ALEX SAM W DOMU
Dziesięć milionów za chip do rakiety.
Nie za plan...
za sam chip.
Skąd taka cena?
Klient zażądał.
Spełniam życzenia klienta.
Wygląda na to,
że klient chce zbudować rakietę niewykrywalną radarem.
Nie zadaję pytań, panie Beaupre.
Ale właściciel chipa będzie władcą swojej części świata.
TECHNOLOGIE OBRONNE
DOLINA KRZEMOWA, KALIFORNIA
Dobranoc, George.
Dobranoc, panie Cooper.
- Czysty. - Proszę.
Tego pan chciał.
NSB-100, seria C.
Wystarczy zamontować w rakiecie i żadne siły powietrzne nie mają szans.
Muszę zdążyć na samolot.
Gdzie forsa?
Masz.
Ukryj w samochodziku.
Przejdzie przez kontrolę na lotnisku.
Idziemy.
Witamy na lotnisku San Francisco.
Proszę nie zostawiać bagażu bez nadzoru.
Proszę zdjąć biżuterię.
Chodźmy.
Proszę zaczekać.
Dziękuję.
Następny, proszę.
Dziękuję.
Boże.
Z drogi!
Młody człowieku!
Sprawdziłam loty do Dallas, Miami, Nowego Jorku i Denver. Nic.
Bary, restauracje - czyste.
Byłem w toalecie - też nic.
Musi być w samolocie.
OSTATNI PASAŻEROWIE
Lecimy do Chicago.
Zimą?
Spakowałem się na tropiki.
Witamy w Chicago, gdzie mamy łagodne minus dwa stopnie.
Witamy w Chicago.
Do widzenia.
Proszę bardzo.
Panie Beaupre!
Panie Unger, panie Jernigan.
Przepraszam.
- Z drogi. - Ruchy!
- Odbiera pani bagaż? - Nie. Gaz do dechy.
Odjeżdża.
Hej!
To on.
Przepraszam, mam pytanie.
Jakie?
8 stycznia wiózł pan kobietę z lotniska o 16:20.
Starsza kobieta, biała.
- Co? - Wpół do piątej, stara baba.
- No tak. - Ma pan adres?
Ulica Washingtona.
Proszę opisać dom.
Duży, stary...
w stylu Tudorów.
- Szczegóły. - Lampki, wieniec na drzwiach.
Choinka na podjeździe, a sam podjazd
jako jedyny na ulicy był nieodśnieżony.
Mam dość, pani Hess, jestem wykończony i spocony.
Ale nie widać, bo dobrze się ubrałem.
Miałeś szybko pozbyć się śniegu, prawda?
- Tak, ale... - Nie uznaję słowa ”ale”.
Żadnych wymówek. Mieliśmy umowę, nie wywiązałeś się.
- Twoje słowo nie ma wartości. - Przepraszam. Nie wezmę pieniędzy.
I rozpowiesz wszystkim, że ci nie zapłaciłam za pracę?
To mój słynny chleb na zakwasie z San Francisco?
Z tego nie zrobię dobrej kanapki.
Jakiś głupek zabrał moją torbę.
Zostawiłam chleb w San Francisco!
Przepraszam, pani Hess, ale ja zaraz...
chyba się spóźnię na kolację.
Oto twoja zapłata. Nie potrzebny mi ten grat.
Dziękuję.
I niech matka cię nauczy,
że nieelegancko jest drapać się przy damie.
Dobranoc, Alex.
W mordę...
Co za zrzęda.
Wszystkie domy są stare,
większość w stylu Tudorów,
wszędzie stoją choinki.
Cały śnieg uprzątnięto.
14 domów.
Zabawka musi tu gdzieś być.
Musimy je przeszukać.
Wrócimy za dnia.
Mamy się włamywać w dzień?
To przedmieścia.
Nikogo nie ma w domu za dnia.
ALEX PRUITT PIKNIK NAUKOWY
Proszę, Błysku.
