Proponujemy dziś ravioli nadziewane kalmarami, bulion cytrynowy,
ptysie z kozim serkiem i sałatkę cesarską.
Mamy też filety z miecznika w galaretce cebulowej.
Pierś przepiórki w polewie malinowej lekko zapiekaną w liściach szczawiu.
I królika po francusku z frytkami.
Proponujemy ravioli z kalmarami, bulion cytrynowy...
Nie cierpię tego miejsca. To restauracja dla bab.
Czemu nie jemy Dorsii?
Bo Bateman nie chce dogodzić szefowi.
Czy to Reed Robinson?
- Naćpałeś się? To nie Robinson. - Więc kto?
- To Paul Allen. - To nie jest Paul Allen.
- Paul Allen siedzi po przeciwnej stronie. - Z kim on jest?
Z jakimś wymoczkiem z Kicker Peabody.
Nie można brać koki w tej łazience.
- Jesteś pewien, że to Paul Allen? - Tak, niedowiarku.
Prowadzi interesy Fishera.
- Szczęściarz. - Żydowski szczęściarz.
Co to ma do rzeczy?
Widziałem, jak ten cwaniak rozmawiał przez telefon z szefem...
- I kręcił menorą. - Kręci się dreidelem, nie menorą.
Mam się też znać na koszernej kuchni?
- Robić macę? - Nie. Tylko...
skończ z tym antysemityzmem.
Zapomniałem, że Bateman spotyka się z lewicującą dziewczyną.
Głos rozsądku. Swój chłopak.
Skoro mowa o rozsądku...
Tylko 570 dolarów.
Nieźle.
Dwie wódki z lodem.
Nie przyjmujemy kart. Tylko gotówka.
25 dolarów.
Wstrętna dziwka.
Chętnie bym cię zadżgał i taplał się w twojej krwi.
/Mieszkam w American Gardens Building, /przy 81. West Street,
/na 1 1. Piętrze.
/Nazywam się Patrick Bateman. Mam 27 lat.
/Dbam o siebie,
/zdrowo się odżywiam i regularnie ćwiczę.
/Jeśli rano mam nieco spuchniętą twarz,
/okładam ją lodem /podczas ćwiczeń na mięśnie brzucha.
/Mogę już zrobić 1000 nożyc.
/Po usunięciu lodu /dokładnie oczyszczam pory tonikiem.
/Pod prysznic stosuję żel odświeżający,
/żelem miodowo-migdałowym /złuszczam naskórek,
/jeszcze innym żelem robię peeling twarzy.
/Nakładam ziołowo-miętową maseczkę...
/i zostawiam ją na 10 minut, /przygotowując resztę toalety.
/Zawsze używam płynu po goleniu /o jak najmniejszej zawartości alkoholu,
/ponieważ alkohol wysusza cerę i postarza.
/Wklepuję krem nawilżający,
/przeciwzmarszczkowy balsam pod oczy,
/a na koniec specjalny krem ochronny.
/To jest idea Patricka Batemana,
/rodzaj abstrakcji, /ale to nie jestem prawdziwy ja,
/to tylko jakaś iluzoryczna istota.
/Potrafię ukryć zimne spojrzenie,
/i kiedy podamy sobie ręce, /poczujecie mocny uścisk,
/może nawet odniesiecie wrażenie, /że wiedziemy podobne życie.
/Ale to nie jestem ja.
Dzień dobry, Hamilton. Ładna opalenizna.
- Spóżniłeś się. - Byłem na aerobiku. Jakieś wiadomości?
Ricky Harrison odwołał. Nie powiedział, co odwołuje ani dlaczego.
Boksuję się z nim czasem w Harvard Club.
Spencer chce się spotkać na drinku w Fluties Pier 17.
- Kiedy? - Po 18:00.
Odmawiam.
- Co mam powiedzieć? - Powiedz po prostu: nie.
Mam powiedzieć: nie?
Dobrze, Jean.
Zarezerwuj stolik na trzy osoby w Camols...
na 12:30. Jeśli nie, spróbuj w Crayons.
- Jasne? - Tak.
Zaczekaj. I stolik na dwie osoby...
w Arcadii, czwartek, na 20:00.
Coś romantycznego?
Nie.
Nieważne.
- Skreśl to. Sam zarezerwuję. - Nie, ja to zrobię.
Nie. Bądź tak dobra i przynieś mi wody mineralnej.
- Ładnie dziś wyglądasz. - Nie zakładaj więcej tego mundurka.
Nie dosłyszałam.
Powiedziałem: "Nie zakładaj więcej tego mundurka."
Załóż sukienkę, spódnicę, jakieś fatałaszki.
- To ci się nie podoba? - Daj spokój,
jesteś ładniejsza niż się wydaje.
Dziękuję, Patrick.
Nie ma mnie. I wysokie obcasy.
Lubię wysokie obcasy.
/Setki, tysiące róż.
I mnóstwo czekoladowych trufli. I ostrygi na muszlach.
/Słucham nowej kasety Roberta Palmera,
/ale Evelyn, moja rzekoma narzeczona, /brzęczy mi nad uchem.
Fotografowie.
Annie Leibowitz. Zatrudnimy Annie Leibowitz.
I kogoś do filmowania.
Powinniśmy to zrobić, Patrick.
Co?
- Pobrać się. - Nie. Nie mogę wziąć urlopu.
Twój ojciec jest właścicielem firmy. Możesz robić, co chcesz.
- Nie chcę o tym rozmawiać. - Poza tym nienawidzisz tej pracy.
Nie rozumiem, dlaczego jej nie rzucisz.
Bo chcę się przystosować.
Stolik na nazwisko Williams.
/Zanim dojechaliśmy do Espace, /chciało mi się płakać...
/na myśl, że nie dostaniemy /dobrego stolika.
/Ale dostajemy.
/I zalewa mnie ogromna fala ulgi.
To mój kuzyn, Vanden, i jego dziewczyna, Stash.
- Oboje są artystami. - Menu napisane braillem.
/Jestem całkiem pewien, /że Timothy Bryce i Evelyn mają romans.
/Timothy to jedyny interesujący człowiek, /jakiego znam.
/Jest mi całkiem obojętne, czy Evelyn wie,
/że mam romans z Courtney Rawlinson,
/jej najlepszą przyjaciółką.
/Courtney wygląda prawie doskonale.
/Zazwyczaj jest pod wpływem /leków psychotropowych.
/Sądzę, że dziś to jest xanax.
/Uzależnienie od leków /mniej mi przeszkadza...
/niż fakt, że jest zaręczona /z Luisem Carruthersem.
/-Największym palantem w firmie. - Powiedz mi, Stash,
czy twoim zdaniem Soho nie staje się za bardzo komercyjne?
Tak, czytałem o tym.
Kogo to obchodzi?
Nas.
