalowali...
przetrwa wieki.
Mój syn też rysował.
Daryl... Malował sprejem tagi i...
Nieważne.
Tak? A jak wyglądał jego tag?
Nie wiem.
Nigdy pan nie widział? Nie zapytał?
Nie chciałem wiedzieć. Łamał prawo.
Trzeba było.
Może.
Jak to się skończy, dopilnuję...
żeby ten, kto cię krzywdzi...
już więcej cię nie tknął.
Ziggy, idź stąd.
To twój syn?
Skąd to masz?
Zabierasz go na mecze? Pomagasz mu z lekcjami? Uczysz boksu?
Oddaj mi to. To nie twoje.
Oddawaj!
Musi być uroczy.
Wiesz, Jackson...
Na pewno teraz stoi na ulicy.
Martwi się o tatę-bohatera.
Nie widziałem mojego syna od ponad roku.
Co mu zrobiłeś?
Skakałeś po nim? Jego też pobiłeś?
Dlatego cię tu zesłali.
Jestem na urlopie.
Jakim urlopie?
Inwalidzkim.
Z jakiego powodu gliniarz idzie na urlop inwalidzki?
Z powodu stresu.
Człowieku...
Co ty wiesz o stresie?
Moja żona...
i syn...
Nie żyją?
Nie.
Nie ma ich.
W każdym razie dla mnie.
Wiesz, jakie to uczucie?
Kiedy kogoś tracisz, choć bardzo tego nie chcesz.
Serce ci pęka. W brzuchu masz jakby pasożyta.
I masz ochotę...
zrobić coś złego albo głupiego.
O to tu chodzi, prawda?
Tak?
- O twojego tatę. - Nieprawda.
- Nie? - Nieprawda. I wiesz co?
Wisi mi, co straciłeś.
Lester, chodź tu. Zobacz.
Patrz na tych ludzi.
Cholera.
Patrz na to.
Stephanie, Lynn, zobaczcie!
- Rodney, Rivers, chodźcie tu! - Chodźcie wszyscy!
Jesteśmy sławni.
Ale się dzieje!
Tam są! Na piętrze!
Szóstka z Lincolna! Szóstka z Lincolna!
Słyszeliśmy strzały. Odepchnąłem ją, żeby nie oberwała.
I sam dostałem w kostkę.
Dlatego kuleję. I jeszcze w tyłek, ale jakoś daję radę.
Pat w Liceum Lincolna trwa,
negocjacje nie posunęły się do przodu.
W budynku znajduje się przypuszczalnie sześcioro uczniów,
których zakładnikiem jest policjant Dante Jackson...
Przywróćcie Knowlesa!
Tak!
Nie wchodzić za taśmę!
Nie mamy wyjścia. Patrz, co się dzieje.
W końcu ktoś rzuci cegłą albo strzeli.
Zgłosili się chętni do naprawy okien i dachu.
I wydawcy podręczników. Dajmy im coś.
- Jest tutaj. - Ranili glinę.
Szybciej nie dałem rady.
Tym się kończy noszenie broni do szkoły.
A pamiętasz, jak w piątej klasie odsunęłam ci krzesło?
Jasne.
Może jeszcze damy radę pójść na ten koncert Lauryn Hill.
Ale i tak byś ze mną nie poszła.
Nie.
Odpada.
A niech cię.
Twardzielka.
Stephanie, o rany...
Przepraszam, nie mogłam się powstrzymać.
Wygląda jak nieuczesana Jennifer Lopez.
Fajnie wyglądasz.
Cmoknij mnie w tyłek.
Jak ci urośnie.
Właśnie.
Już nie należę do czarnych.
Jesteś łysy?
Salam alejkum, bracie.
To prawda, dalej lubię Lakersów.
Ta chyba zaginęła jako dziecko.
To tylko fotka.
- Co masz z oczami? - Wiem. Żenada.
- Gdzie chowasz towar? - Lepiej nie pytaj.
- Nosi skręta w kieszeni. - Zawsze.
Jestem Lester.
Lubię spacery po plaży.
Jestem spod znaku Strzelca.
