OPÊTANIE
Dobrze.
Jackson by³ siê pobawiæ.
Super-bohaterowie.
Ja by³em czarnym Power Rangerem.
A on Batmanem.
W porz¹dku, Jake?
Tak.
Mogê o coœ spytaæ?
Czas do ³ó¿ka.
- To wa¿ne. - ChodŸ.
Mogê w³o¿yæ robaczki?
Pi¿ama w robaczki jest na dole.
- Mog¹ byæ wozy stra¿ackie? - Robaczki.
- Wozy stra¿ackie. - Robaczki.
Dobrze. Zaraz wracam.
Scenariusz:
Czy to boli byæ nie¿ywym?
Re¿yseria:
- Zwierzê. - Co znowu?
- Powiedzieæ mu? - Chcesz umrzeæ?
Twoja mêtna od piwa sperma dzia³a. Moja siostra jest w ci¹¿y.
- Chcia³aœ, bym powiedzia³a. - Mówi¹c "nie"?
- Chcia³aœ czekaæ, a¿ siê urodzi? - Nie jesteœ w ci¹¿y.
Chyba
nale¿¹ siê gratulacje.
Nie dowiadujê siê pierwszy?
To czarownica. Wystarczy³o, ¿e spojrza³a.
Powiedz coœ.
Niech to.
Coœ innego.
No có¿...
Jest w 6. tygodniu. Dziecko urodzi siê...
W czerwcu. Einstein by³ spod znaku BliŸni¹t.
- Ta Szkotka z Garbage te¿. - Zanieœ Jake'owi pi¿amê.
Jeœli poród siê opóŸni...
Przestañ, bo wyrzucê ciê przez okno.
- IdŸ pomóc Jake'owi z pi¿am¹. - Te¿ ciê kocham.
Ekstra.
Ju¿ czas na drugiego dzieciaka. Sam mia³em poruszyæ ten temat.
- Czy¿by? - Jasne.
WeŸmiesz wolne.
- Nie staæ nas. - Wezmê nadgodziny.
Nie chcê, byœ znowu póŸno wraca³. Wtedy do niczego siê nie nadajesz.
Bêdzie dobrze.
Teddy znajdzie kogoœ innego.
Bo¿e!
Wybacz, zapomnia³am. Nic dziwnego, ¿e jesteœ z³y.
Wcale nie.
Jestem doros³y. Nie powinienem brzd¹kaæ w jakiejœ marnej kapeli.
Idê siê przebraæ. W³o¿ê coœ fajnego.
Kocham ciê.
Jestem szczêœliwy.
Obiecujê, ¿e nied³ugo przestanê byæ robolem.
To znaczy?
- Ca³y dzieñ obcinam kabelki. - Nied³ugo przenios¹ ciê do biura.
Jeszcze przed koñcem roku.
Gdy siê poznaliœmy, mówi³em ci wiele o swoich planach.
Chcê byœ wiedzia³a, ¿e to nie by³y tylko piêkne s³ówka.
Mówi³em powa¿nie.
Nie wysz³am za ciebie,
bo myœla³am, ¿e bêdziesz s³awny.
Podoba³ mi siê twój ty³ek w d¿insach.
Nie chcia³em byæ s³awny. Ale nie s¹dzi³em, ¿e bêdê taki...
Jaki?
Czy ja wiem? Zwyczajny.
Oby to by³a dziewczynka. Mam doœæ tych pi³ek.
Poza twoimi.
Myœlicie, ¿e bêdzie tam jakiœ fajny, samotny facet?
- A jeœli na Viagrze? - Niech sobie bêdzie.
Czeœæ, Tommy.
- Co za dzieñ. - Masz.
Harry...
Znasz dziewczyny.
Podoba ci siê tu?
- Wychowywa³em siê niedaleko. - To najlepsza dzielnica Chicago.
S¹siedzi troszcz¹ siê o siebie nawzajem. To rzadkoœæ.
Chcesz zostaæ burmistrzem?
- W parku znowu handluj¹ prochami. - Co tu robi Lenny?
- Zaprosi³eœ go? - Vanessa mnie zmusi³a.
Gdyby sam przyszed³, to co innego. Ale zapraszaæ go!
Gdy ci poder¿n¹ gard³o, nie przychodŸ do mnie.
Nie poci¹ga mnie.
Jestem za ma³o pijana.
Tego siê bojê.
Nie s³yszeliœcie o operacjach w hipnozie?
Nie wierzê. Ci, którzy mówili, robili to... ot tak sobie.
To jak mogli byæ krojeni skalpelem, nie krwawi¹c i nie czuj¹c bólu?
- Nie widzia³aœ tego. - Bzdury.
