Sebastian... Spróbuj się skoncentrować.
A co ja mogę powiedzieć? Jestem głupi jak but.
- To nieprawda. - Prawda. Biedny głupi bogacz.
To nie twoja wina. Dojrzewanie to trudny okres.
Kto jest pozbawiony wspaniałego wychowania, może się przejechać.
Ale ty potrafisz wznieść się ponad ich błędy. Spójrz!
- Z autografem? Dla mnie? - Jest twoja.
Nie bądź dla siebie za surowy. Przeszłość masz już za sobą.
Tak, racja.
Nie mogę uwierzyć, że był czas, kiedy myślałem tylko o seksie.
Nie da się tak iść przez życie.
Na przykład pani...
Jest pani bardzo atrakcyjną kobietą. Zabójcze nogi.
Chciałbym je sfotografować... Taki właśnie kiedyś byłem.
Ale teraz jestem wyleczony. Za tydzien o tej samej porze?
Promuje moją ksiazkę. Wrócę za miesiąc.
- Ale dlaczego? - Inni też potrzebują mojej pomocy.
- Ty dasz już sobie radę. - Mam nadzieje.
Gdybyś czegoś potrzebował, zadzwoń.
Przydałby mi się serdeczny uścisk.
W porządku... Oto i on.
- Pani córka na linii nr 1. - Niech zaczeka.
- To ona? Wygląda na miłą. - Jest wspaniała. Ma same piątki.
Tej jesieni pójdzie do Princeton.
To typ dziewczyny, z jaką powinienem być.
Dla ciebie to zbyt wysokie progi.
- Dbaj o siebie, Sebastianie. - Dziękuję pani... za wszystko.
Pętak.
- Tak? - Pani córka wciąż czeka.
- Cześć, kochanie. - Kazałaś mi czekać.
Powiedział, że mnie kocha, a ja mu uwierzyłam.
- Jestem taka głupia. - Wszystko w porządku.
Weź głęboki oddech, wyjdź z tego zaklętego kręgu.
Tylko nie zaczynaj tej psychodramy!
Moje zdjęcia są w Internecie.
- Jakie zdjęcia? - Rozbierane, a jakie myślisz?
- Jak mogłaś być taka głupia? - Był taki czarujący.
Powiedział, że mam zabójcze nogi, -
- i że chciałby je sfotografować.
A potem sprawy wymknęły się spod kontroli.
Mamo, jesteś tam?
Mamo? Mamo!
Sebastian!
Zapłacisz mi za to, ty mały gnojku!
- Jesteś chory! Zboczeniec! - A tej, co dolega?
Ktoś tu chyba potrzebuje terapii.
To ci się nie uda! Ja ci tego nie daruje!
- Jak masz na imię? - Clorissa.
- Clorissa? Boże, jesteś tak piękna. - Dziękuję.
- Mam zamiar zaprosić cię na obiad. - Zgoda.
Tu się nie parkuje, proszę pana.
Tak się cieszymy, że Cecile będzie studiować pod twoją opieką.
Byłaś dla nas... dla niej wzorem.
Mamy nadzieje, że potrafi sprostać twoim wysokim wymaganiom.
Dołożę wszelkich starań.
- A to, co? - "Dzięki" po wietnamsku. Ładnie?
Kathryn jest lubiana w szkole. Słuchaj się jej, a daleko zajdziesz.
- Powiedz, skąd czerpiesz tę siłę? - To brzmi głupio, ale...
Kiedy sama nie daje sobie rady, zwracam się o pomoc do Boga.
- To piękne. - A jacy są chłopcy?
Cecile... Czy to wszystko, o czym myślisz?
Wybacz jej. Nigdy jeszcze nie była w koedukacyjnej szkole.
To zrozumiała ciekawość. Studenci w Manchester są z reguły porządni.
Chociaż zdarzają się wyjątki.
Na przykład twój kuzyn Sebastian. To, co zrobił tej pielęgniarce...
Podobno dochodzi już do siebie.
Miło panią znowu widzieć.
- Pamięta pan moją córkę Cecile? - Jaka piękna koszulka.
To pamiątka z podróży do Australii.
Tak? Widać od razu, ze to kraj mlekiem i miodem płynący.
Co takiego?
- Przepraszam... - Dziękuję za pomoc.
- Zadzwonię w sprawie życiorysu. - Dobrze. Dziękuję.
Było nam bardzo miło.
Chodźmy. Trzymaj nogi razem, to nie jest Jamajka.
Nie wiedziałem, że to Dzień Dupka.
Mam zamiar wziąć to biedactwo pod moje skrzydła.
Rodzice się meldowali.
Jak się podoba Bali twojej puszczalskiej matce?
Podobno ten impotent i alkoholik twój ojciec posuwa pokojówkę.
- Terapia się nie udała? - Wręcz przeciwnie.
Clorissa. "Zadzwoń do mnie."
Mam już dosyć sypiania z tymi nadętymi debiutantkami z Manhattanu.
- Nic ich już nie szokuje. - Spokojnie. Mam dla ciebie misje.
- Pamiętasz Courta Reynoldsa? - Tego nazistę, który cię rzucił?
Zgodziłam się na wiele, żeby mu dogodzić.
Bardzo mnie zraniło, kiedy Court zakochał się, w kim innym.
- Chyba nie...? - Tak, właśnie w Cecile Caldwell.
