"U szczytu swojej potęgi, Cesarstwo Rzymskie było ogromne...
rozciągając się od pustyń Afryki po granice Północnej Anglii.
Ponad ćwierć ludności świata żyła i zmarła...
pod rządami Cezarów.
W zimie 180 r., 12-letnia kampania Cezara Marka Aureliusza...
przeciwko plemionom barbarzyńców w Germanii dobiegała końca.
Na drodze do zwycięstwa Rzymu i pokoju w Cesarstwie...
stała jeszcze tylko jedna forteca."
- Panie generale. - Generale.
Panie generale.
Chudzi i głodni.
- Nadal nic? - Ani znaku.
- Ile go już nie ma? - Prawie dwie godziny.
- Będą z nami walczyć? - Wkrótce się okaże.
Żołnierzu, kazałem ci przesunąć katapulty do przodu.
- Są poza zasięgiem. - Zasięg jest dobry.
- Niebezpieczeństwo dla kawalerii... - Jest do zaakceptowania. Zgoda?
Odmawiają.
Stój! Stój!
Ludzie powinni wiedzieć kiedy są pokonani.
Wiedziałbyś Quintusie?
A czy ja bym wiedział?
- Siła i honor. - Siła i honor.
Na mój znak, wywołaj piekło.
Załadować katapulty.
Piechota gotowa do ataku.
- Łucznicy gotowi. - Łucznicy!
- Naciągnąć! - Naciągnąć!
Fratres!
Maximus!
Za trzy tygodnie, będę zbierał żniwa.
Wyobraźcie sobie co wy będziecie robić, i tak się stanie.
Wyrównać! Trzymajcie się blisko mnie!
Jeśli znajdziecie się sami...
jadący po zielonych polach ze słońcem palącym w twarz...
nie martwcie się.
Jesteście po prostu w Raju i jesteście martwi!
Bracia...
czego dokonujemy w życiu...
odzwierciedla się w wieczności.
Ciągnij!
Ciągnij! Ciągnij!
Katapulty gotowe!
Łucznicy, zapalajcie!
- Zapalać! - Zapalać!
Łucznicy, naciągać!
Strzelać!
W porządku, wszyscy gotowi!
Wyrównać!
Naciągać! Strzelać!
Strzelać! Strzelać!
Naciągać!
Wyrównać!
Naciągać! Strzelać!
Trzymajcie się blisko!
Trzymajcie się mnie!
Rzym zwycięży!
Czy naprawdę myślisz, że umiera?
Umiera już od dziesięciu lat.
Gdyby nie umierał naprawdę, nie posłałby po nas.
Może za nami tęskni.
A senatorzy? Nie wzywałby ich gdyby...
Uspokój się, Commodusie.
Po dwutygodniowej podróży, pęka mi głowa od twoich knowań.
Podjął decyzję.
Oznajmi ją wkrótce.
Mnie wybierze.
Pierwszą rzeczą jaką uczynię...
gdy...
uczczę go igrzyskami wartymi Jego Wysokości.
Tymczasem ja powinnam sobie sprawić gorącą kąpiel.
Wasza Wysokość?
Prawie jesteśmy na miejscu.
- Panie. - Gdzie jest Cezar?
Tam z przodu, Panie. Nie było ich przez 19 dni.
Ranni nadal zjeżdżają.
Daj mi konia.
Mój Panie.
Buziaki?
I tym razem dowiodłeś swego męstwa Maximusie.
Miejmy nadzieję, że to ostatni raz.
Nie ma już z kim walczyć, Panie.
Zawsze jest z kim walczyć.
Jak mogę wynagrodzić najlepszego generała Rzymu?
Pozwól mi wrócić do domu.
Do domu.
Oddają ci cześć Cezarze.
To tobie oddają, Maximusie.
Spóźniłem się? Spóźniłem się na bitwę?
Spóźniłeś się na wojnę.
Ojcze, gratulacje.
Złożę w ofierze sto byków na cześć twego zwycięstwa.
Ocal byki.
Zaszczyt należy się Maximusowi. On wygrał bitwę.
- Generale. - Wasza Wysokość.
Rzym chyli głowę, a ja traktuję cię jak brata.
Za długo to wszystko trwało, mój przyjacielu.
- Wasza Wysokość. - Proszę, Ojcze.
Weź mnie za rękę.
Na mnie już czas.
I tyle nam z chwały Rzymu.
Wspaniała walka.
- Generale. - Wciąż żywy?
- Wciąż żywy. - Bogowie muszą mieć poczucie humoru.
- Bogowie muszą cię kochać. - Waleriusz.
Generale, powrót do koszarów? Czy do Rzymu?
Do domu. Mojej żony, syna, żniw.
Maximus rolnik. Nadal trudno mi sobie to wyobrazić.
Quintusie, łatwiej oczyścić z siebie brud niż krew.
- Oto i on. - Wasza Wysokość.
Senator Gaius, Senator Falco.
Strzeż się Gaiusa. Naleje ci trucizny do ucha...
i jak się pewnego dnia przebudzisz, powiesz, "Republika, Republika."
A dlaczego nie? Rzym powstał z republiki.
Tak, a w republice senat jest przy władzy.
Ale to oczywiście nie ma znaczenia dla senatora Gaiusa.
A pan, Generale, po czyjej jest stronie? Cezara czy senatu?
Żołnierz ma możliwość...
patrzenia swojemu wrogowi prosto w oczy Senatorze.
No cóż, z całą armią za sobą mógłbyś być politycznie nastawiony.
Ostrzegłem cię. Teraz muszę cię ocalić. Senatorowie wybaczą.
Maximus.
Będę potrzebował dobrych ludzi, takich jak ty.
Czym mogę służyć Wasza Wysokość?
Wiesz co to znaczy dowodzić ludźmi.
Wydajesz rozkazy, wszyscy ich słuchają i bitwa wygrana.
A senatorzy tylko knują, kłócą się, pochlebiają i oszukują.
Maximusie, mój przyjacielu, musimy ocalić Rzym od polityków.
Czy mogę na ciebie liczyć jak nadejdzie czas?
Jak tylko pański ojciec mnie zwolni, zamierzam powrócić do domu.
Cóż, nikt bardziej sobie na to nie zasłużył.
Nie ciesz się za bardzo. Mogę cię niedługo potrzebować.
Lucilla jest tutaj. Wiedziałeś?
Nie zapomniała o tobie.
Teraz jesteś wielkim człowiekiem.
Gdybyś tylko urodziła się mężczyzną.
Byłby z ciebie wspaniały Cezar!
Ojcze.
Silny.
Ciekawe czy sprawiedliwy?
Byłabym takim jakim mnie nauczyłeś.
Jak minęła podróż?
Długa. Niewygodna. Dlaczego po mnie wezwałeś?
Potrzbuję twojej pomocy. Chodzi o twojego brata.
Oczywiście.
On cię kocha. Zawsze cię kochał.
I...
teraz będzie cię potrzebował bardziej niż kiedykolwiek.
Ale wystarczy tej polityki.
Poudajmy, że jesteś kochającą córką...
a ja dobrym ojcem.
To przyjemne mrzonki, nieprawdaż?
Dzień dobry.
Potrzebuję jeszcze trzech koni.
Dwa! Trzy!
Cztery!
Jeden! Dwa!
Wzywałeś mnie, Cezarze?
- Cezarze? - Przypomnij mi Maximusie.