- Nie znasz innego s³owa? - Niedowiarek.
Widzia³am jak facetowi w³o¿ono pod hipnoz¹ grub¹ ig³ê w ramiê.
- Bzdury. - Zmyœlasz.
Widzia³am na zdjêciu œlad po igle.
Nie rozumiem, jak ktoœ wykszta³cony mo¿e wierzyæ w takie zabobony.
Jestem w³aœciwie licencjonowan¹ hipnoterapeutk¹.
W³aœciwie? To znaczy, ¿e nie masz licencji.
To, ¿e nigdy nie ruszy³eœ siê z tej dzielnicy, nie znaczy,
¿e gdzieœ tam nie ma czegoœ, o czym nie wiesz.
Drzwi, których nie otworzy³eœ. Rzeczy, których nie rozumiesz.
Dobra, udowodnij to. Zahipnotyzuj kogoœ.
Mnie.
- Nie. - Czemu?
Jesteœ wrogo nastawiony.
Wygl¹dam na takiego?
Tak.
Dziêki za œwietn¹ imprezê.
Dopiero siê rozkrêca. Zrób to.
- No, dalej. - Jesteœ pijany.
- Nie. - Nie powinno siê
hipnotyzowaæ pijanego.
Rozœmieszasz mnie.
B³agam ciê. Oœwieæ prostaczka.
Naœmiewasz siê, wiêc nic z tego nie bêdzie.
Bêdê wykonywa³ polecenia. I tak siê nie uda.
No...
Co siê mo¿e staæ?
Zgaœcie œwiat³o.
Odprê¿ siê. Po³ó¿ wygodnie rêce.
Oprzyj siê.
RozluŸnij.
Zaufaj mi. Dobrze.
Zamknij oczy.
Oczywiœcie.
Teraz s³uchaj.
Ws³uchaj siê w otaczaj¹ce ciê dŸwiêki.
WyobraŸ sobie, ¿e jesteœ na widowni.
W kinie.
Jesteœ sam.
To takie wspania³e, stare kino.
Rozgl¹dasz siê. To ogromna, pusta sala.
Widzisz, ¿e œciany s¹ pomalowane
na czarno.
Fotele
maj¹ czarne obicia.
Na tej czarnej sali
widzisz tylko jedn¹ rzecz. Bia³y ekran.
Na ekranie s¹ litery. Du¿e i grube.
S¹ niewyraŸne, wiêc przybli¿asz siê do ekranu razem z fotelem.
Jest ci bardzo wygodnie. To twój ulubiony fotel.
Jesteœ coraz bli¿ej. Wpatrujesz siê w litery.
Jesteœ odprê¿ony. Twoje nogi i rêce s¹ ciê¿kie i luŸne.
Jesteœ prawie w stanie przeczytaæ litery.
Zaczynasz je odró¿niaæ. Napis brzmi: "Sen".
Sen.
Co to by³o?
Co?
- Nic ci nie jest? - Udawa³eœ?
Dziwaczna historia.
Brawo. Jesteœ wœród 8% szczêœciarzy.
- Masz ³zy na policzkach. - Co ona mi zrobi³a? Piæ mi siê chce.
Jakich szczêœciarzy?
Tylko 8% populacji
daje siê g³êboko zahipnotyzowaæ. Ka¿dego mo¿na trochê,
ale nie a¿ tak jak jego.
Jak rêka?
- Co? - Wbi³am ci w rêkê agrafkê
i poprosi³am, byœ krwawi³ z jednej strony.
- I tak siê sta³o. - By³eœ chêtny do wspó³pracy.
- Dziwne. - Tak by³o?
- Mówi³eœ, ¿e nie boli. - Powiedz coœ wiêcej o Joey'm Luce.
O kim?
O ch³opcu, który ciê bi³, jak mia³eœ 12 lat. P³aka³eœ i jêcza³eœ.
- By³eœ przeœmieszny. - Cicho.
Wzruszy³em siê.
Joey Luca. Nie myœla³em o nim...
- ChodŸmy ju¿. Dziwnie siê czujê. - Jasne.
Zamknij oczy.
Co siê sta³o?
Przestañ.
Jezu!
- Bo¿e! - Co?
- Mam zwidy. - Co takiego?
Czekaj.
- Nie mogê. - Œwietnie udawa³eœ.
Przestañ. To by³o takie dziwne.
Wcale nie. Ale jeœli chcesz...
Czu³em siê tak, jakby ktoœ mnie atakowa³.
- Dziêki. - Przepraszam. Ja...
Zaraz wrócê.
Szlag!
Jake...
Nie œpisz, tatusiu.
Wszystko dobrze?
Chyba tak.
Nie czujê siê najlepiej.
Nie bój siê tego.