A masakry w Sri Lance?
Też nas obchodzą? W ogóle wiesz coś o Sri Lance?
Sikhowie masowo mordują Żydów.
Daj spokój, Bryce. Istnieją znacznie ważniejsze problemy niż...
- Konflikt w Sri Lance. - Jakie?
Na przykład segregacja rasowa.
I wyścig zbrojeń nuklearnych.
Terroryzm i głód.
Trzeba nakarmić bezdomnych i dać im dach nad głową.
Zwalczać dyskryminację rasową i dążyć do zrównania praw obywatelskich,
i do równouprawnienia kobiet.
Trzeba wrócić...
do tradycyjnych wartości moralnych.
Ale przede wszystkim trzeba skonsolidować społeczeństwo...
i zwalczać materializm u młodzieży.
Patrick,
jestem głęboko poruszony.
Cześć.
STÓJ
IDŻ
Wybielacz? Chcesz powiedzieć: wybielacz? O mój Boże.
Po pierwsze: nie można wybielać prześcieradeł od Cerrutiego. Wykluczone.
Po drugie: można je kupić tylko w Santa Fe.
To bardzo drogie prześcieradła i mają być czyste.
Stul pysk, bo cię zabiję.
Za 20 minut mam lunch u Huberta z Ronaldem Harrisonem.
Bielizna ma być gotowa po południu. Nie rozumiem, co mówisz!
To wariactwo! Idiotka! Nie wytrzymam.
Żadnego wybielania! Zrozumiano?
Patrick?
- Cześć, Patrick. Wiedziałam, że to ty. - Cześć.
Zabawne, że chodzimy taki kawał drogi, ale oni są najlepsi.
To dlaczego nie umieją usunąć tych plam?
Możesz z nimi porozmawiać? Ja nie potrafię.
Co to za plamy?
Sok żurawinowo-jabłkowy.
Czyżby?
Byłbym ci wdzięczny, gdybyś to załatwiła. Strasznie się spieszę.
- Za 15 minut muszę być u Huberta. - U Huberta? Przenieśli się, prawda?
Naprawdę muszę iść. Dziękuję, Victorio.
Zjemy razem lunch w przyszłym tygodniu?
- Będę w mieście o... - Nie wiem.
- Mam dużo pracy. - To może w sobotę?
- W następną? - Oczywiście.
Nie mogę. Mam bilety na "Les Miserables".
- Muszę iść. Zadzwonię do ciebie. - Dobrze.
Zadzwoń.
Chodzisz z Luisem. On jest w Arizonie. Olewasz mnie.
Niczego nie zaplanowaliśmy. Co będziesz robiła wieczorem?
- Przestań. Jestem... /-Na prochach?
Czekam na telefon. Luis obiecał, że dziś zadzwoni.
Złotko?
Chodzisz z palantem.
/Chodzisz z największym /nowojorskim bufonem, złotko.
Złotko, chodzisz z nadętym bufonem.
/Przestań nazywać mnie "złotkiem", dobrze?
Muszę kończyć.
/Courtney? Kolacja?
Nie mogę.
/W Dorsii.
Tam jest miło.
/Załóż coś szałowego.
/Dorsia.
Wiem, że jest póżno, ale prosiłbym o stolik na dwie osoby na 20:00 lub 20:30.
/Masaż u Elizabeth Arden /był naprawdę relaksujący,
potem poszłam do Pottery Barn...
i kupiłam srebrną tackę do ciastek.
- Czy to nie wóz Donalda Trumpa? - Przestań, Patrick.
Powinnaś wziąć więcej proszków albo napić się coli.
Trochę kofeiny mogłoby cię wyrwać z letargu.
Chcę mieć dziecko.
Dwoje doskonałych...
dzieci.
- Jesteśmy na miejscu? - Tak.
To jest Dorsia?
Tak, kochanie.
Zamów zupę orzechową z wędzoną kaczką i purée z dyni.
"New York Matinée" nazwał to "tajemniczym figlem kulinarnym".
Będzie ci smakowało.
A potem karmazyn z fiołkami i orzeszkami piniowymi.
Myślę, że będzie pasował.
Dziękuję, Patrick.
Patrick, dziękuję za opiekę nad Courtney.
Dorsia, to robi wrażenie!
Jak udało ci się zdobyć stolik?
Miałem szczęście.
Cudowny garnitur.
Nie mów, niech zgadnę.
Valentino?
Wygląda na miękki.
Wystarczą same komplementy.
Witaj, Halberstram. Ładny krawat.
Co słychać?
/Allen pomylił mnie z tym palantem, /Marcusem Halberstramem.
/To nawet zrozumiałe, /bo Marcus też pracuje dla P & P...
/i robi dokładnie to, co ja.
/Też ma słabość do garniturów Valentina /i okularów Olivera People'a.
/Chodzimy nawet do tego samego fryzjera, /chociaż ja jestem lepiej ostrzyżony.
Jak interesy Ransoma?
- W porządku. - Naprawdę? Ciekawe. Czy to...
- Nie cudowne? - Masz rację.
- A co u Cecelii? Wspaniała dziewczyna. - Tak.
- Jestem szczęściarzem. - Cześć, Allen!
- Gratulacje z powodu Fishera. - Dziękuję, Baxter.
Paul, co powiesz na squasha?
Zadzwoń do mnie.
- Może w piątek? - Nie mogę.
Mam rezerwację w Dorsii na 20:30.
Wspaniałe owoce morza.
Dorsia w piątek wieczorem? Jak on to załatwił?
Myślę, że kłamie.
Kokaina?
Nowa wizytówka. Jak wam się podoba?
PATRICK BATEMAN - Wiceprezes
Bardzo ładna.
Niezła.
Wczoraj je odebrałem.
- Ładny kolor. - Kość.
A czcionka to silian rail.
Nieźle, Bateman. Ale to jeszcze nic.
- Spójrzcie na tę. - Naprawdę ładna.
Kolor skorupki jajka, czcionka romalian.
Co o tym myślisz?
Ładna.
Jezu, jest naprawdę super.
Skąd taki dupek ma tyle gustu?
/Nie mogę uwierzyć, "że Bryce woli wizytówkę Van Pattena. "
Chwileczkę. Nie widzieliście mojej.
Wytłaczane litery, pale nimbus.
Biel.
Robi wrażenie.
Obejrzyjmy wizytówkę Paula Allena.
PAUL ALLEN - Wiceprezes
/Jaki subtelny odcień bielil
/A jakość papierul
/O Boże, tu jest nawet znak wodny.
Co się stało, Patrick? Oblałeś się potem.
Jestem Pat Bateman.
Chcesz pieniędzy?
Jedzenia?
- Tego ci trzeba? - Jestem głodny.
Zimno, prawda?
Czemu nie poszukasz pracy?