Dlaczego tutaj jesteśmy?
Dla chwały Imperium, Panie.
A tak.
A tak, pamiętam.
Widzisz tę mapę Maximusie?
To świat, który stworzyłem.
Przez 25 lat...
podbijałem, rozlewałem krew, poszerzałem Imperium.
Od czasu jak jestem Cezarem, były tylko 4 lata bez wojen.
Cztery lata w ciągu dwudziestu.
I po co to wszystko?
Przyniosłem same wojny. Nic więcej.
Cezarze, twoje życie...
Proszę. Zapomnij o tytułach.
Chodź tu.
Siadaj.
Porozmawiajmy sobie teraz...
tak zwyczajnie... jak mężczyźni.
Maximusie, mów.
Pięć tysięcy moich ludzi marznie tam po kolana w błocie.
trzy tysiące z nich krwawiący i poranieni.
Dwa tysiące z nich nigdy nie wyjdzie stąd żywa.
Nie uwierzę w to, że walczyli i polegli za nic.
A w co byś uwierzył?
Że walczyli za ciebie i Rzym.
A czym jest Rzym?
Widziałem kawał świata.
Jest brutalny, okrutny i smętny. Rzym jest światłem.
Ale nigdy tam nie byłeś.
Nie widziałeś czym się stał.
Umieram Maximusie.
Jak człowiek zbliża się ku końcowi...
chce wierzyć, że w jego życiu był jakiś cel.
Jak świat będzie o mnie mówił za parę lat?
Czy będą mnie uważać za filozofa?
Wojownika?
Tyrana?
Czy też Cezara, który oddał Rzymowi jego tożsamość?
Rzym był kiedyś marzeniem.
Mogłeś tylko o nim szeptać.
Podniósłbyś głos, i byś go zdmuchnął...
taki był delikatny.
I obawiam się, że nie przetrwa zimy.
Maximusie...
poszeptajmy teraz razem...
ty i ja.
Masz syna.
Opowiedz mi o swoim domu.
Mój dom leży na wzgórzach nad Truchillo. Zwykłe miejsce.
Różowe kamienie, wygrzewają się na słońcu.
Kuchenny ogród, który pachnie ziołami w dzień...
a jaśminem wieczorem.
Przez bramę widać olbrzymią topolę.
Figi, jabłonie, grusze.
Gleba, Marcusie... czarna. Czarna jak włosy mojej żony.
Winogrona na południowym stoku, oliwki na północnym.
Dzikie źrebaki bawią się w pobliżu. Zaczepiają synka. On chce być jak one.
- Pamiętasz kiedy ostatnio byłeś w domu? - Dwa lata, 264 dni dzisiaj mija.
Zazdroszczę ci, Maximusie.
Wygląda mi na wspaniały dom. Warto o niego walczyć.
Mam jeszcze jedno zadanie...
dla ciebie, zanim pojedziesz do domu.
Cezarze, czego sobie ode mnie życzysz?
Chciałbym, abyś zaopiekował się Rzymem po mojej śmierci.
Powierzę ci jedno tylko zadanie...
abyś oddał władzę mieszkańcom Rzymu...
i zakończył korupcję, która się tu wdarła.
Czy zaakceptujesz ten zaszczyt, który ci oferuję?
Z całego serca, nie.
Maximusie...
oto dlaczego to musisz być ty.
To musi być ktoś jak senator...
ktoś kto zna miasto, rozumie jego politykę.
Ale ty nie jesteś skorumpowany jego polityką.
- A Commodus? - Commodus nie jest moralny.
Wiesz o tym od dawna.
Commodus nie może przejąć władzy.
Nie może.
Ty jesteś synem, którego powinienem był mieć.
Commodus pogodzi się z moją decyzją.
On wie, że wojsko jest tobie oddane.
Potrzebuję trochę czasu, Panie.
Dobrze.
Mam nadzieję, że się zgodzisz do zachodu słońca.
Bądź dobrym synem.
I podaj staruszkowi jeszcze jeden koc.
- Jesteś ulubieńcem mojego ojca. - Moja Pani.
- Nie zawsze tak było. - Wiele się zmieniło.
Wiele. Ale nie wszystko.
Maximus, zaczekaj.
Pokaż mi swą twarz.
- Wyglądasz na zaniepokojonego. - Straciłem wielu żołnierzy.
Czego chciał od ciebie mój ojciec?
Chciał mi życzyć powodzenia zanim wyjadę do domu.
Kłamiesz.
Zawsze wiedziałam kiedy kłamiesz, bo nigdy nie byłeś w tym dobry.
- Nie przychodzi mi tak łatwo jak tobie. - To prawda.
Nigdy nie musiałeś kłamać.
Życie żołnierza jest o wiele prostsze.
A może myślisz, że jestem bez serca?
Myślę, że masz zdolności do przetrwania.
Maximus, zaczekaj.
Czy to naprawdę takie straszne, że znowu się widzimy?
Nie. Jestem tylko zmęczony po bitwie.
Cierpisz z powodu stanu mojego ojca.
Commodus oczekuje, że ojciec lada dzień wyznaczy go swoim następcą.
Czy będziesz służył mojemu bratu tak jak służyłeś mojemu ojcu?
Zawsze będę służył Rzymowi.
Wiesz...
nadal się o ciebie modlę.
A tak. Modlę się.
Przykro mi z powodu śmierci twojego męża. Opłakuję go.
- Dziękuję. - Słyszałem, że masz syna.
Tak. Luciusza.
Ma prawie osiem lat.
Mój syn też ma prawie osiem.
Dziękuję ci za twoje modlitwy.
Przodkowie, proszę was o poradę.
Matko Błogosławiona, pokaż mi co Bóg dla mnie ma w zanadrzu.
Ojcze Błogosławiony, sprawuj opiekę nad moją żoną i synem.
Powiedz im, że żyję tylko po to, aby ich znowu przytulić.
Przodkowie, oddaję wam cześć...
i będę starał się żyć z godnością, której mnie nauczyliście.
Cicero.
Generale.
Służba nie sprawia ci trudności?
Czasmi robię to na co mam ochotę.
A resztę czasu poświęcam na to co muszę robić.
Wygląda na to, że nie pojedziemy do domu.
Gotów jesteś służyć Rzymowi?
Oczywiście, Ojcze.
Nie będziesz Cezarem.
A kim jest ten mądrzejszy, starszy mężczyzna, który nim zostanie?
Moją władzę powierzam Maximusowi...
w zaufaniu...
do czasu, kiedy to senat będzie gotowy na ponowne rządy.
Rzym będzie ponownie republiką.
- Maximus. - Tak.
Jesteś rozczarowany moją decyzją?
Opisałeś mi kiedyś w liście...
cztery zalety wodza.
Mądrość, sprawiedliwość...
hart ducha...
i wstrzemięźliwość.
Czytając wiedziałem, że nie miałem żadnej z nich.
Ale mam inne zalety, ojcze.
Ambicja.
To może być zaletą jeśli pomaga nam dążyć do doskonałości.
Zaradność. Odwaga.
No może nie na polu walki, ale...
istnieje wiele form odwagi.
Poświęcenie mojej rodzinie...
i tobie.
Ale żadne z moich zalet nie znajdowały się na twojej liście.
Nawet wtedy wyglądało na to, że nie chciałeś, abym był twoim synem.
Za daleko się posuwasz.
W twarzach bogów poszukiwałem metod...
aby cię zadowolić, abyś mógł być ze mnie dumny.