- To by³y halucynacje? - Ca³e mnóstwo.
Zupe³ne k³êbowisko myœli. Siedem zg³oszeñ przed lunchem.
To pewnie skutki hipnozy.
Mia³em potworny ból g³owy i pragnienie.
Nie ogl¹daj filmu o potworach! Kim by³a ta kobieta?
Nie wiem. Mo¿e kiedyœ j¹ spotka³em. Ale nie wygl¹da³a znajomo.
- Przelecia³eœ j¹? - ¯artujesz?
- Mo¿e chodzi³eœ z ni¹? - Zazdrosna o zwidy? Skutki ci¹¿y.
- Zadzwoñ do Lisy. - To wszystko przez ni¹.
Niech to odkrêci.
- Szlag! - Nie przeklinaj.
Czekaj, muszê dojœæ do siebie.
Nie pi³am jeszcze kawy.
Dobra. Pytasz, czy zostawi³am...
Sugestiê posthipnotyczn¹. Wiem, jak to siê nazywa. Zostawi³aœ coœ?
- Nic. - Nie k³am.
Obra¿asz mnie. Znam siê na rzeczy.
Dobra, chcia³em siê upewniæ.
To by³o nieszkodliwe.
- Co? - Zadzia³a³o?
- Co takiego? - Nie powiem.
Przysiêgam...
Zawsze mówi³am, ¿e powinieneœ mieæ bardziej otwarty umys³.
Powiedzia³am: "Po przebudzeniu twój umys³ bêdzie otwarty.
Jak otwarte drzwi. Gotowy na przyjêcie nowego".
- I jak to dzia³a? - Wczeœniej tego nie mówi³am.
- Coœ siê sta³o? - Jezu!
Spokojnie. Otworzy³am drzwi. Terapeuci to robi¹.
To uwalnia przyt³umione wspomnienia, uœpione zdolnoœci...
Dobra. Pa.
Doœæ rozmów.
To ja.
Zadzwoñ. Mog³abyœ posiedzieæ z Jakiem
- w pi¹tek? - Powiedzia³em mu.
Jak ma na imiê? Dobrze.
Poprosi³abym babciê, ale bêdzie gderaæ. Dzwoni³am do wszystkich.
- Nikt nie mo¿e. - Zadzwoñ do Vanessy.
- Zapytaj Vanessê o Debbie. - Oddzwoñ, pa.
- Debbie to ich opiekunka do dzieci? - Tak.
Œwietny pomys³. Oby by³a wolna. Sk¹d o niej wiesz?
Od Samanty.
Vanessa? Wychodzicie w pi¹tek?
Czeœæ, jestem Debbie.
Kozak.
Tom Witzky.
- Witaj. - Czeœæ.
Dziêki, ¿e przysz³aœ. Jake œpi. Zwykle siê nie budzi.
Ma twardy sen. Nie bêdziesz mia³a k³opotu.
Œpi na górze, kuchnia jest tam.
Czêstuj siê. Siadaj.
Tu s³ychaæ to, co dzieje siê na górze.
- W³¹czyæ ci kasetê? - Mam ksi¹¿kê.
Wrócimy
przed pó³noc¹. - Dobrze.
Wezmê p³aszcz i idziemy.
- Gotowy? - Prawie.
Sk¹d j¹ wziê³aœ?
To znajoma Vanessy. Jest w porz¹dku.
- Znowu g³owa? - Za du¿o kofeiny.
ChodŸmy.
Pa.
Ten Damon nieŸle sobie radzi.
Dobrze rzuca, ale w footballu
trzeba jeszcze chcieæ biegaæ.
Zawsze tak by³o.
- W co ty grywa³eœ? - G³ównie na pianinie.
Chcesz?
Jestem stronniczy, ale mój syn ma œwietny sezon
i nikt tego nie widzi. Gdyby dosta³ pi³kê, pobi³by rekord.
Jezu!
Czemu ich nie poliza³eœ?
Frank twierdzi, ¿e facetowi stoi 2 i pó³ godz. dziennie.
Jemu 3 i pó³.
Po co mi powiedzia³aœ?
Pewnego dnia weŸmie spluwê i strzeli mi w ty³ek.
Wsadzi³by do talerza z zup¹, gdyby by³a ciep³a.
- W porz¹dku? - Tak.
Zajdzie dalej ni¿ ja. Spójrz, jak wal¹ na mecz.
Wyprzedzi³ mnie w wieku 14-tu lat. Poœpieszcie siê tam!
Przestraszy³aœ mnie.
Ona jest na dole.
Nie wiem. Nie widzia³em jej.
Jake?
- Co jest? - Coœ siê dzieje.
Samanta mówi, ¿e tam, gdzie jest, jest ciemno.
