P-R-A...
C-A!
Praca.
Tematem dzisiejszej lekcji jest...
Praca!
Moja mama jest lekarzem.
Mój tata jest kierowcą ciężarówki.
Moja mama jest nauczycielką.
A twój tata?
Mój tata...
jest... kłamcą.
Kłamcą? Na pewno się pomyliłeś.
Nosi garnitur i chodzi do sądu rozmawiać z sędziami.
Rozumiem. To znaczy, że jest prawnikiem.
Jak poszło, Fletcher?
Kolejne zwycięstwo niesłusznie oskarżonych.
Panie Reede, dobra robota. Oddać panu płaszcz?
Nie, na pewno jeszcze nieraz się przyda.
- Ma pan chwilkę czasu? - Jestem spóźniony na spotkanie z synem.
Dziennikarze chcieliby porozmawiać o pańskim sukcesie.
Tak? Jak moja fryzura?
Doskonale. Wygląda pan świetnie.
Która godzina?
Na pewno przedłużyło się w sądzie.
- Tato! - Maximilian!
Jak się masz, żabo?
Dobrze.
Ja też, poza tym, że mam kłopoty z ręką.
Nie, tato!
Zamienia się w pazur!
Nic nie powstrzyma Pazura!
Uciekaj, chłopcze! Ratuj się!
Zrób Pazura mamie!
To pięta achillesowa Pazura. Temperatura poniżej zera!
Miałeś kłopoty ze znalezieniem drogi?
Spóźniłem się. Przepraszam. Zabrakło mi benzyny.
Zepsuła się kontrolka.
No i ta niebezpieczna okolica.
Na szczęście nie wyglądam jak gangster.
Byłbym zmuszony użyć broni.
Nic ci nie grozi z ich strony. Jesteś ich prawnikiem.
Cios poniżej pasa. Podnieś rękawice.
Idziemy z tatą oglądać zapasy!
- Fletcher! - Audrey!
Czy on musi oglądać tę całą przemoc?
Musi wyrosnąć na wojownika.
Tylko najlepsi zapaśnicy
mogą go wtajemniczyć w arkana sztuki walki.
Znakomicie!
- Jak się masz, Jerry? - Czołem, mistrzu! Niech ci się przyjrzę.
Rośniesz z minuty na minutę!
- Miło cię widzieć. Cześć, kochanie! - Cześć.
Ładny obrazek. Zapomnieć.
- Mam dla ciebie kartony. - Jesteś aniołem.
Kartony?
Mówiłam: Jerry przenosi się do Bostonu.
Prawda! Do pracy czy coś takiego. Przypomnij mi, co robisz.
- Zarządzam administracją szpitala. - Właśnie!
- Kartony są w moim samochodzie. - Niech poczekają.
Obiecałem coś temu młodemu człowiekowi, prawda?
Masz czas trochę porzucać?
- Jasne! - No to chodź!
- Zapomniałem, że on się przeprowadza. - Jerry!
Ma na imię Jerry! I przeprowadza się.
Przykro mi. Znosiłem go lepiej niż twoich poprzednich facetów.
- To było na poważnie? - Dość.
Ale wy nie... no wiesz...
Spotykam się z nim od siedmiu miesięcy.
- Co sobie wyobrażasz? - Naprawdę?
Dziwne, że po małżeństwie ze mną masz jeszcze siłę na seks.
W trakcie naszego małżeństwa ja kochałam się znacznie rzadziej niż ty.
Punkt karny za zagranie nie fair.
- Schodzisz! - Max będzie za nim tęsknił.
Ma mnie.
Gotowy?
Gramy.
Max, chodź. Musimy już jechać.
- Tato, naprawdę idziemy oglądać zapasy? - Oczywiście.
Musimy tylko wstąpić po drodze do biura.
- Przepraszam. Ma pan jakieś drobne? - Przykro mi. Skończyły mi się.
Nie mogę tego zrobić.
Fred, twoim obowiązkiem jest przedstawić najmocniejsze argumenty.
Tak, ale zgodne z prawdą.
Sędzia zdecyduje, co jest zgodne z prawdą.
Za to mu płacą. Tobie płacą za wygraną sprawę.
Jeśli nalegasz, żebym ja to poprowadził,
mogę reprezentować panią Cole agresywnie i zgodnie z zasadami etyki.
Ale nie będę kłamał, Mirando.
To będziemy musieli znaleźć kogoś, kto skłamie.
Dwudzieste pierwsze piętro. Odzież męska.
Witam, panie Reede!
Cześć. Coś się stało z twoimi włosami?
Przesadziłam?
Nie! Taka jest teraz moda, prawda?
- Fryzjer mówił, że podkreśla rysy twarzy. - Mówił prawdę!
Zdecydowanie podkreśla rysy twarzy.
Wejdziemy tylko do biura...
- Cześć, Fletcher. - Cześć, Pete.
- Schudłeś? - Być może.
Wygląd i osobowość. Stwarzasz podwójne zagrożenie.
- Witam, panie Reede. - Dzień dobry...
- Mam na imię Randy. - Wiem.
Zbieram zamówienia na lunch. Coś dla pana?
Nie, dziękuję.
Zjadłem tyle na śniadanie, że chyba pęknę.
- Znaczy, nie jestem głodny. - Dobrze.
- Max! - Cześć, Greta!
- Co nowego? - Jutro są moje urodziny. Będzie impreza.
Tata na pewno ma dla ciebie wspaniały prezent.
Jasne!
Posłuchaj.
Pobaw się trochę w moim biurze. Wytocz komuś proces.
Możesz też wysłać faks do swojej dziewczyny. Przepraszam.
Cholera! Kompletnie zapomniałem.
To coś nowego.
Jest pani aniołem. Powinienem kupić pani prezent.
- Już pan to zrobił. - Mam klasę. Ktoś dzwonił?
- Sędzia Rollins prosi o raport. - Jest w poczcie.
Czyli zrobi to pan w przyszłym tygodniu. Pan McKinley potwierdził spotkanie.
Ból gardła. Jakiś wirus. Na co można teraz chorować?
- Grypa azjatycka? - To niezłe.
- Dzwoniła też pana matka. - Jestem na urlopie.
- To już piąty tydzień. - Zablokowały mnie śnieżyce.
Złamać serce matce. Dobrze. To wszystko.
Miranda pana szukała.
Jak długo muszę się podlizywać, żeby zostać partnerem w tej firmie?
- Złamałem nogę i musieli mnie zastrzelić. - Niech pan sam jej to powie.
Proszę wysłać formalne powiadomienie o mojej dzisiejszej wygranej.
Zaraz to zrobię.
Miranda! Nie zauważyłem cię. Wyglądasz ślicznie.