Charlie, już to przerabialiśmy.
Powtarzam po raz kolejny,
nie pracuję w weekendy.
- Dlaczego nie? - Mam trójkę dzieci i męża.
- Mary Lou pracuje. - Ona nie ma życia osobistego.
Dla niej to nie problem, ja nie mogę.
Mieszkam w niewykończonym domu, dzieci mają dużo zajęć.
Niech widzą, że rodzice robią coś innego
poza bieganiem rano do samochodu.
Przez telefon nie wyjaśnię, dlaczego ten produkt jest tak świetny.
Ale będziesz w środę?
Tak, w środę jestem w Cleveland.
Pogadamy twarzą w twarz.
Jak mężczyźni.
WŁASNOŚĆ ALEXA NIE DOTYKAĆ!
PRZEDMIOT BADAŃ
Robak brata! Robak brata!
Uwaga! Uwaga!
Trafiony!
Trzy punkty.
Tłum szaleje.
O kurczę.
Oby to nie była...
Alex znowu przytrzasnął sobie siusiaka klapą!
Trafiony!
Alex, co się dzieje?
To nie ja! Jestem niewinny.
Muszę kończyć. Syn znowu przytrzasnął sobie siusiaka klapą.
Oddzwonię.
Alex?
Trzymaj w ustach.
Ospa wietrzna.
Z całym szacunkiem,
wkręca was, żeby nie iść na piknik naukowy.
Bo ten jego robal zdechł.
Co?
- Na twarzy nic nie ma. - Reszta ciała w kropki.
- Pośladki też? - Zamknij się!
Super, jak będzie się drapał, zostanie ”Bliznowatym tyłkiem”.
- Precz. - Żegnam.
Zrobię ci zupy.
Przyniosę ci telewizor.
Przykro mi.
Nie drap się.
Termometr pod językiem. Zaraz wracam.
Miła rodzinka, co Doris?
- Biegnijcie. - Na razie, tato.
Pan Greenfield zainwestował 401 tysięcy w fundusz Effa.
U ciebie jest Midcap. Stąd brak 3000.
Poczekaj chwilę.
Alex, rozmawiam z biurem!
Musimy teraz...
Przepraszam cię. Oddzwonię za minutkę.
Nareszcie.
Dzwoniłeś?
Pić?
Dzięki, mamo.
- Proszę. - Szkoda, że mąż nie dojechał.
Przytulny dom.
Jaki uroczy!
Dostępny od zaraz.
Moi chłopcy będą zachwyceni.
Na pewno.
DO WYNAJĘCIA
Za chwilę świetne rady dotyczące karmienia wymagających osobników.
Patrz, Doris.
To było niezłe, ale patrz, co jeszcze potrafię.
O tak.
- Siad! - Do następnego tygodnia.
Nie cierpię psów.
Nie mogę przyjechać. Alex jest chory.
Melling dzwonił. Jedzie omówić umowę.
Boże. Nie żartuj.
- Jak długo będzie w mieście? - Do piątku.
- Nie przełożymy tego. - Dobra.
- Mary Lou się nim zajmie. - Nie jej się spodziewał.
Ty się nim zajmowałaś. Obiecałaś, że to załatwisz.
Wiem, ale wtedy mój syn nie był chory.
Nie moja wina, weź opiekunkę.
Przyjadę na godzinę, ani chwili dłużej.
Jeśli Alex zadzwoni, wychodzę. Nawet jeśli mnie zwolnisz.
Karen.
Stawiasz mi wybór:
albo spłata domu,
albo opieka nad chorym dzieckiem. To zwykły szantaż.
Palant.
Powiedziałaś mu, że jestem potwornie chory?
Dzięki, Alex.
Tak, wie, że jesteś chory.
A co z dniami na opiekę?
Wpadnę tylko na chwilkę, wezmę papiery,
coś podpiszę, pokażę się.
Wrócę najdalej za godzinę.
Dzwoniłam do pani Hess, powiedziałam, że będziesz sam.
