Żegnaj, Carla.
Schodź stamtąd.
Dzień dobry.
Dzięki za telefon do pomocy drogowej.
Dzień dobry, doktorze Tate.
- Doktorze Johnson. - Carla jest gotowa.
Żegna się z kolegami.
Jest bardzo lubiana.
Louise?
Carla? Twój tata tu jest.
Kluseczko!
Daj spokój.
Rozmawialiśmy o tym. Jesteś gotowa na powrót do domu.
Tak? Jesteś gotowa.
Nic jej nie będzie.
Jesteś gotowa. Dasz radę.
Cieszymy się, że wracasz do domu.
Heather przyleciała z Nowego Jorku, Caroline ze szkoły.
Mama tak się cieszy. Cały czas powtarza:
„Przywieź mi Carlę jak najszybciej”.
Proszę. Przykro mi, że słuchawki uwierają, ale mamy tylko jeden rozmiar.
- Ile do lądowania? - Będziemy wcześniej.
Powinniśmy wylądować za 15 minut.
- Dziękuję. - Jak twoje zęby?
Bardzo dobrze.
Chcę, żeby dziewczynki poszły ze mną
do galerii sztuki na specjalną wystawę...
Nie, Carla. Carla, kochanie.
Możesz jeść widelcem?
To by było... Carla.
Widelcem.
Nie, kochanie.
Widelcem, nie nożem.
Dobrze. Nie dostaniesz więcej ciasta.
Przepraszam.
Poczekaj. O mój Boże.
Radley.
Radley. Chodź tu. Masz się zająć...
Proszę, Radley.
- Zostaw mnie! - Carla.
- Co oni wiedzą? - Ma wszystkie symptomy.
Ma IQ na granicy...
Ma poważne problemy przystosowawcze i jej szkoła...
- Gdzie mój drink? - Co?
Twój drink. Tam.
Teraz jej normalna szkoła
nie chce jej. Co ty na to?
Muszę się napić.
Zapomnij o piciu, Radley!
Posłuchaj mnie. Musimy porozmawiać o Carli.
Rozumiesz?
Jest piękna. Widziałaś ją?
Prawie spaliła dom. Dziewczynki były w środku.
Nie może tak być.
- To był wypadek. - Nieprawda.
Nie możemy tak mówić. Nie możemy mówić, że się wolniej uczy,
ale rozkwitnie, bo to kłamstwa.
Musimy coś zrobić.
Musimy podjąć decyzję.
Szkoła specjalna w Santa Barbara.
Dla dzieci z takimi problemami.
Ta szkoła nie pozwala na odwiedziny rodzicom.
Mają ograniczone wizyty,
ale powiem ci coś.
Jeśli będzie źle, zabierzemy ją.
Chcę, żeby była normalna.
Oczywiście.
Rozumiem.
Musimy ją tam wysłać. Nie mamy wyboru.
Podpisz.
Jak mija lot?
Mogę coś podać?
Nie, mam wodę i...
Zamówiliśmy robaka dla rybki.
- Nie? - Zobaczę, czy coś znajdę.
Bardzo dziękuję.
Witam państwa na lotnisku międzynarodowym w San Francisco.
W zatoce jest obecnie 12 stopni Celsjusza,
mamy piękny słoneczny dzień...
Już tu jest! Pani Tate!
Chodź.
Dobra. Heather!
Kończ rozmowę. Już tu są.
To był ważny telefon, a ty krzyczysz w tle.
To nie jest dobre dla firmy.
Przepraszam.
Jesteśmy.
Szanowni państwo, wielki powrót jej wysokości Carli Tate.
Czekamy na ciebie. Chodź, kochanie.
Nie zapomnij o rybce. Chodź.
Cześć, Carla. Witaj w domu.
Cześć.
Pomóc panu?
- Witaj w domu. - Cieszę się, że jesteś.
Nie. Przywitaj się z Carlą.
Tęskniłyśmy za tobą.
Kto to?
No cóż...
To jest Jeff Reed.
Mamy dla ciebie niespodziankę.
Jesteśmy zaręczeni.
Wezmę kurtkę.
- Nie. - Na pewno?
Nie chcesz... Dobrze.
Doktor Johnson powiedział,
że miło by było, gdybym miała dla wszystkich prezenty.
Ja też tak pomyślałam.
Dziękujemy, Carla.
To wisiorki.
Są piękne.
Carla! Uśmiechnij się.
Winnie!
Witaj w domu!
- Tęskniłam. - Tak dobrze cię widzieć.
- Słoneczko! - Myśleliśmy,
że może uciekniemy, żeby się pobrać.
To śmieszne, ale nie bardzo.
Ślub odbędzie się w kościele.
Wesele będzie w klubie.
- Pamiętasz klub, Carla? - Tak.
Możesz ją położyć na kolanach.
Bardzo ładnie. Wyglądasz dorośle.
Podobno wybraliście, gdzie jedziecie w podróż poślubną.
Robicie już to?
Nie. Caroline.
Wygada się.
O seksie nie mówi się publicznie, prawda?
Nie, ale moja nauczycielka w szkole powiedziała,
że dwoje ludzi robi to, kiedy się kochają.
Na pewno miała na myśli, że robi się to
po ślubie.
- Zdecydowanie. - Potem już o tym nigdy nie rozmawiasz.
Specjalny deser dla Carli.
- Rety. - Proszę.
Doktorat, Jeff? To niebanalne.
O czym będzie twoja praca?
Wielopoziomowe finansowanie pomiarów petrochemicznych
w niepewnej sytuacji politycznej.
Czyli jak znaleźć kasę w krajach, których nazw nie sposób wymówić.
Świetnie,
że ktoś dobrze wykorzystuje swoją edukację.
Wiesz, że nie uczę drugoklasistów, bo lubię dzieci.
Uważam, że są nadzieją dla świata.
Oczywiście, że są naszą nadzieją,
ale równie szlachetnie byłoby zarabiać cztery razy więcej na uczelni.
Mamo!
Tato, wzniesiesz toast?
Bardzo chętnie.
- Za rodzinę Tate'ów... - Ja też chcę iść do szkoły.
To świetnie.
Ukończyłaś szkołę.
Przecież nawet dostałaś dyplom ukończenia szkoły.
Chcę być asystentką weterynarza.
Ale do tego potrzebna mi będzie matura.
Najlepiej będzie,
jeśli zrobisz sobie wakacje. Potem pomyślimy o twoich opcjach.
Dobrze. Za...
Chcę teraz pomyśleć o moich opcjach.
Jesteśmy teraz zbyt zmęczeni na takie ważne rozmowy.
Zatem, Radley...
Za rodzinę Tate'ów znowu w komplecie.
Chodź za mną. Szybko.
Chodź za mną.
Przestań.
Przestań za mną chodzić.
Nie mogę, głupia.
IDŹ ZA GŁUPIĄ
- Przestań. - Powiedziałem, że nie mogę, głupia.
Przestańcie się ze mnie śmiać.
O mój Boże.
Carla!
Tak.
Zamknij oczy.
Zamknij.
Dobrze, Carla.
Dobrze. Nie, zatrzymaj się. Stój. Dobrze.
Otwórz oczy.
Niespodzianka.
I jak?
Co myślisz? Podoba ci się?
Oddałaś komuś mój pokój?
Nie. Przemeblowałam go.
Zmieniłam parę rzeczy.
Gdzie jest mój stolik na podwieczorek?
To były zabawki dla dziewczynek, teraz jesteś dorosłą kobietą.
W czasie obiadu
mówiłaś, że chcesz być odpowiedzialna.
- To jest... - Chcę moje rzeczy.
Myślę, że powinnaś pomieszkać w nowym otoczeniu i zobaczysz,
że wszystko ci się spodoba.
Doktor Johnson powiedział, że to są twoje ulubione kolory.
Lubisz czerwony, prawda? Co robisz? Dlaczego masz zamknięte oczy?
Przypominam sobie mój stary pokój.
Heather?
Pa!
Przepraszam, że nie odwiedzałyśmy cię częściej,
ale dostałam pracę w Nowym Jorku, a Caroline poszła na studia, więc...
Nie ma sprawy, bo czasami nam się wydawało, że wizyty
bardziej smucą rodziny,
niż radują dzieci.
Przepraszamy, Carla.
Podobały mi się twoje listy, Heather.
Były lepsze niż te od Caroline.
Bo ona głównie rysowała obrazki.
- Co? - Myślę, że...
Ona jest trochę przytłoczona.
Rozluźnij się. Świetnie ci poszło.
Nie oceniaj się zbyt surowo.
Wynagrodzę jej wszystko.
Naprawdę.
Winnie!
Mama powiedziała, że jeszcze kwadrans.
Powiedziałaś jej, że nadal nie lubię tenisa?
Mówi, że panienki z dobrych domów grają w tenisa,
szachy lub brydża.
Minął już kwadrans?
- Spójrz na to. - Dzień dobry.
- Co słychać? - Świetnie wyglądasz.
Poznaj moją córkę.
- To Carla. - Cześć.
Czy Heather nie wyszła za mąż?
Nie. To Caroline jest zaręczona.
Chcę zobaczyć zestawy kardiganów.
- Chodź, Carla. - Bardzo ładna bluzka.
Piękne stopy. Ładne palce.
A podkolanówki to podkreślają.
Wiesz, że Chińczycy mówią, że palce u nóg to okna duszy?
Tak?
Bywałam w Hongkongu, i nigdy tego nie słyszałam.
Może zaimponuje nam pan znajomością butów?
Macie rozmiar osiem?
Trochę sztywna, co?