A wiec o to chodzi.
"Trzymaj wrogów blisko."
Kiedy skończę pracować z Cecile, będzie pierwszym wampem tego miasta.
Księżniczka, lekko używana?
- Dlaczego nie zaatakujesz jego? - Nie chce odkrywać kart.
Wszyscy mnie kochają, i lepiej, żeby to się nie zmieniło.
Rozumiem.
- A co mnie to obchodzi? - Musisz uwieść młodą Cecile.
Jest całkiem, całkiem.
Młode, subtelne piersi.
Kształtny, twardy tyłek.
Szczupłe nogi.
Bądź jej pogromcą, Valmoncie. Zuchwale idź tam, -
gdzie nikt jeszcze nie dotarł.
Nie mogę.
- A to, dlaczego? - Daj spokój. To zbyt łatwe.
Niech załatwi to któryś z twoich przyjaciół. Ja dbam o reputacje.
- Robiąc to z córką terapeutki? - Przegrzewała się już.
Ale to jest wyzwanie.
- Wiem wszystko o menstruacji. - Zamknij się, zobacz na stronie 64.
"Dlaczego zamierzam poczekać", Annette Hargrove z Kansas City.
- Jezu, ona jest naprawdę? - Mały aniołek tatusia.
Istny wzór.
Zobaczmy. Nuda, nuda, nuda...
"Kocham swoich rodziców."
"Dojrzała decyzja..." O, mam!
Ma chłopaka o imieniu Trevor.
Wyjechał na rok. Trevor rozumie.
Trevor to fujara. Szkoda, że mieszka w Kansas.
Au contraire. Ojciec tej dziewicy został dyrektorem naszej szkoły.
Ona zamieszka u mojej ciotki, zanim rodzice nie sprzedadzą domu.
Wyobrażasz sobie, jaki to jest tytuł do chwały?
Przelecieć córkę dyrektora jeszcze przed początkiem zajęć.
- To będzie moja wielka szansa. - Nie dasz rady.
- Może chcesz się założyć? - Pomyślę o tym.
Obowiązek wzywa. Doktor Greenbaum z córką na przystawkę.
A co z twoim dziennikiem?
Mogłabyś być trochę bardziej spragniona tej lektury?
Sebastian...
Możesz tu przyjść na chwilę?
Jeśli chodzi o ten twój zakład... możesz na mnie liczyć.
Jakie są warunki?
Jeśli ja wygram...
- Twój zgrabny wóz będzie mój. - A jeśli ja wygram?
Dostaniesz to, czego pragniesz, odkąd nasi rodzice się pobrali.
Trochę jaśniej.
Mówiąc wprost... zerżnę cię na wylot.
Co każe ci sądzić, że na to pójdę? To Jaguar Roadster z 56 roku.
Bo jestem jedyną osobą, której nie możesz mieć. I to cię zabija.
Nie ma mowy.
Jak nie, to nie.
Zakład stoi, malutka.
Pomyślnych łowów, Sebastian.
Piękny dom, pani Rosemond.
Jest w posiadaniu mojej rodziny od ponad stu lat.
- Często pani jeździ konno? - Dziadek był koniarzem.
- A to, co było? - Sebastian musiał przyjechać.
Uwaga!
- Sebastian! - Diabli nadali...
Ciocia Helen! Ależ tęskniłem!
Wszędzie cię szukałem.
Poznaj Annette. Annette Hargrove, a to Sebastian.
- Zostanie tu przez kilka tygodni. - To jest nas dwoje.
- Witam. - Dziękuję.
Ciociu Helen, może przygotujesz nam filiżankę swojej wspaniałej herbaty?
- Uważajcie na siebie. - Oczywiście.
Chodź.
Szybko, jest tyle do obejrzenia.
Czytałem twój manifest. Zrobił na mnie raczej ponure wrażenie.
- Na ogół ludzie go chwalą. - Większość ludzi to owce.
Krytykujesz coś, czego sama nigdy nie zaznałaś.
Uważam tylko, że ludzie nie powinni się kochać, jeśli się nie kochają.
Ludzie w naszym wieku są zbyt młodzi na takie emocje.
- Jesteś lesbijką? - Nie.
Po prostu poczułem odrobinę lesbijskiego stylu.
Nie oczekuje, że ty to zrozumiesz.
- A to, dlaczego? - Słyszałam o twojej reputacji.
Co takiego słyszałaś?
Obiecujesz dziewczynom, co tylko chcą, żeby zaciągnąć je do łóżka.
- Kto ci to powiedział? - Przyjaciel mi napisał.
- Jestem trochę dotknięty. - Ale to prawda, czyż nie?
Skoro tak mówisz.
Bardzo dobrze. A teraz w tonacji G-moll.
Jeszcze raz. Pamietaj, trzecia nuta jest niska.
Cholera!
Odpręż się. Jeszcze raz.
Za bardzo koncentrujesz się na smyczku. Luźniej.
Zamknij oczy.
Mai-lee, uważaj! Już o tym mówiłyśmy.
Nie chciałam przeszkadzać. Muzyka była taka piękna.
To Ronald Clifford. Będzie mnie uczył tego lata.
- Miło mi poznać. - Mnie również.
Ronald uczęszcza do konserwatorium. Komponuje pierwszą operę.
- O życiu Martina Luthera Kinga. - Doktor King jest moim ulubieńcem.