Pani Hess? Wie, że będę sam?
Jeśli będziesz czegoś potrzebował, zaraz przyjdzie.
- Nie była zadowolona. - Upije się mrożoną herbatą
i będzie mi kazała palić papierosy.
- Nie gadaj głupot. - A jeśli będzie huragan?
W zimie nie występują.
- Zamieszki? - Nie sądzę.
Nuda? Starsze osoby zabija.
Pa, kochanie.
A złodzieje?
Raczej nie w środku dnia.
Dlaczego nie? Nikogo tu nie ma za dnia.
Mam osiem lat, ale na to wpadłem.
Dorosły złodziej też może do tego dojść.
To bezpieczna okolica. I mamy jedną ulicę dojazdową.
Drzwi są zamknięte, masz do mnie telefon.
- Zaraz wracam. - Ale mamo!
A smoki, olbrzymie pająki, mumie i zombie,
oraz inne wytwory mojej wyobraźni?
Z tym ci nie pomogę.
Tylko ty masz władzę nad wyobraźnią.
To straszne.
To dziwne.
O Boże.
20 sekund.
Czysto.
Telefon alarmowy.
- Widziałem złodzieja! - Jesteś sam w domu?
Mama musiała na chwilę wyjść. A ja mam ospę.
Podaj swój adres.
Nie u mnie! U państwa Stephan.
Oni mieszkają pod numerem 3015, na ulicy Washingtona.
Nic.
Jest u nich złodziej! Widziałem przez teleskop.
I kobieta z psem. I szara półciężarówka.
I facet w dresie.
Nikogo nie poznałem, ale pies jest chyba Allenów.
Dlatego wezwałem policję.
Wezwałeś policję?
Stać!
Alarm działa doskonale.
Nikogo nie było w domu.
Chyba nic nie zginęło.
Nie wiem, co widział chłopiec, ale w domu nie było żywej duszy.
Bardzo przepraszam.
Syn ma ospę,
musiałam pojechać do pracy po umowy.
Jestem w kropce. Zwykle tego nie robię.
Nie wolno robić sobie żartów z policji, synu.
To nie żarty!
Facet miał dwóch wspólników na oku, a w wozie siedział kierowca.
Ma gorączkę.
Proszę mu przypomnieć, że wykonujemy trudny zawód.
Przecież wie. Na święta dostał zestaw detektywa.
W poprzednie święta.
Była tam nawet odznaka, czapka i gwizdek.
Poważnie to potraktował.
Cały dzień aresztował członków rodziny.
Za nie zamknięcie klapy w sedesie, albo za chrapanie...
Jasne.
Pogadam z nim.
Dziękuję.
Do łóżka, młody.
Widziałem faceta w sypialni Karen Stephan.
Biały, starszy od taty, miał rękawiczki do badania tyłka.
Ostrzegałam cię przed podglądaniem.
Jak za długo gapisz się przez teleskop, zaczynasz mieć przywidzenia,
a to bez sensu.
Póki nie skończę 35 lat, nikt nie potraktuje mnie poważnie.
Nie wymądrzaj się. Jestem na ciebie zła.
Nieźle dzisiaj nabroiłeś.
Musimy zapłacić za nowe drzwi. Myślisz, że mnie to cieszy?
Wiem, co widziałem.
Peter Beaupre.
Earl Unger.
Burton Jernigan.
Alice Ribbons.
Pod fałszywymi nazwiskami mieli lecieć do Hong Kongu.
Myślę, że są w Ameryce, ale nie wiem gdzie.
Panie i panowie,
musimy znaleźć chip.
Co się stało z alarmem?
- Nic, był wyłączony. - Kto wezwał policję?
Może coś wymyślisz?
Mijały nas samochody, był listonosz.
W każdym domu mógł ktoś być.
Każdy mógł nas zobaczyć.
Nie sądzę. Raczej ktoś z tej ulicy,
kogo nie namierzyliśmy.
Kogoś ominęliśmy.