- Co? - Sztywna podeszwa. W bucie.
Tutaj. A może te? Czerwone.
Tak, to są fajne buty.
Nie sadzę. Bardzo dziękuję.
A te na obcasie?
- Miękka skórka. - Mega.
- Nie chcemy ich. - Mega.
Bardzo dziękuję.
Mama ma zawsze rację.
Są tu dziś z nami psy. Mamy nadzieję,
że zostaną adoptowane przez miłych ludzi z Sutter Hills.
Jestem przyjaciółką mamy.
Wiesz, że to tylko dzięki mamie założyliśmy to schronisko dla zwierząt?
- Nie. - Tak.
Ma wiele innych osiągnięć.
Młodzieżowa orkiestra, teatr, biblioteka.
A dzisiaj otrzyma wyróżnienie,
na jakie zasługuje.
Pozwólcie, że przedstawię przewodniczącą
rady miasta Sutter Hills, Drew Edison.
- Przepraszam. - Jasne.
Witam, państwa.
Wielu osobom należą się podziękowania.
- Cześć, pieseczku, - Proszę, Carla.
Cześć, pieseczku.
Od sprzedaży ciast w ogródku mojej mamy...
Nie rób tego. Przeszkadzasz.
Elizabeth.
Elizabeth, twoja córka szczeka.
Carla.
Teraz wszystkie szczekają.
Carla, kochanie.
Uciszę je. Lubią mnie.
Cześć, pieski. Nauczę was dobrych manier.
- Idźcie. - Zachowujcie się.
- Wracaj do klatki. - Zachowujcie się.
To była katastrofa.
Wszystkiego próbuję i nic nie działa.
Próbowałam zapewnić rozrywkę, ale nie wiem, co ją bawi.
A ona mi nie powie.
Chyba się poddam.
Pani Tate!
Carla uciekła.
Podała policji inne nazwisko
i nasz adres jako swój domowy, więc ja tu przywieźli.
To raport policji.
Powiedziała, że ją tłamszę?
Tak. Chce pani przeczytać ten raport?
Nie rozumiem tego.
Ani trochę. Daję jej miłość, chronię ją, uczę. To jest tłamszenie?
To jej słowa, nie moje.
Powiedziała, że poszłyśmy do schroniska, bo mogła tam dostać pracę?
Przyznała, że to się źle skończyło.
Może pani to zostawić?
To indiański zabytek.
Przepraszam.
Zapisałam ją też na lekcje kaligrafii
i zajęcia origami.
Nawet na...
Ona nie chce tego robić. To ją nie interesuje. To nie dla niej.
Może Carla nie wie, co jest dla niej.
A pani wie?
Tak, jestem jej matką.
To dlatego postanowiła wrócić tu autostopem?
- Zrobi to jeszcze raz? - Tak.
Jeśli sprawy w domu
nie zmienią się, zdecydowanie tak.
Mieliśmy szczęście, bo wróciła tutaj.
Wielu młodych ludzi ucieka i ślad po nich ginie.
Carla próbuje przesuwać granice swoich możliwości.
Podoba mi się, że się nie poddaje.
Chce zacząć naukę w szkole Bay Area Polytechnic.
W tym technikum dla dorosłych? O tym pan mówi?
Tam uczą spawania. Nie poradzi sobie.
Ci ludzie ją upokorzą.
Nie wiesz tego.
Oczywiście, że tak będzie.
Robili tak, kiedy była mała.
Musi mieć okazję do pokonania życiowych trudności.
Chce pani, żeby córka do końca życia była dzieckiem?
Czy da jej pani dorosnąć i podejmować ryzyko, jak robimy to my?
Chcę, żeby ryzykowała.
Tylko jakie... Ma pan dzieci?
Jeszcze nie.
Ale pracuję z dziećmi.
Z pani córką pracowałem 10 lat.
Uważa pan, że powinna iść do tej szkoły?
Niezależność może dać Carli coś, czego my nigdy jej nie damy.
Godność.
Co?
Godność.
Jesteśmy na miejscu.
Nie chcesz, żebym cię odprowadził?
Nie, nic mi nie będzie.
Musisz pamiętać o kłódce na rower.
Mama ma dość kupowania nowych rowerów.
Test na obywatelstwo?
Mamy kursy angielskiego, historii i politologii.
Hej, nowa.
Przyszłaś się zabawić?
Uśmiechnij się, wilczyco.
Hej, mała. Witaj na imprezce.
Nie uciekaj, laska.
Dokąd idziesz?
O, tak! Ma gaz pieprzowy!
- Jest uzbrojona. - Przejdź, wilczyco.
Przejdź.
Następny!
- Jestem Carla Tate. - Miło mi.
Kurs komputerowy dla początkujących?
Tak. Mogę?
Jedynym wymogiem jest dokonanie płatności.
Świetnie.
- Jesteś zarejestrowana. - Bardzo dziękuję.
Następny. Halo!
Proszę przechodzić dalej.
On jest następny.
No i co? On o tym nie wie.
Spójrz na niego. Śpi.
Ty jesteś następny.
Uważaj, co robisz!
- Co z tobą? - To przygłup.
I to ma być mój problem?
Prawie złamał mi palec.
Koleś, lepiej wróć do hilwy.
Ej, nie mów tak. Bądź miły.
Cześć, pieseczku.
Nie dotykaj go. Nie jest do głaskania.
Szuka narkotyków. Ma teraz przerwę.
Dobrze. Przepraszam.
Witam, panie. Jak wam idzie?
Panie Taylor, dzień dobry.
Muszę powiedzieć, że to najlepszy kurs komputerowy, na jakim byłam.
Dobrze sobie radzisz.
To dzięki panu.
Zanim tu przyszłam, nie znałam różnicy
między ROM-em a RAM-em, i bitem a bajtem.
Nie wiem, czy pan byłby zainteresowany,
ale daje pan może prywatne lekcje?
Nie, nie daję.
- Zostanę tutaj. - Dobrze.
A ty, Carla?
- Co? - Jak sobie radzisz?
Znam różnicę między bitem a bajtem.
Świetnie. Oby tak dalej.
- Dziękuję. - Jeszcze do was wrócę.
- Słodki, co? - Tak.
Jak panu idzie?
Cześć.
Daje pan prywatne lekcje?
Cześć, kluseczko.
Przyniosłem ci tę herbatę, którą lubisz.
Postaw ją przy łóżku.
Dobrze.
Zostawię cię, żebyś odrobiła pracę domową.
- Dobrze? - Tak.
- Dobranoc. - Dobranoc, kluseczko.
Dobra. Proszę.
Muszę to opuścić.
- Jesteś bardzo silna, Rachel. - Dzięki, Danny.
Uważaj.
Do zobaczenia, Rachel.
- Cześć! - Cześć.
Jestem Daniel McMahon.
Wiem. Spytałam kogoś, jak się nazywasz.
Jestem Carla Tate.
Cześć.
Dziękuję, że mi pomogłaś przy rejestracji.
Pogubiłem się.
Wiem.
Nie ma za co. Na razie!
Tak. Dzięki...
Gdzie teraz idziesz?
Muszę zadzwonić do taty, żeby po mnie przyjechał,
bo skończyłam wcześniej lekcje.
- Dobra. - Może...
Chcesz się gdzieś czegoś napić i coś zjeść?
Bo znam fajne miejsce i mam transport.
Czy to randka?
Nie, tylko kupimy coś do jedzenia i picia.
Bo ja nie chcę jeszcze chodzić na randki.
Popatrz na te autobusy.
Popatrz.
Czemu? Co robią?
Zatrzymują się, ruszają,
skręcają, wyjeżdżają.
Chodziłem do normalnej szkoły.
Bardzo długo.
Cześć!
Rzuciłem ją, kiedy urosły mi wąsy,
bo wyglądałem starzej niż nauczyciele.
Przestań. Nie lubię, kiedy ludzie się ze mnie śmieją.
Nie śmiałem się z ciebie.
To był żart.
To ten bar.
Tutaj przychodzą ludzie z autobusów.
- Darmowe przekąski? - Można jeść, ile się chce.
Czasem rozejdzie mi się kieszonkowe
i wtedy przychodzę tutaj.
Można jeść do oporu.
Widzisz tę dziewczynę?
Nie graj z nią w bilard, bo dostaniesz bęcki.
Mówią na nią „Czarna Wdowa”.
Ma bardzo długie włosy.
Ja lubię krótkie.
To proste. Wsiadasz i dajesz im bilet.
A jeśli wsiądziesz do złego autobusu?
Kierowca cię wyrzuci.
Byłem w większości tych autobusów.
Z większości mnie też wyrzucili.
Musisz lubić jazdę autobusem.
Nie, autobusami jeżdżę, żeby zobaczyć
orkiestry marszowe na meczach między uczelniami.
Ten jedzie na UCLA, ten na Stanford,
ten jedzie do...
- Cześć, Francis. - Cześć, Danny.
Ten jedzie na uniwersytet Western Pacific.
Musisz lubić orkiestry marszowe.
Tak. Uwielbiam je.
Pracuję w jednej.
Proszę. Możesz tu usiąść,
bo ja zazwyczaj tu siadam,
- kiedy czekam na autobus. - Dobrze.
Zazwyczaj tu siadam, ale zazwyczaj to miejsce jest wolne.
Gdyby to miejsce było wolne, usiadłbym koło ciebie.
Dziękuję.
Ty masz pracę?
Tak.
Ile zarabiasz?
Nic.
Nic?
Ale za to... dostaję dużo pianek.
Płacą ci piankami?
Bo w czasie...
