Poprzednio...
Czego chcesz?
Szyfru do kartusza Starożytnych.
- My się znamy? - Tak.
Atena była sojusznikiem Quetesh,
która wykiwała ją, gdy szukały Clava Thessara Infinitas,
klucza, który według legendy daje dostęp do skarbca Starożytnych.
Clava Thessara Infinitas, klucz do nieskończonego skarbu.
Ostatni skarbiec Starożytnych wpakował nas w kłopoty z Ori.
Ma go znaleźć ktoś inny?
Ten klucz to mistyfikacja.
Odkrycia Ateny są przekonujące.
Udało mi się wydedukować adres wrót.
Lokalizację skarbca?
Pewności nie mam, ale robot przysłał interesujące zdjęcia.
Hieroglify wydają się ułożone w przypadkowej kolejności.
To szyfr!
Warto to sprawdzić. Ruszajcie.
Nie zaczekamy na pułkownik Carter?
Rozmawia z prezydentem o alternatywnej rzeczywistości,
w której ujawniono istnienie Wrót.
- Zasiedziała się. - Bo to trudny temat.
Prezydent Hayes nie może uwierzyć, że nie został tam prezydentem.
Ustawię sprzęt i zrobię zdjęcia.
Vala, pomóż Adamsowi.
My się rozejrzymy.
Dobra.
To aluzja do zabawnej ziemskiej postaci?
Adams zasłynął z czarno-białych fotografii.
Dobre!
Czyżby porwał nas architektoniczny wehikuł czasu?
Istotnie.
Tu jest jakaś gablota.
Możesz to odczytać?
Nie znam tego języka.
To nie piramida, tylko muzeum.
- Pułkowniku! - Tak!
- Słyszy pan muzykę? - Nie!
Tak!
Pakujcie się!
- Co? - Zwijamy się.
- Nawet nie zaczęliśmy. - Nie jesteśmy w grobowcu.
To muzeum!
Teraz wszystko rozumiem.
W sali obok mają imprezę, więc...
Jasne!
Jaką?
Na którą nie jesteśmy zaproszeni.
W przypadku rozwiniętych cywilizacji
pierwszy kontakt odbywa się za pośrednictwem sondy.
Na imprezę wpadamy, dopiero gdy nas polubią.
Koniec, kropka.
Nie powiemy im, że jesteśmy kosmitami.
- Nic z tego. - Kiepsko wyszło.
Idziemy!
Nie jest dobrze.
GWIEZDNE WROTA: SG-1
WROGOWIE
- Muszą mieć sterownik. - My nie mieliśmy.
Zbudowali replikę, więc gdzieś musi być oryginał.
Mogli mieć rysunki.
Gdyby mieli sterownik, eksponowaliby go.
Racja.
- Utknęliśmy. - Nieprawda!
Jeśli nie zameldujemy się o ustalonej porze,
generał otworzy tunel i wyśle nam laptopa z programem sterującym.
Chodziło mi o to, że utknęliśmy tu tymczasowo.
To mów, co myślisz.
Obrazisz się.
Mylisz się.
Nie potrzebujemy laptopa. Możemy wybrać adres ręcznie.
Co nie zmienia faktu, że potrzebujemy źródła zasilania.
- Robot wystarczy? - Nie!
- To może...? - Nie zaczynaj.
Oby do tego nie doszło.
Zostało niecałe sześć godzin.
Czyli zdążymy wpaść na imprezę.
Zapomnij!
Będziemy tu siedzieć jak mysz pod miotłą.
Przy odrobinie szczęścia nikt nas nie zauważy.
Nie mów Sylvanie.
- Jest dla mnie jak siostra. - Nigdy.
Cześć!
Nie ma powodu do niepokoju.
My...
Dlaczego im wolno?
Cześć!
Rebelianci!
Tylko spokojnie!
Rzuć broń i kładź się!
Drugi raz nie poproszę.
Na podłogę!
Wszyscy!
Wy, pod stołem!
Przestań wrzeszczeć i wyłaź!
Już dobrze!
Nikomu nie zrobimy krzywdy!
Macie zachować spokój,
siedzieć cicho
i grzecznie leżeć,
dopóki czegoś nie wymyślę!
Co tu się stało?!
- Zaszło nieporozumienie. - To widzę!
Lepiej było się wprosić.
Uznali nas za rebeliantów.
- Co to oznacza? - Nawet nie zdążyłem zapytać.
Kto pozamykał wyjścia?
Jeden z nich przestrzelił gablotę.
Włączył się alarm.
Lepiej, by były zamknięte.
Pięknie.
- Rzuć na nie okiem. - Dobrze.
Przepraszam.
- Nie strzelajcie! - To nie wstawaj.
Proszę! Wypuśćcie ich.
To o mnie wam chodzi.
Bez urazy, ale nie.
Wicekról i pozostali kanclerze uciekli.
Zostałem tylko ja.
Zatrzymajcie mnie, innych wypuśćcie.
Posłuchaj...
Wierzycie, że zostaniecie bohaterami,
że ludzie pójdą za waszym przykładem i zbuntują się przeciwko nam.
ale z zabijania cywili nic dobrego nie wyniknie.
Trudno w to uwierzyć, ale nie jesteśmy rebeliantami,
Jesteśmy odkrywcami.
Co?
Przybyliśmy z innej planety.
- Innego układu planetarnego. - Moment!
Z innej planety?
Na wystawie macie wielki pierścień.