Jedno dobre słowo...
jeden pełny uścisk...
przytulenie do piersi i objęcie...
byłyby dla mnie jak gdyby słońce zamieszkało w moim sercu.
Co we mnie takiego jest, że mnie tak bardzo nienawidzisz?
Zawsze chciałem żyć...
zgodnie z twoimi oczekiwaniami Cezarze.
- Ojcze. - Commodusie.
Twoja wina jako syna...
leży w moim braku zdolności jako ojca.
Chodź do mnie.
Ojcze.
Wyrżnąłbym cały świat...
gdybyś mnie tylko kochał!
Maximusie, Cezar cię wzywa. To bardzo ważne.
Płacz wraz ze mną mój bracie. Nasz wspaniały ojciec nie żyje.
Jak zmarł?
Lekarze mówią, że śmierć była bezbolesna.
Przestał oddychać jak spał.
Ojcze.
Maksimusie, twój władca prosi o twoje oddanie.
Uściśnij moją rękę.
Oferuję tylko raz.
Quintus.
Niech żyje Cezar.
Muszę porozmawiać z senatorami. Potrzebuję ich porady.
Obudź Gaiusa i Falco.
- Mój miecz. - Miecz.
Maximusie uważaj na siebie. To nie było roztropne.
Roztropne? Cezar został zamordowany.
Cezar zmarł śmiercią naturalną.
- Quintusie dlaczego jesteś uzbrojony? - Straż!
Maximusie nie opieraj się proszę.
Przepraszam... ale Cezar kazał.
Jedźcie aż świt was zastanie...
a potem skończcie z nim.
Quintus, posłuchaj. Spójrz na mnie!
Obiecaj mi, że zaopiekujesz się moją rodziną.
Z rodziną spotkasz się w zaświatach.
Na kolana.
Ojcze Błogosławiony, sprawuj opiekę nad moją żoną i synem.
Powiedz im, że żyję tylko po to, aby ich znowu przytulić.
Przynajmniej daj mi czystą śmierć.
Śmierć żołnierza.
Mróz czasami sprawia, że klinga się zacina.
Pretorianie!
- Kiedy ostatni raz byłeś w domu? - Dwa lata, 264 dni mija dzisiaj.
Ojcze Błogosławiony, sprawuj opiekę nad moją żoną i synem.
Powiedz im, że żyję tylko po to, aby ich znowu przytulić.
Powiedz im, że żyję tylko po to, aby ich znowu przytulić...
reszta to tylko proch i powietrze.
Tatusiu! Tatusiu!
Nie umieraj.
Spotkasz się z nimi ponownie.
Ale jeszcze nie teraz.
Nie ruszaj. Oczyszczą to, zobaczysz.
Nie umieraj.
Albo rzucą cię na pożarcie lwom.
One są warte więcej niż my.
I co lepiej?
Wyczyszczona. Widzisz?
ZUCCHABAR Prowincja Rzymu
Proximo!
Mój drogi przyjacielu.
Każdy dzień gdy cię widzę jest wspaniały...
ale dzisiejszy dzień będzie twoim najwspanialszym.
Te żyrafy, które mi sprzedałeś...
nie nadają się do rozrodu.
One tylko chodzą i jedzą...
ale się nie rozmnażają.
Sprzedałeś mi...
spedalone żyrafy.
- Żądam zwrotu pieniędzy. - Niemożliwe.
Dam ci świetną cenę.
Na co?
Widziałeś mój nowy ładunek? Chodź i obejrzyj ich sobie.
Czy umieją walczyć? Niedługo mam walki.
Niektórzy nadają się do walki inni do umierania.
Myślę, że potrzebujesz obu.
Wstań.
Jaki masz zawód?
Byłem myśliwym.
Kupiłem go z kopalni soli.
Siadaj.
Znak legionu?
- Dezerter. - Być może. Ale czy to ważne?
- Jest Hiszpanem. - Wezmę sześciu.
- Za tysiąc. - Tysiąc?
Sam Numidian jest wart 2 tysiące.
Ci niewolnicy są zgnili.
To tylko dodaje smaku.
Zaczekaj, zaczekaj. Zaczekaj!
Możemy pohandlować.
Dam ci 2 tysiące...
i 4 za zwierzynę.
To będzie 5 po starej znajomości.
Pośpiesz się, jak długo ma mi zabrać jazda do domu?
Nazywam się Proximo.
Będę wam bliższy przez następne parę dni...
które będą ostatnimi dniami waszego nędznego życia...
niż ta dziwka matka, która przyniosła was drących się na świat.
Nie zapłaciłem słono za wasze towarzystwo.
Zapłaciłem, abym mogł zarobić na waszej śmierci.
I tak jak wasza matka była z wami na początku...
ja będę z wami przy waszym końcu.
A jak zginiecie, a zginiecie na pewno...
przejdziecie na drugą stronę słysząc...
Gladiatorzy...
kłaniam się wam.
- Czerwony. - Czerwony.
Żółty.
Dobrze.
- Czerwony. - Czerwony.
Hiszpan.
Wystarczy!
Nadejdzie jego czas.
Następny.
Hiszpanie.
Dlaczego nie walczysz?
Wszyscy musimy walczyć.
Ja nie walczę.
Nie powinienem tu być. Jestem skrybą. Spisuję słowa.
Mówię siedmioma językami.
To dobrze.
Jutro będziesz mógł krzyczeć w siedmiu językach.
Może skryba będzie tym, który wygra swoją wolność.
Wolność? Co muszę zrobić?
Wyjść na arenę i zabić mnie... i jego...
i Nubidianina...
i dezertera.
I 100 innych.
Kiedy nie będziesz miał już z kim walczyć, będziesz wolny.
Nie mogę tego zrobić.
Nie?
Ale ja mogę.
Czy to znak twoich bogów?
Czy to ich nie zezłości?
Jesteś ich faworytem.
Czerwień jest kolorem bogów.
Dziś będziesz potrzebował ich pomocy.
Ciagle prowadzi ich Niemiec, co?
Tłum kocha barbarzyńców.
Poza tym wzbogaciłem się na nim.
Czy ten Numidyjczyk już tu walczył?
Nie. To pierwszy raz.
A ten? Robotnik? Żołnierz?
To Hiszpan.
Równie dobrze może być eunuchem po tym co pokazał na arenie.
500 sestercji, że w parze z Numidyjczykiem przejdą dalej.
I 1000 jeśli Numidyjczyk przejdzie sam.
Mówisz, żebym stawiał przeciwko swoim ludziom?
To nieetyczne.
A jeśli to będzie 2000?
Niektórym z was wydaje się, że nie będą walczyć...
niektórym, że po prostu nie umieją.
Wszystkim się tak wydaje...
dopóki się tam nie znajdą.
Posłuchajcie.
Zabij! Zabij! Zabij!
Wbijcie to w ciało przeciwnika.
Lud będzie was za to uwielbiać i bić brawa.
A wy...
być może zaczniecie kochać za to ich.
Ostatecznie...
wszyscy umrzemy.
Niestety, nie możemy wybrać jak, ale...
możemy zadecydować w jaki sposób spotkamy się z naszym końcem...
żeby nas pamiętano...
jako mężczyzn.
Z lewej, tarcze!
Z prawej, miecze!
Zabij! Zabij! Zabij!
Ustaw ich w pary... czerwoni z żółtymi.
Następny!
Ruszać się!