- Jeśli jesteś głodny, weż się do pracy. - Straciłem pracę.
Dlaczego? Pijesz?
Dlatego cię wylali?
Walka o stołki?
Żartuję.
Jak ci na imię?
- AI. - Mów głośniej!
- AI. - Znajdż sobie pracę, Al.
Nabrałeś złych przyzwyczajeń.
To ci podcina skrzydła. Musisz się pozbierać do kupy.
Pomogę ci.
Bardzo pan uprzejmy.
- Dobry z pana człowiek. - W porządku.
Musi mi pan powiedzieć, co mam robić. Musi pan mi pomóc. Zmarzłem.
Jestem głodny.
Wiesz, jak cuchniesz? Jak gówno. Wiesz o tym?
Przepraszam.
Ja tylko...
Nie wiem.
Nie mam z tobą nic wspólnego.
Dziękuję panu. Dziękuję.
Zmarzłem tutaj.
Wiesz, że jesteś pieprzonym zerem?
Ma pan piękną cerę, panie Bateman.
Delikatną. Gładką.
/Mam wszystkie cechy istoty ludzkiej:
/Ciało, krew, skórę, włosy.
/Ale nie mam żadnych wyrażnych uczuć,
/prócz żądzy i obrzydzenia.
/Coś strasznego dzieje się we mnie.
/Nie wiem, dlaczego.
/Żądza krwi z nocnych koszmarów /zawładnęła moim życiem.
/Morderczy instynkt, na granicy szaleństwa.
/Maska normalności za chwilę opadnie.
Co powiesz, McCloy?
Wesołych Świąt, Hamilton. Allen nadal prowadzi interesy Fishera?
- Jasne, a któż by inny? - Pocałunek pod jemiołą!
Wesołych Świąt, Patrick! Wesołych Świąt, Harry!
- Wesołych Świąt. - Spóżniłeś się, kochanie.
- Nie. - Ależ tak.
Cały czas tu byłem. Nie zauważyłaś mnie.
Przywitaj się z Bałwankiem. On mówi: "Wesołych Świąt, Patrick."
- Co to jest? - Świnka.
Wyhodowana w Wietnamie. Mają tam urocze zwierzątka, nie sądzisz?
Przestań się krzywić, Patrick. Nic ci się nie podoba.
Co chcesz dostać na Gwiazdkę? Tylko nie silikonowy biust.
- Allen! - Marcus!
Wesołych Świąt! Co słychać? Wpadłeś w pracoholizm, jak sądzę.
Dawno się nie widzieliśmy.
Hamilton, idziemy do Nella. Limuzyna czeka.
- Powinniśmy zjeść razem kolację. - Mógłbyś przyprowadzić...
- Cecelię? - Tak, Cecelię.
Byłaby zachwycona.
Więc zróbmy to, Marcus.
- Wspaniałe przyjęcie. - Dziękuję.
Dlaczego on cię nazywa Marcusem?
Pocałunek pod jemiołą!
Marcus Halberstram, dwie osoby na 19:00.
Nie, chciałbym...
Przyszedłem tu na kreolską zupę rybną.
To jedyny powód, żeby bywać w tym...
prawie całkiem wyludnionym miejscu.
- Bardzo mi przykro. - Czysta whisky i piwo.
- Zechce pan... - Podwójne martini!
Tak, proszę pana.
- Zechcą panowie zapoznać się z menu? - Nie zamierzasz chyba dalej nas straszyć?
Tu jest jak w ulu, Halberstram.
Bardzo popularna restauracja.
Podają tu wyśmienitą zupę błotną z wkładką torfową.
Poza tym spóżniłeś się.
Miałem trudne dzieciństwo. Bądź wyrozumiały.
Zapomnieli o polędwicy wieprzowej w galaretce z limony.
Powinniśmy byli pójść do Dorsii.
- Mogłem zamówić stolik. - Tam już się nie chodzi.
Czy to nie lvana Trump?
Jezu, Patrick. To znaczy, Marcus. Co ty sobie wyobrażasz?
Co lvana miałaby robić w Texarkanie?
Rothschild też zaczynał od prowadzenia interesów Fishera?
Jak sobie to załatwiłeś?
Mógłbym ci powiedzieć, Halberstram,
ale potem musiałbym cię zabić.
Lubię ćwiartować dziewczyny. Wiesz, że całkiem zwariowałem?
Wspaniała opalenizna, Marcus.
- Gdzie się opalasz? - W salonie.
Ja mam łóżko opalające w domu.
Jak się miewa Cecelia?
- Co robi dzisiejszego wieczoru? - No cóż, Cecelia...
Sądzę, że je kolację z Evelyn Williams.
Evelyn?
Świetna dupa. Chodzi z tym gnojkiem, Patrickiem Batemanem. Co za palant!
Jeszcze jedno martini, Paul?
Może być Huey Lewis & the News?
W porządku.
Ich wczesne nagrania były za bardzo w stylu New Wave jak na mój gust.
Ale kiedy w '83 wydali "Sports",
pokazali, co potrafią, w sensie komercyjnym i artystycznym.
Cały album ma czyste, dosadne brzmienie,
a polor wielkiej miary profesjonalizmu,
winduje te utwory w górę.
Huey jest porównywany z Elvisem Costello.
Moim zdaniem ma bardziej gorzkie, cyniczne poczucie humoru.
- Hej, Halberstram? - Tak, Allen?
Dlaczego to wnętrze jest skopiowane z gazetowego poradnika?
Masz psa? Małego chow lub coś w tym rodzaju?
Nie, Allen.
- To płaszcz przeciwdeszczowy? - Tak.
W 1987 Huey wydał "Four", najlepszy album.
Uważam, że "Hip To Be Square" to bezdyskusyjne arcydzieło.
Tak wpada w ucho, że ludzie nie słuchają słów.
Szkoda, bo to jest nie tylko o korzyściach płynących z konformizmu...
i o doniosłości trendów. To jest także osobiste wyznanie zespołu.
Hej, Paul!
Spróbuj teraz zarezerwować stolik w Dorsii, ty pieprzony, głupi dupku!
Patrick?
- To ty? - Nie, Luis. To nie ja.
Pomyliłeś się.
To mój dobry przyjaciel, Patrick Bateman.
Dokąd się wybierasz? My idziemy do Nella.
Ojciec Gwendolyn kupuje tę budę.
Gdzie dostałeś ten neseser?
U Jeana Paula Gaultiera.
/Klucze mieszkania Paula Allena /wyjąłem z jego kieszeni,
/zanim pozbyłem się ciała.
/Przeżyłem chwilę największej grozy,
/kiedy zorientowałem się, /że okna wychodzą na park.
/I że to mieszkanie /jest znacznie droższe od mojego.
/Uspokoiłem się i poszedłem do sypialni,
/gdzie znalazłem jego ubrania. /Zacząłem je pakować.