I używam kondomów w rozmiarze XXX.
- Ja naprawdę. - Tak?
- Już to widzę. - W marzeniach.
Jasne, prawiczku.
Muszę do toalety.
Daj mi gnata. Glina chce się odlać.
Idź z nim do kibla.
Daj mi broń, to go zaprowadzę.
Zaprowadź, ale bez broni.
- O co chodzi? Zaraz wrócę. - Nie dam ci spluwy.
Nieważne.
Chodźmy.
Audrey...
Widzisz ten tłum?
Mówi Knowles.
- Pan Knowles? - Co się dzieje?
Robię...
Robię, co musiałem zrobić.
Wszyscy są cali?
Tak, wszyscy, gliniarz też.
Słuchają?
Oczywiście.
Chyba nie robisz tego dla mnie? Nie wyręczaj systemu.
Właź tam!
Ja cię chętnie rozwalę, nie tak jak Lester.
- Dlatego ci nie da broni. - Sam sobie nie ufam.
- Właź! - Tak nie dam rady.
Musisz mi go przytrzymać.
- Co? Nie bawię się w pedzia. Właź! - No to uwolnij mi rękę.
Lej po sobie.
Pośpiesz się!
- To ja, Jackson! - Idziemy!
Wyciągnijcie mnie! Tu jestem!
- Jackson im zwiał. - Wyłącz prąd.
Tutaj!
W telewizji kłamią. Oni tylko...
O kurwa!
Cholera.
Lester?
- Co jest? - Co tam się dzieje?
Niech ktoś się odezwie.
Kurwa.
- Rodney! - Tu jestem! Jackson dał dyla!
- Widzicie zakładnika? - Nie.
Rodney!
Odezwij się! Musimy znaleźć Jacksona!
- Gdzie jesteś? - Tutaj!
Dajcie tu snajpera.
- Nie ruszaj się! - Odsuń się!
Stać! Rzuć broń albo strzelam!
Będzie strzelał!
- Strzelają! - Uciekajmy!
Kto strzelał? Chcę wiedzieć!
- Tnij! Szybciej! - Chcecie wojny? To chodźcie!
Wycofać się!
Znam jedno takie miejsce. Chodźcie!
Idą tu!
Szybko!
Tutaj!
Wnieście go tu!
Cholera!
Idą po nas!
Stąd nie ma wyjścia!
I co teraz?
- Gdzie się schowamy? - U mnie.
Nigdy nas tu nie znajdą.
Są pod nami.
- Zabiję cię, skurwysynu! - Cicho.
- Pete, widzisz kogoś?
Idziemy!
- Jesteś cała? - Tak.
Muszą się dowiedzieć, że wciąż go mamy.
I że nic mu nie jest.
- Chcesz im zdradzić, gdzie jesteśmy? - Przymknij się, Rodney.
Cicho.
Bo nas usłyszą.
Les...
Nie chciałem, żebyś mi zmarnował darmowe minuty.
- Gdzie Jackson? - Zniknął. Przeszukaliśmy wszystko.
- Zlokalizowaliście ich? - Na schodach pusto.
- Czysto. - Nic.
- Korytarz pusty. - Zniknęli.
- Jak to zniknęli? Szukajcie dokładnie. - Tak jest.
Przekierowanie z 911. To oni.
Chcesz nas zabić, Audrey? Taki masz plan?
To ostatnie, czego chcę.
- Wszyscy cali? - Co cię to obchodzi?
To był omyłkowy strzał. Wypadek.
Wypadek? Z wami zawsze tak jest.
Coś nam za to dacie.
Spełnicie jedno żądanie.
Albo Jacksona też spotka wypadek. Słyszysz?
- Słyszę. - Tylko jedno żądanie!
- Audrey, co z naszymi żądaniami? - Kto mówi?
- To ty, Stephanie? - Tak.
- Daj nam coś. - Chcę spełnić wasze żądania. Naprawdę.
- Mnóstwo ludzi... - Tylko nam wciskasz kit, prawda?
Stephanie, posłuchaj.