Popatrz! Mam dla ciebie prezent.
Dzięki. Słyszałam o twoim sukcesie. Gratulacje.
Zrobiłeś dobre wrażenie na partnerach.
Prawda! Niedługo macie spotkanie.
Byłem tak zajęty, że nawet o tym nie pomyślałem.
Dobra. Mam w biurze klienta.
- Lepiej go nie przetrzymywać. - Pojawiło się coś ważnego.
Jesteś zajęty dziś wieczorem?
Nigdzie nie idziemy, prawda?
Audrey. Są takie momenty w życiu, kiedy decydują się najważniejsze sprawy.
I trzeba dokonać wyborów,
od których zależy przyszłe szczęście.
To jest jeden z takich momentów.
Co chcesz przez to powiedzieć?
Wyjdziesz za mnie?
- Przeprowadzasz się. - Chcę zabrać ze sobą ciebie i Maxa.
Długo się nad tym zastanawiałem.
Nie ulegam gwałtownym, romantycznym porywom.
Ale nie możemy zignorować faktu, że pasujemy do siebie.
Jestem gotowy. Myślę, że ty również. Kocham Maxa. Ty go kochasz.
Wszystko gra.
Co ty na to?
Czołem, żabo. Wszystkiego najlepszego.
Ile masz lat, 22 czy 23?
- Pięć, tato. - Dobra.
Odesłać skrzynkę piwa.
Odwołać tancerki.
Nie wiem, co robić. Nie jestem na to przygotowany.
Kupiłem ci prezent, ale wczoraj wieczorem...
przez przypadek połknąłem go.
- Jest w twoim brzuchu! - Podaj skalpel.
Mam nadzieję, że nie przetrawiłem go.
Uważaj!
Fajnie!
Co to jest?
Niespodzianka.
No dobrze, to kucyk. Otwórz!
Pomogę ci, bo nie mogę wytrzymać!
Sprzęt do gry w baseball!
Fajnie! Pogramy?
Ja będę Nomo. Ty możesz być Jose Canseco. Gramy?
- Jasne. - Tak!
Pogramy zaraz po twoim przyjęciu. Ty i ja.
Teraz naprawdę muszę skupić się na tej sprawie.
Cześć!
Cześć! Najlepsze życzenia.
- Dziękuję, mamo. - Wszystkiego najlepszego, Max!
Raz, dwa, trzy, cztery, pięć. I jeden na szczęście!
Uderzył dziecko. Widziałaś?
- Zobacz, co dostałem od taty! - Wspaniale!
Moja rękawica jest w samochodzie.
Moglibyśmy się zatrzymać po drodze w parku i pograć.
Wieczorem nasmarujemy ją olejem i założymy gumową przepaskę.
Świetnie! Wspaniały prezent, tato!
Dzięki, synu. Cieszę się, że prezent ode mnie pomógł im się zbliżyć.
Mój plan, żeby zniknąć z jego życia, prawie się powiódł.
Coś się wydarzyło, musimy porozmawiać.
Chodźmy, mamo. Chcę pograć!
To dość ważne, może moglibyśmy porozmawiać dziś wieczorem.
- Dziś wieczorem? - Tak.
- W trakcie przyjęcia urodzinowego. - Tak.
Jasne. Oczywiście. Porozmawiamy. Świetnie!
- Maximus! Ja się zmywam. - Cześć, tato.
Jerry, miłej zabawy z moją żoną.
Tak, to jest dobre. Bardzo sprytne.
- Dziękuję. - Tylko...
To nie jest prawda. Czy to ma jakieś znaczenie?
Pani Cole, znaczenie ma tylko fakt,
że przez wiele lat była pani oddaną, kochającą żoną, wspierała go i...
wychowywała jego dzieci... Są jego, prawda?
Tak. Jedno na pewno.
A teraz mąż odmawia podziału majątku,
zarzucając pani pojedynczy przypadek niewierności.
Siedem.
- Przepraszam? - Siedem przypadków niewierności.
Siedem przypadków niewierności,
a ma dowody tylko na jeden,
a co więcej, będąc odpowiedzialnym za wszystkie.
- Doprawdy? - Pani Cole.
W tej sprawie pani jest ofiarą, jako żona zimnego, zamkniętego pracoholika.
To on pchnął panią w ramiona innego mężczyzny!
- Siedmiu. - Nieważne!
Nie odmawia mu pani tego, co mu się należy.
Chce pani tylko tego, co zgodnie z prawem do niej należy.
Być może... troszkę więcej.
Stara się pani być jak najbardziej w porządku.
Tak. Zaproponowałam mu podział opieki nad dziećmi.
Jakby nie było, jest wspaniałym ojcem.
I jak on się pani odwdzięcza?
Zmusza panią do odbycia tego bolesnego procesu!
Nie! Nie możemy na to pozwolić!
Z całym szacunkiem, ale to już nie chodzi tylko o panią, pani Cole.
Chodzi o wszystkie kobiety.
Co by się stało z Tiną Turner, gdyby poddała się i powiedziała:
"No dalej, przyłóż mi, Ike"?
Pewnie znaleźliby jej ciało w rzece.
Uniknęła tego, bo zdecydowała się mówić.
Obudźcie się siostry! Nie istnieje...
słaba płeć!
Wie pan co?
Ma pan rację, panie Reede. Mam dość upokorzeń!
Tak trzeba trzymać!
Dziękuję. Bardzo się cieszę...
że mam prawnika, któremu mogę ufać.
Dobry jesteś.
Jesteś bardzo, bardzo dobry.
Ta sprawa może przynieść firmie mnóstwo pieniędzy.
Jeśli wygrasz, to gwarantuję, że zostaniesz partnerem.
Co byś powiedział na to, żebyśmy...
zaraz zostali partnerami?
Nie wiem. Powinienem...
No i, kochanie?
Przemyślałaś to... Wiesz, to, o czym rozmawialiśmy?
Nie mogę wyjechać.
Dlaczego?
- Z powodu Maxa. - Będzie mu się tam podobało.
Będę go zabierał na stadion.
Będziemy robić wycieczki za miasto...
Tak naprawdę chodzi o... Fletchera.
Fletchera? Daj spokój, kochanie.
Gdybyś mu nie przypomniała, nie przyszedłby.
Wiem, ale Max jest taki szczęśliwy, gdy go widzi.
Mają swoje wspólne sprawy.
- Ja i Max też mamy! - Tak, ale to co innego.
- To znaczy? - Wiesz...
On robi Pazura.
- Co robi? - Pazura.
Wiesz, to jest tak...
Ratuj się! Nadchodzi Pazur!
Nie umiem tego dobrze pokazać. W każdym razie...
Chodzi o to...
że przy odległości 5 000 km nie będą się widywać.