Lekcja skończona. Jutro o tej samej porze?
Do zobaczenia.
To nie do wiary. Jakiś pedał, bez obrazy, napisał do niej list -
- zdradzając moją taktykę.
- Kto to mógł być? - Gdybym wiedział, zabiłbym.
- Skąd pochodzi to maleństwo? - Z Kansas. Kogo ja tam znam?
- Grega McConnella. - Tego ogiera futbolu?
Nie zdziwiłbym się, gdyby to była jego robota.
Nienawidzi mnie. Obrobiłem mu dziewczynę na ostatnim balu.
- Nie sądzę, żeby się przejął. - Co masz na myśli?
Greg lubi pokrywać pozycje na skraju pola. I poza nim.
- Nabierasz mnie. - Wcale nie.
Po pijanemu wślizgiwał się do mojej sypialni.
Kiedy tylko doszedł, zaczynał szaleć:
"Co ty robisz? Ja nie jestem pedałem. Nikomu nie mów!"
Zajmowałem się nim, bo ten facet ma usta jak helikopter.
- Szkoda, ze jest teraz w Kansas. - Już nie.
Zespół futbolowy zaczał trening w zeszłym tygodniu.
- Mieliśmy już jedną sesję. - To masz szczęście.
Możesz zaaranżować spotkanie z nim dziś wieczór?
W TV jest dzisiaj Spartakus.
- Doskonale. - Ale to będzie kosztować.
Zostaw drzwi frontowe otwarte.
Powiedzmy o północy?
O północy, jak powiedziałeś.
Wyjmę fiuta i podsunę go jej pod nos.
"Ssij go, ty głupia dziwko."
- Greg Gregster. - Właśnie.
- Gregory? - Cześć, Blaine.
Słyszałam, że miałaś randkę z Courtem. Podobno jest miły.
Wciąż mówił o bulimiczce, którą ostatnio rzucił.
- Bulimiczce? - To musiała być jakaś frajerka.
Przepraszam.
Court zaprosił mnie, do Hampton na weekend w święta.
- To wspaniale. - Tak sadzisz?
- Chyba się boje. - Czego?
Chłopców. Nigdy nie doszłam nawet do pierwszej przeszkody.
Nie ćwiczyłaś z przyjaciółką?
- Nie. To odrażające. - A jak dziewczyny mają się uczyć?
Zamknij oczy i zwilż usta.
- Odbiło ci? - Chcesz się uczyć, czy nie?
Chyba tak.
- To nie było takie straszne. - To było nic.
Jeszcze raz. Tym razem włożę ci do ust język.
Pomasuj go swoim. To pierwsza przeszkoda.
- Dobrze. - Zamknij oczy.
- Niezłe. - To było świetne.
Może powinnaś tego spróbować z Ronaldem.
- Co takiego? - To jasne, ze on za tobą szaleje.
Przysyła mi listy miłosne.
- Jakie to romantyczne. Odpisałaś? - Nie.
- Nie podoba ci się? - Wciąż o nim myślę.
Matka by mnie zabiła.
- Ukryłaś te listy? - W domku dla lalek.
- Przynieś mi kopie. - Po co?
Jestem świetna w pisaniu listów.
Sprawię, że będzie jadł ci z ręki.
- Możecie się spotykać u mnie. - Zrobiłabyś to dla mnie?
- Oczywiście. Czemu nie? - Tak. Jesteś moją przyjaciółką.
Chcesz zostać u mnie na noc?
Halo?
Przepraszam...
- Wybacz proszę... - Jaka miła niespodzianka.
- Te muzykę słychać w całym domu. - Nie, tylko u ciebie.
Myślałem, że ci się spodoba.
- Co robiłaś? - Czytałam.
- Coś interesującego? - Tak, intrygująca lektura.
To dla ciebie.
Cos w sam raz na początek szkoły.
- Nie musiałeś tego robić. - Nie podoba ci się to.
- Po prostu nie musiałeś. - Popływasz ze mną?
Jest wprawdzie 10-ta w nocy, ale jesteśmy młodzi.
Twoja propozycja jest tylko trochę obraźliwa, więc ją rozważę.
Daj mi minutę.
- Spałeś z nią już? - Pracuje nad tym.
Zadzwoń później.
Sebastian?
Mogłabyś się odwrócić, żebym mógł założyć kostium?
To takie krępujące...
Zadziwia mnie, że ktoś tak czarujący jak ty tak łatwo ulega wpływom.
Zaczynasz od nowa?
Który fragment lubię najbardziej...?
"Nigdy nie wypowiedział ani słowa w dobrym zamiarze."
"Każda kobieta, która go poznała, pożałowała. Trzymaj go na dystans."
Mogłabyś chociaż zdradzić, kto mnie tak szkaluje.
Nie ma szans.
Miałaś rację... co do kilku kwestii.
Zrobiłem kilka rzeczy, z których nie jestem dumny.
- Nie chciałam cię martwić. - W porządku.
Na przykład ty, z tą całą moralnością i zasadami...
Wydajesz się szczęśliwa. Zazdroszczę ci. Serio.
Naprawdę. Masz wszystko.
Jesteś bystra, piękna i zdecydowana.
Masz wszystkie cechy, jakich oczekuje u dziewczyny.
Nie wiesz, ze mam chłopaka?