/Czas, żeby Paul wyruszył w podróż.
/Dokąd wysłać tego sukinsyna?
/Do Dallas?
/Do Paryża, Singapuru, Londynu? /Wyślę palanta do Londynu.
Mówi Paul. Wezwano mnie na kilka dni do Londynu.
Meredith, zadzwonię po powrocie. "Hasta la vista, baby".
O co chodzi?
Patrick, posłuchaj...
Tak, Jean?
- Donald Kimball chce się z tobą widzieć. - Kto?
Detektyw Donald Kimball.
Powiedz, że wyszedłem na lunch.
Jest dopiero 10:30. On wie, że jesteś.
A więc wpuść go.
Musisz dobierać ubrania do sylwetki.
Istnieją żelazne zasady co do koszul w paski.
Nosi się je do garniturów i krawatów gładkich lub z dyskretnym wzorkiem.
Tak, zawsze dawaj styliście 15% napiwku.
Muszę kończyć. Właśnie wszedł komiwojażer.
Żartowałem.
Nie, właścicielowi nie dawaj napiwku.
Dobrze, John, rozumiem.
Przepraszam.
To ja przepraszam. Nie byłem umówiony.
To było coś ważnego?
Rozmowa o interesach.
Ocena okazji. Wymiana pogłosek.
Zwykłe pogaduszki.
Jestem Donald Kimball.
- Pat Bateman. Miło mi pana poznać. - Przepraszam, że przeszkadzam.
Wiem, jak panowie bywają zajęci.
Co pana...
- Sprowadza? - Meredith Powell zleciła mi...
śledztwo w sprawie zaginięcia Paula Allena.
Rozumiem, zniknięcie Paula.
To nie jest oficjalne przesłuchanie.
Tylko kilka ogólnych pytań.
- Kawy? - Nie, dziękuję.
- Wody mineralnej? - Dziękuję.
- Przynieś panu... - Kimball.
- Butelkę... - Nie, naprawdę dziękuję.
Żaden kłopot.
Co pana sprowadza?
Zniknięcie Paula Allena.
Rzeczywiście.
Nie słyszałem o tym zniknięciu.
Nic nie było w gazetach.
- Rodzina życzy sobie dyskrecji. - To zrozumiałe.
- Cytryny? - Nie, dziękuję.
Na pewno? Mam cytrynę.
Tylko kilka wstępnych pytań do moich notatek, dobrze?
Proszę.
- Ile pan ma lat? - 27.
- Studia? - Harvard. Harvardzka Szkoła Biznesu.
Adres?
American Gardens Building, 81. West Street.
Ładnie. Bardzo ładnie.
Dziękuję.
- Co pan może powiedzieć o Paulu Allenie? - Nie mam pojęcia.
- Należał do bandy z Yale. - Bandy?
Tak. Do bandy z Yale.
Co pan ma na myśli?
Ukrywany homoseksualizm,
uzależnienie od kokainy. Normalne rzeczy w Yale.
Jaki to był człowiek? Poza tym, co już pan powiedział.
- Nie bierze mnie pan w krzyżowy ogień? - Takie pan odnosi wrażenie?
Nie. Wcale nie.
Gdzie Paul bywał?
- Bywał? - Tak, rozumie pan.
Niech pomyślę.
Newport. Harry. Fluties.
Indochiny. Nell. Cornell Club.
- W nowojorskim jachtklubie. - Miał jacht?
- Nie, tylko tam bywał. - Do jakiej szkoły chodził?
- Nie wie pan? - Chciałem się przekonać, czy pan wie.
Przed Yale? Do Saint Paul, jeśli się nie mylę.
Naprawdę próbuję pomóc.
Rozumiem.
Świadkowie? Odciski palców?
Na sekretarce zostawił wiadomość. że wyjeżdża do Londynu.
- Może wyjechał. - Jego dziewczyna tak nie uważa.
- Ktoś go widział w Londynie? - Prawdę mówiąc, tak.
Mam trudności z potwierdzeniem tej informacji.
Niejaki Stephen Hughes widział go w tamtejszej restauracji.
Sprawdziłem to i okazało się, że pomylił Paula z Herbertem Ainsworthem.
- Włamano się do jego mieszkania? - Prawdę mówiąc, nie.
Zniknęły przybory toaletowe, ubrania, walizki. To wszystko.
Podejrzewa się morderstwo?
Nie, jeszcze nie. Nie mamy pewności.
Nikt niczego nie widział ani nie słyszał.
- To typowe, prawda? - Dziwne.
Jednego dnia ktoś chodzi, pracuje,
- żyje, a potem... - Nicość.
Ludzie znikają.
Zapadają się pod ziemię.
Straszne. Naprawdę straszne.
Proszę mi wybaczyć. Mam spotkanie z Cliffem Huxtablem...
w Four Seasons za 20 minut.
Four Seasons? To daleko.
Nie spóżni się pan?
Nie. Mają filię w pobliżu.
- Naprawdę? Nie wiedziałem. - Tak, bardzo dobrą.
Jeśli usłyszy pan cokolwiek...
Jestem całkowicie do dyspozycji.
Dziękuję, że poświęcił mi pan czas.
Do widzenia.
- Nie widziałem cię tutaj. - Nie rozglądałeś się dobrze.
Chcesz zobaczyć, jak mieszkam?
Nie powinnam.
Chcesz iść do mnie czy nie?
Nie powinnam, ale zrobię wyjątek.
Przyjmujesz karty kredytowe?
Żartuję. Wsiadaj.
Przyślijcie dwudziestolatkę, blondynkę, do tercetu.
Podkreślam stanowczo: blondynkę.
Blondynkę.
Nazywam się Paul Allen. Rozumiesz?
Ty jesteś Christie.
Reaguj tylko na imię Christie.
Jasne?
Pijesz bardzo dobre chardonnay.
Chcę, żebyś wymyła pochwę.
Nie, od tyłu.
Uklęknij.
Masz bardzo ładne ciało.
Proszę ją przysłać na górę.
Christie, wyjdż z wanny, wytrzyj się i załóż szlafrok.
Nie ten od Bijana.
Potem przyjdż do salonu przywitać gościa i napić się.
Przyszłaś! To miło.
Wezmę twój płaszcz. Jestem Paul. Miło, że przyszłaś.
To nie jest blond.
Raczej ciemny blond.
Będę cię nazywał Sabriną.
Ja jestem Paul Allen.
Nie chcecie wiedzieć, co robię?
Nie.
Niekoniecznie.
Pracuję na Wall Street.
Pierce & Pierce.
Słyszałyście o tej firmie?
Masz ładne mieszkanie, Paul.
Ile kosztowało?
Mówiąc szczerze, nie twoja sprawa.
Ale mogę cię zapewnić, że nie było tanie.
Nie pal tutaj.