Kto?
Samanta.
Rozmawia³eœ z ni¹?
Tak.
- Kiedy? - Ca³y czas.
Gdzie?
Tu, w domu.
To nieprawda.
DALEJ WILKI
- K³amiesz. - Wcale nie.
- Samanta tu by³a?! - Boli.
- By³a tu?! - Puszczaj.
Pójdziesz ze mn¹.
Zabiera go.
Zostaw mnie!
Jake!
- Co jest? - Zabra³a go.
Opiekunka go zabra³a.
Nie ma go.
- Dok¹d biegniesz? - Nie wiem!
Jest tam.
POCI¥G PODSTAWIONY - Jake!
- Tatuœ! - To on.
Czekaj!
Stój!
Oddaj go.
Gdzie ona jest?! Mów!
- Zostaw j¹. - Mów!
- Spokój! W porz¹dku? - Ona
- porwa³a naszego syna. - Jest twój?
- A Samanta? - Pytam o niego.
- Nie jest twój. - Ja wyjaœniê.
Mówiê do niej.
- To twoje dziecko? - Nie.
Mia³a z nim posiedzieæ...
Za to, co zrobi³aœ, grozi wiêzienie.
- Gdzie chcia³aœ go zabraæ? - Nigdzie.
- Po co przysz³aœ na dworzec? - Po¿a³ujesz.
Bo ja tu pracujê. Jestem jej matk¹.
- Co? - Spytajcie
ich o Samantê!
- O kogo? - Moj¹ córkê.
- Uciek³a pó³ roku temu. - Zosta³a porwana.
- On mówi³, ¿e j¹ widzia³. - Zg³osiliœmy jej zaginiêcie.
- Prowadz¹ œledztwo. I nic. - Mówi, ¿e z ni¹ rozmawia.
W jego domu! To ona?!
- Nie zbli¿aj siê! - Patrz!
- Puszczaj! - Popatrzcie.
To niedorzeczne.
Niech pani spojrzy.
Nigdy jej nie widzia³am.
A pan?
Przykro mi. Nie widzia³em jej.
- Nie! Oni k³ami¹! - Wnosicie skargê?
- Nie. - Tak.
- Co? - Zapomnijmy o tym.
ChodŸmy do domu.
Odbi³o ci? A jeœli zrobi to komuœ innemu?
- Widzia³em j¹. - Kogo?
Samantê. Widzia³em j¹ u nas na kanapie.
Czemu zatrudni³aœ Debbie?
Nie mog³am nikogo znaleŸæ, dzwoni³am i Jake powiedzia³...
Jake, pamiêtasz nasz¹ rozmowê w kuchni?
Szuka³am opiekunki, a ty powiedzia³eœ,
¿e wiesz o Debbie od Samanty. Pamiêtasz?
Mama zada³a ci pytanie.
Rozmawiasz z Samant¹?
Pamiêtasz, co...
Nie zadawaj mu tyle pytañ. Mów do mnie!
Co powiedzia³eœ?
- Nic. - U¿yj jeszcze raz tego g³osu.
No, zrób to. Chcê us³yszeæ ten g³os.
No, dalej. Powiedz coœ tym g³osem.
- Wiem, ¿e potrafisz. - Nie rób tego.
Jak to zrobi³eœ? Przestañ. Wiem, ¿e potrafisz.
- Zobaczymy, co jest w telewizji. - Rozmawiam z nim.
- O co chodzi?! - A jak myœlisz?
Próbujê porozmawiaæ z dzieckiem.
- To nie rozmowa dla piêciolatka. - Nie bój siê.
- Niby czemu? - On mi to powiedzia³.
To siê sta³o tutaj. Tu j¹ widzia³em.
Usiad³em, wzi¹³em pilot, opar³em siê i siê pojawi³a.
Mia³a d³ugie w³osy? Tak?
Proszê ciê!
Nie widzisz jej? Tylko j¹ s³yszysz? Tak w³aœnie jest?
Przestañ!
Chcê j¹ przywo³aæ. Mo¿e, jeœli bêdê cierpliwy...
Pogadaj z ni¹.
Pomó¿ mi.
- Co z tob¹? - Przestañ!
Nie chcê o tym mówiæ. Mamusia siê boi.
Daj g³oœniej.
- Co? - G³oœniej.
Tom jest w niez³ej formie. Burkn¹³ przemi³e powitanie.
Jednosylabowe. Ale wszystko gra. Mo¿e powinien za¿yæ trochê litu.
Jestem okropna. Wybacz.
Co ci jest?
Mam chatê, wikt i pensjê.
Ale wczeœnie wstajesz.
Jak przejdê na emeryturê, bêdê mia³ doœæ od³o¿one.