Taksówka czeka, tato!
Kurczę.
Mama jeszcze nie wróciła.
Nie szkodzi.
Mama pojechała do banku, żeby zawieźć dokumenty.
Wróci za kilka minut.
Jest pani Hess, nic ci nie będzie.
Numer do mnie jest zaprogramowany w telefonie.
- Drugi guzik. Mama pod 1. - Jasne.
- Dasz radę? - Mowa.
Buziak.
Dobra.
Tato.
To bezpieczna okolica.
Policja działa szybko, jak się przekonałeś.
Nic ci nie będzie.
- Tato! - Tak?
- Masz bilety? - Tak.
- Portfel? - W kieszeni.
Gdzie kieszeń?
No, tak.
- Dziękuję. - Pa, tato.
Wychodzi.
Numer 3025 czysty.
Czerwony sedan jedzie na południe.
Skręca w prawo. Czekaj.
- Zdążył pan. - Moment.
O nie.
Tak.
Odwrót.
Opuść teren. Zostaję sam.
Idziemy!
Ruchy!
Odlot.
Z tyłu.
Nic.
Na górze.
Gdzie złodziej?
Nie ma złodzieja.
Chory dzieciak robi nam fałszywe alarmy.
Ale obciach.
Drugi raz wezwałeś policję.
To bardzo poważna sprawa.
Wczoraj widziałem złodzieja. Dzisiaj to samo.
Posłuchaj pana komendanta.
- Nikogo tam nie było. - A pies Allenów?
Spytałem go wczoraj. W poniedziałek ktoś im porwał psa.
Widział to?
Przeproś pana komendanta i wracaj do siebie.
Przepraszam, że jestem dobrym obywatelem.
Alex! Przepraszam bardzo.
To się nie powtórzy.
Prawda? Naprawdę, obiecuję.
Nie chcemy go zniechęcać do dzwonienia po nas,
gdyby naprawdę coś się stało.
Frajer.
- Zamknij się. - Bo co?
Dwa razy nabrałeś policję. Nie zapomną ci tego.
Teraz już nie przyjadą, jak zadzwonisz. Nigdy.
- Tata spóźnił się na samolot. - I na spotkanie z szefem.
Musimy zapłacić kupę forsy państwu Stephan.
I wrednej staruszce za naprawę drzwi.
A co gorsze,
jesteś pośmiewiskiem.
Zszargałeś nasze nazwisko.
Najpierw u Stephanów.
Potem pani Heiss.
Zgadzam się. Teraz będzie dom Alcottów.
Kto się włamuje, żeby nic nie zabrać?
Wiesz, co myślę? Oni czegoś szukają.
Przeszukują domy, bo nie wiedzą, gdzie to coś jest.
Pytanie...
co to jest?
Jeśli nikt nic nie zrobi,
muszę się tym zająć.
Przepraszam. Chyba się nie obudziłam.
Nie szkodzi.
Miłego dnia.
Oby taki był.
Patrz.
Patrz, Doris.
Zapomniałem o schodach.
Mam go!
Tak!
Wpadłeś!
Mam go.
Samochód mnie nagrywa.
Powtórz.
Dawaj.
Nie kręć się!
Ej, ty!
Byłeś miły, nie muszę cię zabijać.
Masz forsę, która nie należy do ciebie.
Halo, tu Karen. Co słychać?
Znowu spóźnię się do biura.
Niebieskie akcje są przewartościowane.
Ale technologia idzie w górę.
Jestem pod prysznicem. Oddzwonię.
Dawaj...
Na razie!
Samochód jest na zewnątrz. W domu jest kobieta. Rusz się!
No, wstawaj!
Wszystkim się spieszy.
To kamera. Ktoś nas przejrzał.
Co za różnica? Tam jest chip. Za 45 minut będziemy w samolocie.
Gdzie Alice?
Co się stało?
W domu jest kobieta. Załatwię ją.
Bierz chip.
Mam.
Proszę pani?
Mogę prosić na słówko?