Fletcher nie przyjedzie do Bostonu.
Halo.
- Audrey? - Fletcher! Gdzie jesteś?
Max czeka na ciebie, żeby pokroić tort.
O rany!
Mam kłopoty. Mam...
Pewne problemy w związku z tą nową sprawą.
- Co się stało? - Nic!
Uderzyłem się o biurko!
Okropnie mi przykro, ale nie dam rady.
Szefowa... mnie wykorzystuje.
Fletcher, to jego urodziny!
Wiem, wiem.
Wynagrodzę mu to. Przyjdę po niego jutro do szkoły.
- Przyjdziesz po niego? - Tak!
Dobrze, poczekaj chwilę. Złóż mu chociaż życzenia.
Nie! Muszę kończyć! Na razie.
Cześć.
OK, jubilacie. Pomyśl życzenie.
Dalej, Max. O czym tylko marzysz.
Jakiekolwiek życzenie.
Max.
Tata przeprasza. Musiał zostać w pracy.
Powiedział, że przyjdzie. Obiecał.
Wiem, ale obiecał, że zobaczycie się jutro.
Przyjdzie po ciebie do szkoły.
No, dalej. Pomyśl życzenie.
Chciałbym, żeby chociaż przez jeden dzień...
tata nie kłamał.
Było niesamowicie.
Było ci dobrze?
Bywało lepiej.
"Bywało lepiej"?
- Witam. - Witam.
- Nowa sąsiadka? - Od poniedziałku.
Podoba się pani?
Jak na razie wszyscy są bardzo mili.
To dlatego, że ma pani duże cycki.
To znaczy, pani piersi są ogromne.
Mam ochotę je wyściskać.
Mamo.
- Ma pan drobne? - Jasne.
- Mógłby mi pan trochę dać? - Mógłbym.
Proszę. Dlaczego nie?
Bo pójdziesz się za nie upić!
Mam dość rozkładu zachodniego społeczeństwa.
A w dodatku jestem skąpy!
Świr!
Ciężki poranek.
Brawo! Zgadła pani!
- Fletcher. - Dana.
Jaka suma jest potrzebna, żeby to zakończyć?
- Połowa majątku. - Połowa?
Mamy intercyzę i dowody na zdradę. Ty co masz?
Z naszej strony wygląda to tak...
Bardzo śmieszne, Fletcher!
Chcesz iść na całość? Bardzo proszę.
"Chcesz iść na całość? Bardzo proszę".
Co ty robisz? Co się z tobą dzieje?
Proszę wstać. Oto Wysoki Sąd, sędzia Marshall Stevens.
Wysoki?
Dzień dobry. Zaczynamy od sprawy BD-09395.
Samantha Cole przeciw Richardowi Cole.
- Jak się pani ma dzisiaj? - Dobrze. Dziękuję.
A pan, panie Reede?
Ja źle z powodu nieprzyjemnego zajścia w sferze seksualnej.
Jest pan jeszcze młody. Będzie się to coraz częściej zdarzać.
Może przejdziemy do sprawy?
- Po pierwsze widzę, że pańska klientka... - Chciałbym prosić o odroczenie!
Ta sprawa była już odraczana kilka razy, panie Reede.
Zdaję sobie z tego sprawę, ale proszę o odroczenie.
Musi pan podać jakiś istotny powód.
W czym problem?
Nie potrafię kłamać!
Godne pochwały, ale czekam, aż poda pan istotny powód. Może pan to zrobić?
- Nie. - Prośba o odroczenie odrzucona.
Czy jest szansa na ugodę?
Nie sądzę. Mój klient zaproponował już pani Cole 2,4 miliona dolarów.
- Ale pan Reede wyraźnie odmawia... - Ugoda!
- Ugoda, ugoda, ugoda! - Nie zgadzam się na ugodę.
Pan sam mnie przekonał, że jestem ofiarą!
Jestem spragniona uczucia. Zostałam wepchnięta w ramiona innego mężczyzny.
- Siedmiu! - Nieważne.
Z tą historyjką, którą pan wymyślił, nie możemy przegrać.
- Chcę procesu. - Pani Cole, nie rozumie pani.
Panie Reede. Sporządzamy ugodę?
Nie!
- Nie, Wysoki Sądzie. - Nie będzie ugody.
Proces rozpocznie się o 13.30.
To ja!
Witam! Podoba się panu moja nowa sukienka?
Tak, bo odwraca uwagę od twojej fryzury.
- Co tam słychać? - Cholesterol, grubasie. Jesteś martwy.
Jesteś za mało ważny, żeby cię pamiętać.
- Co będzie? - Blizna, jak po ospie!
Niech mnie pani o nic nie pyta, na miłość boską!
Dobra. Możesz sobie z tym poradzić.
To tylko kwestia silnej woli.
Zrobimy jakiś mały test.
Czerwone. Czerwone. Dobra. Niech się skupię.
To pióro jest...
Pióro, które trzymam w ręku, jest...
niebieskie!
Nie potrafię powiedzieć nawet jednego kłamstwa.
Napiszę.
TO PIÓRO JEST
Napisz to! Napisz to, albo cię złamię!
NIEBIESKIE!!!
Nie! Przestań!
Szefie? Co się stało?
To pióro jest niebieskie.
To przeklęte pióro jest niebieskie!
Panie Reede, wszystko w porządku?
- Muszę pojechać do domu. - Do domu? Doszło do ugody?
Nie! Muszę być w sądzie o 13.30!
- To jak chce pan zdążyć do domu? - Nie wiem.
Panie Reede, dzwonili z Rubin i Dunn.
Pytali o ofertę ugodową w sprawie Darvisa.
Prosiłem ich o ugodę tylko dla jaj!
Dla jaj. Rozumiem.
Dzwoniła pańska matka. Jest pan dalej na urlopie?
Nie.
- To znaczy, jest pan tutaj? - Tak.
Wszystko jasne...
Dzwoniła Audrey. Pytała, kiedy pojedzie pan po syna.
Ale ze mnie gnojek!
- Halo. - Audrey?
Pojedziesz po Maxa do szkoły?
Właśnie. Nie mogę!
Miałem nadzieję, że sprawa skończy się ugodą. Nie udało się i mam proces.
- Rozumiem. - To prawda! Chcę się spotkać z Maxem!
Naprawdę.
Tylko zawsze się coś wydarza w ostatniej chwili.
- Tym razem to co innego. - To znaczy?
- Tym razem mówię prawdę. - To co robiłeś wczoraj wieczorem?
Kochałem się!
Mam nadzieję, że była tego warta.
Nie! Nie podoba mi się nawet, ale jest partnerką w firmie.
Miałem nadzieję, że pomoże mi to w karierze.