Na meczach studenci rzucają pianki na boisko
i próbują trafić do tub.
Uważają, że to świetna zabawa.
Potem w poniedziałki ja czyszczę te tuby.
Uwielbiam pianki.
- Lubię ich smak. - Co ty...
Co zapisujesz?
Zapisuję różne rzeczy o zawodach,
bo ja też kiedyś będę miała pracę.
I muszę być odpowiedzialna,
żeby rodzice dali mi spokój.
Autobus z godziny 16.30 do Las Vegas...
Muszę wracać, bo tata przyjeżdża.
Przyjedzie po mnie.
Nie powinnam była tu z tobą przychodzić.
Ale masz bardzo ładny uśmiech.
Mam też pracę, za którą dostaję pieniądze.
Naprawdę?
Robię ciasteczka w piekarni Emila.
Mam fartuch i czapkę kucharza.
Taką wysoką.
Mieszkasz zupełnie sam, Danny?
Tak, mam swoje mieszkanie.
Ja bym tak nie mogła.
- Mogłabyś. - Tak?
Jasne. Jest świetnie.
Możesz wychodzić i przychodzić, kiedy chcesz.
Możesz chodzić późno spać.
- Możesz oglądać telewizję. - Serio?
Możesz chodzić po mieszkaniu w bieliźnie, jeśli masz ochotę.
Mogłabym mieć zwierzaka?
Oczywiście.
Muszę zadzwonić do taty.
Ja nie muszę dzwonić do taty.
Znowu włożyli mi gumę do kasku.
- Muszę pomyśleć marzenie. - Dobrze. Pomyśl.
Wszystkiego najlepszego z okazji 22. urodzin.
Dziękuję, że przyjechałyście na moje urodziny.
Za nic byśmy tego nie przegapiły.
Winnie powiedziała, że Carla zrobiła zakupy spożywcze dla rodziny
i że też gotowała.
Pomogła mi też w praniu,
które przywiozłam ze szkoły.
Tak. I posegregowałam śmieci.
Wiem. Pewnego dnia
będziesz mogła się sama zająć tym domem.
Nie tym domem.
Może pewnego dnia będę się mogła zająć własnym mieszkaniem,
jak niektórzy uczniowie w szkole.
Nie wiesz, co mówisz.
Wiem.
Nie możemy teraz o tym mówić.
Otwórz prezenty.
Proszę.
Ale...
Dziękuję, Radley. Proszę, kochanie.
„Carla”. To od...
Przepraszam.
Muszę nakarmić rybkę.
- Czemu to zrobiłaś? - Mamo!
- Co takiego zrobiłam? - Może jest gotowa na własne mieszkanie.
W najnowszych publikacjach autorzy opowiadają się za tym,
żeby niepełnosprawni mieszkali na swoim.
- Może zagłosujemy? - Tak, zróbmy głosowanie.
- Rodzinne zebranie. - Tak!
- Od lat nie mieliśmy rodzinnego zebrania. - Fajnie by było.
Chcę coś powiedzieć. To nie jest referendum.
Tu chodzi o życie dziecka. Życie mojego dziecka.
Carla nie jest gotowa na mieszkanie.
Może nigdy nie będzie gotowa.
Co jeśli wybuchłby pożar?
Jeśli ktoś by się włamał?
To się może przydarzyć każdemu.
Ale nie Carli.
Nie radzi sobie z nowymi sytuacjami.
Bardzo się stara udowodnić,
że jest odpowiedzialną osobą.
- Da radę. - Heather!
Nie mieszkasz tu, więc nie masz prawa głosu.
Dlaczego nie pomyślisz o tym, jak...
Ty i Jeffrey wychowacie swoje dzieci, jak chcecie, ale to moje dziecko!
Spokojnie.
A ty co próbujesz osiągnąć, co próbujesz udowodnić,
odrzucając wszystko, co mówię?
To nieprawda.
Nie chciałam jej wysyłać do tego zakładu.
Ale musiałam. Nie miałam wyjścia.
Potrzebowała profesjonalnej pomocy.
Teraz kolej na Carlę i będę ją chronić.
I nikt mi nie będzie mówić, jak to zrobić. Nawet ty.
Idźcie do środka, dziewczynki.
Do końca życia będziemy dziećmi.
Marcia i Jan.
- Nie rozumiesz? - Zamknij się.
- To dla mnie... - Nie...
Nie mów tak do mnie w obecności dzieci.
Oboje jesteśmy odpowiedzialni za wysłanie Carli do zakładu.
Zgodziłeś się, bo byłeś zbyt pijany, żeby coś zrobić.
Sama podjęłam tę decyzję.
Nie piłem, kiedy po nią pojechałem
i nie napiłem się od zebrania rodzinnego
osiem lat, cztery miesiące i 11 tygodni temu!
To nie to samo.
To ta sama rodzina!
Nasza rodzina.
Przepraszam.
Niedługo podam obiad.
Nie jestem głodny.
Mogę wejść na pokład?
Tak.
Nie wiem, co się ze mną dzieje.
Nie miałam zamiaru cię o nic oskarżać.
Może powinniśmy po prostu zaufać Carli.
Nie chodzi o zaufanie Carli. Chodzi o coś więcej.
Musielibyśmy wszystkim zaufać. Chodzi o cały...
Mogłaby zamieszkać blisko. Mielibyśmy na nią oko.
Dopiero wróciła. Musi tak szybko opuścić dom?
Nie tak to zaplanowałaś, co?
Nie.
Przychodzicie na obiad czy głosujemy na to, co jemy?
Co?
Co na...
Bułka czy bagietka?
Poproszę bułkę...
Dajcie spokój. To jakiś absurd.
Nie możemy decydować pochopnie. Carla nie jest jak inne dziewczyny.
Ale nie chcę być tą, która zawsze jej odmawia.
Naprawdę. Więc spojrzę na to z waszej perspektywy.
- Spróbuję... - Jestem taka szczęśliwa, mamo.
To wspaniale.
Pomożesz mi wybrać mieszkanie...
- Nie jestem taka surowa. - I resztę.
Może tak będzie. Może to zrobię.
Zadzwonię do agenta. Niech nam pokaże kilka wideo.
To moja...
To najlepszy prezent urodzinowy na świecie.
Tak cię cieszę.
Wszyscy zadowoleni?
Na razie!
Pa, Daniel!
Do zobaczenia jutro.
Do widzenia.
Co to za chłopak? Twoja sympatia?
Nie, to mój kolega Daniel.
Ale nazywam go Danny.
Danny. Danny jest przystojny.
Przestań, tato.
Tędy, Carla.
Tata wspomniał, że poznałaś młodego człowieka.
Tak, Daniela.
Ale powiedziałam tacie, że to mój kolega,
a nie chłopak.
Nie siadaj tam. Jest mokra.
Nie jest. Jest sucha.
Jest sucha.
Będziesz mieszkała w swoim mieszkaniu
i na pewno będziesz chciała zapraszać do siebie gości.
Na pewno niektórzy z nich to będą...
młodzi mężczyźni.
Mamo, chcesz mówić o seksie?
Nie.
No cóż...
Tak. Mogę?
Dobrze.
Dobra.
Świetnie. Ostatnio wspomniałaś...
robienie tego
i chciałam zapytać, czy wiesz, co to znaczy.
Tak mówi Thomas Porter.
A Pani Matthews,
nauczycielka od zdrowia i opiekunka na stołówce,
nazywała to stosunkiem.
Powiedziała nam też o penisach...
- Czyli wiesz. - I o waginach.
Ciszej. Nie mów tak głośno.
Mówiła nam też o spermie
i że w jednym wytrysku jest 50 miliardów plemników...
Nie. Dużo wiesz... Wszystko...
Dobrze. Bardzo dobrze.
- Wszystko wiem. - Wszystko wiesz.
Rozumiem. Wiesz o rozmnażaniu.
Powiedziała też,
że dziewczyny takie jak my
są czasem wykorzystywane przez chłopców,
którzy chcą mieć z nami stosunek.
Jeśli tak się zdarzy, trzeba powiedzieć: „Nie!
Natychmiast przestań!”.
To wspaniała rada.
Co jeszcze powiedziała?
„Nie przyklejajcie gum pod stolikami w stołówce.
Ile razy mam wam mówić?”
Bardzo wszechstronny pedagog.
W każdym razie myślę, że w swoim mieszkaniu nie powinnaś
przez jakiś czas przyjmować chłopców.
Dobrze?
A jeśli ja będę chciała
iść do kogoś innego w odwiedziny?
W takim razie pamiętaj o: „Nie, przestań!”.
i nie zapomnij gazu pieprzowego.
Do kogo chcesz iść w gości?
Do nikogo.
Tak tylko pytałam.
Idę nakarmić ptaki.
Zaczekaj! Nie wchodź do wody.
Cześć, kaczuszki.
Chodźcie.
Przepraszam,
czy ten autobus jedzie na La Pine Street?
Nie, jedzie na wschód.
Musisz jechać z tamtego przystanku.
Ale już jechałam czterema autobusami.
Tamten autobus cię dowiezie na miejsce.
Bardzo dziękuję.
ZARZĄDCA BUDYNKU PROSZĘ DZWONIĆ LUB ZAWOŁAĆ ERNIEGO
Daniel!
- Hej! - Cześć!
Dojechałaś!
To są moje płyty.
Masz bluesa?
Ja i moja koleżanka w szkole uwielbiamy blues.
Muddy Waters i Billie Holiday.
Ona nie żyje.
- Tak. - Tak.
Lubię tę piosenkę.