Nie wchodź, jestem nago!
Co ty kombinujesz, małpi zadzie?
Dawaj.
Co tak zajeżdża?
Zgubiłam go.
Co?
Dawaj!
Poza zasięgiem!
Mam go.
Widzę go.
Uważaj.
W którym kierunku jedzie?
Minął mnie. Jedzie na południe.
Jestem za nim.
Zjechał z ulicy, prosto w ogródki,
jedzie na zachód.
Alice, pozycja?
Czwarty dom. Podjazd.
Przejechał przez żywopłot.
Jerningan, pozycja?
Dokładnie tam.
- Mam go! - Mam go!
Unger, pozycja?
Idę ulicą Washingtona.
Nie rozumiem. Gdzie?
Idę...
Stój, kretynie!
Nic nie widzę.
Rozejrzę się.
Nic nie mam.
Kończy nam się czas. Dość tego.
Mają taśmę. Po co gonili samochód?
Nie jest drogi.
Nie sądzę, żeby chcieli się nim bawić.
TECHNOLOGIE OBRONNE AXUS SIŁY LOTNICZE
Patrz, Doris.
POSTERUNEK REKRUTACYJNY
Chip komputerowy? Gdzie go znalazłeś?
W samochodzie na baterie, dostałem go od pani Hess.
Mieszka naprzeciwko.
Jest napisane: ”Lotnictwo”,
ale trzeba patrzeć przez lupę.
Wiele zabawek ma taki napis.
Jesteśmy posterunkiem rekrutacyjnym, nie zajmujemy się tym.
Dam panu numer chipa, żeby przekazał pan dalej.
Może lepiej powiedzmy o tym mamie.
Racja. Im mniej wiedzą, tym lepiej.
To niezłe bandziory.
Jak ci dziękować za potrącenie samochodem?
Nie daj się ponieść emocjom.
Trzeba było uważać.
Trzeba było zdać egzamin na prawko.
To dzieciak. Na pewno.
Kolana mi wysiądą na starość. Dzięki, Jernigan.
Wezwał gliny, nie uwierzyli mu.
Wziął sprawy w swoje ręce.
Jedyne rozwiązanie.
W takim wypadku, nie możemy ryzykować.
Jutro załatwiamy każdego dzieciaka w okolicy. Na amen.
Potem szukamy samochodu.
Ciągle myślę o domu pod 3026.
Jest w zasięgu samochodu na baterie.
Widzi wszystkie domy.
- Halo? - Masz chip?
Niedługo.
Jeśli nie dostanę go za 24 godziny, panie Beaupre,
zakończę akcję.
I zlikwiduję strony.
Rozumie pan?
Tata jutro wraca.
Mam spotkania od 12.00 do 17.00. Ty i Molly
wróćcie do domu i zajmijcie się Alexem.
Nie mogę. Mam gimnastykę.
- A ja hokej. - Mam się powtarzać?
A co z panią Hess?
Jest bardziej odpowiedzialna niż ja i Stan.
Tylko w sytuacjach awaryjnych.
Nie chcę ciągle do niej dzwonić.
Poradzę sobie sam.
No i proszę, załatwione.
Podasz fałszywy alarm?
Miałem na myśli groszek.
Halo?
Siedzi w domu z ospą.
Znasz Bradleya Clovisa?
Tak.
To jego mama. Zabrałeś mu samochód na baterie?
Ma taki samochód, ale dostał go od sąsiadki.
Mamy go.
Co to ma być? Nie rozłączaj moich rozmów!
Nie rozmawiaj z nią.
- Czemu? - Jest niebezpieczna.
- Co ty mówisz? - Kłamie.
To nie była ona.
Jak to nie ona?
Zadzwoń, zdziwisz się.
WYBIERANIE
Połączenie wychodzące.
PRZEKIEROWANIE
Przekierowuję.
Tu pani Clovis.
- Przepraszam... - Przepraszam.
Rozłączyłyśmy się, Karen?