- Wynoś się! - Nigdy nie będziesz nami rządził!
Wkracza do Rzymu jak zwycięski bohater. Ale co on takiego pokonał?
Daj mu trochę czasu Gracchusie. Jest młody.
Myślę, że może zrobić wiele dobrego.
Dla Rzymu czy dla ciebie?
Idź do mamy Luciusz. Ucieszy się.
Luciusz!
Mamo!
Niech żyje Cezar.
Senatorowie.
Rzym wita swego nowego władcę.
Twoi lojalni poddani witają cię Wasza Wysokość.
Dziękuję Falco.
A jeśli chodzi o lojalnych poddanych, mam nadzieję, że nie byli zbyt drodzy.
- Cezarze. - Gracchusie.
Cały Rzym cieszy się twoim powrotem Cezarze.
Jest wiele rzeczy, które wymagają twojej uwagi.
Proszę o ciszę! Cisza!
Do twego wglądu Cezarze, senat przygotował szereg protokołów...
w celu zwrócenia uwagi na wiele problemów w mieście...
poczynając od warunków sanitarnych w dzielnicy greckiej...
po zwalczanie zarazy, która się tu rozprzestszenia.
Więc jeśli Cezar...
Nie rozumiesz Gracchusie?
Na tym właśnie polega problem, nieprawdaż?
Mój ojciec poświęcił większość czasu na naukę...
książki i filozofię.
Siedział do zmroku czytając zwoje protokołów z senatu.
A ludzie tymczasem poszli w zapomnienie.
Ale przecież senat to ludzie, Panie,...
którzy zostali wybrani spośrod ludu w celu bronienia interesów mas.
Nie sądzę, że większość ludu je tak dobrze jak ty Gracchusie...
lub ma taką wspaniałą kochankę jak ty Gaiusie.
Uważam, że rozumiem swoich ludzi.
Więc może Cezar będzie tak łaskawy i pouczy nas...
opierając się na swoim ogromnym doświadczeniu.
Nazywam to miłością.
Jestem ich Ojcem.
Lud jest moim potomstwem.
Przytulę ich do łona swego i otoczę opieką.
Czy przytuliłeś kiedyś kogoś umierającego na zarazę, Panie?
Nie, ale jeśli będziesz mi przerywał...
to zapewniam cię, że ty przytulisz.
Senatorze, mój brat jest bardzo zmęczony.
Proszę mi dać swoją listę.
Cezar zrobi wszystko czego Rzym potrzebuje.
Moja Pani, jak zwykle...
twoja delikatność nakazuje posłuszeństwo.
Kto się waży mnie pouczać?
Senat ma swoje zalety.
Jakie zalety? Tylko paplają.
Wystarczyłoby tylko...
ty i ja...
i Rzym.
Nawet o tym nie myśl.
Senat był tu od zawsze.
W Rzymie zaszły zmiany.
Potrzebny jest imperator, aby władać Imperium.
Oczywiście, ale zostaw ludziom ich...
Złudzenia?
Tradycje.
Wojna mojego ojca przeciw barbarzyńcom...
jak sam mówił, niczego nie dokonała. Ale ludzie go kochali.
Ludzie zawsze kochają zwycięstwa.
Dlaczego?
Nie widzieli przecież walk.
Myślisz, że zależało im na Germanii?
Zależy im na wielkości Rzymu.
Wielkość Rzymu.
A co to takiego?
To idea...
wielkość.
Wielkość jest wizją.
Dokładnie. Wizją.
Czyż nie rozumiesz Lucillo?
Dam ludziom wizję Rzymu, a oni będą mnie za to kochać.
I wkrótce zapomną o nudnych tradycjach kilku uschłych staruchów.
Dam ludziom najwspanialszą wizję jaką kiedykolwiek widzieli.
Białe i czerwone wino do waszej dyspozycji!
Igrzyska.
Sto pięćdziesiąt dni igrzysk.
Jest sprytniejszy niż myślałem.
Sprytny.
Cały Rzym śmiałby się z niego...
gdyby się tak nie bali jego Pretorian.
Strach i podziw... co za wspaniałe połączenie.
Naprawdę uważasz, że ludzie się tym pokuszą?
Myślę, że on zna Rzym.
Rzym jest tłumem.
Pokaż im sztuczki magiczne, a ich uwaga zostanie odwrócona.
Odbierz im wolność, a dalej bedą wrzaski.
Bijące serce Rzymu...
nie jest marmurem senatu.
Jest piaskiem Koloseum.
On przyniesie im śmierć...
a oni będą go za to kochać.
Tylko zabijasz, zabijasz i zabijasz.
Tłum chce bohatera, a nie rzeźnika.
Chcesz żeby wracali...
więc nie rżnij ich tylko na kawałki.
Masz ich zabawić.
Hiszpanie.
Więc ich zabaw!
Dobrze się bawicie?
Czyż nie dlatego tutaj jesteście?
Hiszpan! Hiszpan!
Czego chcesz?
Dziewczynę?
Chłopca?
Wzywałeś mnie.
Tak.
Jesteś dobry Hiszpanie, ale nie tak dobry.
Możesz być wspaniały.
Chcą, żebym zabijał to zabijam.
To wystarczy.
To wystarczy dla prowincji, ale nie dla Rzymu.
Młody Cezar...
przygotował szereg widowisk...
aby uczcić pamięć swego ojca...
Marka Aureliusza.
Jest to bardzo zabawne...
gdyż to właśnie Marek Aureliusz...
mądry, wszechwiedzący Marek Aureliusz...
kazał z tym skończyć.
Nareszcie więc po pięciu latach próby przetrwania
w zawszawionych wiochach...
wracamy tam gdzie powinniśmy być...
do Koloseum.
Musisz zobaczyć Koloseum Hiszpanie.
Pięćdziesiąt tysięcy Rzymian...
wpatrujących się w każdy ruch twojego miecza...
który ma zadać śmiertelny cios.
Ta cisza zanim kogoś zatniesz...
i okrzyki zaraz potem.
Wznoszą się.
Potężnieją jak...
jak burza...
tak jakbyś to ty sam był bogiem piorunów.
Ty też byłeś gladiatorem?
Tak, byłem.
Wywalczyłeś swoją wolność?
Dawno temu, Cezar...
podał mi "rudis".
To taki drewniany miecz.
Symbol wolności.
Dotknął nim mego ramienia i byłem wolny.
Znałeś Marka Aureliusza?
Nie powiedziałem, że go znałem. Powiedziałem, że dotknął mego ramienia.
Pytałeś czego ja chcę.
Ja też chcę stanąć przed Cezarem...
tak jak ty.
Więc posłuchaj mnie.
Ucz się ode mnie.
Nie byłem najlepszy bo szybko zabijałem.
Byłem najlepszy bo tłum mnie uwielbiał.
Zjednaj sobie tłum...
a wygrasz swoją wolność.
Zjednam sobie tłum.
Pokażę im coś czego jeszcze nie widzieli.
Hiszpanie, jedziemy do Rzymu...
po krwawe przygody...
gdzie będziemy ssać krew...
aż będziemy tłuści i szczęśliwi, i aż nam będzie uszami wychodzić.
A potem...
jak już wystarczająco wielu zginie...
być może odzyskasz swoją wolność.
Trzymaj. Włóż to.
Tam gdzieś jest...
mój kraj...
mój dom.
Żona przygotowuje posiłek.
Moje córki noszą wodę z rzeki.
