10 000 5-GWIAZDKOWYCH SKARG
Jaki piękny dzień.
Czas wstawać i fotosyntezować.
Poczuj wody smak.
No i tłumok tatusiek zaczyna,
będzie się wydzierał na roślinę.
Nie byle roślinę, kobieto. To mój ojciec.
Ona wyrosła z jego grobu i wyssała osobowość z jego ciała.
Pokaż im, że mówisz, tato.
No tak, słyszę.
Powiedział, żebyś przestał wariować i poszedł zjeść śniadanie z rodziną.
Czemu nie mówisz przy nich?
Lubię cię wpieniać.
Choć niewiele czasu mi zostało.
Liście mi spadają. Ziarna nisko wiszą.
Czas wyrzucić mnie na kompost.
Nie chcesz oglądać, jak twój wnuk dorasta?
A niby jak mam oglądać, konusie?
Nie mam oczu.
A te białe kropki?
Nie wiem. Wyglądają jak niedojrzałe ziarna.
Przecież ty nie widzisz.
Masz jakieś kropki na liściach.
To chyba choroba roślinna.
Gra gitara, synu.
Niech natura robi swoje.
Żadna gitara. Trzeba ci pomóc.
Zapomniałeś jajecznego McManwicha!
Gdzie jest Hermes?
Zwykle przychodzi co najmniej dziesięć minut wcześniej.
O nie, to dzisiaj przynosimy rośliny do pracy?
Nie. To mój ojciec. Chory jest.
No tak. Biedny ojczulek.
- Jasne. - Tata, wiadomo.
Gramy w tę grę.
Mrugacie porozumiewawczo.
Panie Conrad!
Znam miłą panią, która dobrze radzi sobie z roślinkami.
Lekarka od roślin?
Owszem, jak ukończy botanikę.
Na imię jej Marianne.
Mari co?
Marianne, twoja dawna dziewczyna?
Jedyna kobieta we wszechświecie, która lubi twój zapach?
Właśnie ona. Mam nawet dowody.
Szrety! Jak pomieściłeś tyle zdjęć w portfelu?
Łatwizna. Gotówka nie zajmuje miejsca.
Czy wy nadal jesteście...
Tak, ale i nie.
Od paru lat studiuje na Uniwersytecie Marsjańskim, więc mamy przerwę.
Jasne. Czyli go rzuciła.
Sprawy są... skomplikowane,
ale nadal nam na sobie zależy.
Tak, istna komplikacja.
Mój tata zrzuca liście.
Zadzwonię i spytam, czy pomoże.
Marianne, tu John.
Czekaj, zamknę klapę frontową.
DWORZEC BRUD WSCHODNI
WYBÓR WIĘŹNIÓW Przewozy osób
Tak długo jej nie widziałem.
Nie przesadzam z kwiatami?
Będzie zadowolona.
No tak. Staram się za bardzo.
Pycha.
John, jakie piękne łodygi, dziękuję.
Miło cię widzieć.
Nie ma mowy. Chcę cię uściskać.
PERFEKCYJNI PAŃSTWO DOMU
Widzicie? Mówiłem, że to fajne.
Pamiętacie Marianne?
Marianne, pamiętasz ich?
Pewnie. Cudownie was widzieć.
- Hejka! - Miło cię widzieć!
To ona!
To trzeba uczcić tańcem, nie pracą.
O tak! Dawać!
Tańczymy! Kręcimy tyłeczkiem!
Tu jest okropnie.
Ta podróż na pewno cię zmęczyła.
Może nalać ci wody z kranu? Albo musztardy z saszetek?
Woda będzie w sam raz.
Dobra, mamy pytania.
Chętnie odpowiem.
Przyznaj, że cała ta nauka to wymówka, żeby porzucić Krabusia, co?
Jak to? Nie!
Zawsze marzyłam o botanice, ale byłam tylko biedną kwiaciarką.
Samej nie było mnie stać,
ale Johnny Z spełnił moje marzenie.
Od lat opłaca moje czesne.
Serio?
W sumie atrakcyjny gość.
Zaraz, zaraz. Jakim cudem Zoidberg może za coś płacić?
Gość jest spłukany.
Tak, bo opłaca moje czesne.
Nie mówił wam?
To zupełnie w jego stylu.
No co?
Czemu patrzycie na mnie bez politowania?
Nie po to leciałam busem 140 milionów kilometrów
z przyśpieszeniem na Jowiszu, żeby gawędzić.
- Gdzie pacjent? - Tutaj.
Śnieć mokka. Jaka szkoda.
Roślina wkrótce padnie.
Ale zatrzymaj sobie tę piękną doniczkę.
Hermes potrzebuje chwili w samotności.
Chodźcie. Okażmy szacunek.
O tak! Z rytmem.