Nie, to moja wina. Mamy remont, telefony nie działają, jak trzeba.
Przejęli ich numer.
Nie chciałam oczywiście oskarżać twojego syna.
Bradley na pewno gdzieś zgubił samochód.
Dzieci ciągle coś gubią i twierdzą, że ktoś im ukradł.
Mali chłopcy mają bujną wyobraźnię.
To prawda.
Jutro mnie dopadną. Nikt mnie nie słucha.
Ani rodzice, ani Molly, ani Stan.
Policja, siły powietrzne, nikt.
Co mam robić?
Nie mam zamiaru się chować.
Lepiej walczyć, racja.
Gdy skończę akcję, zrozumieją, że mówiłem prawdę.
Nie będę się bał.
To kryminaliści,
ale to mój dom.
Mogą być starsi i więksi ode mnie,
ale nie pokonają mnie na moim terenie.
Mam siedzieć cicho? Dwa, albo nic z tego.
Nad Chicago nadciąga ogromna zamieć.
Na radarze widzimy gdzie będą największe opady.
Przed nami duże opady.
Prosimy o zostanie w domach.
Zbliżam się do celu.
Czysto.
Zaczynamy, Doris.
Uwolnimy zakładników.
Włączam kamery.
Alex, otwórz.
Brak odpowiedzi.
Na pewno nie wyszedł?
Widzielibyśmy.
Brak znaków życia.
Wchodzę.
Alice?
Do domu!
Pomocy, zostałam zdemaskowana.
Utrzymaj pozycję.
Nie zwracaj na siebie uwagi.
Zbierz ją.
Ruszymy po burzy, niech matka natura zatrze ślady.
Raport z sił powietrznych.
Dzieciak o nazwisku Pruitt dzwonił do posterunku w Chicago.
Znalazł chip w samochodzie na baterie.
Jedziemy do Chicago.
Widziałeś prognozę?
- Radzę ten płaszcz. - Wolę brązowy.
Czekaj!
Nalej sobie kawy do termosu, a ja przyniosę ci płaszcz.
Dzięki, kochanie.
Zrobię ci kanapkę.
- Proszę, płaszcz. - Dzięki.
Miałeś fatalny tydzień, przepraszam.
Serce mi się kraje, że tak cię zostawiam.
Nie ma sprawy. Takie życie.
Dzięki, słoneczko.
Masz pager?
Super. Będę dzwonić co pół godziny.
Będę miała stałe łącze.
Na wszystkie spotkania zabieram laptop.
Będziemy stale w kontakcie.
Mam komórkę, masz numer faksu.
Jesteśmy w kontakcie.
Dzwoniła pani Clovis?
Miała wpaść i sprawdzić, czy samochód nie jest podpisany.
Byłaś pod prysznicem.
- Dałeś jej popalić? - Spoko.
- W buty jej poszło? - Aż bolało patrzeć.
Bądź grzeczny.
Uważaj na siebie. Pilnuj tej rudery.
Dam sobie radę.
To jedziemy.
Zostaliśmy sami.
Jak to, jest ktoś jeszcze?
Zaczynamy rozróbę! Będzie bal!
BASEN
TRAMPOLINA
Zamianka.
- Dawaj. - Zaczynamy!
Jeśli to prawdziwe, to jestem orłem.
Blokujemy ulicę.
- Halo. - Tu Karen Pruitt.
Może pani zajrzeć do Alexa?
Muszę wyjść.
Praca wzywa, nic nie poradzę.
Na jak długo?
Najwyżej godzinka.
No dobra. Ale nie gotuję!
Dzwonią po panią Hess.
Emerytka nie ma nic do roboty.
A zaproszą na świątecznego drinka? Oczywiście, że nie.
Odpuściła sobie drzemkę?
Bandyci w zasięgu.
Zaczynamy.
Dzień dobry, jesteśmy nowymi sąsiadami.
Czego chcecie?
Czekamy na paczkę, mogli dostarczyć tutaj.
Nie.