Będę cię kochać
Jak nikt cię nie kochał
W pogodę i niepogodę
Nie, ale mam muzykę marszową.
Orkiestry marszowe z całego świata.
Ze Szkocji, z Rosji.
Ale masz tę piosenkę?
Będę cię kochać
Nie mam bluesa. Puszczę ci moją ulubioną płytę.
Popatrz.
Obudzisz dziecko pani Waters.
Mówiłem ci wiele razy,
- żebyś nie puszczał tak głośno. - Dobrze.
Czasami zapominam, Ernie.
Kim pan jest?
To jest Ernie. Jest malarzem.
I muzykiem.
Zajmuję się sztuką i kontrolą głośności.
Przepraszam. Nie wiedziałem, że jest tu dama.
To jest Carla. Jest moją koleżanką.
Jestem Carla Tate.
Dziękuję, że nazwał mnie pan damą.
Proszę pamiętać, że wszystkie mieszkania w wideo...
Gdzie się podziewa Carla?
Musi to obejrzeć.
Mówiła, że się trochę spóźni.
Uczy się z koleżankami.
To taśma numer dwa.
To dość małe mieszkanie. Kuchnia.
Nie ma mowy.
- Nie podoba mi się. - Dobrze.
Następne.
Ernie, tata przysłał czek?
- Tak. - Na moje wydatki.
Chwileczkę. Proszę. Zapomniałem.
Mam dwa przeciekające zlewy. Zapłaciłem rachunki. Twoje kieszonkowe.
Nie wydaj wszystkiego na pierwszej randce.
Tak, mój tata sprzedaje mercedesy.
- Zgadza się. - Tak.
Na razie.
Ernie zabił ludzi.
Co takiego?
Był w Wietnamie.
Nie lubi o tym rozmawiać,
ale ze mną rozmawia.
Mieszka sam w suterenie.
Podoba mi się ta kuchnia.
- Jest piękna, - Urocza.
Właściciele nie lubią wynajmować ludziom takim jak Carla.
- I wiedząc to... - Chwila. Co takiego?
Mam na myśli, że nie lubią...
Przepraszam, ale nie ma ludzi takich jak Carla.
Jest bardzo wyjątkową osobą.
Oczywiście, ale chcą wiedzieć,
czy ta wyjątkowa osoba zostawi odkręcony gaz
albo niezamknięte drzwi.
To oni pytają, nie ja.
- Czy jest odpowiedzialna? - Oczywiście, że tak.
Ale to jej pierwsze mieszkanie.
Nie zagwarantuję, że nie zostawi w czasie burzy otwartego okna,
ale która matka to zagwarantuje?
Rozumiem, czym się martwią,
ale powiem ci coś.
Moja córka jest wspaniałą osobą.
Jest twarda i bardzo chce mieszkać sama.
Będzie dobrą lokatorką.
W razie problemów będę 15 minut drogi od niej.
Taka gwarancja wystarczy?
Mnie wystarczy.
To dobrze. Dziękuję.
Obejrzyjmy resztę.
Nie! Nie może za niego wyjść.
Chcę, żeby wyszła za Dustina Hoffmana.
Tak. Dobra. Poczekaj chwilę.
Czy żyli długo i szczęśliwie?
Nie wiem. Nie zrobili Absolwenta 2.
To był świetny film.
Cieszę się, że go obejrzałam.
Nie zrobiłabym tego, gdybyś go nie zaproponował.
Carla, chcesz być moją przyjaciółką?
- Jestem nią. - Nie.
- Nie chcę... - Podobało mi się,
jak próbował uciec od rodziców.
Nie przyjaciółką, ale dziewczyną.
Wyciągasz gaz pieprzowy?
Nie. Myślę.
Dobrze.
Dwa pokoje, łazienka, drewniana podłoga,
duża kuchnia, kominek.
- Podoba mi się. - Wiedziałem.
Uwielbiam te okna...
Okna wykuszowe, pani Tate.
To klasyka. Klasyka San Francisco.
PIEKARNIA EMILA
Cześć, Daniel.
Cześć!
Panie Vitello, to moja przyjaciółka.
Co ty tu robisz?
Przyszłam ci przekazać wspaniałe wieści.
Co to za wieści?
Mam własne mieszkanie. Moje własne.
Będę w nim mieszkała sama.
Wprowadzę się za dwa tygodnie.
Hurra!
Przepraszam, panie Vitello.
UNIWERSYTET STANOWY WESTERN PACIFIC
Widzisz? Nie ma ani jednej pianki.
Widzisz tego faceta?
To mój przyjaciel. Kieruje orkiestrą.
A ten gość z batutą?
Nazywa się Wally Williams.
To tamburmajor.
Nazywają go Maszerujący Wally.
Czemu?
Nie wiem.
Świetnie.
Jeszcze raz od początku.
Cześć, wszystkim.
Cześć, Danny.
- Cześć. - Cześć, Danny.
- Co słychać? - Wszystko dobrze.
Nie spodziewałem się dziś ciebie.
Chciałem tylko
przyprowadzić Carlę, żeby zobaczyła, gdzie pracuję.
Cześć, Carla.
Jest moją dziewczyną.
Nie. Nie śmieją się z ciebie.
Już po próbie orkiestry marszowej. Ćwiczymy z orkiestrą Dixieland.
Ale wiesz co? Rozmawiałem właśnie z Wallym.
Chciałbym posłuchać orkiestry z widowni.
Super, Carla. Najpierw chłopak,
- a teraz bal? - Tak.
Bal jest w piątek.
To bardzo ekscytujące.
Dzwonię do ciebie,
bo chciałam ci przekazać dobre wieści.
Chcę ładnie wyglądać i mieć makijaż,
ale chyba nie umiem go sama zrobić.
Idź do galerii handlowej. Robią tam pokazy makijażu.
Albo cię pomalują, albo pokażą, jak to zrobić.
Naprawdę?
Darmowe pokazy makijażu.
Możemy zdziałać cuda.
Darmowe pokazy makijażu.
- Nie, dziękuję. - Darmowy makijaż.
Jest darmowy?
Tam kosztuje 35 dolarów.
A tam jest za darmo.
Dziękuję.
I uśmiech.
Idealnie. Cudownie.
To nowa ty,
i stara ty.
Dobrze.
Nie tak dobrze.
Czy ktoś jeszcze chce darmowy makijaż?
Kiedy zrobi pani resztę twarzy?
To tylko pokaz.
Pokaz jest za darmo.
A ile zapłacę za resztę twarzy?
Koło 50 dolarów.
Nie mam tyle.
Więc będę musiała zająć się kolejną klientką.
Zwolnij miejsce.
Ale nie powiedziała pani nic wcześniej o opłacie.
Każdy wie, że cała twarz nie jest za darmo.
To nie fair.
Życie nie jest fair.
Musisz już iść.
Dziękuję za przyjście.
To nie fair.
Na razie. Następna klientka.
Wesołego Halloween.
Zbyt dużo ludzi chce cię wykorzystać.
Nie powinnaś iść na ten bal.
Mamo!
- Co? - Muszę iść.
- Pozwoliłaś mi. - Wiem. Dobrze.
Możesz zrobić mi makijaż?
Nie zrobię tego.
Masz taką ładną twarz.
Nie potrzebujesz makijażu.
- To może... - Co?
Może nauczysz mnie tańczyć?
Mamo!
- Nie umiem tak ruszać rękami. - Umiesz. Popatrz. To proste.
Thomas Porter w mojej szkole tak tańczył.
- Nie, Carla. - Wtedy nauczycielka...
Nie.
Nie ruszaj tak biodrami.
Nie rób tak. Tańcz spokojnie.
Właśnie tak. Daj mi rękę.
A teraz obrót.
Jesteś zabawna.
Moja córeczka.
Kocham cię.
Wygłupiasz się.
Ty się wygłupiasz.
Rany. Co się ze mną dzieje?
Co się dzieje?
Może to załamanie nerwowe.
Muszę się też nauczyć wolnych tańców.
Wolne tańce są...
są problematyczne, bo nie chcesz się zbyt zbliżać do partnera.
Musisz tańczyć w rytm.
Pokażę ci jak.
Po prostu...
Tak.
Na filmach widziałam, że wszyscy robią tak.
Nie sądzę.
Gdy zaczną grać wolną piosenkę,
najlepiej by było gdybyście z partnerem
poszli się po prostu czegoś napić.
To będzie miłe.
Wesołego Halloween, tato!
Zobacz, co Winnie dla mnie zrobiła.
Moja kluseczka jest kaczuszką.
Nie. Jestem łabędziem.
Oczywiście, że tak.
Czuję się taka delikatna.
Dla mnie zawsze jesteś delikatna.
Zawsze piękna.
Co to?
Patrzcie państwo.
Istne Jezioro Łabędzie.
- Tak. - Pięknie wyglądasz.
Zdejmę to,
bo nie zmieścisz się w tym do samochodu.
Radley, szykuj się, bo się spóźnicie.
Chwila.
Zaczekajcie chwilę.
Mój chłopak tu przyjdzie
- i z nami pojedzie. - Chłopak?
Nie rób takiej miny. Jest bardzo miły.
Ma dwie prace.
Jakie prace?
- Pracuje w piekarni. - W piekarni?
A do tego pracuje na wydziale muzycznym uniwersytetu.
To wspaniale.
To on!
Chodź tu na chwilę.
- Słyszałeś? - Co?
Chłopak ma czelność tu przychodzić.
- Czego on od niej chce? - Ona jest atrakcyjna dziewczyną.
Jest bardzo ładna. A on...
Chce się do niej dobrać. Tego chce.