Czekoladkę?
Nie chcę was upić,
ale to naprawdę dobre chardonnay.
Lubicie Phila Collinsa?
Stałem się fanem Genesis odkąd w 1980 wydali album...
/Duke.
Przedtem nie rozumiałem ich twórczości.
Była zbyt wyszukana, zbyt intelektualna.
Na płycie "Duke" Phil Collins stał się bardziej widoczny.
Moim zdaniem ich bezdyskusyjnym arcydziełem jest "Invisible Touch".
To epickie rozważania o czymś nieuchwytnym.
Jednocześnie ta płyta pogłębia i wzbogaca...
znaczenie poprzednich trzech albumów.
Christie, zdejmij szlafrok.
Posłuchajcie wspaniałego współbrzmienia Banksa, Collinsa i Rutherforda.
Wyczuwa się niuanse każdego instrumentu.
Zdejmij sukienkę, Sabrino.
Mistrzostwo warstwy lirycznej i doskonałość formy...
wynoszą ten album na wyżyny profesjonalizmu.
Potańcz trochę, Sabrino.
Weżmy tekst "Land of Confusion".
Phil Collins porusza tu problem nadużyć władzy politycznej.
"In Too Deep" to najbardziej poruszający utwór muzyki pop lat 80...
o monogamii i odpowiedzialności.
To niesłychanie inspirujący utwór.
Równie pozytywnych i afirmatywnych tekstów...
nie ma w muzyce rockowej.
Christie, uklęknij, żeby Sabrina mogła widzieć twój tyłek.
Solowa kariera Phila Collinsa...
wydaje się bardziej komercyjna...
i spełnia oczekiwania w węższym zakresie.
Zwłaszcza takie piosenki jak: "In the Air Tonight" i Against All Odds.
Sabrina, nie gap się. Wyliż ją.
Sądzę, że Phil Collins lepiej pracuje poddany rygorom zespołu,
niż jako artysta solowy.
Podkreślam słowo "artysta."
To jest "Sussudio", wspaniały utwór.
Mój ulubiony.
Nie dotykaj zegarka.
Możemy już iść?
Jeszcze nie skończyliśmy.
Kogo obchodzi dobry charakter, jeśli nie ma prezencji?
Załóżmy, że ma dobry charakter.
Wiem.
"Nie ma dziewczyn z dobrym charakterem."
Dobry charakter dziewczyna ma wtedy, gdy jest zgrabna,
zaspokaja wszelkie potrzeby seksualne, a nie jest wulgarna,
i trzyma buzię na kłódkę.
Dziewczyny z dobrym charakterem, bystre,
zabawne, niekiedy nawet inteligentne lub utalentowane,
choć Bóg raczy wiedzieć, co to znaczy, są brzydkie.
Muszą zrekompensować swoją szpetotę.
- Wiecie, co powiedział Ed Gain? - Kelner w Canal Bar?
- Nie. Seryjny morderca. Wisconsin, lata 50. - Co powiedział?
"Gdy widzę ładną dziewczynę, myślę o dwóch rzeczach.
"Z jednej strony chciałbym z nią wyjść,
"rozmawiać, być naprawdę miłym i traktować ją dobrze."
A z drugiej?
Zastanawiał się, jak jej głowa wyglądałaby na kiju.
Cześć. Chcę zasięgnąć waszej opinii.
To moja wizytówka.
Ja też postanowiłem zrobić sobie nową.
Bardzo ładna, Luis.
Dziękuję.
Co z kolacją?
Tylko o tym potraficie rozmawiać? O pieprzonej kolacji?
Wyluzuj się. O co chodzi? Nie byłeś dziś na masażu?
Dotknij mnie jeszcze raz, a połamię ci ręce.
- Uspokój się, stary. - Przepraszam.
Dlaczego tutaj, Patrick?
Wiem, że ci się podobam.
Zauważyłem twoje...
chętne ciało.
Nie bądź nieśmiały.
Pragnę tego od dawna. Od przyjęcia w Arizonie 206.
Miałeś wtedy ten krawat w czerwone paski od Armaniego.
Pragnę cię.
Ja też cię pragnę.
- Patrick! - Czego chcesz?
Dokąd idziesz?
Muszę oddać kasety wideo.
Zadzwonię do ciebie.
Czekałem na pana. Chodżmy do mojego biura.
Jean, świetny żakiet. Matsuda?
Pamięta pan noc zniknięcia Paula?
To było 20 grudnia.
Pewnie oddawałem kasety wideo.
- Miałem randkę z pewną Weroniką. - To się nie zgadza.
- Co? - Otrzymałem inną informację.
Chwileczkę. Jaką informację?
Sprawdzę.
- Był pan z... - Mogłem się pomylić.
Kiedy widział pan Paula Allena po raz ostatni?
Poszliśmy na nowy musical,
"Oh Africa, Brave Africa". Bardzo zabawny. To się przeciągnęło.
Poszliśmy na kolację do Orso. Nie, do Petalumy. Nie, do Orso.
Mam nadzieję, że pomogłem. Jestem dziś wykończony.
Ja też czuję się nieco zmęczony.
Może zjemy razem lunch za jakiś tydzień, kiedy uporządkuję trochę te informacje?
Znakomicie.
Gdyby pan zdołał ustalić, co pan robił...
w noc zniknięcia Allena, ułatwiłby mi pan zadanie.
Może pan na mnie liczyć.
Huey Lewis & the News.
Świetny zespół. Kupiłem po drodze. Słyszał to pan?
Nigdy. Nie przepadam za piosenkarzami.
Nie jest pan melomanem?
Przeciwnie, lubię muzykę.
Ale oni są...
Huey jest za bardzo murzyński.
O gustach się nie dyskutuje.
A więc w przyszłym tygodniu?
Jesteśmy umówieni.
Zadzwonisz przed Wielkanocą?
Może.
Co robisz dziś wieczorem?
Kolacja w River Cafe. Potem może pójdę do klubu.
To miło.
Nie wiedziałem, że palisz.
Nie zwróciłeś uwagi.
Posłuchaj, Patrick.
Możemy porozmawiać?
Pięknie wyglądasz.
Nie ma o czym mówić. Wychodzisz za Luisa.
Czy to nie zabawne?
Patrick?
Tak, Courtney?
Jeśli nie spotkamy się przed Wielkanocą, życzę ci wesołych świąt.
Ja tobie też.
Patrick?
Tak?
Już nic.
Teraz się mówi,
że uprawiając seks, można złapać AIDS.
Można złapać wszystko!
Alzheimera, dystrofię mięśni, hemofilię, białaczkę,
cukrzycę, dysleksję...
Nie jestem pewien, czy dysleksja to choroba wirusowa.
Nie wiadomo. Nie są pewni. Badają.
- Boże! - Co?
To pieprzony słodzik!