Kręcimy Bendera. Z rytmem. O tak!
Przykro mi, Hermes.
Nie zdawałam sobie sprawy, że ta roślina... to twój tata, tak?
Być może coś da się poradzić.
Jestem gotów wszystko odpisać od podatku.
Musimy go przenieść do habitatu, którym zarządza mój wykładowca.
- Daleko stąd? - Niezbyt.
W tym wszechświecie.
Dziękuję za pomoc, profesorze.
„Profesorze”? Ja się tak nazywam.
Jestem profesorem roślinoznawstwa, jasne?
A nie byłeś wcześniej jakimś innym znawstwem?
Wielorybów, niedźwiedzi,
a potem zrozumiałem, że nienawidzę zwierząt.
Ale nie zgadniecie co.
Mój przyjaciel, Hermes, chce tu posadzić swój ukochany okaz,
małego kawowca.
Kawowiec. Uwielbiam je.
- Serio? - A jak myślisz?
Śnieć mokka go zjada.
Tylko dzięki niej się trzyma.
Mów pan wprost.
Czy są jakieś szanse przeżycia?
Przykro mi to mówić, ale... tak.
Cóż za niesamowite szklarnie.
Skoro tak mówisz.
Mają dbać o rośliny z całego wszechświata.
A po co? Nie wiem.
Trochę sucho jak dla kawowca.
Tutaj są rośliny z południowo-zachodniej części wszechświata.
Głównie sukulenty.
„Śmieciolenty” w skrócie.
- Żaden to skrót. - Bardziej celna nazwa.
Tak jest, zwiewaj stąd!
To jest kopuła z lasem mglistym.
Nie znoszę jej, bo wilgoć mamy ustawioną na wartości z Florydy.
Mnie tam pasuje.
A to jest kopuła tropikalna.
Wypełniona po brzegi moim odwiecznym wrogiem: życiem.
Czy to to, co myślę?
A myślisz, że to dziwidło olbrzymie z Bromeliusa 12?
Tak myślę.
Czytałam o nich, ale pierwszy raz widzę na oczy.
Doprawdy, niezwykła roślina.
Wielkie mi osiągnięcie.
Nawet moje guzy lepiej wyglądały.
Mówi się, że jej kwiat jest zniewalający.
Oddałabym wszystko, byle zobaczyć i poczuć, jak kwitnie.
Uwielbiam przynosić złe wieści,
jednak one kwitną tylko raz na sto lat.
Do tego kwiat śmierdzi jak zgniły wieloryb. A na nich się znam.
Byłem biologiem od wielorybów. Wszystkie moje wieloryby padły.
Mnie by się zapach spodobał,
choć ja mam gust dość oryginalny.
Bardzo oryginalny.
Gdzieś tu na pewno można wcisnąć kawowca.
Wiem, gdzie możesz go wcisnąć.
Dokładnie tutaj, w tej zacienionej glebie wulkanicznej.
Aplikuj sprej na śnieć dwa razy dziennie. Pamiętaj, by dbać o jego ziarenka.
Ej! Dajcie mu trochę prywatności.
Czekamy i zobaczymy, czy się uda.
To może potrwać z tydzień.
Spędzimy cały tydzień razem?
Może być. Nic wielkiego.
Praca w ogrodzie mnie wymęczyła. Chodźmy spać, dziewczyny.
- Dobranoc, John. - Dobranoc.
Rewelka. Pokaż raz jeszcze.
Dobranoc.
- Rewelka. - Rewelka!
SYPIALNIE KOBIET SYPIALNIE MĘŻCZYZN
SYPIALNIA BOTANIKA ROŚLINY – WON!
BIOGENEZA CHLOROPLASTYCZNA
SHERLOCK KOŃ KROWA BASKERVILLE’ÓW
Maź do twarzy
Dobranoc.
Zoidberg, dziękuję ci, że sprowadziłeś Marianne.
Wreszcie mam nadzieję co do taty.
Nie, to ja tobie dziękuję.
Wspaniale było zobaczyć Marianne,
choć wróciły uczucia, które dawno pogrzebałem w skorupie.
Powiedz jej, co czujesz.
Zrobiłem tak z Leelą i proszę!
Dziesięć lat później się zeszliśmy.
Miałem koszmar o koszmarnym smrodzie.
Śmierdzi, jakby stopa miała tyłek.
Chodźcie! Dziwidło zakwita.
Tylko założę spodnie.
Nie ma czasu na spodnie. Ruchy!
To się dzieje.
Będzie pierwszy kwiat od stu lat.
Czyli jeszcze gorszy smród?
Boże, oby tak.
Dalej, kwiecie dziwidła, dasz radę.
Bosko.
Podoba się.
Smrodarium zamknie zapaszek.