Tak, sławnego Trevora. To zabawne, że jeszcze o nim nie wspominałaś.
Podróżuje po Europie.
Jest wspaniały. Brakuje mi go.
- Zależy mi na tobie. - Ale nie jesteś w moim typie.
Naprawdę?
"Jesteś bystra, piękna i... zdecydowana."
To nic nie da.
Co najwyżej możesz liczyć na moja przyjaźń.
Dobranoc, słodka.
DO DZIEŁA
- Och, słodki... - "Słodki"?
W sama porę.
- Cholera! Moje majtki! - Nie denerwuj się tak.
Co my tu mamy?
Posłuchaj, Valmont, to pierwszy raz, kiedy coś takiego zrobiłem.
- Byłem... - Pijany i tak dalej. Znam to.
Proszę cię, nie mów nikomu. To zrujnuje mi karierę.
Karierę? Greg, a co z rodziną?
Czy twój ojciec nie byłby poniżony, gdyby to wyszło na jaw?
Zrobię wszystko, tylko o tym zapomnij, dobra?
Nie mogę. Oczerniasz mnie przed Annette Hargrove.
O czym ty mówisz?
Tylko ty ja znasz.
Nie wspominałem jej o tobie ani słowem.
Chyba mówi ci prawdę.
Ten facet miałby problem z listą zakupów, a co dopiero z listem.
Dobrze... wierzę ci.
Dochowam tajemnicy.
Właściwie to możesz coś dla mnie zrobić.
- Co jeszcze o nim wiesz? - Jest bystry jak sam diabeł.
Zrobi wszystko, żeby osiągnąć cel. Daje z siebie 110 procent.
Na boisku deptał mi po piętach.
Ma złą reputację, ale to na ogół bzdury.
Słyszałam o nim okropne rzeczy.
- Od kogo? - Przyrzekłam nikomu nie mówić.
- Od jak dawna się znamy? - Od zawsze.
Muszę o ciebie dbać. Jesteś dla mnie jak siostra.
Czy ja wyglądam jak król plotek? To ja. Greg.
Greg Gregster. Serio.
- Obiecujesz dochować sekretu? - Na życie mojej matki.
Ta suka. Jesteś pewien?
Powiedziała "pani Caldwell". Spotkały się na inauguracji.
- Zrobiłeś, o co cię prosiłem? - Tak.
- Kupiła to? - Jestem niemal pewny.
- Niemal czy na stówę? - Kupiła to.
Próbowała mnie przewyższyć, -
- chociaż jej powiedziałam, że potrafię zrobić to.
Moje przyjaciółki Sue, Kelly i Frances wiedziały o tym.
- Dobrze się czujesz? - Tak.
Nie uwierzysz...
- To matka. - Musze iść.
- Do jutra? - Oczywiście.
- Do zobaczenia. - Strzała.
"Strzała"? Matołek.
- Co z tobą? - Jesteś gotowa na to?
Odkryłem, że pani Caldwell pisze do Annette.
- To interesujące. - W rzeczy samej.
Zrobię wszystko, żeby załatwić te starą prukwę.
Intryga zmierza do rozwiązania. Cecile zakochała się w muzyku.
Pani Caldwell się to nie spodoba.
Niestety ten Don Juan zmierza do mety jak niepełnosprawny.
Jaki masz plan ataku?
Sprzedam Cecile mamusi, której odbije szajba i skończy ten związek.
A do kogo zwrócą się o pomoc?
Cecile umówiła się na randkę z Courtem.
Musisz przyspieszyć jej seksualne przebudzenie.
- Jestem do twoich usług. - Dziękuję.
- Co za mila pozycja. - Siostro, jesteś taka spięta.
Wiem...
Nienawidzę, kiedy coś idzie nie po mojej myśli.
To mnie tak rozgrzewa.
Tak, rozumiem to.
Wygląda na to, że tobie idzie dobrze.
Ale powoli.
- Nic się nie zdarzyło? - Zbliżam się do celu.
- Ale jeszcze jej nie zdobyłeś? - Jestem o krok.
Daj mi znać, kiedy to się zdarzy. Do tego czasu...
Flaga w dół!
Hej!
Cześć, tu Sebastian. Chyba cię nie obudziłem?
Nie, skądże.
- Czy nie zostawiłem tam okularów? - Nie, nie sadze.
Rozumiem. Do zobaczenia.
- Naprawdę, dlatego dzwonisz? - Nie.
- Tęsknię za tobą. - Chwila szczerości.
- Nie podoba mi się to za bardzo. - A co robisz jutro?
Idę z tobą do miasta.
Przybyłam najszybciej, jak mogłam. Co się stało?
Chodzi o Cecile.
- Musi pani zachować dyskrecję. - Chyba nie chodzi o narkotyki?
O cos gorszego.
Wydaje mi się, że coś dzieje się między Cecile i jej nauczycielem.
- Ronaldem? To szalone. - Jest taka młoda, a on...
Czarny! Brązowy cukier proszę... albo nie.
Wysyła jej listy miłosne, są w domku dla lalek.
Taka afera mogłaby zaszkodzić jej reputacji w szkole.
Musiałam pani powiedzieć.
- Dziękuję. - Zachowa to pani w tajemnicy?
Absolutnej.
- Za kogo ty się uważasz? - Przepraszam?
Nie płacę ci, zebyś psuł mi dziecko.