Nie chciałem słodzić owsianki, chciałem się narąbać.
Rzeczywiście. Trzeba wziąć dużą dawkę.
Możecie się przymknąć? Próbuję się narąbać!
- Pieprz się! - Spokojnie!
- Uda nam się tak czy inaczej. - Pewnie masz rację,
skoro udało się temu pedałowi w sąsiednim kiblu.
- Pieprz się! - Sam się pieprz!
Przepraszam, stary. Sterydy.
Dobra, kończmy.
Dokąd poszedł Craig?
Na dole jest Gorbaczow. Mc Dermott poszedł podpisać traktat...
pomiędzy USA a Rosją. Jest za glasnostią.
Powiedział, że jest za fuzją i wykupem.
Chyba nie dałaś się zwieść?
Nie, wcale.
Na dole nie ma Gorbaczowa.
Caron ma rację. Nie ma tu Gorbaczowa. Poszedł do klubu Tunnel.
Zapytaj mnie o coś.
Czym się zajmujesz?
Mordowaniem i egzekucją.
Lubisz to?
Zależy. Dlaczego pytasz?
Większość biznesmenów, których znam,
nie lubi swojej pracy.
Do jakiej siłowni chodzisz?
- Myślisz, że jestem idiotką, prawda? - Co?
Myślisz, że jestem idiotką jak wszystkie modelki.
Wcale nie.
W porządku. Nieważne.
Jest w tobie coś słodkiego.
Rozwiązujesz krzyżówkę?
MlĘSO - KOŚĆ
Pomóc ci?
Jean?
Tak, Patrick?
Nie poszłabyś ze mną na kolację?
Chyba że masz inne plany.
Nie. Nie mam żadnych.
Czyż to nie zrządzenie losu?
- Dokąd pójdziemy? - Dokąd zechcesz.
Nieważne, czego ja chcę. Ważne, czego chcesz ty.
Nie wiem. Nie potrafię zadecydować.
Daj spokój.
Dokąd chcesz pójść?
Mów śmiało. Pójdziemy, dokąd zechcesz.
Co byś powiedział...
na Dorsię?
A więc...
Jean chce iść do Dorsii.
Nie wiem. Możemy pójść gdziekolwiek.
Dorsia to dobry wybór.
/Dorsia, słucham?
Proszę stolik na dwie osoby, powiedzmy na 21:00.
/Nie mamy miejsc.
Naprawdę? Świetnie.
/Powiedziałem, że nie mamy miejsc.
Na 21:00? Znakomicie.
Do zobaczenia.
Jesteś...
dobrze ubrana.
Nie podałeś nazwiska.
Znają mnie.
Przyjdż do mnie na drinka o 19:00.
Jean?
Załóż coś odpowiedniego.
Jak tu elegancko!
Cudowny widok.
Sorbet?
Dziękuję, chętnie.
A ty?
Jestem na diecie. Dziękuję.
Nie musisz się odchudzać. Żartujesz, prawda?
Masz świetną sylwetkę.
Zawsze można być szczuplejszym.
Mieć lepszą sylwetkę.
Może nie powinniśmy iść na kolację? Nie chcę, żebyś się złamał.
Nie ma problemu.
I tak nie przestrzegam diety surowo.
Co byś naprawdę chciała zrobić ze swoim życiem?
W skrócie.
Tylko mi nie mów, że chcesz być przedszkolanką.
Chciałabym podróżować i może wrócić na studia,
nie wiem jeszcze.
Jest wiele możliwości.
Nie wiem. Jestem niezdecydowana.
Masz chłopaka?
Właściwie nie.
Ciekawe.
A ty myślisz o kimś poważnie?
Może. Nie wiem.
Właściwie nie.
Czujesz się spełniona?
Zadowolona z życia?
Raczej tak.
Przez długi czas za bardzo poświęcałam się pracy.
Ale teraz postanowiłam się zmienić.
Rozwinąć się i dojrzeć.
Dojrzeć. Cieszę się, że to powiedziałaś.
Wiesz, że Ted Bundy miał psa rasy collie, którego nazwał Lessie?
Słyszałaś o tym?
Kto to jest Ted Bundy?
Nieważne.
- Co to? - Taśma.
Będę musiał coś zakleić.
Chciałbyś kogoś uszczęśliwić?
Co? Nie! Na podstawkę!
Przepraszam.
Co mówiłaś?
Uszczęśliwić kogoś.
Chciałeś kiedyś?
Szukam...
Można to ująć tak: pragnę się związać z kimś wyjątkowym.
/Patrickl Wiem, że tam jesteś.
/Podnieś słuchawkę, łajdaku. /Co robisz dziś wieczorem?
/To ja. Nie próbuj się ukrywać.
/Mam nadzieję, że nie poderwałeś kogoś. /Należysz do mnie.
/Jesteśmy siebie warci.
/Nawet jeśli nigdy nie oddzwaniasz. /Chcę też przypomnieć Jean,
/że idziemy na kolację z Melanią i Taylorem.
/Znasz Melanię, chodziła do Sweet Briar.
/Jesteśmy umówieni w Cornell Club. /Zadzwonię jutro rano, kotku.
/Przepraszam, wiem, że tego nie cierpisz.
/Pa, Patrick. Pa, wielka szycho.
To była Evelyn?
Jeszcze się z nią spotykasz?
Przepraszam. Nie mam prawa pytać.
Chcesz, żebym sobie poszła?
Tak.
Mogę się przestać kontrolować.
Powinnam iść, wiem.
Mam skłonność do wiązania się z zajętymi facetami.
To znaczy...
Chcesz, żebym poszła?
Jeśli zostaniesz, może się stać coś złego.
Mógłbym cię zranić.
Nie chcesz zostać zraniona, prawda?
Nie, chyba nie.
Nie chcę dostać po głowie.
Masz rację. Powinnam pójść.
Pamiętaj, że jutro jesteś umówiony na lunch z Donaldem Kimballem...
u Smitha i Wollensky'ego.
Dziękuję.
Całkiem o tym zapomniałem.
Przypomniał sobie pan coś nowego? Co pan robił tamtej nocy?
Nie jestem pewien. Wziąłem prysznic,
- Zjadłem sorbet? - Myślę, że pan się myli.
Dlaczego?
Gdzie był Paul, pańskim zdaniem?
Zgodnie z jego notatnikiem, potwierdziła to zresztą jego sekretarka,
jadł kolację z Marcusem Halberstramem.
- A więc? - Rozmawiałem z nim.
Zaprzeczył, choć początkowo nie był pewien.
- Ale zaprzeczył? - Tak.
- Więc Marcus ma alibi? - Tak.
- Naprawdę? Jest pan pewien? - Sprawdziłem. Niezbite.
Gdzie pan był?
Gdzie był Marcus?
- Nie był z Paulem Allenem. - A z kim?