Nikt nie otwierał, podobno zostawili pod garażem.
Czasem zostawiają paczki pod tylnymi drzwiami.
Po co zamykasz drzwi?
Serce zostało w San Francisco.
Wygląda na to, że nieźle się zamknął.
UWAGA PRĄD NIE PORAŹCIE SIĘ
To będzie przyjemność.
Dawno nie czułem się jak dziecko.
Zapomniałem, jakie są głupie.
Uważaj.
Gdy się boją, sikają w majtki.
Panie Unger?
Nic mi nie jest.
Co robisz?
Nie dotykaj włóczki. Prąd.
Chłopak zastawił pułapki.
Nic nie jest bezpieczne.
Uważaj na wycieraczkę.
Spryciarz. Próbowałeś wejść?
Jeszcze nie.
Coś ci pokażę.
Tego nie zauważyłem.
Odsuń się.
Może nie jest taki bystry.
Mamy gorszy dzień.
Przemyśl to sobie:
na lotnisku
lepiej mieć na pewno swój bagaż.
Mam nadzieję,
że nie przepadasz za tym chłopcem z naprzeciwka.
Zostawię otwarte.
Świeże powietrze jest zdrowe.
Taki jesteś sprytny? Ty draniu!
Unger, zamelduj się.
Uwaga.
- Jak to się stało? - Nie wiem.
Ała.
Walnął cię książką?
Książkami.
Dokładnie - skrzynią.
I odważnikami. Dwa razy. Głupia babo.
Przepraszam, panie Unger. Mnie nie pokonał dzieciak.
Nie spodziewaliśmy się obrony.
Wchodzę od frontu.
Panie Unger, pan od północy.
Alice, od południa.
Gdzie pan Jernigan?
Uwaga.
Loty do Chicago są opóźnione z powodu trudnych warunków.
Prosimy o cierpliwość.
GIPS
MIŁEGO DNIA!!!
Cześć.
KLEJ DO WYKŁADZIN
Nie ukryjesz się, młody.
Niespodzianka.
Co za palant.
Mam go!
Już po tobie, mały.
Wreszcie.
Mam cię!
Na razie.
Coś takiego.
Ładnie, mały.
JADALNIA
Alice?
Schodzę.
Panie Jernigan! Unger!
Witam.
Zrobiłeś coś z włosami?
Skończyłeś?
Nie zaczynaj.
Zaczekam.
Idziemy.
- Co tak zalatuje? - Zamknij się.
Halo?
Jesteś zdyszany. Co się dzieje?
Nie, w porządku.
Martwię się. Strasznie pada.
Zaraz wracam.
Nie musisz. Nie wracaj, mamo.
Odbierz Stana i Molly ze szkoły.
Na pewno?
Gramy w chińczyka z panią Hess.
Nie zacząłeś palić?
Coś ty. Lecę. Pani Hess nie lubi czekać.
Graj uczciwie.
Jak zawsze.
Odważny chłopak.
Panie Jernigan.
- Salon czysty. - Dobrze.
Kuchnia też.
Za mną. Powoli.
Dawaj, Doris.
Naprzód.
Kryj go. Ja schody.
Zaraz cię dorwę. Zemsta jest słodka.
Za tyle cierpień.
Co robisz?
Mały jest w szafie.
Chcę go wystraszyć, zanim wykończę.
Drzwi numer jeden!
Ręczniki.
Zamknął te drzwi.
Idiota!
Wymyśliłem sobie?
Po co? Nie płacą nam od wyników?
Co się dzieje?
- Pani Pruitt? Ulica Waszyngtona? - Tak.
Agent Stuckey, FBI.
Chcę rozmawiać z pani synem.
Dzwoniłeś w sprawie chipa w samochodzie na baterie?
Nie.
Boże, to Alex. Mój drugi syn. Co się dzieje?
Może być w niebezpieczeństwie.
Jest w domu.
Ruszamy.
Co mu grozi?
Zadała wam pytanie.