Co mi się stało?
Zasłużyłem sobie na to. Wypijam piwo, które sobie...
- Tata po mnie przyjedzie? - Nie, Max.
Przykro mi, ale ja cię odbiorę. Jakoś to załatwię.
Moje życzenie chyba się nie spełniło.
- Jakie życzenie? - By tata chociaż jeden dzień nie kłamał.
Max?
Muszę z tobą porozmawiać o czymś ważnym.
Muszę ci wyjaśnić. Coś mi się stało.
Stanie ci się jeszcze coś. Max i ja wyprowadzamy się do Bostonu.
- Co? - Jerry poprosił mnie o rękę.
Jadę z Maxem oglądać domy w ten weekend.
Myślałem, że to nie było na poważnie.
Nie było, ale się zrobiło.
Nie możecie tego zrobić! Nie będę widywać Maxa!
Co niewiele zmieni w waszym układzie, prawda?
- Gdzie jesteś? - Jadę do domu.
Jak dojedziesz, zaczekaj. Jadę do was.
- Fletcher! - Zaraz tam będę!
O rany!
Nie uda ci się schować.
Co z tobą, baranie?
Jestem nieodpowiedzialnym dupkiem!
Cholera!
- Wie pan, za co pana zatrzymałem? - Zależy, od jak dawna pan za mną jedzie.
- Zacznijmy od początku. - No to tak.
Prędkość, odległości, znak stopu...
prawie uderzyłem w chevroleta, nie ustąpiłem pierwszeństwa...
zmieniłem pas na skrzyżowaniu bez kierunkowskazu...
przejechałem na czerwonym świetle!
- To wszystko? - Nie.
Mam niezapłacone mandaty za parkowanie.
Proszę nie być surowym.
Audrey! Poczekaj!
Poczekaj, Audrey!
Zatrzymaj się!
Właśnie coś do mnie dotarło. Jestem szalona.
Dzwonisz i mówisz: "Poczekaj, zaraz będę".
Moje szaleństwo polega na tym, że czekałam.
- Wytłumaczę ci to. - Spóźniłam się na zebranie.
- Przyjechałeś taksówką? - Tak!
Gdzie masz samochód?
PARKING POLICYJNY
Dziękuję! Nie wiesz, ile to dla mnie znaczy.
Wiem. 1654 dolary i 11 centów.
I może pan spać spokojnie?
Zabieram to.
Zadrapał mi pan samochód!
- Gdzie? - Tutaj!
Och, tutaj.
To już było.
Ty...
Ty oszuście!
- Wiesz, co zrobię? - Co?
Nic! Jeśli cię zaskarżę,
nie pojawisz się na kolegium, a jak wygram, to i tak nie zapłacisz.
Mogę tylko bezsilnie jęczeć,
a ty będziesz miał to w dupie!
Jakbyś już tu był.
Nie pamiętam już, kiedy się tak dobrze bawiłam,
ale teraz muszę już iść. Mam lekcje.
- Wyjdziesz za mąż, bo jesteś zła na mnie? - Nie, dlatego się z tobą rozwiodłam.
- Poczekaj. Chcę o tym porozmawiać! - Co chcesz mi powiedzieć?
To odpowiedni facet dla ciebie? Jest taki... inny niż ja!
- To jedna z jego lepszych cech. - Jest taki bufonowaty.
- Przepraszam. - Być może czasami jest trochę...
- Bufonowaty! - Ale odkąd się spotykamy...
- Nie będę o tym z tobą rozmawiać. - Nie możesz wyjechać.
- To nie w porządku. - Nie w porządku?
Ustalmy, co jest w porządku. Wczoraj wieczorem mały chłopiec cierpiał,
bo jego tata okłamał go, że przyjdzie na jego urodziny.
- To jest w porządku? - Wczoraj...
To nie był mój problem.
Dwa lata temu to był mój problem. Teraz mnie to nic nie obchodzi.
Magiczne skutki rozwodu. Ale Maxa to obchodzi!
Obchodzi go, co robisz i czego nie robisz.
Pozwól mi coś powiedzieć.
Jestem złym ojcem!
To znaczy...
jestem złym ojcem.
Nie jesteś złym ojcem... kiedy w końcu się pojawiasz.
A gdybym przyszedł po procesie pograć z nim w piłkę?
Będziemy mogli porozmawiać, zanim podejmiesz pochopne decyzje!
Nie, wyjeżdżamy dziś wieczorem.
Proszę. Daj mi jeszcze jedną szansę.
Zdaję się na litość sądu.
Straciłem ciebie, ale nie chcę stracić Maxa.
Daj mi szansę, żebym mógł zostać ojcem, jakim chcę być.
- Naprawdę przyjdziesz? - Słowo honoru.
Obiecuję na wszystko. Która godzina?
Szósta.
Za dziesięć szósta.
Dobrze. Ale jeśli powiem Maxowi, że przyjdziesz,
a ty się nie pojawisz i będę musiała patrzeć, jak on cierpi...
Jego spojrzenie łamie mi serce...
Pojedziemy do Bostonu.
Jeśli nie przyjdę, to sam was spakuję.
Owinę twoje bibeloty folią z bąbelkami.
Mam nadzieję.
Wiesz, co twój syn zrobił o 20.15 wczoraj wieczorem?
Jako swoje urodzinowe życzenie poprosił, by chociaż przez jeden dzień...
jego ojciec nie kłamał.
O rany! To dlatego!
"Ala ma kota. Kot kocha Alę.
A to pies Ali.
Pies Ali nazywa się As.
- Janek też ma psa". - Przepraszam.
Dzień dobry. Jestem złym ojcem Maxa... Jestem jego ojcem.
- Tato! - Mogę go zabrać na chwilę?
- Maxymalny Potwór! - Tata-Godzilla! Pograsz ze mną?
Chciałbym, ale nie mogę. Muszę z tobą porozmawiać.
Mama powiedziała mi o twoim wczorajszym życzeniu. Sprawdziło się.
- To znaczy, że musisz mówić prawdę? - Tak.
- Bez względu na wszystko? - Bez względu!
- Zapasy są naprawdę? - Na olimpiadzie. Na programie 23, nie.
Czy oślepnę, jak będę siedział blisko telewizora?
Nie ma mowy.
Jak będę robić tę minę, to mi tak zostanie?
Niektórzy ludzie z tego żyją.
Posłuchaj, Max. Musisz coś dla mnie zrobić.
Musisz odwołać swoje życzenie.
- Tak, żebyś mógł kłamać? - Tak.
Tobie nie będę kłamał. Widzisz, Max...
czasami dorośli muszą kłamać.
To trudno wytłumaczyć, ale...