Czy jeszcze je kiedyś ujrzę?
Chyba nie.
Czy wierzysz, że zobaczysz je po śmierci?
Tak.
Ale ja...
wkrótce zginę.
A one jeszcze długo będą żyć.
Muszę poczekać.
Ale chciałbyś poczekać?
Pewnie.
Widzisz...
moja żona...
i mój syn...
już na mnie czekają.
Zobaczysz ich ponownie.
Ale jeszcze nie teraz.
Jeszcze nie teraz, chyba że...
jeszcze nie teraz.
Jeszcze nie teraz.
Jest tam. Patrz.
Wychodzić.
Ruszać się! Ruszać się! Wychodzić!
Miło cię znów zobaczyć przyjacielu.
Przynieś mi szczęście.
Widziałeś kiedyś coś takiego?
Nie wiedziałem, że człowiek może coś takiego zbudować.
Zjednaj sobie tłum.
Do środka! Ruszać się!
Do środka!
Śpi tak smacznie bo jest kochany.
Chodź bracie. Już późno.
Sprawię, że Rzym będzie cudem wieków.
Gracchus i jego przyjaciele tego właśnie nie mogą zrozumieć.
Pęka mi głowa od wszystkich moich zamierzeń.
Wypij ten tonik.
Myślę, że czas jest odpowiedni.
Mógłbym ogłosić rozwiązanie senatu...
podczas uroczystości uczczenia pamięci ojca.
Myślisz, że powinienem?
Czy lud jest na to gotów?
Powinieneś odpocząć.
Zostaniesz przy mnie?
Nadal obawiasz się ciemności braciszku?
Tak.
Zawsze.
- Zostań dziś ze mną. - Wiesz, że nie zostanę.
Pocałuj mnie więc.
Śpij, bracie.
Posiadanie lojalnych służących, zapewni mi jeszcze trochę życia.
Aresztują teraz uczonych. Każdego kto ośmieli się podnieść głos.
Matematyków.
Wszystko by wyżywić bestie na arenie.
Senat nie wyraził zgody na stan wojenny.
Ten terror zapewniają wyłącznie Pretorianie.
Boję się wyjść po zmroku.
Powinieneś się martwić o swe czyny za dnia.
Senat jest pełen szpiegów.
A dowodzi nimi ten sprzedawczyk Falco.
Ale co mu chodzi po głowie? To mnie martwi.
Spędza całe dnie, opętany planowaniem festiwalu ku czci waszego ojca.
Zaniedbuje nawet podstawowe obowiązki rządu.
Więc co on planuje?
I czym za to płaci? Te igrzyska kosztują fortunę.
A nie ma nowych podatków.
Przyszłość...
przyszłość za to płaci.
Zaczął sprzedawać rezerwy ziarna.
To nie może być prawda.
Sprzedaje ziarno z rezerw Rzymu.
Za dwa lata lud będzie głodował.
Mam nadzieję, że spodobają im się igrzyska, bo wkrótce przez nie zginą.
Rzym musi się o tym dowiedzieć.
Jak? On rozwiąże Senat.
A kto im to powie nim będzie za późno?
Ty Gracchusie?
Ty Gaiusie?
Wygłosisz mowę w Senacie obwiniającą mojego brata?
A potem zobaczysz swoją rodzinę na arenie?
Ośmielisz się?
Żyłam w jego więzieniu każdego dnia...
bo mój syn jest następcą tronu.
On musi umrzeć.
Quintusi i Pretorianie zagarną władzę dla siebie.
Nie. Odetniemy głowę zanim wąż zaatakuje.
Senator Gaius ma rację.
Dopóki nie unieszkodliwimy Pretorian, nie wskóramy w ten sposób nic.
Więc nie zrobimy nic?
Nie drogie dziecko...
Utrzymamy naszą radę.
Przygotujemy się.
Dopóki lud go popiera, jesteśmy głosem bez oręża.
Jak powietrze.
Ale z każdym mijającym dniem przysparza sobie wrogów.
Pewnego dnia będzie miał ich więcej niż przyjaciół.
I tego dnia wkroczymy do akcji.
Wtedy uderzymy.
Ale do tego dnia...
jesteśmy ugodowi...
posłuszni...
i zdradzieccy.
No chodź!
Oddam ci się.
Wystarczy już z tym.
Cezar chce walk, ale nie chcę poświęcać moich najlepszych wojowników.
To tłum żąda walk, więc Cezar daje im czego chcą.
- Dostałeś bitwę pod Kartaginą. - Masakrę pod Kartaginą.
Może poszedłbyś do więzienia, zebrał wszystkich żebraków i złodziei?
Zrobiliśmy już to.
Jeśli chcesz wystawiać najlepszych gladiatorów w całym Imeprium...
to chcę podwoić stawki.
Albo będą stawki według umowy albo umowa zostanie rozwiązana.
Nie podoba ci się?
To wracaj do tej gównianej dziury, z której przyjechałeś.
Cassius, proszę! Cassius!
Gladiatorze, czy to na ciebie wołają Hiszpan?
Tak.
Mówią, że jesteś gigantem.
Mówią, że możesz roztrzaskać czaszkę mężczyzny jedną ręką.
Mężczyzny? Nie.
Chłopca.
- Czy w Hiszpani mają dobre konie? - Jedne z najlepszych.
To jest Argento...
a to Scarto.
To były moje konie.
Zabrano mi je.
Lubię cię Hiszpanie. Będę ci kibicował.
- Pozwalają ci oglądać walki? - Mój wujek twierdzi, że mnie zahartują.
- A co na to mówi twój ojciec? - Mój ojciec nie żyje.
Paniczu Luciuszu, na nas już czas.
Muszę iść.
Masz na imię Luciusz?
Luciusz Verus, po ojcu.
Niżej!
Klaudiusz!
- Tak? - Więcej tarczy!
Jak Cezar wejdzie...
podnieście broń, ukłońcie się...
i przemawiajcie razem.
Stańcie przodem do Cezara...
nigdy nie odwracajcie się tyłem.
Idźcie i zgińcie z honorem.
Niech żyje wszechmocny Cezar!
Cezar! Cezar! Cezar! Cezar!
My, którzy jesteśmy blisko śmierci, kłaniamy się!
Dzisiaj...
powracamy do świętej starożytności...
aby przedstawić wam historię
drugiego upadku Wielkiej Kartaginy!
Na nieurodzajnych równinach Zarmy...
znajdowały się niepokonane wojska...
barbarzyńskiego Hannibala.
Okrutni najemnicy i wojownicy...
ze wszelkich brutalnych nacji...
pragnęli bezlitosnej...
zagłady...
podboju.
Wasz Cezar...
z przyjemnością przedstawia wam...
barbarzyńską hordę!
Czy ktoś z was był w wojsku?
Tak. Walczyłem z tobą pod Vindoboną.
Możesz mi pomóc.
Cokolwiek wyjdzie przez te wrota...
mamy lepsze szanse na przetrwanie jeśli będziemy współpracować.
Rozumiecie?
Jeśli będziemy trzymać się razem, przetrwamy.
Cezar z przyjemnością przedstawia legionistów...
wodza Scipio Africanusa!
Aż do śmierci.
Zabij! Zabij! Zabij!
Trzymajmy się razem!
Razem!
Ustawić się w kolumny! Ustawić się w kolumny!
- Wkrótce wszyscy zginiecie. - Nie macie szans.