Był w Atlantis...
z Craigiem McDermottem,
Frederckiem Dibblem, Harrym Newmanem, Georgem Butnerem i...
z panem.
Ach tak. Oczywiście.
Zapraszaliśmy Paula Allena.
Ale on miał inne plany.
Na kolacji z Victorią byłem następnego dnia.
Osobiście uważam, że facet przyświrował.
Zniknął z miasta. Może pojechał do Londynu.
Pozwiedzać, napić się.
Jestem pewien, że prędzej czy póżniej się pojawi.
To śmieszne podejrzewać, że zabił go bez powodu ktoś z przyjaciół.
Czyż nie mam racji?
Christie.
Raczej nie chcę. Musiałam wtedy pójść na pogotowie.
Teraz będzie inaczej. Przyrzekam.
Raczej nie chcę.
Wsiądż i porozmawiaj ze mną chwilkę.
Jest szofer. Nic ci się nie stanie.
- Tamto się nie powtórzy, obiecuję. - W porządku.
Wspaniale wyglądasz, co porabiałaś?
Powinnam poddać się zabiegowi po tamtym razie.
Mój przyjaciel powiedział, że powinnam wziąć adwokata.
Adwokaci strasznie kręcą. Nie rób tego.
Weż ten czek.
Połowa teraz, połowa póżniej.
Masz na imię Christie.
Będzie też moja przyjaciółka, Elizabeth.
Zaraz do nas dołączy w moim nowym mieszkaniu.
Spodoba ci się. Jest bardzo ładna.
Masz znajomą twarz. Chodziłaś do Daltona?
Poznałyśmy się w Surf Barze? Byłaś ze Spiceyem?
Może nie, ale na pewno w Surf Barze.
Znasz Surf Bar? Straszna speluna się z niego zrobiła.
Byłam tam na przyjęciu urodzinowym Malcolma Forbesa. Okropność.
To mieszkanie jest ładniejsze niż tamto.
Ja tak nie uważam.
Gdzie się poznaliście?
Na Kentucky Derby w 1985.
Albo 1986. Prowadzałeś się z tą laleczką, Allison Poole.
- Ostra dziewczyna. - Rzeczywiście była ostra.
Rajcowała ją platynowa karta.
Pracowała w salonie kosmetycznym. To mówi samo za siebie.
A ty co robisz?
To moja kuzynka.
Przyjechała z Francji.
Gdzie telefon? Muszę zadzwonić do Harleya.
Gdzie spędzasz lato? W Southampton?
Nie.
Sekretarka.
Jest 3:00 nad ranem.
Handluje prochami! O tej porze jest największy ruch.
- Nie mów mu, gdzie jesteś. - Jasne!
Dziwny smak.
To ja. Potrzebuję twoich usług. Tłumacz to sobie, jak chcesz.
Jestem u...
Paula Allena.
- U kogo? - U Paula Allena.
Podaj mi numer, idioto. Jestem u Paula Normana. Zadzwonię.
Zobaczymy się jutro wieczorem, albo naślę na ciebie mojego fryzjera.
Znałeś tego faceta, który zniknął?
Chyba pracował w Pierce & Pierce? Przyjażniliście się?
Nie.
Masz kokę albo halcyon? Może być halcyon.
Chciałbym zobaczyć, jak się kochacie.
Co w tym złego? To bezpieczny seks.
Jesteś szalony.
Daj spokój. Christie ci się nie podoba?
Nie bądź sprośny. Nie mam nastroju do takich rozmów.
To mogłoby być podniecające.
On zawsze jest taki?
Christie, nie pijesz wina.
Chcesz powiedzieć, że nigdy nie robiłaś tego z kobietą?
Nie! Nie jestem lesbijką.
Dlaczego miałabym sypiać z kobietami?
- Bo studiowałaś w żeńskim college'u. - Tam byli też faceci.
Wprawiasz mnie w zakłopotanie.
Wiecie, że...
pierwszy album Whitney Houston,
zatytułowany po prostu "Whitney Houston",
zawierał cztery przeboje?
Wiedziałaś o tym, Christie?
Naprawdę słuchasz Whitney Houston?
Masz jej płyty?
Więcej niż jedną?
/Wśród tylu wspaniałych utworów /trudno jest wybrać,
ale "The Greatest Love of All" jest jedną z najlepszych piosenek,
o przetrwaniu i godności.
Jej uniwersalne przesłanie przełamuje wszelkie bariery i napełnia...
nadzieją, że nie jest za póżno, by stać się lepszym.
Skoro...
nie można na tym świecie...
zrozumieć innych, można chociaż żyć w zgodzie z samym sobą.
To ważne przesłanie, naprawdę przełomowe.
Pięknie wyrażone na tej płycie.
Tylko nie w twarz, suko!
Ty pieprzony śmieciu!
Chcę trwałego związku.
Evelyn, sądzę, że już się nie rozumiemy.
Dlaczego? Co się stało?
Jest we mnie żądza mordu. Nic na to nie poradzę.
Tylko tak mogę zaspokoić moje potrzeby.
Musimy porozmawiać.
- O czym? - To koniec, Evelyn. Wszystko skończone.
Uspokój się. Przepraszam, że poruszyłam temat wesela.
Nie kłóćmy się, dobrze?
Napijmy się kawy.
Mówię poważnie. To koniec. Nie żartuję.
Nie powinniśmy się więcej widywać.
Mamy wspólnych przyjaciół.
Nie unikniemy spotkań.
- Masz tu coś... - Wiem, że mamy wspólnych przyjaciół.
Przemyślałem to. Zrzekam się ich.
- Mówisz poważnie? - Tak.
Po tym, co przeżyliśmy?
Niczego razem nie przeżyliśmy.
- Jesteś nieludzki. - Przeciwnie. Jestem humanitarny.
Przykro mi, Evelyn.
Nie jesteś dla mnie zbyt ważna.
O, nie!
Wiem, że bywam nieobliczalny.
Co mam zrobić? Czego ty chcesz?
Chcę, żebyś przestała robić sceny.
Boże, nie mogę w to uwierzyć.
Wychodzę. Sprawa została wyjaśniona.
- Dokąd idziesz? - Po prostu wychodzę.
Ale dokąd?
Muszę oddać kasety wideo.
Cześć, kiciu.
NAKARM BEZDOMNEGO KOTA
O Boże! Co pan wyprawia?
Proszę przestać!
Rzuć broń! Natychmiast rzuć broń!
Nocny marek z pana.
Proszę się wpisać.
Harold, mówi Bateman. Patrick Bateman.
Jako mój adwokat, powinieneś wiedzieć, że zabiłem mnóstwo ludzi.
Kilka prostytutek w mieszkaniu.
Paru bezdomnych. Pięciu lub dziesięciu. Studentkę w Central Parku.