To musi być jakaś pomyłka.
A jak wytłumaczysz to?
- Skąd to masz? - Margarita znalazła, sprzątanie.
Marsz do pokoju... ale już!
Jak mogłeś mnie tak zlekceważyć? Zabrałam cię z ulicy.
Z ulicy? Mieszkam na rogu 59-ej i Parku.
Nieważne. Proszę tu już nie wracać –
- i nigdy więcej nie spotykać się z moją córką. Zrozumiano?
Po pierwsze, nigdy jej nie dotknąłem.
Po drugie, pani ma chyba coś przeciwko czarnym.
Nie chcę słuchać tych bzdur. Colin Powell dostał pieniądze od nas.
To chyba wyjaśnia moją sytuację. Dziękuję za gościnność.
To było prawdziwe przebudzenie.
Nie ma już czarnego człowieka!
Chwalcie Pana, nie ma już czarnego człowieka!
- Nie miałem o tym pojęcia. - Jesteś szczęściarzem.
- Co mam robić? - Wyznać jej miłość.
Pani Caldwell każe mnie zastrzelić, jeśli się zbliżę.
Nawet nie znam jej adresu e-mailowego.
E-mail jest dla zboczeńców. Bądź romantyczny, napisz list.
- A jak go jej przekażę? - My się o to postaramy.
- Dlaczego to dla mnie robicie? - Ponieważ...
Bo chcemy, żeby Cecile była szczęśliwa.
A ty możesz ją uszczęśliwić. Każda byłaby z tobą szczęśliwa.
Mogę zostać na chwilę sam?
Mój pokój jest naprzeciwko. Rozgość się.
- Do kogo dzwonisz? - Do Cecile.
- Co robisz? - Wiesz, jaka robimy jej krzywdę?
Wiem.
Doprawdy? Wykręciliśmy niejeden podły numer, ale to...
Zniszczymy niewinną dziewczynę.
Court Reynolds musi iść na dno. Pomóż mi, albo znajdę kogoś innego.
- Zadziwiasz mnie. - Możesz mnie mieć, Sebastian.
Wam wolno się pieprzyć, tak? On rzucił mnie dla Cecile.
Niech Bóg broni, jeśli zależy mi na seksie.
Muszę prowadzić się jak Niepokalana Dziewica, żeby być damą?
Jestem najgorsza na całym East Side i czasem chcę się zabić.
Oto twoja diagnoza, doktorze Freud.
A teraz mów: jesteś ze mną?
Dobrze, dzwon.
Tu Kathryn. Przestań płakać.
Daję ci Sebastiana.
Cecile?
Nie płacz. Słuchaj uważnie.
Mam list od Ronalda. Prosił mnie, żebym ci go przekazał.
Nie mogę przyjść do twojego domu, bo twoja matka mnie nienawidzi...
Gotowe.
- To nie smak mrożonej herbaty. - Bo jest z Long Island.
- Jak list? - Jest wspaniały.
- Sądzisz, że mu się spodoba? - Oczywiście.
- Co tam robisz? - Zdjęcie.
- Mogłabyś być modelką. - Naprawdę?
Szkoda, że nie jesteś seksowna.
- Mogę być seksowna. - Pokaz mi.
To było niezłe. Wyluzuj się jeszcze.
Nie tak. Chodź tutaj.
O tak.
Cecile, wiesz, co uczyniłoby cię esencją seksu?
Gdybyś zdjęła wszystko.
- Nie sadze. - Przepraszam, wyrwało mi się.
- Musze już iść. - Zadzwonię po twoją matkę.
Nie możesz.
Ach, ona nie wie, że tu jesteś. Jesteś w kłopocie.
- Chyba i tak po nią zadzwonię. - Zrobię wszystko, tylko nie dzwoń!
Cecile... chcę tylko dać ci całusa.
Tylko to?
Przyrzekam.
- Co robisz? - Obiecałaś mi całusa.
- To, dlaczego... - Nie chcę cię całować tutaj.
Chcę cię pocałować tam.
- Obietnica to obietnica, Cecile. - Tak...
Łaskocze.
Cecile, jeszcze nie wstałaś? Spóźnisz się do...
- Cecile? - Obejmij mnie.
- Cecile? - Tu jestem.
- Jezu, gdzie ty byłaś? - Na zakupach.
Pośpiesz się. Za chwilę musisz być u pani Rosemond.
Jest bardzo ważną osobą w szkole, musisz dobrze wypaść.
- Dzień dobry paniom. - Nie spodziewałam się ciebie.
Po co marnować taki piękny dzień w mieście?
- Słusznie. - Ktoś zagra w tenisa?
Przepraszam.
To było nieuprzejme.
Ona jest dziwna.
- Co ja zrobię? - Czy coś się stało?
Pani Collins szuka ochotników do domu opieki.
- A ja mam bilety do teatru. - To okropne.
Już wiem. Może wy mnie zastąpicie?
- To byłoby świetnie. - Spodoba wam się.
- Bardzo wam dziękuję. - Nie do wiary.
Czy nie jest piękny? Większość nie ma rodziny.
To takie ładne, kiedy młodzi ludzie tak pomagają.
Panie Gottlieb, ma pan wizytę.
Nie, dla ciebie mam kogoś innego.
Czy już panu opowiadałam, jak mój drugi mąż...
Tak, pani Sugerman, opowiadała pani zaraz po grze w warcaby.