Jeśli Lester zrobi coś głupiego,
jeśli Jacksonowi coś się stanie... To będzie morderstwo.
I dożywocie. Nie wciskam kitu.
Daj nam, o co prosimy.
- Rozłączyła się. - Rozumiem. Tak jest.
Staramy się opanować tłum.
Tak, dziękuję.
Mamy numer komórki.
Koniec.
Oba zespoły przeszukają cały budynek.
- Wejdziemy o 5.00. - Nawet nie wiesz, gdzie są.
Znajdziemy ich.
To niecała godzina.
Mamy to załatwić przed porannymi wiadomościami.
Odsunęli cię.
- Co? - Słyszałaś.
- Moglibyśmy im coś dać. - Negocjacje zakończone.
W porządnej szkole czekalibyście i sto lat.
Ale to nie jest porządna szkoła.
Dajcie mi telefon. Spróbuję jeszcze raz. Proszę.
- Dziękujemy już panu. - Co?
Do widzenia, panie Knowles.
- Nie musiało się to tak potoczyć. - Ale się potoczyło.
To chore.
Piękne.
Kurde.
Ty tu mieszkasz, mały?
Tak. Myślałem, że będzie bezpiecznie.
Wciąż jest.
Nie. Muszą nas przykładnie ukarać.
Dorwą nas tu.
- Przestań. - Nie wiedzą, gdzie jesteśmy.
Jak długo jeszcze?
Najpierw strzelają...
Przymknij się, Rodney. Wystarczy.
- Lester... - Nie.
Słyszeliście, co powiedziałem przez telefon.
Ktoś chce odejść, to drzwi są tam.
A dumny tata...
Nie taki znów dumny.
Kiepsko.
Znaczy, nie to, że będziesz mieć dziecko.
- Wielu sławnych ludzi miało... - Głupią matkę, która wpadła.
Nie jesteś głupia.
Co zamierzasz zrobić?
Liczyłam, że nas zbombardują i problem sam się rozwiąże.
Powinniśmy się poddać?
Jeszcze nie.
- Co jest? - Zabierz te łapy.
Wynieśmy skurwiela na dach i jak nam nie dadzą, czego chcemy, to pofrunie.
- Jeszcze nie teraz. - Najwyższa pora.
Wiem, że to niełatwe, ale pomyśl o swoim ojcu.
- Co mu zrobiły gliny. - Zamknij się.
Nie możesz im tego darować.
Rozumiesz?
Trzeba się zemścić.
Jak po tym wszystkim wymiękniesz, to jesteś gówno wart.
- Przynajmniej nie musi oglądać syna... - Zamknij się!
W porządku.
Zastrzel mnie.
- No dalej. - Nie prowokuj mnie, Rodney.
Myślisz tak samo jak ja.
Wiem to.
Wyceluj go we właściwą stronę.
Płyń albo giń.
Jesteśmy w północnym korytarzu.
Zostało tylko jedno piętro.
Nikt nie musi zginąć.
Ani on, ani ja.
Nikt.
Tylko ty go powstrzymujesz przed pójściem na całość.
Nie pozwól, żeby Rodney go przekabacił.
Helikopter z sanitariuszami dotrze za pięć minut.
Wszyscy w gotowości. Czekamy na potwierdzenie lokalizacji.
Lester.
Bez lekarza on może nie przeżyć.
Nie chcę, żeby tu ktoś umarł.
A ty?
Jeśli niczego nie dostaniemy, to po co to było?
Zawiodę Ziggy'ego i wszystkich.
Tak jak mojego tatę.
Niech nam coś dadzą.
Postawiłeś się i poruszyłeś całe miasto.
Poszliśmy za tobą.
Wszyscy nas teraz znają.
Teraz już wysłuchają, co masz do powiedzenia o swoim tacie.
- Akurat. - Wysłuchają cię.
Opowiedz mi, co się stało.
Zatrzymaliśmy się przy nocnym sklepie.
Właśnie pokonaliśmy Rosemont, 20 punktami.
Tata był przeszczęśliwy.
Chciał mi zrobić niespodziankę, kazał zaczekać.