- Cześć, Daniel. - Cześć.
Ładnie wyglądasz.
Dziękuję.
To koszmar.
Mamo, poznaj Daniela.
- Daniel, to moja mama i mój tata. - Dzień dobry.
Co to?
Co?
- Podaj łapę, Danny. - Dzień dobry.
- Nie chciałem... - Masz głowę?
- Wiesz. - Przepraszam.
To chłopiec ze szkoły.
Idę po kluczyki do samochodu.
Proszę się nie martwić, jestem wytresowany.
To żart, mamo.
Będziecie się świetnie bawić.
- Dobrze. - Jasne.
- Wybrałeś wspaniały kostium. - Nie chcecie się spóźnić.
- Co to? - Cukierek albo sztuczka.
Tata to rozdaje zamiast cukierków.
„W prawo, w lewo, w lewo, w prawo”.
- Dziękuję. - Pa, Carla.
- Pa, mamo. - Na razie.
- Rany. - No cóż...
Nie odpowiadamy za zgubione rzeczy, więc nie zapomnijcie skrzydeł i rogów.
Dla zainteresowanych ocenami semestralnymi,
zostały wywieszone na dole.
Kto następny?
Chcę zobaczyć, czy zdałam.
- Chodź, Daniel. - Dobrze.
Powiedziała, że są na dole.
Zdałam!
Zdałam, Daniel!
Zdałam w normalnej szkole
z normalnymi testami i nauczycielami.
Udało się!
Kocham tę szkołę!
Kocham nauczycieli.
Wszystkich kocham!
Ale zabrakło ci bardzo niewiele.
- Troszeczkę. - Ale nie...
Chciałem po prostu zdać.
Chciałem...
Chciałem zdać choć jeden przedmiot i skończyć szkołę,
a nie odejść ze względu na wiek.
Nic się nie stało.
Nie przejmuj się.
Stało się coś.
Stało.
Wszyscy mają rację.
Mają rację.
Jestem głupi.
Wszyscy mają rację.
Wszyscy...
Carla, możesz sobie iść?
Proszę.
W szkole specjalnej uczyli nas, że najpierw
trzeba się nauczyć łatwych przedmiotów.
Dopiero potem trzeba spróbować trudniejszych,
bo wtedy nie są już takie trudne,
bo już się nauczyłeś tych łatwiejszych.
Rozumiesz?
Zdenerwowałem się też dlatego,
że nie chciałem, żebyś mnie miała za głupiego.
Nigdy bym tak o tobie nie pomyślała.
Jesteś rozczarowana.
Czym?
Mną, sobą, nami?
- Czym? - Nie nami.
Oczywiście, że były wzloty i upadki.
Ale zawsze myślałam, że tak skończymy.
Żeglując razem.
Dobrze, że nie jesteś rozczarowana nami, bo lubię z tobą żeglować.
Dziewczynki nigdy nie lubiły żeglować.
Tak.
- Jesteś nimi rozczarowana? - Czuję się jak matka
oddanej sprawie nieudacznicy, lesbijskiej alkoholiczki
i Carli, która myśli, że może podbić
cały ten przerażający świat, w jakim żyjemy.
Dobrze sobie poradziłaś.
Nie są narkomankami. Nikogo nie zarąbały siekierą.
- Nie głosują na demokratów. - No nie wiem.
Nie wiem, czemu tak mówię,
ale naprawdę czasami myślę,
że są na świecie matki,
które lepiej by sobie poradziły z Carlą.
Elizabeth, przestań.
Wiem, że się nie sprawdziłam.
Wiesz? Zamknę się. Obiecuję.
Radley, zamknę się.
Próbujesz być ze sobą szczera. To w porządku.
To nie fair, Radley. Nie fair.
Najpierw osądzają cię jako osobę. Zostajesz rodzicem
i osądzają cię nie tylko jako osobę, ale też przez pryzmat twoich dzieci.
Nie tego, kim są, nie tego, co myślą, tylko tego, czy im się powiodło w życiu.
- Elizabeth? - Co?
Powiodło im się.
Nam też się w życiu powiodło.
- Co to? - Pożar.
- A niebieski? - Policja.
- A zielony? - Szpital.
- Wspaniale. - Ile...
Ile gaśnic kupiłaś?
Za mało. Chwila. Wiem, co zrobię.
- Dam je do kuchni. - Co robisz?
Dobrze.
Wstawiła gaśnicę do łazienki.
Miłego mieszkania w swoim pierwszym lokum.
To moje pierwsze mieszkanie.
Tak. Jeśli będziesz się czuła samotna,
będziesz czegoś potrzebować, zadzwoń.
Dobrze.
Dobra.
- Pożegnaj się. - Dziękuję, mamo.
- Nie martw się. - Masz szminkę na policzku.
- Nic mi nie będzie. - Oczywiście. Musimy iść. Chodźmy.
Chwila. Prawie zapomniałam. To dla ciebie.
Musisz o tym wszystkim pamiętać, kiedy wychodzisz z domu.
- To lista... - Widziała ją.
Wisi tu i ją widzę.
- To dobrze. Do zobaczenia. - Cześć.
Czujesz gaz?
Uważajcie na drodze.
Pa!
Nie martwcie się.
Dzień dobry.
To moje mieszkanie.
Chcesz usiąść?
W NAGŁYM WYPADKU ZACHOWAJ SPOKÓJ I ZADZWOŃ POD 911
Posłuchajcie.
Falcon Bar prezentuje body shoty przy stoliku numer cztery.
Dawaj! Dawaj!
Moja kolej.
Dawaj!
Normalne pary tego nie robią.
- To studenci. - No tak.
Chcę, żebyśmy byli przyjaciółmi przez długi czas.
To niemożliwe.
Dlaczego?
Będę się chyba musiał wyprowadzić na Florydę.
Czemu?
Do mamy.
Musisz wyjechać?
Bo mój...
Mój tata nie chce już płacić za mieszkanie,
bo nie zdałem.
Po nowym roku muszę jechać, bo...
zarabiam tylko 350 dolarów,
a czynsz to 500 dolarów na miesiąc.
Pani Robinson, próbuje mnie pani uwieść.
Prawda?
O co chodzi?
Z moim ciałem dzieją się dziwne rzeczy.
Z moim też.
Wydaje mi się,
że mamy robić coś więcej, niż tylko się całować.
Mnie też.
Co zrobili po pocałunku?
Zrobili to,
a on potem się uśmiechał,
a ona wypaliła papierosa.
Nie lubię papierosów.
Ja też nie.
Ale lubię się uśmiechać.
No tak. Wiem. Zrobili to.
- Jasne. - Tak.
Zrobiłeś to kiedyś?
Tak, zrobiłem to.
Tak jakby.
Czyli jak?
No bo starsi chłopcy
się na to złożyli.
Zapłacili tej dziewczynie... Miała reputację...
Miała mnie pocałować, a potem...
a potem zrobić inne rzeczy.
Tak. I potem...
I potem...
Co się stało?
Było dużo całowania
i dużo przytulania,
i dużo ocierania się.
Ale chodzi o to...
Skończyłem, zanim miałem skończyć.
No wiesz.
Tylko facet to zrozumie.
Bo dziewczyny i chłopcy są inni.
- Chłopcy mają wiesz co. - Kochałeś ją?
Tak mi się wydawało.
Ale nie tak, jak kocham ciebie.
Ciebie kocham w każdej minucie.
Kocham cię bardziej niż muzykę marszową
i robienie ciastek.
Wiem, że to głupie.
Nie.
Nikt wcześniej czegoś takiego mi nie powiedział.
Ja też cię kocham, Danielu McMahonie.
Nie chcę, żebyś wyjeżdżał.
Ja też nie.
Zawsze ci odmawiam, bo prosisz o niemożliwe.
Ale Daniel nie prosi o pieniądze.
Tylko by się do mnie wprowadził.
To tak jakby prosił o pieniądze.
Ale to był mój pomysł.
Jego czynsz to 500 dolarów.
- Nie stać go. - Carla...
Nie może się do ciebie wprowadzić.
- Ale to moje mieszkanie. - Nie jest twoje.
Jest tego, kto płaci czynsz.
To jest szef mieszkania.
Ale to tata płaci rachunki za dom, a ty jesteś szefem.
To co innego. Proszę, Radley.
Powiedz mamie, że to nie jest coś innego.
W tym mama ma rację.
Naprawdę?
Mama ma rację.
Kluseczko...
Chłopak myśli, że złapał bogatą dziewczynę.
Jest bogata, ale...
Nie sądzę, żeby chodziło o pieniądze.
Nie martwi cię to?
Carla jest młoda, jest zakochana.
To jej pierwsza miłość.
Pierwszy raz tego doznaje.
To tylko nieszkodliwy flirt.
Zwykłe zauroczenie.
NOWA RADOŚĆ SEKSU
Możemy zrobić to...
albo spróbować pozycję ze strony 39.
Zaznaczyłam to.
Strona 84 też jest spoko.
Ale nie chcę robić tego ze strony 155.
Z tego co pamiętam, na stronie 146...
jest coś fajnego.
Ile ważysz?
No wiesz...
Ważę 65 i pół kilo.
- I pół? - Tak.
Może być.
Tak.
Chcesz to zrobić teraz?
Bo mam...
Mam prezerwatywy
z ośrodka planowania rodziny,
bo widzisz...
to są takie, które świecą w ciemności.
Kazali mi ćwiczyć na bananie.
Pokazać ci?
Nie.
Dobra.
Jesteś gotowa?
Bo ja jestem.
Gotowa?
Jesteś gotowa?