Zostanê w³aœcicielem dwóch domów, a za 5 lat trzech.
Czeœæ.
Co wiesz o Samancie Kozak?
Czemu to nazwisko brzmi znajomo?
Szatynka, 17 lat. Kiedyœ tu mieszka³a.
Tak.
Pamiêtam. Kurt!
ChodŸ tu.
Nic mi nie mówi. ChodŸ!
Znasz córkê Kozaków?
- Debbie? - Tê drug¹. Samantê.
Tê przyg³upi¹?
Uciek³a.
Pamiêtam. Czemu pytasz?
Po prostu...
...wiele o niej myœla³em.
Czemu?
Jej siostra zajmowa³a siê Jakiem.
Wyszed³ pierwszy raz od tygodnia. Nie chodzi do pracy.
Sypia po 12 godzin. Jeœli nie wróci do pracy, wywal¹ go.
- Nie oddala siê od kanapy. - Czemu?
Bo ona mu siê tam ukaza³a.
Nie dziwiê siê, ¿e to inna kobieta. Tyle ¿e nie¿ywa.
Mówimy o duchu, prawda?
Zmy³a siê w... marcu, z jakimœ czarnym.
Mieszka³a w naszym domu?
Nie. Jesteœcie pierwszymi lokatorami.
Tak jakby Tom i Jake nale¿eli do prywatnego klubu.
Coœ sobie szepcz¹, a jak wchodzê do pokoju, milkn¹.
Wiesz co?
Wynajmij przystojnego ksiêdza, który wska¿e ci drogê.
¯artujê, ale nie do koñca.
Dokuczam Tomowi, ale jesteœcie œwietn¹ par¹.
Zrób coœ.
Poszukaj pomocy, dowiedz siê, czemu to wszystko siê dzieje.
Nie jesteœ pierwsz¹, która musi ratowaæ rodzinê wariata.
Tom nie zwariowa³.
Ale¿ tak.
- Chocia¿ sta³ siê interesuj¹cy. - Najnowsze wiadomoœci. 211 jardów
w pi¹tek.
Razem 894 jardy,
a zosta³y 2 mecze. Potrzebuje 1 06 jardów, po 53 na mecz.
Ma to jak w banku.
A ty j¹ zna³eœ?
- Kogo? - Tom pyta³ o dziewczynê Kozaków.
- O tê, która uciek³a. - Tê przyg³upi¹.
Nie u¿ywamy tego s³owa.
- By³a powolna. - "Przyg³upia"?
Zamknij siê,
albo sam zamknê ci mordê.
Zawsze ktoœ musi popsuæ zabawê. Nigdy nie mo¿e byæ mi³o.
Posz³am do parku z Jakiem. M.
Frank? Co tu robisz?
Chc¹ ciê zabiæ.
Ciebie i Maggie.
- Czemu to powiedzia³eœ? - To porz¹dna dzielnica.
Dobrze siê czujesz?
Sheila w domu?
Pójdê sprawdziæ. Dobrze?
Proszê.
- Czeœæ. - Mama w domu? Tata...
Chcesz zobaczyæ, co mam?
Jasne.
Nale¿y do taty?
Nie dzisiaj. PodejdŸ tu.
- Od³ó¿ broñ. - No, dalej.
- PodejdŸ. - Spluwy mnie denerwuj¹.
To zobacz tê!
Nie!
Nie b¹dŸ tam.
Bo¿e.
Posz³am z Jakiem do parku. M.
Frank?
Adam, otwórz drzwi!
Bo¿e.
Pomocy!
Jestem na jawie czy œniê? Ratunku!
Bo¿e. Moje dziecko.
¯yje?
Wezmê go na spacer.
Czeœæ.
Pos³uchaj. Piêkna muzyka.
Poczekaj.
Nie powinniœmy tu byæ. ChodŸ.
Ale fajnie.
ChodŸmy na lunch.
- Mamo, co to? - Zaraz zobaczê.
Jakiœ kamieñ.
- Albo medal. - Chyba tak.
S³u¿y³ w...
Wszystko w porz¹dku?
Jak najbardziej.
Mamy sobie pójœæ?
Nie musicie. Naprawdê.
To dobrze. Do widzenia.
Ch³opak ma niezwyk³e oczy.
Przeœwietla nimi.
Ale pani nie.
Mo¿e tatuœ?
Nie s¹ jedyni.
Niech tatuœ wpadnie do mnie wieczorem.
Mo¿e siê czegoœ dowiedzieæ.
Pa, Jake.
Pa, Neil.
Ma na imiê Neil.
Spróbuj tak.
Sk¹d to znam?
- Wrócê zaraz po kinie. - Znam to. Znam.