Zjawiły się gliny.
Wyskoczyli, kiedy wychodził z lodami, i...
Kazali mu się oprzeć o ścianę.
Bo niedaleko był napad, a on pasował do opisu.
Popatrzył na nich, potem na mnie, i powiedział: „Nie”.
„Oprzyj się o ścianę!”
- Oprzyj się o ścianę! - Wyjęli broń.
Tata się uśmiecha i mówi:
„Panowie, to nie ja, byłem z synem na meczu”.
A oni od razu...
Powalili go twarzą na beton, przycisnęli kolanem.
Chciałem wysiąść z auta, ale gliniarz krzyknął, żebym się nie ruszał.
Mimo to próbowałem wysiąść.
Wcisnęli mnie z powrotem... i się poddałem.
Patrzę na tatę.
Zaczyna się dusić.
Sięga do kieszeni.
Wiem po co.
Gliny wrzeszczą: „Broń!”.
„Broń!”
I zastrzelili go.
Zastrzelili.
Miał astmę.
Próbował wyjąć inhalator.
A ja nic nie zrobiłem.
Tylko siedziałem...
i patrzyłem.
Gliny uznały to za wypadek.
Nie mogę znów go zawieść.
Lester...
- Co dla nas masz, Audrey? - Lester.
- To ja, Knowles. - Pan Knowles?
O rany...
- Kto tam jeszcze jest? - Nikt.
Dzwonię z automatu, zimno tu jak diabli.
Ukradłem numer policjantom.
Przestępczość jest zaraźliwa.
Lester, posłuchaj. Już wiedzą,
gdzie jesteście, i zaraz tam przyjdą.
- Kiedy? - Lada chwila.
Nie spełnili żadnego żądania.
Lester, posłuchaj...
Jeśli chcesz coś ugrać, musisz natychmiast wyjść.
Pójdziemy z tym do sądu, Poprzemy cię. Ja i inni.
Musisz to zaraz zakończyć.
- Słyszysz? - Słyszę.
Wyjdź stamtąd.
Panie Knowles...
Dzięki.
Mamy ich. Trzecie piętro, wschodnie schody.
Zespół drugi i trzeci, wschodnie schody i ruszamy.
Powiedz im, że wychodzimy. Nie chcę, żeby wam się coś stało.
- Nam? A co z tobą? - Co ty robisz?
- Wstawaj! - Nie.
- A czego oczekujecie? - Lester, nie.
Prosiliśmy tylko o Knowlesa i pieprzone książki!
- Nieprawda! - Kłamali jak zawsze. Wstawaj!
- Pomóż mi, Rodney. - Wstawaj!
- Nie rób tego! - Lester!
- Zwariowałeś? - Odpłacę im się!
- Co ty robisz? - Jazda!
Mieli dość czasu!
Wyłaźcie wszyscy!
- Nie wpuszczaj nikogo na dach. - Zapiąć pasy, skurwiele!
Idź!
No idź!
Nie zatrzymuj się!
Posłuchaj mnie.
Nie rób tego, synu.
To ty mnie posłuchaj.
Kiedy byłem mały, tata odprowadzał mnie do szkoły.
Któregoś dnia dał mi zegarek po swoim tacie.
I wiesz, co mi powiedział?
- Co? - „Nie spóźniaj się. Uważaj na lekcjach.
Bądź mężczyzną, żebyś nie skończył jak jakiś śmieć”.
Widzę ruch na dachu.
Zakładnik i ktoś z bronią.
- Co mam robić? - Zdejmij go, jeśli możesz.
Tak jest.
Nie chciał, żebyś tak skończył.
Ja też nie chciałem. Nie musiałem.
Ale tu jestem.
Równie martwy jak on.
Idź dalej.
Cholera!
Zasłonił mi. Co on wyrabia?
Podeślij helikopter.
Cholera.
Ruszaj się!
Oprzyj się o ścianę.
Co?
Oprzyj się o ścianę.
- Nie. - Mam już dość gadania!
Oprzyj się o ścianę!
Twój tata odmówił. Ja też odmawiam.