- Graliśmy w warcaby? - Wygrała pani trzy razy.
- A potem zerżnąłem pani córkę. - Przepraszam?
- Zapytałem "czy chce pani wody?" - Nie, dziękuję.
- Proszę. - Co u was słychać?
Graliśmy w warcaby i wygrałam trzy razy.
- No proszę! - Czy to nie wspaniałe?
Mówiłam panu, że ona jest niezwykła.
To dopiero była zabawa!
Jestem z siebie zadowolony. Pani Sugerman jest świetna.
Daj spokój. Pani Sugerman jest świetna?
- Chyba masz mnie za idiotkę. - Nie.
- A ty dobrze się bawiłeś? - Tak. Graliśmy w warcaby.
Z nudów wyparował mi mózg. Nienawidzę dobroczynności.
W porządku. To nie znaczy, że jesteś zły.
- Z tobą nie da się wygrać. - Bo nie o to chodzi, Sebastianie.
Bierzesz siebie zbyt poważnie.
- Wcale nie. - Właśnie, że tak. Rozluźnij się.
Jestem na luzie. Możemy już z tym skończyć?
Co ty robisz?
Przestań. To mnie rozprasza.
Przestań. Daj spokój.
- Czyżbyś się uśmiechał? - Nie.
Przestań!
Rozluzuj się. Nikomu nie powiem.
- Kto to? - To Kathryn.
- Dobrze się czujesz? - Nie!
O co chodzi?
- Coś złego zdarzyło się tej nocy. - Co takiego?
- Chyba nie chcesz wiedzieć. - Cecile, powiedz mi.
Chodzi o twojego brata. Wykorzystał mnie.
- Dlaczego nic nie zrobiłaś? - Nie wiem.
Przyszłaś do nas w nocy, a on wymusił stosunek, tak?
Niezupełnie.
- Kazał ci go obciągnąć? - Nie...
No to, co?
Zdjął ze mnie majteczki i wypisał mi tam językiem cały alfabet.
- Zrobił ci to językiem? - Jeśli to się tak nazywa.
- Podobało ci się? - Nie.
To było dziwne. Najpierw łaskotało, -
- a potem było już w porządku.
Potem zrobiło mi się gorąco, zaczęłam drżeć...
To było niesamowite, jak eksplozja...
- Dobra eksplozja. - Cecile, to był orgazm.
- Tak? - Stajesz się kobietą.
- Naprawdę? - Cecile!
Kiedy już zrobiłaś pierwszy krok, szkoda byłoby się zatrzymać.
Uważaj go za mentora. Niech cię uczy.
Ale ja go nie kocham. Kocham Ronalda.
Nie chcesz go uszczęśliwić? Praktyka czyni mistrza, Cecile.
Moja rada brzmi: śpij z każdym, z kim tylko można.
To zrobi ze mnie dziwkę... Czy nie?
Cecile, wszyscy tak robią, tylko nikt o tym nie mówi.
- Coś jak tajne stowarzyszenie? - Tak jakby.
- Cholerna idiotka... - Ekstra.
Tajne stowarzyszenie, tajne...
- Czy ta chrypka jest normalna? - Tylko za pierwszym razem.
Ja wolę być na górze.
Cecile...
To chwila spokoju. Wspominam teraz rzeczy, które dziś zrobiłem.
Przepraszam.
- Coś jest nie tak, prawda? - Co masz na myśli?
- Chodzi o mnie? - Nie, ty byłaś w porządku.
Chodzi o Annette. Kochasz ją, tak?
W porządku. Ja też cię nie kocham. Kocham Ronalda.
- Dokąd idziesz? - Pod prysznic.
- Może potrzebujesz towarzystwa? - Nie.
- Albo może ci possać? - Dobranoc, Cecile.
Świętoszka...
Kogo tak podglądasz?
- To ona? - Tak.
Płacze. Mały aniołek nie może znieść tej wstrętnej książki.
- Zamknij się. - Gryzie cię coś?
Nie.
- Zalazła ci za skórę, co? - Tak, jeśli chcesz wiedzieć.
Nie znoszę tych jej pogadanek, ale straciłem dla niej głowę.
Rozśmieszyła mnie.
Masz zamiar przegrać zakład?
Nie. Tylko potrwa to dłużej, niż się spodziewałem.
Mogę zabrać swój nowy wóz na przejażdżkę?
Kathryn... jeździć będziesz tylko na mnie.
Wybacz, czeka mnie praca.
- Bonjour, mademoiselle. - Bonjour, monsieur Valmont.
- Przepraszam. - Ja też.
- Wcale nie przepraszam. - Chyba zostaniemy przyjaciółmi.
Ja nie potrafię tak trzymać uczuć na wodzy jak ty.
Naprawdę nic do mnie nie czujesz?
- Czuję. - No to, o co chodzi?
Nie masz przecież męża, chyba że wyszłaś za Jezusa.
- Dlaczego nie możemy być razem? - Naprawdę chcesz wiedzieć?
Bo przy tobie nie ufam sobie samej.
Proszę wejść.
- Przyszedłem się pożegnać. - Wyjeżdżasz?
Wracam do miasta, a potem może pojadę do Francji.
- Mam już dosyć twoich gier. - Jakich gier?
Daj spokój. Jesteś gorąca, a w chwilę później oziębła...