Mam dobry przykład. Kiedy twoja mama była w ciąży,
utyła jakieś 18 kilo. Jadła wszystko.
Byłem przerażony. Ale gdy mnie pytała, jak wygląda,
odpowiadałem: "Wyglądasz świetnie. Jesteś piękna. Doskonale".
Gdybym powiedział prawdę, byłoby jej przykro.
Moja pani mówi, że prawdziwe piękno jest wewnątrz.
Tak mówią tylko brzydcy ludzie.
Max, nie da się przeżyć w dorosłym świecie, mówiąc zawsze prawdę.
Mogę przegrać sprawę, mogę stracić awans, mogę nawet stracić pracę.
Musisz mi pomóc, Max.
Dobra.
Zrób to samo, co wczoraj wieczorem...
tylko tym razem na odwrót.
Zrobiłem.
Znakomicie!
Muszę przetestować.
- Udało się? - Niezupełnie. Zrobiłeś na odwrót?
- Tylko... - Co? Co tylko?
Wczoraj naprawdę chciałem, żeby tak się stało.
Teraz zrobiłem to tylko dlatego, że mnie prosiłeś.
Dobrze. Zrób to jeszcze raz.
Tym razem naprawdę chciej.
- Nie mogę! - Dlaczego?
- Bo nie chcę, żebyś kłamał. - Wytłumaczyłem ci.
Muszę kłamać. Wszyscy kłamią.
Mama kłamie. Nawet ten wspaniały Jerry kłamie.
Ale tylko ty sprawiasz mi przykrość.
Max, koniec przerwy.
Chodź!
Mama mówi, że przenosimy się do Bostonu.
To jeszcze nie jest pewne.
Obiecała, że porozmawiamy o tym wieczorem.
Przyjdę do was!
Wierzysz mi, Max, prawda?
Do zobaczenia później.
- Fletcher. Jak ci wisi? - Krótki, skurczony i zawsze po lewej.
Szefie. Dzwoni Czacha. Obrabował znowu klienta bankomatu.
Tym razem groził nożem. Potrzebuje pańskich usług.
Przestań łamać prawo, dupku!
Szefie, wszystko w porządku?
Mój syn mnie nienawidzi.
Max pana kocha. Widziałam was razem. Jest pan jego bohaterem.
Tak?
Wczoraj na swoich urodzinach wymyślał życzenie,
żebym nie mógł kłamać przez jeden dzień.
- Dzieciaki. - Spełniło się.
- Co? - Życzenie Maxa.
Spełniło się.
Może powinien pan wziąć parę dni wolnego.
Nie wydawało się pani dziwne, że dziś rano cały czas mówiłem prawdę?
No tak. Ale...
O co chodzi dokładnie? Nie jest pan w stanie kłamać?
Właśnie! Nie jestem w stanie kłamać!
- Tylko dzisiaj. - Podobno. Do 20.15 wieczorem.
To taka 24-godzinna klątwa.
Zdarzają się takie.
- Nie wierzy mi pani? - Oczywiście, że nie.
To ironia losu!
Proszę mnie zapytać o coś, na temat czego powinienem skłamać.
Pamięta pan, jak parę miesięcy temu poprosiłam o podwyżkę?
- Nie chcę o tym mówić. - Firma odmówiła,
a ja zapytałam, czy nie mógłby mi pan płacić z własnych pieniędzy.
Powiedział pan, że firma się na to nie zgodzi, bo wywołałoby to zazdrość...
innych sekretarek.
To prawda czy po prostu nie chciał pan sięgnąć do kieszeni?
Greta, proszę!
Sędzia Stevens! Tu Fletcher Reede. Powinienem być w sądzie za pół godziny.
Panie sędzio, sprawa koniecznie musi być odroczona.
Czy jestem chory? To bardzo dobre pytanie.
Proszę, skłam za mnie!
Pamiętam, jak mi pan kupił tę ramkę od Tiffany'ego.
Pchli targ. Sześć pięćdziesiąt, utargowane z dziesięciu.
Dam pani podwyżkę!
Może ją pan sobie wsadzić.
Tak, sędzio Stevens! Wiem, że nie dałem panu odpowiedzi.
Zależy, jak się definiuje chorobę.
Może pan poczekać? Halo? Mama!
Cześć! Tak naprawdę to nie byłem na urlopie.
Bo nie chciałem z tobą rozmawiać!
Bo zawsze chcesz rozmawiać o kupach taty, rozmiarze, kolorze...
Zadzwonię później! Halo?
Do diabła! Rozłączyłem się.
Rozłączyłem się z sędzią.
Greta! Nie odchodź!
Padam na kolana w garniturze za 900 dolarów.
Parę lat temu włamywacz próbował się dostać do domu mojej przyjaciółki.
Skoczył z okienka na dachu na stół i nadział się na nóż, raniąc nogę.
Włamywacz zaskarżył moją przyjaciółkę. Wniósł sprawę!
I wygrał dzięki takim facetom jak pan!
Moja przyjaciółka musiała mu zapłacić 6000 $. To jest sprawiedliwość?
Nie. Ja bym mu wywalczył dziesięć.
- Do widzenia, panie Reede. - Poczekaj!
Źle zrozumiałem! Zapytaj jeszcze raz!
Miłego dnia w sądzie!
Dobry Boże!
Ja też się cieszę, że cię widzę. Jesteś zajęty?
- Bardzo. - Dobrze. Chodź ze mną.
Wiesz, że pan Allan jest odpowiedzialny za nominacje nowych partnerów.
Pracowałeś dla niego.
Powiedz mi, co o nim myślisz.
Jest pedantycznym, pretensjonalnym dupkiem!
Wojowniczym starym prykiem! Parującą kupą krowiego łajna! Mówiąc w przenośni.
Doprawdy? Znakomicie. Tędy.
Przepraszam, że przeszkadzam. Panie Allan, pamięta pan Fletchera Reede?
Tak! Miło cię widzieć, Fletcher.
Będę ci się przysłuchiwał w sądzie po południu.
Słyszałem o tobie dużo dobrego.
Fletcher właśnie mi mówił, jak bardzo pana ceni.
Powiedz panu Allanowi. Co o nim myślisz?
Jest pedantycznym, pretensjonalnym dupkiem.
Wojowniczym starym prykiem. Parującą kupą krowiego łajna.
Mówiąc w przenośni.
Nigdy nie słyszałem czegoś równie zabawnego!
Masz świetne poczucie humoru!
Nie ma jak dobry dowcip!
Co powiesz o Simmonsie?
Simmons jest stary!
Nie chce odejść na emeryturę,
bo musiałby siedzieć w domu z żoną.
Widzieliście ją na bankietach.
To ta, która zawsze się upija i nazywa go półgłówkiem.