Zniszczyłem już życie jednemu chłopcu. Wystarczy.
Mój tata...
nie musiał zginąć.
Nie.
Nie musiał.
Spojrzysz mi w oczy i naciśniesz spust?
Zamknęli sprawę. Kurwa mać!
Nawet nie przeprosili.
On odszedł.
Odszedł, a mnie jest przykro.
Przykro mi, że straciłeś ojca.
- To koniec. - Pomyśl o nim.
O tamtej nocy, pamiętasz?
Kiedy na ciebie patrzył. Patrzył, jak jego jedyny syn gra w kosza,
i się uśmiechał.
Był z ciebie taki dumny.
- Pora kończyć, mądralo. - Teraz też na ciebie patrzy.
I co sobie myśli?
- Bądź mężczyzną. - Nie.
- Policja! - Nie ruszać się!
Spokojnie.
Nie strzelajcie!
Melduj. Kto strzelał?
Nic nie widzę.
- Co z zakładnikiem? - Nie widzę.
Kurwa mać! Gdzie ten helikopter?
Już dobrze.
Będzie dobrze.
W porządku. Już dobrze.
To koniec, rozumiesz?
Już po wszystkim.
- Rodney, nie! - Wiedziałem, że pękniesz!
- Mówi policja! - Zostaw go, Rodney!
- Odłóż broń! - Jak się boisz, to ja to zrobię!
Mam czysty strzał.
Celuje w Jacksona.
Połóż się na dachu!
- Pierdolę! - Lester!
- Odłóż broń! - Zabiję go!
Lester!
Nie!
- Nie! - Ziggy!
- Masz zgodę. - Lester!
Zig!
Na pomoc!
O Boże. Pomóżcie mu.
Pomóżcie mu!
Zig, oddychaj.
Oddychaj.
- O kurde. - Leć po pomoc!
- Zimno mi... - Walcz.
Trzymaj się, Ziggy. Walcz.
Les...
Przepraszam.
Nie.
Naprawdę.
Dałem radę.
- Powiedz wszystkim. - Nie umrzesz.
Obiecaj mi.
Już idą.
Zaraz tu będą. Trzymaj się.
Obiecujesz?
Obiecuję.
Ziggy?
Ziggy!
Lester nie mógł mnie ocalić.
Nikt nie mógł.
Jak mówiłem, do tamtego dnia wszystkim wszystko wisiało.
Myśleliśmy, że Jackson będzie zeznawał przeciwko nam.
A on mimo wszystko stanął po naszej stronie.
Rodney poszedł do pudła i skończył na kolanach.
Ale nie tak, jak myślicie.
Sam nie mogłem uwierzyć.
Lynn odsiedziała wyrok, ale przez dziecko wyleciała ze szkoły.
Pisała do Stephanie, że dała małemu na imię Zacharias.
A potem przestała pisać.
Nikt więcej o niej nie słyszał.
Na Riversa sędzia tylko spojrzał i kazał mu wstąpić do wojska.
Uznał to za surowszą karę niż więzienie.
Ale nie docenili chłopaka.
Bo wiecie co?
Tylko sobie zwiększył dochody.
Stephanie odsiedziała rok.
Teraz studiuje medycynę.
Chce otworzyć na Queensie darmową przychodnię.
Lester dostał dwa lata.
Po wyjściu wrócił do liceum.
Knowlesa zatrudnili z powrotem, a mojej mety nikt nie ruszył.
Lester poszedł do college'u, studiuje prawo.
Co roku przyjeżdża do szkoły
i opowiada, jak to, co zrobiliśmy i co się stało ze mną,
odmieniło ich życie.
Dotrzymał obietnicy.
Knowles powiedział kiedyś, że nie to jest ważne, ile lat żyjesz,
ale jak żyjesz i co zostawisz po sobie.
Jak te rysunki w jaskiniach sprzed 30 tysięcy lat
albo teksty Tupaca.
Jedno wiem na pewno.
To, czego dokonasz w życiu,
zależy od ciebie.
Pokój.
Tekst polski: Arkadiusz Belczyk