Zacisnąć tarcze! Wszyscy razem!
Czekać!
Razem!
Bardzo dobrze!
Czekać!
Nisko! Nisko!
Tak!
Hagen!
Tamta kolumna w stronę rydwanu! Ta kolumna zostaje przy mnie!
Szybko!
- Idźcie tam! - Szybko!
Maximus!
Pojedyncza kolumna! Pojedyncza kolumna!
Wygraliśmy!
Cassius, z historią u mnie na bakier...
ale czy barbarzyńcy nie powinni przegrać bitwy pod Kartaginą?
Tak, Panie.
Proszę o wybaczenie, Panie.
W zasadzie wolę niespodzianki.
Kim on jest?
Nazywają go Hiszpanem, Panie.
- Chcę go poznać. - Tak jest, Panie.
Niech żyją barbarzyńcy!
Wprzód! Gotowi!
Broń na ziemię.
Gladiatorze, Cezar cię wzywa.
Jestem do usług Cezara.
Powstań. Powstań.
Zasłużyłeś sobie na sławę Hiszpanie.
Nie sądzę, że jest inny gladiator, który by ci dorównał.
A jeśli o niego chodzi, mówi, że jesteś nowym Hektorem. Czy też Herkulesem?
A może nasz bohater odsłoniłby twarz i ujawnił nam swą prawdziwą tożsamość?
Nadano ci imię, prawda?
Mam na imię Gladiator.
Jak śmiesz odwracać się do mnie tyłem?
Niewolniku!
Zdejmij hełm i powiedz mi jak się nazywasz.
Nazywam się Maximus Decimus Meridius...
dowódca wojsk północnych...
generał legionów Felixa...
lojalny sługa prawdziwego Cezara, Marka Aureliusza...
ojciec zamordowanego syna...
mąż zamordowanej żony...
i zemszczę się w tym życiu lub w następnym.
Straż!
Niech żyje! Niech żyje! Niech żyje!
Straż, spocznij!
Maximus! Maximus! Maximus! Maximus!
Dlaczego on wciąż żyje?
Nie wiem.
Nie powinien być wśród żywych.
Niepokoi mnie to.
Bardzo mnie to niepokoi.
Uczyniłem co należało.
Gdyby było tak jak chciał ojciec, zniszczyłoby to Imperium.
Wiesz, że to prawda?
Co czułaś jak go zobaczyłaś?
Nic.
Zranił cię bardzo, prawda?
Nie bardziej niż ja jego.
Okłamali mnie w Germanii.
Powiedzieli mi, że nie żyje.
Jeśli mnie okłamują, to znaczy, że mnie nie szanują.
Jeśli mnie nie szanują, jak mogą mnie kiedykolwiek kochać?
Musisz dać legionistom do zrozumienia...
że ich zdrada...
zostanie ukarana.
Biedna siostro.
Nie chciałbym być twoim wrogiem.
Co zamierzasz zrobić?
Tędy.
Bogate matrony słono płacą za oglądanie najodważniejszych.
Wiedziałem, że twój brat przyśle morderców.
Nie wiedziałem, że przyśle jednego z najlepszych.
On nie wie, że tu jestem.
Moja rodzina została żywcem spalona i ukrzyżowana.
- Nic o tym nie wiedziałam... - Nie kłam!
Opłakiwałam ich.
Tak jak opłakiwałaś swego ojca? Tak jak opłakiwałaś swego ojca?
Od dnia jego śmierci jestem więźniem strachu.
Nie mogłam opłakiwać własnego ojca w obawie przed własnym bratem.
Żyję w obawie każdego dnia...
gdyż mój syn jest spadkobiercą tronu.
Naprawdę płakałam.
Mój syn...
był niewinny...
Mój też jest niewinny.
Czy mój syn też musi zginąć zanim zaczniesz mi ufać?
A czy to ma znaczenie czy ci ufam czy nie?
Bogowie cię ocalili. Nie rozumiesz?
Widziałam dziś jak niewolnik stał się potężniejszy od Cezara Rzymu.
Bogowie mnie ocalili?
Jestem na ich łasce, a moja potęga leży w rozbawieniu mas.
To właśnie jest potęga.
Lud to Rzym i dopóki Commodus ma nad nimi kontrolę, rządzi wszystkim.
Posłuchaj.
Mój brat ma wrogów, większość z nich w senacie.
Ale jak długo ma za sobą ludzi...
nikt nie odważy się mu sprzeciwić oprócz ciebie.
Nie zgadzają się z nim, ale nie robią nic.
Istnieją politycy, którzy są w stanie poświęcić życie za Rzym.
A zwłaszcza jeden.
Jeśli to zaaranżuję, spotkasz się z nim?
Czy ty nic nie rozumiesz?
Mogę umrzeć dziś w tej celi albo jutro na arenie.
Jestem niewolnikiem!
Co ja takiego mogę zrobić?
Ten człowiek chce tego co ty.
Każ mu więc zabić Commodusa!
Znałam kiedyś mężczyznę...
szlachetnego mężczyznę, mężczyznę z zasadami...
który kochał mego ojca...
a mój ojciec kochał jego.
Ten mężczyzna zasłużył się Rzymowi.
Tego mężczyzny już nie ma.
Twój brat wykonał zadanie bezbłędnie.
Pozwól, że ci pomogę.
Tak...
możesz mi pomóc.
Zapomnij o mnie...
i nigdy więcej tu nie przychodź.
Straż! Dama skończyła ze mną.
Jak się nazywasz?
Julian Crasus.
Nazwisko?
Marcus, Panie.
Pytam o nazwisko po ojcu.
Musieli wiedzieć, że Maximus uciekł...
gdy znaleźli ciała strażników.
Myśleli, że to był napad barbarzyńców.
To dobrzy ludzie, Panie. Oddani Cezarowi.
Więc może to ty wiedziałeś... i nigdy mi nie powiedziałeś.
Nie wiedziałem.
Nie?
Ale generał, ma nad wszystkim pieczę.
Zawsze dowodzi.
Nieprawdaż?
Tak, Cezarze.
Więc wydaj rozkaz. Powiedz to.
Strzelać.
Maximus.
Dowodziłeś legionami? Odniosłeś wiele zwycięstw?
Tak.
W Germanii?
W wielu krajach.
Generale!
Masz wspaniałą reputację.
Najpierw musi zabić twoje imię zanim może zabić ciebie.
Tak, na samym tyle.
- Senatorze Gaiusie. - Witam.
Senator Gracchus.
Nie często zdarza się widzieć cię rozkoszującym się przyjemnościami mas.
Nie udaję jednego z nich, Senatorze...
ale próbuję występować w ich imieniu.
Cezar! Cezar! Cezar! Cezar!
Rzymianie!
Czwartego dnia panowania Antiocha...
świętujemy 64 dzień igrzysk.
W swojej wielkoduszności...
Cezar chciałby zadowolić Rzymian...
historycznym finałowym pojedynkiem.
Cezar ma przyjemność przedstawić...
powracającego po pięciu latach nieobecności...
jedynego niepokonanego mistrza...
w historii Rzymu...
legendarnego Tigrisa...
z Galii!
Wie zbyt dobrze jak manipulować tłumem.
Marek Aureliusz miał marzenie dla Rzymu.
Ale to nie jest to. Nie to!
Marek Aurelisz nie żyje, Maximusie.
My śmiertelnicy jesteśmy tylko cieniem i prochem.