Możemy to zrobić w sypialni,
jeśli chcesz.
Nie, nie jestem gotowa. Ja...
Daniel, nie chcę teraz tego robić.
Może poczekamy do kolejnych świąt,
bo święta są wyjątkowe.
Zbliża się Święto Dziękczynienia.
Bo ja teraz czuję się wyjątkowo.
Będzie indyk
i co najmniej dwa desery.
Tak.
Będzie magicznie.
Nie chcę tego zrobić teraz.
Weźmy twój rower.
Zachowam je na Święto Dziękczynienia.
Tak. Święto Dziękczynienia.
Tak. Dobrze.
Ostrożnie. Świetnie.
Dobrze.
Dobrze wygląda.
Postaw to tutaj na zimnym marmurze.
Dobrze. Podwiń palce.
Nie skalecz się.
Dziękujemy, że jesteśmy tu znowu razem, pierwszy raz od wielu lat.
Dzięki temu jest to dla nas wyjątkowe Święto Dziękczynienia.
Amen.
Ziemniaki.
Caroline, jak z twoim wybuchowym charakterem
zamierzasz uczyć drugoklasistów?
Nie mam wybuchowego charakteru. Lubię dzieci.
Denerwuję się na dorosłych.
I od czasu do czasu siostry.
- Tak. - Jestem siostrą od czasu do czasu.
- Wiesz, co zrobiłam? - Skończyliśmy?
Dlaczego ci tak spieszno?
Nie chcę być późno w domu.
Tak, nie zabłądziłam.
Podziękuj Winnie za jedzenie, które dała mi do domu.
Dobranoc, mamo.
Wesołych świąt.
To jest pyszne.
W zeszłym roku...
w zeszłym roku
jadłem przekąski z baru.
To nie to samo, co prawdziwy obiad świąteczny.
Tak.
Winnie zrobiła wszystko
oprócz słodkich ziemniaków.
To ja je zrobiłam i dodałam pianki.
To mi najbardziej smakowało.
- Nieprawda. - Prawda.
Ale się najadłem.
Jest Święto Dziękczynienia.
Pamiętasz, co mamy zrobić?
- Tak. - Tak.
Ciekawe, kto wymyślił seks.
Wydaje mi się, że Madonna.
Ale Daniel,
trochę się boję.
Nie masz się czego bać.
Wiesz dlaczego?
Bo ja bym cię nigdy nie skrzywdził.
Jesteś ostatnią osobą na świecie, którą bym skrzywdził.
Dobrze.
Carla?
Chwileczkę.
Ładna bielizna.
Tak.
Pożyczyłam z szafy siostry.
Nikt mnie jeszcze nie widział nago.
Tylko ty.
Włączymy muzykę?
Włączę coś.
Dobrze.
Wiem, czemu się uśmiechasz.
Czemu?
To uśmiech zakochanej osoby.
Naprawdę?
Jesteś Carla.
Mam dla ciebie nowe albumy.
Chcę, żebyś wybrała kilka obrazów.
Porozmawiamy o nich później.
- Tak. - Dobrze.
Podoba mi się Koronczarka.
I ten obraz.
To Dziewczyna w czerwonym kapeluszu.
Bardzo ładny obraz.
Obejrzyjmy siostrę Wendy,
bo będzie w tym tygodniu we Florencji. Będzie ekscytująco.
Wybieram się na poszukiwanie największych artystycznych skarbów świata.
Co ty... Wiesz co?
Co?
Inaczej wyglądasz.
Co się dzieje?
Dziwne.
Czasami grany na pogrzebach.
Halo?
Cześć, tato.
Tak, chwileczkę.
Zastanawiałem się,
czy nie zmieniłbyś zdania
w sprawie pieniędzy...
Bo poznałem tę dziewczynę i...
No tak.
A może dasz mi pieniądze,
aż znajdę lepszą pracę...
No tak.
Bo czasami zapominam.
Ja też za tobą tęsknię.
Co u ciebie?
Dobrze. Cześć.
Gdyś radosny i szczęśliwy
Klaśnij raz
Gdyś radosny i szczęśliwy
Klaśnij raz
Gdyś radosny...
Wiem, co dziś będziecie robić.
Stojak na rowery Daniela McMahona.
Zabieraj stąd swój rower.
Ernie!
Dziękuję, San Francisco.
Dziękuję, Elvisie McMahonie.
Ernie! Hiszpański mustang.
Pachnie jak dobry rocznik.
Byłem...
Kocham Carlę.
Carla kocha mnie.
To fakt.
Ludzie w szkole się ze mnie śmieją.
Nigdy ze mną nie rozmawiają.
Nigdy.
A ona...
Tylko przy niej czuję się jak prawdziwa osoba.
- Daj spokój. - Za Carlę.
Daj spokój.
- Dobra. - Co to?
Mam cię.
- Widzisz, jak to zrobiłem? - Lubię pić.
- Tak? - Dobrze się wtedy czuję.
To dlatego ludzie piją?
Ludzie piją z wielu powodów.
Chcą się rozweselić, chcą zapomnieć, piją dla kurażu.
Chcę być odważny, Ernie.
Tylko tchórze tak zdobywają odwagę.
Zapomnij o piciu.
O tym wszystkim.
Znajdź coś, co daje ci szczęście. Co to jest?
Co daje ci szczęście?
Przewieź mnie swoim mustangiem.
Wtedy będę szczęśliwy.
Nigdy tego nie zrobiłeś. To by mi sprawiło radość.
Nie mogę wyjechać w taką pogodę.
Byłoby po karoserii.
Innym razem. Co jeszcze sprawia ci radość?
Tak.
Pomóż mi znaleźć pracę, żebym mógł być na zawsze z Carlą.
Przykro mi, że tata nie zmienił zdania.
Powiedział, że wystarczająco długo za mnie płacił
i że teraz kolej na mamę.
Jestem wściekły, Ernie.
To rozumiem. Znam to uczucie.
Nie. Spokojnie.
Spokojnie. Uważaj na gitarę.
Wiesz, co czasem robię, kiedy jestem zły?
Wiesz, co robię?
Dzwonię do przyjaciela.
Kumasz? I robię coś takiego.
„Jak się masz?”.
Właśnie tak. Dobrze.
- To jest dobre. - Tak.
- To wszystko. Widzisz? - Tak.
Klepanie jest dobre. Bardzo dobre.
Heather!
Dobra. Co myślicie o tym stroju?
Bardzo elegancki.
- Bardzo. - Skąd to masz?
Z butiku Michelle w Soho.
Gdzie jest Carla? Spóźnimy się.
Wiesz co? Zawsze to robisz.
Wiesz, kim jest.
Nazywasz ją moją „specjalną przyjaciółką”.
Zanosi się na kłótnię.
Idź uruchom samochód,
ja poszukam Carli, a ty...
Nigdy nie poznałaś Michelle.
- Daj spokój. - Nie wierzę.
- Nadal ta mina. - Daj spokój.
Tato, wciąż robi tę minę.
Wiesz co? Tyle razy o tym rozmawiałyśmy. Dość.
- Mam nadzieję, że z tego wyrośniesz. - A ja, że to zaakceptujesz.
Bycie lesbijką to nie jest diagnoza.
To nie jest choroba, z której się wyleczę ani coś, z czego wyrosnę.
Wiem, co to jest. Daję na gejowskie organizacje.
Wspieram parady. Mam tablicę pamiątkową.
Tak! Więc czemu mnie nie wpierasz?
- Bo jestem twoją matką. - Tak, wiem.
Czemu nie możesz powiedzieć, że masz córkę lesbijkę?
Nie musisz tego ogłaszać całemu światu. Powiedz to mnie.
Popatrzcie na tę zjawiskową osobę.
Czy nie jest piękna?
Caroline i Heather zrobiły mi makijaż.
- Po obu stronach. - A niech mnie.
Kochanie...
Limuzyna czeka.
Chodźmy, księżniczko.
Carla, jest tu twój młody człowiek.
- Czeka na ganku. - Twój książę.
- Znajdźmy go. - To Daniel.
Schowam jego rower.
Ten kolczyk doprowadza mnie do szału.
Nie zniosę tego.
Już ich nigdy nie włożę.
- Cześć. - Wyglądasz super.
Ty też.
Rozmawiałeś z tatą?
No bo...
Nie potrzebuję taty.
Mam pomysł.
Wiedziałam, że coś wymyślisz.
- Tak. - Idziemy, tato.
Dzień dobry.
- Znasz moją mamę, Pucky. - Oczywiście.
Jak przygotowania do ślubu Caroline?
- Cieszymy się. - A ty Heather?
Jacyś absztyfikanci na horyzoncie?
Wiecie co? Nie.
Świat literacki pełen jest samotników
i seryjnych morderców.
Caroline, gdzie bierzecie ślub?
W kościele Św. Jana.
- W Sutter Hills? - W Nowej Zelandii.
Nie w Nowej Zelandii. W Sutter Hills.
Carla?
Boję się twojej rodziny.
Ja czasami też.
Tak?
Tak. Ale trzeba się zdobyć na odwagę.
Wtedy możesz powiedzieć, co chcesz,
i się tak nie przejmujesz.
Przepraszam. Zaraz wracam.
- Proszę. - Bardzo ładna butelka.
Bardzo ładną pan wybrał. Zieloną.
To mi doda odwagi?
To bardzo mocny alkohol. Będzie pan bardzo odważny.
- Dziękuję. - Dziękuję.
- I wesołych świąt. - Takie są.
Elizabeth.
Elizabeth Russell.
To ta higienistka stomatologiczna, która wyszła za Tate'a. Ridleya.