Tom, nigdy nie spotkałem większego lizusa!
Siedzisz w tyłku Allana tak głęboko, że wystają ci tylko nogi.
Nie do pobicia!
Ty masz chore dziąsła i nieświeży oddech.
Ty byś nie podniecił nawet gwiazdy porno.
Twoja peruka wygląda jak zdechły skunks.
Nie wiadomo, czy ją uczesać czy zalać wapnem.
Łamaga! Idiotka! Mięczak! Degenerat!
Dziwka!
Podobasz mi się, Reede! Tego nam właśnie brakuje!
- Mniej czołobitności! - Dobrze! Do zobaczenia później, dupku!
Dupku! Nie do pobicia!
Weź tego chłopaka pod swoje skrzydła.
Dupku!
Trzeci Sąd Rejonowy rozpoczyna sesję.
Przewodniczy Sędzia Stevens.
Witam. Możemy zaczynać?
Nie! Nie możemy, ponieważ...
moja klientka się nie stawiła!
Szybciej! Ruszaj się!
Nadchodzi, by zepsuć wszystko!
Przepraszam, Wysoki Sądzie.
Lupe, pilnuj, żeby dzieci były cicho.
Nie w głowie mi żarty.
Przepraszam. Billy wymiotował w samochodzie.
Przyprowadziła pani dzieci na sprawę rozwodową?
- Wezmę ich na litość. - To działa.
Już mi jest ich szkoda.
Pani Appleton, proszę zaczynać.
W okresie od 6 marca do 12 czerwca
na zlecenie pana Cole śledziłem panią Cole.
Zaobserwowałem, że pani Cole
każdego dnia wychodziła z domu między 7.40 a 7.50.
Po powrocie pani Cole często przyjmowała mężczyznę,
który zatrzymywał się na czas jednej lub dwóch godzin.
Udało mi się sfotografować tego mężczyznę.
Rozumiem.
Czy wie pan, co pani Cole i jej gość robili
w czasie tych częstych wizyt?
Starali się zawsze zasłonić okna,
ale udało mi się zarejestrować jedno ze spotkań.
Wysoki Sądzie, pragnę przypomnieć,
że zgodnie z intercyzą,
w przypadku zdrady pani Cole jest pozbawiona praw do majątku.
Pozwoli pan, że przesłuchamy to nagranie.
Zobacz, jaki duży!
Och tak, chodź!
Jeszcze! Jeszcze!
Wystarczy!
Jak możecie udowodnić, że głos na taśmie nie należy do pana Cole?
Mój mąż nie dorasta ci do pięt jako kochanek!
- Sprzeciw! - Proszę o uzasadnienie, panie Reede.
- W ten sposób przegram sprawę! - Odrzucony.
Właściwa decyzja!
- Muszę już iść. Nie wyczyściłem basenu. - Pański świadek.
Dobrze.
Panie Reede, proszę kontynuować.
Jak?
Czy sąd zezwoli na przerwę? Muszę skorzystać z ubikacji.
- Nie możemy z tym zaczekać? - Możemy.
Ale słyszałem, że to szkodzi na prostatę,
co prowadzi do kłopotów z erekcją!
- To prawda? - Z konieczności.
W takim przypadku ja również skorzystam z przerwy.
Ale proszę natychmiast wrócić do sali.
Jak się z tego wykręcić?
Pomyśl. Pomyśl.
Myśl!
Co pan, do diabła, robi?
Spuszczam sobie lanie! Wybaczy pan?
Znalazłem go w tym stanie w łazience.
Ktoś go pobił.
- Kto to zrobił? - Wariat, Wysoki Sądzie!
Zdesperowany wariat, w pułapce bez wyjścia.
Jak wyglądał?
190 centymetrów wzrostu, 80 kilo wagi, duże zęby, chudzielcowaty.
Przeszukajcie budynek.
Tak jest.
Spokój!
W tych okolicznościach sprawa musi zostać odroczona
do 9.00 jutro rano.
Chyba, że jest pan w stanie kontynuować.
Czuje się pan na siłach?
Tak. Proszę.
Podziwiam pańską odwagę, panie Reede.
Zrobimy krótką przerwę, żeby dać panu oddech.
Po czym rozpoczniemy od nowa.
Proszę.
Halo?
- Tata? - Max? Jak leci?
Znasz Paula i Emanuela, tych z naprzeciwka?
Nigdy nie chcieli grać ze mną w baseball.
Powiedziałem im, że przyjdziesz ze mną pograć.
I teraz oni też chcą grać. Mogą?
Jasne. Im więcej, tym lepiej.
Super! Chcesz być Jose Canseco?
A kto inny poradziłby sobie ze słynnym Nomo?
Muszę kończyć, Max.
- Zobaczymy się za parę godzin. Pa! - Cześć, tato!
Przyjdzie na pewno! Muszę się przebrać.
Szybko!
Panie Reede!
To mój adwokat. Jest dość oryginalny. Trzeba się przyzwyczaić.
Panie Reede, pamięta pan Kennetha Falka, tego faceta z taśmy?
- Jak mógłbym zapomnieć? - Jak się pan ma?
Jestem w siódmym kręgu piekielnym, dziękuję bardzo.
Może powinniśmy przypomnieć sobie, jak zeznajemy?
Plan jest taki: przesłuchujemy taśmę.
Zadaję wam pytania.
- A my podajemy wersję, którą pan zmyślił. - Właśnie.
Czyli kłamiemy. To proste.
Nieprawdaż?
Na koniec ja zadaję serię dramatycznych pytań.
Typu: Panie Falk, czy to prawda, że pan i pani Cole
nigdy się nie kocha... ko...
Nie mogę.
Nie mogę zadać pytania, jeśli wiem, że odpowiedź będzie kłamstwem.
Pana kolej, panie Reede.
Obrona wzywa...
Kennetha Falka.
Proszę podnieść prawą rękę.
Przysięga pan mówić prawdę, całą prawdę i tylko prawdę?
Przysięgam! To znaczy...
Przysięgam!
Panie Falk.
Zna pan moją klientkę, Samanthę Cole?
Tak.
Czy to prawda, że pana związek z moją klientką jest całkowicie platoniczny?
Sprzeciw, Wysoki Sądzie!
Wobec siebie?
Tak.
Chciałbym inaczej sformułować pytanie.
Panie Falk, czy można by...
nazwać pana układ z panią Cole zawodowym?
Sprzeciw i proszę to wyciąć ze stenogramu!
Panie Reede, nie wiem, co pan zażył,
ale bardzo proszę przejść zaraz do meritum.
Dziękuję.
Pana związek z moją klientką jest platoniczny?
Nie! Czy pana związek z moją klientką jest...?
"Niegrzeczny chłopiec!"