Zostawiłem ją na parkingu za cukiernią.
Moją byłą dziewczynę, Bethany, zabiłem wiertarką.
I jakiegoś faceta, starego pedała z psem.
W zeszłym tygodniu zarżnąłem jedną dziewczynę piłą.
Musiałem, o mało nie uciekła.
Był tam jeszcze ktoś, nie pamiętam, kto. Może modelka.
Też nie żyje.
I Paula Allena. Zarąbałem go siekierą.
Rozpuściłem jego ciało w wannie.
Nie chciałbym czegoś pominąć. Zabiłem ze 20 osób.
Może 40.
Wiele sfilmowałem.
Niektóre dziewczyny widziały kasety.
Nawet...
zjadłem trochę mózgów...
i próbowałem coś ugotować.
Dzisiejszej nocy...
byłem zmuszony zabić mnóstwo ludzi!
Nie jestem pewien,
czy ujdzie mi to płazem.
Sądzę...
Chyba jestem...
Jestem nieźle stuknięty.
Więc...
jak jutro wrócisz,
może się pokażę w Harry's Bar.
Miej oczy szeroko otwarte.
Byliśmy umówieni na 14:00?
Nie.
Czym mogę służyć?
Szukam...
Paula Allena.
Nie mieszka tutaj?
Nie.
Na pewno?
Czytał pan nekrolog w "Timesie"?
Nie.
To znaczy, tak.
- W "Timesie". - Nie było nekrologu w "Timesie".
Sądzę, że powinien pan wyjść.
Ale myślę...
- Chciałbym wiedzieć, co się stało. - Proszę nie sprawiać kłopotów.
Radzę panu wyjść.
Niech pan tu nie wraca.
Nie wrócę. Proszę się nie martwić.
- Biuro Patricka Batemana. /-Jean, potrzebuję pomocyl
Patrick? To ty?
Nie...
Dzwonił McDermott. Zaprasza ciebie, Van Pattena i Bryce'a na drinka.
Co powiedziałaś, głupia dziwko?
- Nie słyszę cię. /-Co ja wyprawiam?
Gdzie jesteś? Co się stało?
Nie sądzę, żebym dotarł...
dziś do biura.
Dlaczego?
/Bo niel
Co się stało? Dobrze się czujesz?
Nie bądź taka współczująca!
/Jezul
Stolik na trzy osoby.
Bateman, masz zaczerwienione oczy. Ciężki dzień w biurze?
Bryce wrócił. Pije wodę mineralną.
Zmienił się, ale ciągle nie jest w stanie zarezerwować stolika.
Spróbuj w 150 Wooster.
Nigdzie nie pójdę bez rezerwacji.
Le Cirque, Flamingo East, Oyster Bar. Zarezerwujmy gdziekolwiek.
Nie podniecaj się tak. Rozlużnij szelki.
- Proszę o rezerwację na 20:30. - Przepraszam, zaraz wracam.
Na 22:00 mi nie odpowiada.
Zadzwoń do nich. Daj mi numer, ja to zrobię.
Taka jest prawda, Japończycy wykupią ten kraj do końca lat 90.
Przestań, Carnes. Nie wykupią.
Odebrałeś moją wiadomość, Haroldzie?
Tak. Bardzo zabawne. To byłeś ty, prawda?
- Oczywiście. - Bateman mordujący Allena i dziwki?
- Niesamowicie pomysłowe. - Co masz na myśli?
Twoją wiadomość.
Jak tam Cynthia, Davis? Ciągle jesteście razem?
Co chcesz przez to powiedzieć?
Przepraszam. Nic. Miło cię widzieć.
Czy to Edward Towers?
Chwileczkę, Carnes.
Davis.
Nie chcę nikogo obmawiać. Twój żart był zabawny.
Ale popełniłeś zasadniczy błąd.
Bateman jest okropnym kretynem,
beznadziejnym mięczakiem.
Gdybyś się podał za Bryce'a lub McDermotta...
Ale i tak było zabawne. Wybacz,
- Naprawdę muszę iść. - Chwileczkę.
Stój.
Zrobiłem to, Carnes.
Zabiłem go.
Jestem Patrick Bateman.
Rozrąbałem Allenowi głowę.
Wszystko, co powiedziałem, było prawdą.
Przepraszam. Muszę iść.
Nie! Nie znasz mnie?
Jestem Patrick Bateman, nie Davis!
Wiele razy rozmawialiśmy przez telefon!
Nie poznajesz mnie?
Jesteś moim adwokatem.
Posłuchaj, Carnes.
Posłuchaj bardzo uważnie.
Zabiłem Paula Allena,
i sprawiło mi to przyjemność.
Nie umiem wyrażać się jaśniej.
Niemożliwe. To przestało być zabawne.
Nie miało być zabawne! Dlaczego niemożliwe?
- Bo nie. - Dlaczego nie, głupi sukinsynu?
Bo dwukrotnie jadłem kolację z Paulem Allenem w Londynie...
- Jakieś dwa tygodnie temu. - Nie,
- To nieprawda. - Przepraszam.
/Trzeba wypracować metodę współdziałania,
/polityki zagranicznej /nie można prowadzić zespołowo.
/Wierzę, że wiele można osiągnąć...
/dzięki współpracy.
/W dalszej perspektywie /sprawa Iran Contra...
/może przynieść pozytywne skutki.
Dlaczego tak bezczelnie kłamie?
- Jak może wciskać taki kit? - Jaki kit?
Gdzie mamy tę rezerwację?
Nie jestem głodny, ale chciałbym mieć rezerwację.
Jak można być takim pieprzonym...
arogantem?
Niektórzy się tacy rodzą.
Bateman? Z czego się tak cieszysz?
Lekko mi na duszy.
Kamień mi spadł z serca!
Udaje nieszkodliwego staruszka.
Ale w duszy...
w duszy...
/Dusza nie ma znaczenia.
Co z tą duszą? Słuchamy cię Bryce.
Co o tym myślisz, Bateman?
Nieważne.
Kto miał taki głupi pomysł, żeby zamówić tylko piwo?
Chcę szkockiej.
/Nie ma już żadnych barier.
/Przezwyciężyłem /nieopanowanie, szaleństwo,
/rozpustę, zło, chaos, który wywołałem,
/i moją obojętność /wobec tego wszystkiego.
/Przepełnia mnie ostry ból.
/Nie ma nadziei dla nikogo.
/Chcę przelać mój ból na innych.
/Nikomu nie pozwolę uciec.
/Nawet po tym wyznaniu /nie nastąpiło katharsis.
/Kara ciągle się odwleka.
/A ja nie poznaję głębiej siebie samego.
/Z moich słów nie wynika nic nowego.
/To wyznanie nie miało znaczenia.
.:: Napisy24 - Nowy Wymiar Napisów ::. Napisy24.pl