Nie wrócê póŸno.
"Pa, mamo. Pa, Maggie".
Dobry wieczór. Chyba siê zgubi³am. Szukam Neila.
S³ucham?
Cholera!
Szukam Neila.
Proszê zaczekaæ.
Nie znam jej.
Co pani tu robi? Mia³ przyjœæ ojciec ch³opca.
Nie przyjdzie.
Zabi³by mnie, gdyby wiedzia³, ¿e tu jestem. Œwiruje.
- Co jest? Zamknij drzwi. - Oni te¿.
- Nie mogê pani wpuœciæ. - Kto to?
To nie cyrk.
- Zamknij drzwi! - Niech pani idzie.
- Mia³ wypadek? - Nie.
- Dziecko umar³o? - Nie.
- Zabi³? - By³ w hipnozie.
- To jest powód? - To przychodzi
i odchodzi. Jedni maj¹ to 5 sekund, inni ca³e ¿ycie.
On wszystko odbiera. Nie mo¿e tego zatrzymaæ ani spowolniæ.
Nawet tego nie rozumie.
Jakby by³ w tunelu z latark¹, która œwieci z przerwami.
Widzi coœ, ale za krótko, by wiedzieæ co.
Wie tylko, ¿e to jest.
- Jake te¿? - Pani syn?
Ma lepsz¹ latarkê.
Wie, czego on chce?
Kto?
Widzia³ ducha.
- O co go poprosi³? - Nie prosi³a o nic.
Mo¿e nie s³ucha³. O coœ prosi³a.
Teraz czeka i wœcieka siê, ¿e on tego nie robi.
Jeœli nie spe³ni jej proœby, ona nigdy nie odejdzie.
Zabij j¹!
Nie ma mowy.
Proszê. Tylko 5 minut.
- Tylko 5. - Ani jednej. Nie z³oœæ ciê.
Masz koszmary, gdy to ogl¹dasz.
- To nie fair. - Jestem okropna. Wezmê k¹piel.
- Poczekasz? - Dobra.
Sk¹d znam tê piosenkê?
Znam j¹.
Ale zimna.
Nie chcê rozmawiaæ.
Tom, chyba piec zgas³.
Zapalisz go?
Sama to zrobiê.
Powiedzia³em "nie".
Niech to.
Tom?
Proszê ciê.
- Co siê sta³o? - Wystraszy³aœ je.
ZAGINÊ£A!
Zahipnotyzuj mnie znowu. Chcê siê uwolniæ od tych zwidów.
- Natychmiast! - WejdŸ. Poznaj Claritê.
Czeœæ. Przepraszam.
Myœlisz, ¿e mog³abyœ... Mo¿e?
Tak.
Wiem.
Dziêki.
Zwolnij trochê. I uzbrój siê w cierpliwoœæ.
Muszê siê do czegoœ przyznaæ.
Ja, my...
W³aœnie wypali³yœmy jointa.
- Jestem trochê nabuzowana. - Pos³uchaj.
S³uchaj!
Masz zamkn¹æ te drzwi, które otworzy³aœ w mojej g³owie.
- Teraz! - Dobrze. Zrobiê to.
Zamknij oczy.
Skoncentruj siê tak, jak ostatnim razem.
Ws³uchaj siê w otoczenie, w swój oddech.
Spójrz od ty³u
na powieki. Widzisz coœ? - PrzejdŸ do rzeczy.
Dobrze.
Jesteœ z powrotem w kinie.
Jest bardzo ciemno.
Widzisz tylko jedn¹ rzecz. Bia³y ekran.
Skup siê na nim. Przybli¿asz siê do niego.
Na ekranie s¹ litery.
Du¿e i grube.
Ale s¹ niewyraŸne, wiêc zbli¿asz siê do nich.
Ktoœ tu jest.
Sala jest pusta.
- Jest tu ktoœ jeszcze. - Jesteœ sam.
Nie jestem.
- Twoje stopy s¹ rozluŸnione... - Nie mogê oddychaæ.
- Twoje rêce s¹ ciê¿kie. - Powietrza.
Spójrz na ekran. Popatrz.
Czytaj.
Widzisz litery.
Spójrz na ekran!
KOP
Co siê sta³o?
Dobrze siê czujesz? Lepiej usi¹dŸ.
Dzia³o siê coœ okropnego. Mia³eœ straszn¹ minê.
Chcesz piwa? Co to by³o?
Mam kopaæ.
Czeœæ!
Jest tu kto?
Co za ba³agan.
Ciekawe.
Dobrze...
- Czeœæ, kotku. Co robisz? - Tata kaza³ mi kopaæ.
Fajnie.
Tom?