Czy kiedykolwiek kochał się pan...?
Czy...
Panie Reede!
Kochaliście się na każdym spotkaniu, prawda? Oszust!
- Zastrasza świadka. - To jego świadek.
Leciałeś ją! Robiłeś jej dobrze! Pieprzyliście się jak króliki!
Nadziewałeś ją jak świątecznego indyka!
Dobra, to prawda! Leciałem ją do upadłego! Tak dobrze?
Nie mam więcej pytań.
Nie mam pytań.
Świadek może odejść.
Pana kolejny świadek?
Nie mam innych świadków.
Co pan robi? Proszę mnie wezwać!
Nie rozumie pani. Nie potrafię kłamać.
Nie mogę kłamać do 20.15 dziś wieczór.
Posłuchaj, ty dupku! Chcę moich pieniędzy!
Nie zamierzam skończyć jako 31-letnia rozwódka żyjąca z zapomogi
z powodu nagłego ataku uczciwości u jakiegoś gównianego adwokata!
31-letnia?
Jeśli pan Reede nie może przedstawić innych świadków,
jestem zmuszony zawyrokować na korzyść...
Wysoki Sądzie!
Wzywam na świadka Samanthę Cole.
Spokój.
- Cisza mi tu! - Proszę usiąść!
Panie Reede, tylko chorobliwa ciekawość
nakazuje mi kontynuować to wariackie przedstawienie.
Pani Cole, jeśli ma pani odwagę.
Pani Cole...
czy to jest kopia pani prawa jazdy?
- Tak. - Kolor włosów: blond. To prawda?
Jeśli pani zapomniała, to może pan Falk będzie pamiętał.
- Brunetka. - Możemy to sprawdzić.
Jestem brunetką!
Dziękuję.
"Waga: 47 kilo". Tak! Chyba bez biustu.
- Sprzeciw! - Nie dziwię się!
- Łajdak! - Jędza!
Cisza! Odrzucony! Waga?
53 kilo.
No dobrze. Ważę 57 kilogramów.
Jest tu też napisane, że urodziła się pani w 1964,
ale to chyba również nie jest prawdą?
- To prawda! - Nie.
Proszę powiedzieć, co jest napisane na świadectwie urodzenia.
Co to ma do rzeczy? Sprzeciw.
Sprzeciw odrzucony. Proszę odpowiedzieć na pytanie.
"1965".
Spróbujmy wyjaśnić.
Skłamała więc pani, podając się za starszą, niż jest.
Z jakiego powodu kobieta może zrobić coś takiego?
Zmieniłam, by móc wyjść za mąż.
I prawda uczyni cię wolną!
Data urodzenia jest fałszywa!
Gdy wychodziła za mąż, miała 17 lat, czyli była niepełnoletnia,
a w stanie Kalifornia niepełnoletni
nie mogą podejmować czynności prawnych
bez zgody rodziców. Dotyczy to również...
intercyzy.
Intercyzy! Ten kontrakt jest nieważny!
Nie ma znaczenia, ile razy moja klientka była leciana.
Stosuje się prawo o podziale majątku. Należy jej się połowa majątku
lub w gotówce 11,395 milionów dolarów!
W akcji Michael Jordan. Kosz! Koniec gry!
Nie mam nic do dodania, Wysoki Sądzie.
Spokój!
W świetle nowych dowodów
sąd wyrokuje na korzyść pani Cole.
Przyznane jej zostaje prawo do połowy majątku.
Udało mu się, sukinsyn jeden!
- Nie wiedziałem o niepełnoletności! - Bez znaczenia. Kontrakt jest nieważny.
Spokój.
Rozumiem, że strony porozumiały się w sprawie opieki nad dziećmi.
- To prawda? - Tak.
- Nie.
Nie zgadzam się.
- Co? - Jeśli mam mieć przyznaną opiekę,
to chcę jeszcze dziesięć tysięcy jako alimenty.
Wygrała pani przed chwilą 11 milionów!
Tak, ale to ja jestem ofiarą. Sam pan to mówił.
Uderzę go w czułe miejsce.
Ale mówiła pani, że on jest dobrym ojcem.
No i?
Panie Reede, czy mamy porozumienie w sprawie opieki na dziećmi?
Nie.
Rozumiem.
W takim razie sprawa o opiekę odbędzie się 19 bieżącego miesiąca o 9.00.
Sąd zakończył posiedzenie.
- Chodźmy! - Tato!
Przestań, albo dam ci lepszy powód do płaczu!
Chcę iść z tatą!
Chodźcie dzieci. Wszystko dobrze. Nie martwcie się.
Obiecuję, że bez względu na wszystko będziemy razem.
Już dobrze.
Oddasz mi je, na miłość boską? Są moje!
Zostawcie tatusia!
Idziemy! Lupe, chodź!
Masz jakiś czek przy sobie? Za nie jeszcze nie zapłaciłeś.
Kocham dzieci.
Są najlepszą kartą przetargową w takich sprawach.
Doskonała robota, partnerze!
Popatrz na niego. Jest zaskoczony. Nie wierzy własnym uszom.
Wysoki Sądzie, czy mogę podejść?
Skończyliśmy na dzisiaj, panie Reede.
Myślę, że popełniliśmy wielki błąd.
Panie Reede, jestem zmęczony i poirytowany.
Wiem, ale to, co zrobiłem jest złe, prawda?
To była manipulacja.
Pan to kupił, ale nie znaczy to, że to jest dobre. Kwestia techniczna.
Młody człowieku, nie pozwolę na kpiny z sądu
i nie zamierzam tego tolerować!
Proszę to powiedzieć dzieciom, jak je zaadoptuje rodzina Mansona.
Jeszcze jedno słowo i zarzucę panu pogardę dla sądu.
Mam pogardę dla siebie!
Pan chyba też powinien.
Wyprowadźcie go!
To dobry ojciec, a dzieci nie są kartą przetargową.
Nie róbcie tego! Jestem umówiony z moim synem!
Nie mogę się spóźnić! To moja ostatnia szansa!
Mam być Jose Canseco!
Telefon!
Mam prawo skorzystać z telefonu!
Telefon!
- Halo? - Audrey, to ja. Nie odkładaj!
Nie mam teraz czasu. Wylatujemy o 20.00.
Zabieram Maxa wystarczająco daleko, żebyś nie mógł mu już więcej tego robić.
Poczekaj! Zdarzyło mi się coś niesamowitego.
Jestem innym człowiekiem! Przyjdź tylko do sądu z 1000 $ na kaucję.
Halo?
- Czas się skończył. - Nie, jeszcze jedna rozmowa.
Chodźmy.
Gotowy?
Otworzysz?
Dziękuję.
Panie Reede, wpłacono kaucję.