- Czuję się nie na miejscu. - Wobec tego lepiej wyjedź.
Sebastian... nie chcę, żebyśmy się tak rozstawali.
Obawiam się, że nie masz wyboru.
- Ja nie lubię hipokrytów. - Jakich hipokrytów?
Przez cały czas nauczasz o tym, jak czekać na miłość.
A teraz odwracasz się do niej plecami.
Ja dam sobie radę, ale ty do końca życia będziesz o tym myśleć.
Dlatego jesteś hipokrytką.
Miłego życia.
Poczekaj...
Przepraszam, ale nie mogę.
Weź się w garść, mięczaku.
- Dzień dobry. - Dzień dobry.
- Jak poszło w nocy? - Z kim?
Nie z Cecile, o tym wiem wszystko.
Nie nadziałem jej.
- Dała ci kosza? - Wręcz przeciwnie.
To, co poszło źle?
Nie wiem.
Leżała na łóżku, gotowa na wszystko, a ja...
- Czułem, że to nie w porządku. - Mogłeś ją mieć i nic?
- Nie ma jej tam. - A gdzie jest?
Wyjechała 30 minut temu.
Dokąd?
Powiedziała ciotce, że jedzie do przyjaciół.
Skrewiłeś. Dziewczyna odzyskała rozum.
Już się do niej nie zbliżysz.
To głupie, głupie... "Judy". Ten zostaje.
Tu Valmont. Jest u ciebie?
Nie, nie wiem, gdzie jest. Dlaczego o niej po prostu nie zapomnisz?
- Gdzie ona jest? - Zatrzyma się u znajomych.
20 minut temu złapała taksówkę na Penn Station.
- Jestem pod wrażeniem. - Jestem zakochany.
Dobrze się czujesz?
Chwilkę.
Wejdź proszę.
- Nie w porę? - Tak jakby.
Zaprosiłaś mnie tu, żebym mógł być świadkiem twojej małej przygody.
Kim jest ten, który daje ci tyle rozkoszy?
Gdzie on może być?
- Co za pieprzony cyrk... - Zadzwoń do mnie.
Ty sobie niczego nie darujesz.
Jak rozumiem, przyszedłeś rozliczyć zakład.
Innym razem.
- Przepraszam? - Nie jestem w nastroju.
- Chcę się pieprzyć. - Ja nie.
Dobranoc, Kathryn.
To brzmi świetnie. Ja też cię kocham.
"Ja też cię kocham..."
Jesteś w kawałkach.
- Daj sobie spokój. - Co się stało z nami?
- Nic się nie zmieniło. - O tak, zmieniło się.
- Już mnie nie kochasz. - To tylko zakład.
- To śmieszne. - Ty jesteś śmieszny, braciszku.
Popatrz, jak to wygląda.
Umawiasz się z królewną magazynu dla nastolatek, córką dyrektora.
Ani się obejrzysz, będziesz z nią paradował po kampusie.
Jej ojciec nic nie wie o twojej przeszłości, prawda?
Wątpię, czy pozwoliłby swojej królewnie cię widywać.
To wielkie rozczarowanie, że jej manifest okazał się na pokaz.
Jako przewodnicząca samorządu muszę mu o tym powiedzieć.
- Odłóż słuchawkę. - To potrwa tylko sekundę.
Jesteś w niezłych tarapatach.
Planowałem powiedzieć jej o wszystkim wieczorem.
Ach, prawda, zapomniałam. Jesteś taki zakochany.
Szczerze wierzysz, że zmieniłeś się, odkąd ją znasz?
Coś ci powiem: ludzie nie zmieniają się z dnia na dzień.
Ty i ja jesteśmy z tej samej gliny. Nie wstydzę się przyznać.
Miałeś zostawić tej szkole legendę, a zostanie po tobie żart.
- Nie tak to widzę. - Nie rób tego, Sebastian.
Zniszczysz nie tylko swoją reputację, ale i jej.
To mój pokój.
Możemy być cicho?
- Muszę ci coś powiedzieć. - Powiedz.
- Dla mnie to koniec. - Tak, dla mnie też.
- Co się stało? - Jestem zupełnie popieprzony.
Co ty mówisz?
Myślałem, że jestem w tobie zakochany, ale to było kłamstwo.
Chciałem, żeby to się udało, ale teraz nic już nie czuję.
- Dlaczego to robisz? - Chciałem cię zaciągnąć do łóżka.
Nie mówisz serio.
Ty nic nie wiesz. Nie znasz mnie.
Prawda jest taka, że jest ktoś, kogo kocham.
- Nie możesz się z nią równać. - Nie wierzę ci.
Nie mogę mówić jaśniej. Nic dla mnie nie znaczysz.
Byłaś tylko... wygraną w zawodach.
Jesteś takim tchórzem. Spójrz, trzęsiesz się.
- To chciałeś mi powiedzieć? - Przykro mi. Jestem zupełnie...
Popieprzony.
Wynoś się stąd.
Wynoś się!
Nie dotykaj mnie... Nie dotykaj mnie.
Nie dotykaj mnie, Sebastian!
Po prostu wyjdź.
Jezu... trochę to melodramatyczne, nie sądzisz?
Myślałem, że zaciekawi cię, co stało się u Annette.
Już po wszystkim.
- Naprawdę? - Miałaś rację.