Lepiej, ale nadal okropnie.
Chodźmy powąchać geranium aż do omdlenia.
- Jedziemy! - Z drogi.
Ten zapach był tak... dobitny.
Zechcesz wejść i się sztachnąć?
Z rozkoszą.
Czyż nie jest wspaniały?
Moje szalone organy homara aż się trzęsą z podziwu.
Marianne, skoro jesteśmy tu sami,
to czy moglibyśmy porozmawiać?
Moglibyśmy. Ale wolę się całować.
Wiecie co? Oni wczoraj nie wrócili do sypialni.
Skandal!
No to powiedzcie, gdzie byliście.
Obserwowaliśmy wielki kwiat.
Było dużo obserwowania.
Z każdej możliwej pozycji. Oraz paru niemożliwych.
Marianne, nie przy młodzieży.
Głodny, tato?
Mam pyszną emulsję rybną.
Gdzie jesteś?
Na dole, synu.
- Co się stało? - Nic.
Nadal umieram, tyle że w dziwnym miejscu.
Nie jestem gotów się pożegnać.
Jak widać.
Rozmawiasz z rośliną, którą wywiozą korzeniami do przodu.
Czas się z tym pogodzić.
Makrela na wynos EMULSJA RYBNA
Byłem pewien, że odbije.
Zapewniliśmy mu wszystko.
Poza powodem, by żyć.
Tego to nawet ja nie mam.
Może Marianne da radę pomóc.
Siedzi w budce smrodowej.
Mam wieści.
Ja też. Coś niesamowitego.
Sądzę, że roślina próbuje się porozumieć.
Rozmawia z tobą?
Mówisz jak mój szalony kumpel Hermes.
Myślałam, że wąchałam już wszystko. Jednak te zapachy są tak skomplikowane.
To jak język.
Jaki? Śmierdzielski?
Mówię poważnie. Zbliż się.
Spróbuj posłuchać nosem.
Nic. Może jestem osobą niedowąchającą.
- Witajcie. - Usłyszałem zapach.
Miło wreszcie mieć z kim posmrodzić.
Zwykle przyciągam tylko muchy, więc mam dzięki wam duży postęp.
Dziękuję. Aż trudno uwierzyć.
Odwzajemniam to podekscytowanie.
Ale on zna słowa.
Rety, jesteś inteligentny.
A ja nic tylko cię dźgałam i pobierałam próbki.
Wybaczysz mi?
Nie ma co wybaczać, gdyż nie czuję bólu.
Oboje jesteście cudni.
Czy mogę zebrać pyłek obok kolby?
Zbieraj, ile chcesz. Wytworzę więcej.
Kto by pomyślał?
Że ja, przeciętny mięczak,
zaprzyjaźnię się z kosmiczną rośliną.
Niezły dzień, co, Marianne?
Twoja podsadka jest tak aksamitna.
Wspaniale pachnie.
Cieszę się. Wąchaj do woli.
Pieść ją. Wysmaruj twarz.
W ten sposób?
Tak, dobrze.
Bardzo dobrze.
Nie zbliżać się podczas karmienia mięsożernych roślin.
Bo kiedyś miałem asystenta.
MUCHOŁÓWKA NA PALANTÓW
To my mamy je karmić?
Marianne to jedyna, która mnie pokochała,
a teraz zakochała się w tym podrywaczu dziwidle.
Wielkie mi co. To roślina.
Niektórzy mają prawdziwe problemy.
Zoidberg, ty trepie!
Twoja laska to botaniczny nerd,
a jak nerdzi się nerdzą,
to podekscytowanie łatwo im pomylić z podnieceniem.
Pamiętasz, jak mnie wcięło w planetarium?
Wyraźnie.
Może coś źle zrozumiałem.
Wiem, że intryguje cię ta roślina, Marianne.
Rozumiem.
Wysoka jest, zmienia dwutlenek węgla w skrobię,
ale nas łączy coś najcenniejszego w życiu.
Jeśli twoje uczucia uległy zmianie, proszę, daj mi znać.
Poradzę sobie z tym.
Masz rację.
Zakochałam się w Dziwidełku.
Ale kocham też ciebie.
Że co?
Potrzebuję was obu.
Wiem, że to tak nagle,
ale jeśli masz miejsce w sercu,
to nasza trójka może wieść wspaniałe życie.
Trójka?
Marianne wszystko mi o tobie opowiedziała.
Według mnie jesteś...
bardzo atrakcyjny.
- To dość niekonwencjonalne... - Dość?
Ale kto dyktuje, jak ma wyglądać miłość?
Miłości chyba nigdy zbyt wiele.
Tak jest. Wąchajcie cierpkie, namiętne słowa.
No i?
Nie wiem, czy przeżyje noc.