Greta! Bogu dzięki!
Spóźniłam się? Czy już pana napastowano seksualnie?
Mogę się jeszcze przejść wokół więzienia.
Jak mnie pani znalazła?
Sekretarka zadzwoniła do mnie i powiedziała,
że godnie pan potraktował pana Allana.
Chyba jestem zwolniony. Czy to nie wspaniałe?
Może otworzę własną firmę. Szuka pani pracy?
Nie byłoby pana na mnie stać.
Muszę iść. Audrey jest w drodze na lotnisko.
Ryzykuję, że stracę Maxa. Nie mogę na to pozwolić. Kocham go!
Niezła historia z tym mówieniem prawdy.
Kocham mojego syna! Kocham mojego syna!
Chcesz drobne? Weź wszystko!
Ale nie przyniesie ci to szczęścia.
Kocham mojego syna!
Jesteście!
W samą porę.
To najszczęśliwszy moment w moim życiu.
No, dla mnie...
dla nas... też.
Cześć. Mam coś dla ciebie, młody człowieku.
Uważaj! Oto Pazur!
Pazur cię dopadnie.
Boisz się Pazura.
Jerry.
W porządku. Nie trzeba...
Pasażerowie lotu 1511 do Bostonu proszeni są na pokład.
To my.
- Gotowi? - Tak. Gotowy?
Wspaniale.
Przepraszam!
Przy którym wejściu obsługiwany jest lot 1511?
Wejście 123. Ale pasażerowie już wchodzą na pokład.
Przynajmniej pół godziny trwa kontrola bagażu.
Następny lot jest jutro o 7.00.
Lot numer jeden-dwadzieścia...
Witamy na pokładzie samolotu
z Los Angeles do Bostonu.
Wkrótce wystartujemy...
- Kochanie, pomóc ci? - Nie, dziękuję.
- Jesteś pewna? - Jerry, potrafię otworzyć torebkę!
Czy mogę podać coś do picia przed startem?
Tak. Jakikolwiek alkohol.
Audrey.
Pokażemy teraz wideo z instrukcją bezpieczeństwa.
Poda mi pani tego drinka?
BRAMKA 123
Max!
Poczekaj!
To powinno załatwić sprawę.
Dzięki! Działa świetnie!
Max! Nadjeżdżam!
Max! Max, gdzie jesteś?
Kocham cię.
Dziękuję.
Spodziewałem się trochę innej odpowiedzi.
Dziękuję bardzo?
- Przepraszam. Tylko... - Pośpieszyłem się.
- Pośpieszyłem się, prawda? - Nie, to...
Nie zadziałała chemia? Możemy nad tym popracować.
- Nie. Tylko... - Boże, to Fletcher!
- Nie, to nie ma z nim nic wspólnego. - To Fletcher.
- Co? - Tata?
Udało mi się! Spóźniłem się, ale jestem!
Co on robi?
Przyszedł nas odprowadzić. Pomachać.
Nie pozwolę wam odjechać!
Cholera!
Do wieży kontrolnej. Lot 1511 gotowy do startu.
- Co to było? - Wyglądało jak but.
Zatrzymaj się!
Zatrzymaj tę maszynę!
Do wieży kontrolnej: jakiś wariat porwał schody. Zatrzymujemy się.
Zrozumiałem.
Tak!
Robicie wszyscy świetną robotę!
Dalej nie można.
To mój mąż... mój były mąż.
W porządku, proszę.
Zostań tu z Jerrym, zaraz wracam.
- Audrey! - Fletcher!
Dobre wieści!
Mam złamane obie nogi, więc nie mogą mnie zabrać do więzienia.
Co ty robisz? Oszalałeś?
Nie, mam pełną jasność. Nigdy nie myślałem tak jasno!
- Tato? - Żaba.
- Denerwował się. - Wszystko w porządku.
Boli mnie tutaj.
Jestem taki głupi, Max.
Byłeś tu cały czas...
i mogłem się z tobą widywać, a nie robiłem tego.
Kiedy mama powiedziała, że przenosicie się do Bostonu, zacząłem myśleć.
Chciałbym z tobą pobyć...
patrzeć na ciebie, przytulić, pobawić się z tobą...
ale nie będę mógł tego robić.
Będzie mi bardzo trudno z tym żyć.
Kocham cię najbardziej na świecie, Max...
i wiesz, że to prawda.
Nie mógłbym skłamać. Nie dziś.
Kocham cię i nigdy więcej cię nie zranię.
Mamo, on mówi prawdę. Nie może kłamać.
Pomyślałem życzenie i dziś tata musi mówić prawdę.
Max.
Jest 20.45.
Pomyślałeś życzenie o 20.15.
Przez ostatnie pół godziny mogłem kłamać.
- Więc nie mówiłeś... - Nie, to była prawda.
Chciałem być z tobą uczciwy. Chcę już zawsze być z tobą uczciwy.
Musimy jechać do Bostonu?
Nie Max, ty nie musisz.
Ja tak.
Mam pracę w szpitalu.
Zatrzymaj bilet, gdybyś miała kiedyś zmienić zdanie.
Dziękuję.
Wygląda na to, że odzyskał ojca.
ROK PÓŹNIEJ
Max, pomyśl życzenie.
Czekaj! Nie jestem pewien, czy to dobry pomysł.
Fletcher, daj spokój. Są małe szanse, żeby udało się po raz drugi.
Pewnie masz rację.
Max, dalej.
Mamo? Tato?
Max!
Zażyczyłeś sobie, żebyśmy znowu byli razem?
Nie, poprosiłem o łyżworolki.
Pokroisz tort...
tato?
Z przyjemnością.
Tylko strasznie mnie boli ręka.
Nie, to Pazur!
Nic nie powstrzyma Pazura!
Nic go nie powstrzyma!
Gdybym był bokserem użyłbym ich jako gruszki.
Przepraszam.
Przyprowadziła pani dzieci na sprawę rozwodową?
- Wezmę ich na litość. - To działa!
Już mi jest ich szkoda.
Zapłacisz za to straszną cenę.
To działa! Już mi jest ich szkoda.
Pani Cole...
Gąska!
Dotyczy to również...
Intercyzy.
Intercyzy!
Nie. Ja bym mu wywalczył dziesięć.
Do widzenia, panie Reede.
Nie! Poczekaj! Nie rozumiesz...
Cholera.
Popatrzmy. "Waga: 47 kilo"?
Być może bez biustu.
- Wysoki Sądzie, sprzeciw! - Nie dziwię się!
- Klown! - Zdrajczyni!
Podpuścił mnie. Tom Shadyac.
Na pewno.
Nie. Rozszyfrowali mnie.
PAMIĘCI JASONA BERNARDA