- Radleya. - Radleya.
Miałam na niego oko.
Jego ojciec zbudował ten klub.
Dostałaś ode mnie tę książkę o Dustinie Hoffmanie?
Tak. Dam ją Danielowi na gwiazdkę.
Proszę nie mówić Erniemu.
- Nie znam go. - To dobrze.
- Wesołych świąt. - Nadal takie są.
To niespodzianka.
Gdzie jest Daniel? Wszystko przegapi.
Szanowni państwo, mogę prosić o uwagę?
Cofam się.
Wiele miesięcy temu...
Co powiedziałaś?
Cofam się.
Czemu?
Bo z daleka wygląda jak „kocham cię”.
Świetna sztuczka.
Rzec, że to miłość od pierwszego wejrzenia, byłoby łgarstwem.
- Czym? - Kłamstwem.
Przyszła z meczu softballu i miała włosy przyklepane od czapki.
O mój Boże!
- Wyglądały okropnie. - Przyklepane włosy.
Ale strzała amora zignorowała jej fryzurę
a ja zakochałem się po uszy.
W przyszłym miesiącu uczyni mnie najszczęśliwszym człowiekiem świata,
bo zostanie moją żoną.
Teraz chciałbym zatańczyć do naszej ulubionej piosenki
Baby, I'm Yours.
Moja ulubiona piosenka to Michelle, My Belle.
Co takiego?
- Co powiedziałaś? - Nic.
Cześć.
Tylko...
Caroline i Jeff,
możecie usiąść na...
Cofam się.
Możecie też usiąść?
Dajmy mu chwilę.
- Posłuchajmy go. - Może ma niespodziankę.
Nazywam się Daniel McMahon.
Ja też jestem zakochany.
Ona nie ma przyklepanych włosów.
Wiecie...
- To był żart. - Jest zabawny.
Tak.
Nazywa się Carla Tate.
Ona też mnie kocha.
Nigdy mnie tak nikt nie kochał.
A mój...
Mój tata chce mnie wysłać na Florydę.
Chcę, żeby ona pojechała ze mną.
- Nie ma mowy. - Tylko żartuje.
Przepraszam.
Jest pełen niespodzianek.
Bardzo się kochamy.
W Święto Dziękczynienia
zrobiliśmy to.
To było takie piękne.
To nie jest...
- To nie tak. - Tato, idź tam i...
Chcę dla niej zaśpiewać piosenkę.
Nie powiedział tego.
To jest nasza piosenka.
76 trąbek prowadzi paradę
To nie tak było.
A 110 kornetów im wtóruje
Przestańcie się śmiać.
Przestańcie się ze mnie śmiać.
Przestańcie.
Przestańcie się ze mnie śmiać.
To nie jest śmieszne, Daniel!
Przestańcie się ze mnie śmiać.
Proszę przejść tutaj.
Proszę pójść ze mną.
Wszyscy tańczymy.
Zagrajcie coś.
Zabierz dziewczyny do domu.
Zadzwonię później.
- To okropne, co zrobił. - Uspokój się. Wiem.
Wsiądź do samochodu.
- Usiądź. - Nie wiem, gdzie jest Charles.
Gdzie się podział?
Pewnie jest w łazience.
Gary, widziałeś naszego kierowcę?
Zostań tu. Na miłość boską!
Gdzie on jest?
- Nic jej nie jest? - Wszystko w porządku.
Carla?
- Dlaczego to zrobiłeś? - Przepraszam.
Czemu zdradziłeś wszystkim nasz sekret?
- Przepraszam. - Nie.
Wszyscy się ze mnie śmiali.
Przepraszam. Nie chciałem.
Nie śmiali się z ciebie.
Mam gdzieś twoje przeprosiny.
Boże!
Jesteś głupi!
To, co zrobiłeś, było głupie!
Nie chcę cię więcej widzieć.
I co?
Mam to gdzieś!
Ja też nie chcę cię widzieć!
- Zamknij się. Zostaw mnie! - Ty też jesteś głupia!
Bardzo głupia.
- Carla! - Zostaw mnie w spokoju.
Mamo, powiedz mu, żeby sobie poszedł.
- Ja tylko... - Weź ją do samochodu.
Nie jestem głupi!
Gary, odwieź go do domu.
- Nie jestem. - Zamów taksówkę.
Carla jest głupia.
Idź do domu, Danny.
Zaraz stąd wyjedziemy.
Dlaczego to zrobił?
Za dużo wypił i nie wiedział, co mówi.
Nie chciał cię ośmieszyć.
Wszystko będzie dobrze.
Wszystko się ułoży.
Zostaw go. Pomaga w orkiestrze.
A, tak. Chłopak, który wyjeżdża.
Proszę wsiadać!
Zacznijmy próbę.
Drużbowie stoją tutaj, a druhny...
podejdą stąd i...
Przepraszam, ale czy oni w końcu przestaną tak pajacować?
Tylko się bawią.
To dobre chłopaki.
Przepraszam.
Przepraszam, ale znacie kuzynkę Anne.
Nie jest zadowolona z pokoju.
Nie żeby wiedziała, co pokój...
Jesteś drużbą?
Nie. To mój asystent, Mark.
Kuzynka Anne jest już zadowolona.
- Zacznijmy tę próbę. - Świetnie.
Dobrze, zaczniemy od...
Przepraszam.
Mogę porozmawiać kilka minut z moją rodziną?
- Dobrze. - Dziękuję.
Posłuchajcie.
Chcę tylko powiedzieć, że jestem tu dlatego, że Caroline marzyła,
żeby mieć siostry na ślubie.
Ale ostatni raz jestem na takiej uroczystości bez Michelle.
Zapamiętamy to. Wznawiamy próbę. Nie traćmy czasu.
Tak. I jeśli Daniela tu nie będzie, to nie będę miała z kim tańczyć.
Masz kogoś tutaj. Zatańczysz z kuzynem Theodorem.
Marzy o tańcu z tobą.
Halo! Ciągle tylko Danny, Michelle...
A co ze mną?
To ślub waszej średniej córki.
Ślub średniej córki. Ja nią jestem.
- To mój ślub. - Uspokój się.
A wy mówicie o kimś, kogo nawet...
- Wiemy. - Mój ślub.
- Raz w życiu. - Posłuchajcie mnie.
- Chodźcie tu. - Cisza!
Posłuchajcie mnie.
Wszyscy. Proszę.
To ślub rodziny Tate'ów.
Jestem z tego dumna i Caroline,
jestem dumna z ciebie.
Ale zaprosiliśmy na ten ślub kilkuset gości.
Myślę, że mamy obowiązek zapomnieć o niesnaskach
i pokazać, jak dumni jesteśmy z bycia rodziną Tate'ów.
- Wracamy do próby. - Dobrze powiedziane.
Moim ulubionym aktorem jest Dustin Hoffman.
Widział pan film Absolwent?
To ten, w którym jest w sukience
czy ten z wielbłądami?
Jesteśmy w Deming. Następna stacja to El Paso.
Rzuca go, żeby wyjść za kogoś innego,
ale Dustin wie, że ona go nadal kocha.
On ma mętlik w głowie i jest skołowany,
ale próbuje ją uratować.
Proszę wsiadać.
Proszę wsiadać!
Pa. Do zobaczenia.
Miło było porozmawiać.
Jechałem na Florydę, ale zmieniłem zdanie.
Chcę wrócić do San Francisco.
Chcesz wymienić bilet?
Tak.
Zrób Flippera.
Tak.
PANIEŃSKI SIÓSTR TATE
- Jeszcze. - Nie, już tego nie robię.
Może zagramy w coś innego?
Nie chcę już grać
w tę grę z umieszczaniem penisa na gołym facecie.
- Ja też nie. - No co wy?
Mamy zaszaleć. Mamy się bawić. To moja ostatnia noc wolności.
Teraz ty, Carla.
Moja kolej.
Chciałabym zobaczyć Daniela.
- Nie bądź smutna. - Nie płacz.
Musisz być wesoła.
To wesoła siostrzana impreza.
Nie, chciałabym go zobaczyć na chwilkę,
żeby powiedzieć, że go nie nienawidzę.
PANNA MŁODA
Potrzebujesz podwózki?
Wsiadaj. Tata się zgodził.
- Dobra. - Jestem Jenny.
Chcesz precla albo piankę?
Dziękuję. Jestem bardzo głodny.
Kto wydaje tę kobietę za mąż?
- My. - My.
Usiądźcie.
Dzięki, Fred!
Dzięki za podwózkę.
Przepraszam. Jadłodajnia jest za rogiem.
Ale otwierają o 17.
Nie chcę jeść.
- Chcę się zobaczyć z dziewczyną. - To niemożliwe.
- Ale Carla... - To niemożliwe.
Dobrze.
Daję ci tę obrączkę jako symbol miłości.
To, kim jestem i co mam...
...oddaję ci w imię Boga.
Związek kobiety i mężczyzny w sercach, ciałach i umysłach...
- Ruda. - Co?
Rzuciłaś czymś?
Nie.
W zdrowiu i chorobie...
opiekując się sobą w...
- Co się dzieje? - Ktoś rzuca...
Co się dzieje?
By zostali obdarzeni darem dzieci.
To ma być żart?
Śmieją się w czasie ślubu.
To nie jest zabawne.
Ale w poszanowaniu i w pełnej zgodzie
z przykazaniami danymi przez Boga.
Danny?
Daniel.
- Carla Tate. - Daniel!
- Co? - O mój Boże, to Daniel.
Spotkajmy się w kruchcie.