Ale rano przyjdę spalić jego resztki.
Przynieś kijki na ognisko.
Żałuję, że nie mieliśmy więcej czasu, ale dziękuję za ten, który był nam dany.
Słuchaj.
Może i nie byłem najlepszym tatą na świecie,
ale rozpoznaję dobrych ludzi.
Teraz jednego tu widzę.
- Mówiłeś, że nic nie widzisz. - Nie pyskuj.
Jestem z ciebie dumny.
Kocham cię, tato.
Nie jestem godzien miłości.
Wyświadcz mi przysługę.
Pozbieraj moje ziarna i wypal je.
Jak odejdę, zaparz mnie po raz ostatni.
Tak zrobię.
Tylko nie przypalaj ziaren. Trochę szacunku.
Cześć.
Pewnie jesteście w szoku.
To za mało powiedziane.
To nie wasza sprawa,
ale utworzyliśmy roślinny trójkąt miłosny.
Bardziej obrzydliwej perwersji w życiu nie widziałem.
Bo ta nie jest moja.
Dla mnie to super.
Nikt nie cierpi, szczęśliwi są. Tylko to ma znaczenie.
- Moje obrzydzenie ma znaczenie. - Tylko trochę.
Nadlatuje współczucie, mężu!
Mój słodki, dziwny facecie.
Wybacz, że kręciliśmy bekę z twojego taty-rośliny.
Zrozumieliśmy, że twój ból jest prawdziwy.
Moje kondolencje.
Słyszałam, że był dobrym tatą. Oraz wspaniałym krzewem.
Dziękuję za pomoc.
Dziękuję wam wszystkim za miłe słowa.
Mam nadzieję, że razem o wschodzie słońca
pożegnamy tatę, który ruszy do niebiańskiego arboretum.
A to już nie jest niebiańskie arboretum?
Zamilcz.
Życie jest takie krótkie. Należy wykorzystać je do maksimum.
Niespodzianka!
Romantyczny piknik, a co.
Mam nadzieję, że masz ochotę na kompost.
Śmierdzisz na złego, kochany. Co się stało?
To trudne.
Szukam odpowiedniej woni, by to powiedzieć.
Nie, nie.
Piękne z was stworzenia
i kocham to, że tak was pociągam,
ale zakochałem się w kimś innym.
Ty roślinny draniu!
W kim? Albo w czym?
W kawie.
Nie wiedziałem, że tu jest wasz kwiat.
Nie uwierzycie mi,
ale śnieć taty zniknęła.
Wyrastają mu nowe ziarna. To cud!
Ale się cieszę.
Miłość wszystko pokona, synu. Nawet chorobę.
Dziękuję, że mnie nie porzuciłeś.
Nie mogłem cię tu zostawić, byś umarł.
Ale możesz mnie tu zostawić, bym żył.
Dziękuję za przybycie na ten absurdalny ślub.
Zresztą nie ma nic innego do roboty w tej kosmicznej dziurze.
George Washington Carver rzekł niegdyś:
„Wszystko zdradzi swoje sekrety, jeśli obdarzy się to miłością.
Odkryłem nie tylko,
że jeśli porozmawiać z kwiatkiem czy orzeszkiem,
to zdradzą swoje sekrety,
lecz także i to, że ludzie, z którymi można obcować,
zdradzą swoje sekrety, jeśli obdarzyć ich miłością”.
Boże, facet gadał jak najęty.
Płaczę na ślubie roślin.
Czemu?
Bo jesteś super.
To nie łzy. To alergia.
Głupi pyłek.
W otoczeniu przyjaciół i krzewnych
ogłaszam was rośliną i drugą rośliną.
Ludzie, proponuję toast kawą od mojego taty.
Cześć.
Wszystko dobrze.
Cieszę się twoim szczęściem.
Było pięknie.
Życzę wam setek wspaniałych lat razem.
Wasze uprzejme słowa to najlepszy prezent ślubny.
Oraz najtańszy.
Ja bez kawy.
Od kawy nogi mi się trzęsą.
Pozwól sobie.
Jesteś smutna i nieobecna.
Nie jesteśmy już razem?
Z pewnością nie chcesz, byśmy byli.
Wszystko tak skomplikowałam.
Marianne, takie rzeczy się zdarzają.
Ludzie się spotykają, zakochują.
Rozdzielają z powodu studiów,
łączy ich wspólna pasja do roślin,
ale nic nie wychodzi.
Jednak dzięki szczerości, uprzejmości i staraniom
pewnego dnia będzie tak.
A ty jesteś szczera i uprzejma.
Chcesz się dalej starać?
Chcę.
Za miłość pod wszelką postacią.
Za miłość!
Na miłość lawowską, ale gorące.
Mleko z cukinii
Napisy: Cezary Kucharski