Cienie i proch, Maximusie.
Cezar z dumą przedstawia wam...
przedstawiciela sławnej szkoły Antoniusa Proximo...
Aureliusa Maximusa!
Traktują go jakby był jednym z nich.
Tłum zmiennym jest, bracie. Zapomną o nim w ciągu miesiąca.
Myślę, że o wiele szybciej.
To zostało załatwione.
My, idący na śmierć, pozdrawiamy cię.
Maximusie, jesteśmy z tobą.
Ciągnij! Ciągnij! Ciągnij!
Puśc! Puść!
- Wypruj mu flaki! - Zabij! Zabij!
Zabij! Zabij! Zabij! Zabij!
Zabij! Zabij!
Maximus Miłosierny!
Straż! Gotowi!
Co mam z tobą zrobić?
Po prostu nie chcesz...
umrzeć.
Czy my się tak bardzo różnimy?
Zabijasz kiedy musisz...
tak jak ja.
Został mi jeszcze jeden do zabicia i będzie po wszystkim.
Więc zrób to teraz.
Mówili mi, że twój synek...
piszczał jak dziewczynka...
jak go przybijali do krzyża...
a twoja żona...
jęczała jak dziwka...
jak ją gwałcili...
jeden po drugim...
jeden po drugim.
Czas samochwalstwa dobiegnie wkrótce końca...
Wasza Wysokość.
Generale!
- Generale! - Cicero!
- Gdzie jest obozowisko? - W Osti.
- Kochamy cię Maximusie! - Chwała zwycięzcy!
Powiedz żołnierzom, że ich generał żyje. Znajdź mnie.
- Ruszać się! - Znajdź mnie!
Słyszą cię?
Kto?
Twoja rodzina, w zaświatach.
- O tak. - Co im mówisz?
Mojemu synowi...
mówię, że już niedługo się zobaczymy...
i żeby trzymał pięty przy sobie jak jeździ konno.
A mojej żonie...
nie twoja sprawa.
Teraz kochają Maximusa za jego miłosierdzie.
Więc nie mogę go ot tak zabić, bo by wyglądało, że jestem bezduszny.
To wszystko to jakiś okropny koszmar.
Prowokuje cię.
Każde jego zwycięstwo jest wyzwaniem dla ciebie.
Lud to widzi i senat też.
Im dłużej żyje tym masy stają się zuchwalsze.
- Zabij go. - Nie.
Nie uczynię z niego męczennika.
Kiedy poszedłem dziś do senatu...
specjalnie powiedziałem im, że płacę za igrzyska ziarnem.
Zauważyłeś co się stało?
- Nic. - Właśnie... nic.
Ani słowa protestu.
Nawet bezczelny senator Gracchus siedział cicho jak mysz.
Dlaczego?
Opowiedziano mi kiedyś...
o pewnym wężu morskim...
który ma niezwykłą metodę wabienia swojej ofiary.
Leży na dnie oceanu udając zranionego.
Gdy jego wrogowie się zbliżają...
nadal leży bez ruchu.
Potem zaczynają go jeść po kawałeczku...
a on nadal leży bez ruchu.
Więc...
my też nie będziemy robić nic...
i pozwolimy naszy wrogom przyjść do nas po ich kąski.
A senatorowie podążą.
Cicero, mój drogi, myślałem, że już cię nie ujrzę.
- Myślałem, że zginąłeś. - Prawie.
- Jak długo obozujecie w Osti? - Całą zimę.
- I jak się wszyscy mają? - Grubi i znudzeni.
- Kto dowodzi? - Jakiś głupiec z Rzymu.
Ile czasu im potrzeba, aby przygotowali się do walki?
Dla ciebie, będą gotowi jutro.
Chciałbym, abyś coś dla mnie zrobił.
Prosimy. Jeśli nie byliście w środku możecie zobaczyć przedstawienie u nas.
Siłacz Maximus pokonuje naszego Cezara Commodusa.
Co mamy uczynić? Wszystkim stawia wyzwanie.
O Boże!
- Trafił go. Pokonał go! - Z drogi! Z drogi!
Moja Pani? Służyłem twemu ojcu pod Vindoboną.
- Odsuń się. - Moja Pani.
Służyłem twemu ojcu pod Vindoboną.
Odsuń się.
I służyłem generałowi Maximusowi. Nadal mu służę.
Zatrzymaj się.
Odsuń się.
Generał prosił przekazać, że spotka się z twoim politykiem.
To za twoje oddanie żołnierzu.
Dziękuję, moja Pani.
Zostaw nas.
Senatorze Gracchus.
Generale.
Mam nadzieję, że fakt że się tu zjawiłem jest wystarczającym dowodem na to...
że możesz mi ufać.
- Senat jest po twojej stronie? - Senat?
Tak. Mówię w ich imieniu.
Możesz kupić moją wolność i przemycić mnie z Rzymu?
Jak daleko?
Poza mury miasta.
Przygotuj wypoczęte konie, żeby mnie zabrały do Osti.
Moje wojsko ma tam obóz.
Na drugi dzień o zmierzchu powrócę z 5 tysiącami żołnierzy.
Ale legiony mają nowych wodzów...
oddanych Commodusowi.
Jak zobaczą, że żyję to zobaczysz ich oddanie.
To szaleństwo.
Żadna Rzymska armia nie wkroczyła do miasta w przeciągu stuleci.
Nie zamienię jednej dyktatury na drugą!
Senatorze, czas na półśrodki się skończył.
A co stanie się po twoim wspaniałym wyczynie?
Zabierzesz swoich wojowników i wyjedziesz?
Wyjadę.
Żołnierze zostaną jako twoja ochrona...
pod wodzą senatu.
Więc...
jak już Rzym będzie twój, oddasz go ludowi?
Dlaczego?
Dlatego, że była to ostatnia wola konającego.
Zabiję Commodusa.
A przyszłość Rzymu zostawię tobie.
Marek Aureliusz ci ufał.
Jego córka ci ufa.
Ja też ci zaufam.
Ale mamy mało czasu.
Daj mi dwa dni...
a ja zapłacę za twoją wolność.
A ty...
pozostań przy życiu...
albo ja przypłacę swoim.
Musimy iść.
Będzie czekał na ciebie u stóp Kolosa.
Znajdzie cię.
To się nie uda.
Cezar za dużo wie.
A jeśli o mnie chodzi...
to wszystko staje się niebezpieczne.
Zapłacę ci po moim powrocie.
Daję ci moje słowo.
Twoje słowo? A co jeśli nie wrócisz?
Pamiętasz co to znaczy mieć zaufanie, Proximo?
Zaufanie?
Komu mam ufać?
- Zabiję Commodusa. - A dlaczegóż bym tego chciał?
Dzięki niemu staję się bogaty.
Wiem...
wiem, że jesteś człowiekiem honoru, generale.
Wiem, że oddałbyś życie za honor.
Oddałbyś życie za Rzym.
Oddałbyś życie za pamięć swoich przodków.
Ale ja...
ja jestem od rozrywki.
Straż!
On zabił człowieka, który dał ci wolność.
Pretorianie.
Stój!
Gdzie się podziewałaś?
Posłałem po ciebie.
Bracie.
Czym jesteś zakłopotany?
Czy Gracchus ma nową kochankę?
Nie wiem.
Myślałem, że się z nim widziałaś.
Zaraża wszystkich jak wstrętna gorączka.