Nie mogę się zmienić. Ty i ja jesteśmy z jednej gliny.
- Pomyślałem, że trzeba to uczcić. - Przykro mi. Czekam na kogoś.
- Na kogo? Ronalda? - Nie twoja sprawa, ale tak.
To od Ronalda. Nie miałem okazji przeczytać, -
- ale z pewnością jest to coś takiego:
"Wiele dla mnie znaczysz, bądźmy przyjaciółmi, itd."
Spodziewałem się czegoś takiego, więc zadbałem o ich spotkanie.
Miałaś rację. Naprawdę faceci co chwila cię rzucają.
- Dobra robota. - Dziękuję.
A teraz... na czym stanęło?
Już wiem... trzeba to uczcić.
- Za co wzniesiemy toast? - Za mój triumf.
Dziwna propozycja, ale proszę... Za twój triumf nad Annette!
- Co cię tak śmieszy? - Głupiutki chłopak...
Mój triumf dopiero nadchodzi.
- Chodzi o ciebie. - Znowu?
Bardzo ją kochałeś... i nadal kochasz.
Bawiło mnie, że zacząłeś się tego wstydzić.
Odrzuciłeś miłość dla reputacji.
Nie rozumiesz? Jesteś tylko zabawką, Sebastian.
Lubiłam się tobą bawić.
A jej już nie ma.
To chyba najsmutniejsza rzecz jaką słyszałam.
Zdrowie.
Smakuje mi.
Przyszedłeś po nagrodę, ale ja nie pieprzę się z frajerami.
Do widzenia, Sebastianie.
- Muszę z nią porozmawiać. - Nie ma jej tutaj.
- Powtórzy jej pani, że dzwoniłem? - Oczywiście.
- Tak? - Muszę rozmawiać z Annette.
Nie ma jej tutaj. Przyjmuję gości...
Mówiłam już, że jej nie ma.
- Przekaże jej to pani? - Tak.
- To bardzo ważne. - Rozumiem.
Bardzo przepraszam. Nigdy nie wiadomo, kto się tu zjawi.
"Droga Annette, jak mogę wynagrodzić ci tę krzywdę?"
"Z tobą po raz pierwszy w życiu byłem szczęśliwy. "
"Całe moje życie to żart. "
"Byłem dumny mogąc zadawać ból innym. "
"Teraz sam tego zaznałem. "
"Udało mi się skrzywdzić pierwszą osobę, którą pokochałem. "
"Przesyłam ci to, co dla mnie najważniejsze. Mój pamiętnik. "
"To trofeum, spis zwycięstw. "
"Jeśli chcesz znać prawdę, przeczytaj. Koniec kłamstw. "
ZAKŁAD
"Daj mi szansę. Bez ciebie pójdę na dno. "
- Ronald? Tu Kathryn. - O co chodzi?
- Wszystko w porządku? - Nie.
Sebastian zwariował.
Uderzył mnie i wyszedł. Boję się zostać sama.
- Ronald, potrzebuję cię. - Spokojnie.
Jest jeszcze coś. To dotyczy Cecile.
Zaraz tam będę.
Skurwysyn...
- Valmont! - Hej, Ronald.
- Musimy pogadać. - Później. Miałem kiepską noc.
- O co ci chodzi? - Dlaczego uderzyłeś Kathryn?
Ciebie też omamiła... Nie wiesz, co mówisz.
Powiedziała mi, że rżnąłeś Cecile.
- To prawda, czyż nie? - Ronald, przykro mi...
Sebastian?
Sebastian!
Przestańcie!
Annette!
Sebastian...
- Kocham cię, Annette. - Ja też cię kocham.
Wytrzymaj tylko...
Jako nowy dyrektor tej szkoły -
- otwieram rok szkolny pogrążony w smutku.
- Nie wiedziałam, że ktoś tu jest. - Przepraszam.
- Annette Hargrove. - Kathryn Merteuil.
- Czy my się skądś znamy? - Nie sądzę.
- Twój ojciec jest nowym dyrektorem? - Tak.
Przykro mi z powodu twojego brata. Dajesz sobie radę?
Tak. Znałaś Sebastiana?
Można tak chyba powiedzieć.
Taka tragedia, prawda?
Tak. Zostawię cię już samą.
Gdybyś potrzebowała pomocy...
Dziękuję.
Czasami, kiedy czuję, że już dalej nie mogę, -
- zwracam się o pomoc do Jezusa. On mi zawsze pomaga.
- Dziękuję. - Zobaczymy się na kampusie.
Będę na to czekać... -
-...ty głupia.
Naprzód.
Nawet najczarniejsza chmura skrywa czystą wodę.
To niełatwe, ale to doświadczenie powinno nas nauczyć, -
- że musimy być szczerzy ze sobą i walczyć z przeciwieństwami losu.
Starałam się świecić przykładem.
Niestety, nie było mnie na miejscu, kiedy mój brat mnie potrzebował.
Ale wiem, że dzisiaj patrzy na nas...
i chciałby powiedzieć...
...chciałby powiedzieć...
chciałby powiedzieć, "Kathryn, przepraszam."
Co się dzieje? Nie macie za grosz szacunku?
"OKRUTNE ZAMIARY" Dziennik Sebastiana Valmonta
ZAKŁAD
JESTEM DZIWKĄ
KATHRYN DŹGA PRZYJAŹŃ NOŻEM W PLECY