- Przestraszy³aœ mnie. - Ja - ciebie?
Co robisz?
- Mam kopaæ. - Jak to?
- Mam kopaæ. - Kto ci kaza³?
Rozumiem. A co robi Jake?
Pomaga.
- Czemu to robisz? - Woda zmiêkcza ziemiê.
Mo¿esz na chwilê przestaæ?
Odwróæ siê
i spójrz na mnie! - Czego nie rozumiesz? Mam kopaæ.
- Czemu? - Szukam.
Czego?
Pytanie nie brzmi "czego". Oboje to wiemy.
Pytanie, na które, jak widzisz, w pocie czo³a,
szukam odpowiedzi,
brzmi "gdzie?".
Nie martw siê.
- Tam jej nie ma. - Dzwoniê na policjê.
I co im powiesz?
Wypróbuj to na mnie.
Chcê to us³yszeæ.
Coœ jeszcze?
ChodŸ do domu, pogadamy. Nie jesteœ sob¹.
To takie typowe!
Co mam zrobiæ?
Wejœæ do œrodka, usi¹œæ przed telewizorem, piæ piwo,
póki nie zasnê, by jutro robiæ dok³adnie to samo? I pojutrze,
popojutrze... - Cicho!
I nastêpnego dnia, i nastêpnego, a¿ w koñcu...
z³apiê siê za pierœ i umrê?
To jest najwa¿niejsza rzecz,
jaka mi siê przytrafi³a. To jest... najwa¿niejsza rzecz,
jak¹ w ¿yciu zrobi³em.
W ca³ym, g³upim ¿yciu. A ty chcesz, bym przesta³?!
Nie przestanê! Nie ma mowy!
Znam ciê 8 lat. Nigdy tak do mnie nie mówi³eœ.
Nigdy. Jeœli zrobisz to jeszcze raz, przysiêgam...
Mówisz, ¿e jesteœ zwyczajny i masz g³upie ¿ycie.
Wiesz, co to znaczy?
¯e nasze ¿ycie jest g³upie. Ale ja tak nie uwa¿am.
Wiêc jak mam siê czuæ, do cholery?
Pijesz?
Przykro mi.
Nie jest mi przykro.
- Od kogo? - Od brata. Babcia jest w szpitalu.
Nie, ona...
Co?
Nic.
Co siê sta³o?
Steve, przepraszam, byliœmy zajêci. Mia³am... Co?
Tak?
- Jak mi idzie? - Œwietnie.
Tak mi przykro.
Wiedzia³eœ.
- Prawda? - Kiedy pogrzeb?
W niedzielê.
JedŸmy jak najszybciej.
Mam jechaæ z tob¹?
Bêdzie twoja rodzina.
Czy chcê, byœ pojecha³ na pogrzeb mojej babci? Ona mnie wychowa³a.
- Nie chcesz jechaæ? - Jestem raczej zajêty.
800 dolarów. Niech to szlag!
Narzêdzia.
To wynajêty dom.
- Halo? - To ja.
- Jak siê masz? - Dobrze.
- A rodzina? - S¹ pijani. K³óc¹ siê.
Powinienem by³ pojechaæ. Jestem dupkiem.
- Masz swoje zalety. Co u ciebie? - Dobrze. O wiele lepiej.
Wszystko jest w porz¹dku.
Ju¿ nie kopiesz?
Nie. Jest w porz¹dku.
Wybacz. Nie powinnam by³a ciê zostawiaæ.
Zas³u¿y³em na to.
- PrzyjedŸ tu. Dojedziesz w godzinê. - Nie mogê.
- Czemu? - To s³u¿bowa furgonetka.
- To ja przyjadê. - Nie rób tego. To szaleñstwo.
Muszê koñczyæ.
Podjadê i zatr¹biê. Pa.
- Gotowy? - Bojê siê jechaæ. Chcê tu zostaæ.
Czemu siê boisz?
Z powodu piórek.
Jakich piórek?
Nie wiem. Widzia³em je.
- Popilnujê go. - B¹dŸ grzeczny.
Mamo, poczekaj!
Zapomnia³aœ tego.
Czeœæ.
Pos³uchaj...
Co?
PodejdŸ. Nie s³yszê.
- Mówisz do mnie? - Chcê ci coœ pokazaæ.
Chcesz pokazaæ coœ mnie?
Nikogo innego tu nie widzê.
- Co to? - Niespodzianka.
Wspania³a. Nie uwierzysz.
ChodŸ. Strasznie zimno.
- Szczêœliwego dnia œw. Patryka. - Gdzie niespodzianka?
- Nie masz? - Mam.
- Napij siê. - Mam doœæ.
Pij, dupku.
- Nie ma niespodzianki. - Jest.