Aby Rzym się cieszył zdrowiem, senat musi krwawić.
I on też musi krwawić.
Wkrótce.
Ale nie dzisiaj.
Pamiętasz co nasz ojciec kiedyś powiedział?
"Życie...
jest snem...
straszliwym snem. "
Myślisz, że to prawda?
Nie wiem.
Ja myślę, że tak.
I mam tylko ciebie, żeby się nim podzielić.
Otwórz usta.
Wiesz, że cię kocham.
Ja ciebie też.
Wynoś się!
No już!
Gratulacje generale.
Masz bardzo przekonujących przyjaciół.
Mój brat kazał aresztować Gracchusa.
Nie możemy dłużej czekać. Musisz wyjechać dziś w nocy.
Proximo przyjdzie o północy i podprowadzi cię pod wrota.
Twój sługa Cicero będzie na ciebie czekał z końmi.
Ty to wszytko załatwiłaś?
Tak.
Ryzykujesz zbyt wiele.
Muszę za wiele zapłacić.
Nie musisz za nic płacić.
Kochasz swego syna. Jesteś silna dla niego.
Męczy mnie bycie silną.
Mój brat nienawidzi cały świat, a najbardziej ciebie.
- Dlatego, że twój ojciec wybrał mnie? - Nie.
Dlatego, że mój ojciec cię kochał.
I dlatego, że ja ciebie kochałam.
To było dawno.
Czy byłam wtedy tak bardzo inna?
Więcej się śmiałaś.
Całe życie czułam się samotna...
oprócz czasu jak byłam z tobą.
Muszę iść.
Tak.
I tak. I tak.
I mam cię.
Czyż nie za późno na zabawę w legionistę?
Nie jestem legionistą.
- Nie? - Jestem gladiatorem.
Gladiatorem?
Gladiatorzy walczą tylko podczas igrzysk.
Nie wolałbyś być wielkim wojownikiem jak na przykład Juliusz Cezar?
Jestem Maximus, zbawca Rzymu!
Zbawca Rzymu?
A kto tak mówi?
Gdzie jest Luciusz?
Z Cezarem.
- Niemożliwe. - Zrobiła to.
Wzięła go z koszyczka...
i przytuliła do piersi, nad samym sercem.
Ugryzł ją w pierś?
Tak.
Widzisz Luciuszu, czasami damy dworu...
zachowują się bardzo dziwnie w imię miłości.
To niezbyt mądre.
Też tak myślę.
Siostro, dołącz do nas.
Czytałem właśnie naszemu drogiemu Luciuszowi.
- Ja też czytałem. - Tak.
Jest bardzo sprytnym chłopcem. Będzie z niego wspaniały Cezar.
Czytaliśmy o wspaniałym Marku Antoniuszu i jego wyprawach.
A królową zabił wąż.
Zaczekaj aż usłyszysz co się stało z naszymi przodkami.
Jak będziesz grzeczny, to jutro opowiem ci o Cezarze Klaudiuszu.
Został zdradzony...
przez swoich najbliższych...
własną krew.
Zmawiali się w ciemnych zakamarkach...
spotykali się późno w nocy...
i spiskowali...
i spiskowali.
Ale Klaudiusz wiedział, że oni coś knuli.
Wiedział, że pracowali jak pszczółki.
Jednego wieczoru usiadł z jedną z nich...
spojrzał na nią...
i powiedział...
"Powiedz, czym byłaś tak zajęta...
pszczółko...
albo będę musiał się pozbyć twoich najbliższych.
A ty będziesz patrzeć jak kąpię się w ich krwi".
Złamało to serce Cezarowi.
Ta mała pszczółka zraniła go bardziej...
niż ktokolwiek inny.
Jak myślisz Luciuszu, co się potem wydarzyło?
Nie wiem, wujku.
Mała pszczółka o wszystkim mu opowiedziała.
Otwierać! W imię Cezara!
Proximo!
Otwórz bramę, w imię Cezara!
Otwórz bramę!
Proximo, otwórz bramę!
Czy chcesz umrzeć starcze?
Bierz.
Wszystko gotowe.
Wygląda na to, że wygrałeś swoją wolność.
Jesteś niebezpiecznie blisko stania się szlachetnym człowiekiem.
- Juba. - Wszyscy wrogowie Cezara zginą!
Otwórz bramę!
Ciągnij!
Ruszać się! Utwórzcie kolumnę z lewej.
Potrzebuję tylko chwilę, uważajcie na siebie.
Jeśli nie chcecie się w to mieszać, wracajcie do swoich celi.
Będziemy na ciebie czekać Maximusie.
- Siła i honor. - Idź.
Siła i honor.
Do celu. Naciągnąć strzały!
Cienie i proch.
Wybacz mi.
Załatwione.
A co z moim siostrzeńcem?
Co z jego matką?
Czy powinna podzielić los jej ukochanego?
Czy też powinienem być miłosierny?
Commodus Miłosierny.
Luciusz zostanie przy mnie.
A jeśli jego matka...
tylko spojrzy na mnie...
nie tak jak trzeba...
on zapłaci życiem.
Jeśli postanowi...
być szlachetną...
i odebrać sobie życie...
on umrze.
A jeśli chodzi o ciebie...
będziesz mnie kochać...
jak ja ciebie kochałem.
Dasz mi potomka...
czystej krwi...
tak, aby Commodus i jego potomstwo...
rządziło przez tysiąclecia.
Czyż nie jestem miłosierny?
Wołają cię.
Generał...
który stał się niewolnikiem.
Niewolnik, który stał się gladiatorem.
Gladiator, który rzucił wyzwanie Cezarowi.
Co za historia.
Teraz ludzie chcą wiedzieć jak ta historia się zakończy.
Tylko śmierć ich ucieszy.
A cóż może być lepszego...
niż walka z samym Cezarem na wspaniałej arenie?
Walczyłbyś ze mną?
Dlaczego nie?
Myślisz, że się boję?
Myślę, że się bałeś całe swoje życie.
Nie jak Maximus Nieśmiertelny, który nie zna strachu.
Pewien człowiek kiedyś powiedział: "Śmierć uśmiecha się do wszystkich.
Wszystko co możesz zrobić, to uśmiechnąć się do niej."
Zastanawiam się.
Czy twój przyjaciel uśmiechał się do śmierci?
Ty powinieneś wiedzieć.
To był twój ojciec.
Kochałeś mego ojca, wiem...
ale i ja go kochałem.
To by czyniło nas braćmi, nieprawdaż?
Uśmiechnij się teraz, bracie.
Umocuj dobrze zbroję. Ukryj ranę.
Utworzyć koło!
Quintus, miecz.
Daj mi swój miecz.
Miecz. Daj mi swój miecz.
Schować miecze.
Uwolnij moich ludzi.
Senatora Gracchusa przywróć na stanowisko.
Istniało marzenie o Rzymie.
Niech się teraz spełni.
To były życzenia Marka Aureliusza.
Uwolnij więźniów. No już!
Luciusz jest bezpieczny.
Idź do nich.
Jesteś w domu.
Czy Rzym jest wart życia dobrego człowieka?
Wierzyliśmy w to kiedyś.
Spraw, byśmy znowu w to uwierzyli.
To był żołnierz Rzymu.
Oddajcie mu właściwą cześć.
Kto mi pomoże go przenieść?
Jesteśmy wolni.
Zobaczę cię znowu.
Ale jeszcze nie teraz.
Jeszcze nie teraz.