Mark, ten bezdomny chłopak dostał się do chóru.
Schodzę.
O co tu chodzi?
Nie sprawiaj kłopotów.
- Daniel. - Nic mu nie jest?
Wszystko dobrze?
- Chyba tak. - Nic mu nie jest.
Nie chcę się już z tobą rozstawać.
- Już nigdy. - Kocham cię.
Chcę wziąć ślub.
Chcę spędzić resztę życia z tobą.
Myślałem, że najgorszy problem będzie z parkowaniem.
Carla Tate, wyjdziesz za mnie?
Poprosił ją o rękę?
- Tylko... - Nie teraz.
Tak, Danielu McMahonie.
Stań tutaj.
I bądź cicho.
Nie odzywaj się.
Super. Jak w Gdzie jest Wally.
Przepraszam...
Mamo, możesz coś powiedzieć?
Szanowni państwo,
przepraszam za to zamieszanie,
ale wiecie, jakie bywają dzieci.
Powinniśmy kontynuować tę piękną ceremonię.
Carla zostaje zwolniona z obowiązków druhny
i dołączy tu do nas z Danielem.
A ksiądz sfinalizuje ten ślub.
Świetna robota.
Dziękuję. Jesteście wspaniali.
Miłość wisi w powietrzu.
Szanowni państwo,
jako drużba na tym ślubie
mam obowiązek wznieść teraz toast.
Za parę młodą!
Dobrze. Miłej zabawy.
Trzeba to było sfilmować i pokazać w telewizji.
A ten chłopiec skaczący z chóru...
Nie zaplanowaliśmy tego.
Niedługo będziesz pewnie babcią.
Oby. Co się dzieje?
Złamała obcas. Nie mogę jej nigdzie zabrać.
- Mamo? - Tak?
Pora zacząć planować kolejny ślub?
Radley.
Wiem, że nie lubisz teraz Daniela,
ale z czasem...
Wszystko jest idealne.
Masz takie piękne córki.
Wiem, Mary.
A ty nie masz syna?
Nie, kuzynka Vivian ma syna.
- A, tak. Dziękuję. - To bardzo...
- Mamo? - Tak?
- Lubisz go? - Lubię go.
Ale nie wiem, czy jesteś gotowa...
Gratuluję.
Nie jestem gotowa na małżeństwo?
Posłuchaj mnie.
Posłuchaj, co mówię.
Kiedy jesteś zakochana,
ignorujesz logikę i rozum.
To nie pora, by podejmować poważne decyzje.
Ale ja nic nie ignoruję.
Ciszej.
Możemy o tym porozmawiać bez robienia sceny.
Nic nie ignoruję.
Proszę, Carla.
Wszystko w porządku?
Wszystko dobrze.
Tak, oczywiście.
Carla, zaczekaj!
Zaczekaj.
Zaczekaj, Carla.
Kiepsko. Powiem dziewczynom.
Zatrzymaj się.
O mój Boże.
Carla, zaczekaj, musisz to zrozumieć.
Posłuchaj mnie.
Nie chodzi o to, że nie lubię Danny'ego. To nie ma z tym nic wspólnego.
- Ma. - Nie ma.
Co z nim jest nie tak?
Nic.
Jest w porządku.
Proszę tylko, żebyś zaczekała.
To twój pierwszy chłopak.
Możesz znaleźć kogoś lepszego.
Nie mogę, bo sama nie jestem lepsza.
Jesteś lepsza.
Przestań mnie dotykać.
Nie jestem dzieckiem.
Nie jestem lepsza.
Jestem sobą.
Nie widzisz?
Nigdy na mnie nie patrzysz.
I bez względu na to, ile będę czekać,
nie będę malarką,
nie będę grała w tenisa,
i nie będę artystką,
ale wiem, jak robić niektóre rzeczy.
Tak.
I umiem kochać.
Kocham Daniela, a on mnie.
Wiem, że cię kocha.
Ale nie zaopiekuje się tobą, jak należy.
Ledwo umie zająć się sobą.
Możemy się zaopiekować sobą nawzajem.
Nie potrzebujemy cię, mamo.
Ale nie martw się.
Nie musisz przychodzić na mój ślub. Sama go sobie zorganizuję.
Ślub Caroline wcale mi się nie podobał.
Głupie kapelusze,
głupie buty
i brzydkie ozdoby na stołach.
Podobała mi się tylko ta sukienka.
- Jest ładna. - Dobrze.
Zatrzymam ją.
O mój Boże.
- Wracaj do środka. - Nie.
Sama zorganizuję sobie ślub.
Nie lubisz Daniela, mam to w nosie.
Nie przychodź. Bo Daniel na pewno tam będzie.
Wracam do domu.
Wracaj.
- Nie. - Proszę.
Ale Carla...
Twoja mama nie pomoże nam zorganizować ślubu?
- Nie. - Na pewno?
Bo jest w tym dobra.
Jestem pewna.
Nie zorganizuje go, bo my to robimy.
Prawie mnie złapałaś.
„Proszę, przyjdź na nasz ślub
14 lutego w kościele Św. Franciszka”.
Heather, zgadnij co.
Carla bierze ślub w ten weekend.
„Druhny to: ty,
Heather i Rachel ze szkoły”.
Zaplanuj. Ja się dołożę.
„Inne koleżanki ze szkoły też będą”.
Powiedz Carli, że bardzo dziękuję za zaproszenie Michelle.
„Ale bądź na czas.
Daniel załatwił nam kościół,
ale bierzemy ślub
między innym ślubem i pogrzebem”.
Już prawie czas.
Tak, Winnie.
To pana garnitur. Wyprasowany.
- Do zobaczenia w kościele. - Tak.
Gdzie byłeś rano?
Carla poprosiła, żebym porozmawiał z Dannym o odpowiedzialności
i o odwadze.
Idę na ten ślub.
Idę na ślub.
Carla nie chciała pieniędzy, ale chce, żebym ją poprowadził do ołtarza.
I zrobię to.
Gdy osiągniesz pewien wiek i nie rozmawiasz ze swoimi dziećmi,
to tracisz ważny aspekt tej podróży.
Idź już, bo się spóźnisz.
Cześć!
Cześć.
Cześć, kochanie.
Jestem z ciebie taka dumna.
To jego matka,
jej narzeczony,
i piekarz, szef Danny'ego.
To ich gosposia i zięć.
Ruthie, twój syn będzie wspaniałym piekarzem.
Chodź.
Kto udziela...
Wyłączę to.
Kto udziela błogosławieństwa tej kobiecie?
Ja.
Jesteś piękna.
Usiądźcie.
- Czy ty, Danielu McMahonie... - Bo widzi pan...
Ja i Carla mamy własną przysięgę.
- Tak. - Właśnie.
Mówiłeś, że nie macie.
Ale to było wcześniej, zanim ją napisaliśmy.
Wymyśliliśmy naszą przysięgę
w ostatniej chwili.
Dobrze.
My powiemy naszą przysięgę, a pan powie potem swoją.
Ale i tak zapłacimy, jeśli nie chce pan...
Zróbcie, co macie w sercach.
Dobrze.
Carlo Tate?
Tak.
Bardzo cię kocham
i chcę cię uszczęśliwić.
Biorę cię za żonę
na wieczne czasy.
A teraz moja kolej.
Więc...
Danielu McMahonie,
bardzo cię kocham
i chcę cię uszczęśliwić,
i wziąć cię za żonę...
Nie ma sprawy. Spróbuj jeszcze raz.
To nie ma znaczenia. Naprawdę.
Chciałam powiedzieć,
że bardzo cię kocham
i chciałam powiedzieć wszystkim,
że biorę cię za męża do końca życia.
To wszystko.
Poczekajcie... Chwila.
Musicie wymienić się obrączkami.
- Danny. - Weź tę obrączkę.
Tą obrączką
daję ci moją miłość i...
obiecuję, że gdziekolwiek będziesz,
będę cię zawsze kochał.
Ja też ci to obiecuję.
Jeszcze coś.
Przepraszam. Jedna chwila.
Na mocy nadanych mi praw...
To teraz.
...ogłaszam was mężem i żoną.
Idźcie w pokoju.
Możecie to zrobić.
Możesz pocałować pannę młodą.
Powitajmy państwa McMahonów.
Tak!
Dzięki, tato.
Och, Carla.
Poznaj mojego męża.
Dzień dobry.
Chcę cię powitać w naszej rodzinie.
Dziękuję.
- To bardzo słodkie. - Dziękuję, mamo.
To był piękny ślub.
To bardzo...
Nie ma sprawy. W porządku.
Pa, Caroline.
Pa, kochanie.
Czas poznać Michelle.
Heather chce ci przedstawić Michelle.
Gdzie ona jest?
- Mamo? - Michelle.
Miło mi panią poznać.
Tyle o tobie słyszałam.
Ziarenko wpadło mi do oka.
Bardzo dziękuję.
Zaczekajcie, wszyscy...
Tylko chwilę.
- Zaczekajcie. - Na co czekamy?
Co się dzieje?
Zaczekajcie chwilę.
Zaczekajcie.
Popatrz.
To mój prezent dla panny młodej.
Dziękuję!
To prezent dla panny młodej!
Spójrz, Danny.
Maszerujący Wally maszeruje dla nas.
- Pluton! - O mój Boże.
- To Joseph. - Stać!
Na prawo patrz!
Gratulacje, Carla i Danny!
Tak!
Przed siebie patrz!
- Pa, kluseczko. - Pa, mamo.
- Pa! - Nie martw się.
Wszystko będzie dobrze.
Cofam się!
NOWOŻEŃCY