- Chcemy siê z tob¹ zaprzyjaŸniæ. - Tak?
- Niby czemu? - Spójrz na siebie.
Patrz. Mo¿esz zdj¹æ kurtkê.
- Napijesz siê? - Nie wolno mi.
Nigdy nie ³amiesz zakazów?
Ja ³amiê.
Gor¹ca z ciebie sztuka.
ZaprzyjaŸnijmy siê.
Mo¿esz mnie poca³owaæ.
Nie tak.
Dobrze.
- Chcê do domu. - Nie teraz.
Bêdê twoim przyjacielem.
- Nie chcê. - B¹dŸ mi³a.
- Popatrz na jej jêzyk. - Nie ma mnie tu.
- Nigdy nie widzia³em trupa. - Nie mogê tu byæ.
- Ohyda. - To niemo¿liwe.
Zakry³eœ jej twarz plastikiem.
Co teraz?
Co z Adamem?
Mo¿e prze¿yje, mo¿e nie.
Sheila jest w szpitalu.
- Te¿ tam jadê. - Frank...
Przykro mi. Wiem, czemu Adam do siebie strzeli³.
Muszê zawiadomiæ policjê. Nie chcê, byœ dowiedzia³ siê od nich,
ani by Sheila przeczyta³a o tym w gazecie.
Masz prawo wiedzieæ pierwszy.
O czym ty mówisz?
ChodŸ.
Poczekaj.
Oby to by³o wa¿ne.
Szybciej.
Jak j¹ znalaz³eœ?
Czy to wa¿ne?
Nie wiesz, czy to byli Adam i Kurt.
Wiem.
Nie masz...
Mówisz jak œwir. Wszyscy to potwierdz¹.
To tylko cia³o, a nie dowód.
Ma... w rêce czyjeœ w³osy.
Sprawdz¹ czyje.
Frank...
Musimy zawiadomiæ gliny.
Co mieliœmy zrobiæ?
To by³ wypadek.
Kiedy ch³opcy nam powiedzieli, ona ju¿ nie ¿y³a.
Sta³o siê. Nie mo¿na by³o nic zrobiæ.
Ale oni mieli... wszystko
przed sob¹.
Wiêc co mieliœmy zrobiæ?
Kogo chcesz zastrzeliæ?
Niech to szlag.
ChodŸ na górê. Pogadamy.
¯yjê z tym od pó³ roku.
Cholerne 6 miesiêcy!
Myœlisz, ¿e coœ, co powiesz, zrobi jak¹œ ró¿nicê?!
- Wynoœ siê! - Nie.
No ju¿!
Wynocha!
Czeœæ.
Niez³a ulewa.
Na to wygl¹da.
Masz chwilkê?
Jestem zajêty.
To wa¿ne.
Nie mam czasu na rozmowy.
Jezu!
Ale pada.
Mówi³em,
¿e nie mam czasu.
- To nie stodo³a. Zamknij drzwi. - Mo¿e zadzwoniê póŸniej.
Mamy tu problem.
Jak to?
Co robisz z moim domem?
S³ysza³em walenie. Przyszed³em sprawdziæ.
Ale zrobi³eœ demolkê.
Co z tob¹?
Wszystko doprowadzê do porz¹dku. Chcia³em naprawiæ g³ówn¹ rurê.
Strasznie ciek³a, a nie mog³em dostaæ siê do niej inaczej.
To znaczy spod domu.
Czy¿by?
Du¿o zniszczeñ?
- Trochê. - Mogê siê rozejrzeæ?
Jasne. Nie krêpuj siê.
Lepiej poka¿,
gdzie.
Sami zobaczycie.
Muszê iœæ.
Omal bojê siê popatrzeæ. Pij.
Szybko.
G³ówna rura nie biegnie pod domem.
Teraz to wiem.
Szlag.
Na dywan z nim.
Nie patrz. Przekrêæ go.
Szybko!
Z drogi.
Tom?
Jesteœ tu?
Szlag.
Chcieli ciê zabiæ.
Ciebie i Maggie.
- Jesteœ ca³a? - Tak.
Morderstwo z zimn¹ krwi¹.
Nie mog³em do tego dopuœciæ.
Nie tu.
Jest to godne sasiedztwo.
Jesli kiedykolwiek czuje swietle ponownie
Nie mam ci powiedziec
Jak mile widziane byloby
Czulem swietle przed
Ale niech sie uciekac
I just keep on sadzic
To it'll come back someday
To nie jest centrum
To nie jest swiec
To nie jest ulicznych
Jednak niektóre stare ulicy marzen
Nie jest to moonlight
Nawet slonce
Ale ja widzialem to w lsniace oczy
I wiesz co mi chodzilo