Nie mogę o tym mówić.
Chodzi o mojego brata.
Przejął zaawansowane elektroniczne urządzenie,
które skradziono z ministerstwa obrony.
Złodzieje pracują na zlecenie organizacji z Korei Północnej.
Panie Jernigan, proszę tutaj.
Dawaj, Doris!
Wybacz, Charlie.
Nie twój dzień.
Zamknij się.
- Co? - Nie ruszaj się.
Alice?
Nie...
ruszaj się...
Co?
Doskonale.
Szybko, mały.
Dawaj, Doris.
Chłopak!
Dawaj, Doris!
Ty gnojku!
Mam go!
Prosto w interes?
Gdybyś czasem zmieniał majtki, nie zalęgłyby ci się szczury.
Ty parszywy draniu!
Gdzie on jest?
Zostań tu, Doris.
Kurka.
Podgląda nas. Ma tu kamerę.
Nie znajdziecie mnie, wy durne goryle!
Wyszedł z domu.
Poznajecie?
Jak to zrobił?
Tak samo, jak wy.
Skacz!
Nie pchaj mnie.
Skaczesz na trampolinę.
Dołączysz?
- Nie, osłaniam was. - Jak miło.
Ucieka!
Łatwizna.
Już!
Kurde, jak zimno.
Oczywiście.
Dorwę cię, gnojku.
Ała.
Pani Hess!
Pani Hess.
Już dobrze, jestem.
No cóż.
Alex, tak?
Czegoś się dziś nauczysz.
Dobrym obywatelom nic się nie opłaca.
Uciekałeś przed sąsiadem, i dałeś się złapać.
Czy pani Hess może wrócić do domu? Jest stara i zmarznięta.
Proszę.
Daj chipa.
Nie należy do was.
Oddawaj go.
- To też nie jest twoje. - Co?
To nie twoja spluwa.
Ta jest twoja.
Nabrałem cię.
- Proszę usiąść. - Dziękuję.
Doskonała chwila na zupę. Jaką lubisz?
Nie trzeba.
Wie pani co,
jest naprawdę zimno. Twarda pani jest.
A ty jesteś uroczy.
Tylko jakoś nie zauważyłam.
Nie pani jedna.
Wchodzimy od tyłu.
Stać!
Bez żartów.
Alex.
Mamo!
Przytulasz mnie przed glinami.
Przepraszam.
Za to, że nie słuchałam.
Ale odlot.
Jesteś bohaterem.
- Ty jesteś Alex? - Tak.
Agent Stuckey, FBI.
To wasz chip.
Po drugiej stronie ulicy mieszka starsza pani,
której potrzeba zupy i lekarza od stóp.
W basenie mam dwójkę, jednego w piwnicy.
Jeden uciekł.
To on?
Tak.
Siedem lat go ścigam.
Ciągle ucieka.
Dzięki.
- Tylko trójka. - Gdzie wasz szef?
- Zabieraj ich stąd! - Tak jest. Idziemy, lodziku.
No już.
Lucy, wróciłem!
Co kombinujesz?
Houston, mamy problem.
Odliczanie...
5, 4, 3, 2, 1...
Bierz.
Podwajamy.
Mam tylko jednego.
Zapłon.
Zaczynamy!
Zaraz będę. Pa.
To ten dom. Światła na podjeździe,
nieodgarnięty śnieg.
To ten dom.
Miała pani ospę?
Gdy miałam ospę, Herbert Hoover urzędował w Białym Domu.
Cześć.
Tata!
Chodź do mnie.
Chyba jesteś cały.
Nawet mnie nie ruszyli.
Firma komputerowa ma dla Alexa nagrodę.
Suma z pięcioma zerami, odlot na maksa.
Kupiłeś mi coś?
A żebyś wiedział.
Chodź.
Dasz sobie z tym radę?
Chyba tak.
Panowie, odpalamy.
Obrót!!!
Szczur za burtą!
Uśmiech!
Napisy: Anna Łubiarz