Są to tzw. Gwiezdne Wrota.
Rozumiem, że nie chcecie przekazać mi swoich żądań,
ale błagam, nie krzywdźcie niewinnych!
Mówi Lourdes Malay ze straży Rady.
Chciałbym rozmawiać z waszym dowódcą.
Mógłby pan?
Negocjator jest w drodze.
Obiecuję, że spełnimy wasze żądania.
Niczego nie żądamy.
- Słucham? - Zaszła pomyłka.
Nie jesteśmy rebeliantami.
To wypuśćcie zakładników.
Niezły pomysł.
To fatalny pomysł.
Dlaczego?
Nieważne, co powiesz.
Postrzeliliśmy strażnika i wzięliśmy zakładników.
Zamierzają tu wpaść i nas pozabijać.
Ma rację.
- Nie tak wygląda pierwszy kontakt! - Zgadza się.
Musimy przeżyć pięć i pół godziny.
Niech sobie wierzą, w co chcą.
Nikt nie ucierpi.
To chyba najlepsze rozwiązanie.
Wiecie, jakie to niebezpieczne?
Nie mamy pojęcia o ich kulturze.
Nie wiemy, jak zareagują.
Może nie będą czekać?
Jeśli naprawdę weźmiemy zakładników, nie będzie odwrotu!
To prawda, ale nie mamy wyboru.
Nie wydaje mi się, by ci ludzie byli skłonni uwierzyć,
że jesteśmy pokojowo nastawionymi turystami.
Nie mogę ich uwolnić.
Jeśli to pomyłka, radzę ci ich wypuścić.
Jeden z waszych ludzi jest ranny.
Przyślijcie personel medyczny.
Odcięliście muzeum. Jak mamy wejść?
Opatrzyliśmy go, ale wymaga hospitalizacji.
Puść go!
Jackson?
Żyje.
Do szczętu zdurnieliście czy tylko udajecie głupich?
Nie macie pojęcia o negocjacjach! Tak chcecie zdobyć nasze zaufanie?
Nazywam się Quartus.
Przejąłem dowodzenie.
Próbujemy pomóc waszemu człowiekowi,
chcemy go wypuścić,
a wy tak nam odpłacacie?
Jestem głównym negocjatorem federacyjnej rady bezpieczeństwa.
Obiecuję, że teraz sprawy potoczą się inaczej.
Zależy mi na poznaniu waszych żądań
i uwolnieniu zakładników.
Tamten facet mówił to samo.
Spełnię wasze żądania,
ale jeśli zginą zakładnicy...
Tylko bez żadnych numerów.
Nie chcemy nikogo skrzywdzić.
To dobrze...
Ale jeśli się to zmieni, nie uciekniecie.
Otoczyliśmy muzeum.
Mitchell!
Jackson!
Jesteś cały?
Ogłuszyli cię.
Domyśliłem się.
Co przegapiłem?
Przyjechał negocjator.
Pyta o nasze żądania.
Jakieś pomysły?
Samolot do Algierii?
Prawdziwy sterownik.
Żądania muszą mieć sens. Czego zażądaliby rebelianci?
Przepraszam?
- Naprawdę przybyliście przez Pierścień? - Tak.
- To brama do innych światów? - Chętnie pokażemy wam, jak działa.
Zażądajcie uwolnienia waszych towarzyszy.
- Słucham? - Wasze żądania.
Rebelianci zazwyczaj proszą o uwolnienie uwięzionych towarzyszy.
- Nie gadaj z nimi. - Chętnie pomogę.
- Jak się nazywasz? - Cicero.
Pracuję w muzeum.
Wierzę wam.
Przekonasz tych na zewnątrz?
Próbowałem od lat. Opublikowałem mnóstwo artykułów.
Nikt mnie nie słucha. Uważają mnie za wariata.
Masz tu bratnią duszę.
Na większości planet przy Pierścieniu stoi sterownik
podobny do waszego eksponatu.
Macie oryginał?
Tylko fragmenty. Replikę zbudowaliśmy w oparciu o rysunki.
Dlatego utknęliśmy.
Jeśli zachował się moduł zasilający...
Cicero.
Wstań.
Zaprowadzisz nas do swojej pracowni.
Oczywiście!
Chwila! Musimy czegoś zażądać.
A gdy już będą wolni, zwołacie referendum w sprawie rozwiązania rządu.
Chcemy też wygłosić odezwę
skierowaną do członków tego dumnego narodu.
Nic z tego.
Co proszę?
Chciałbym, aby to się skończyło dobrze,
ale jak uczy dotychczasowa historia politycznego terroryzmu,
Wicekról będzie raczej wolał
poświęcić zakładników niż spełnić te żądania.
Cicero chyba nie czyta gazet.
Co z uwolnieniem więźniów?
To trochę potrwa.
To zrozumiałe! Nie spieszy się nam!
Dopełnijcie wszystkich procedur. Poczekamy, ile trzeba.
- Wątpię, by zakładnicy tego chcieli. - Krzywda im się nie stanie.
Chyba że wykręcicie jakiś numer! Wtedy... wiecie co.
Dobrze.
Zobaczę, co da się zrobić.
Mamy łączność z jednym ze strażników.
Twierdzi, że jest w muzeum.
Z kim rozmawiam?
Jayem Seran.
Stróż nocny drugiej rangi.
- Jesteś teraz w muzeum? - Tak jest.
Jak uniknąłeś pojmania?
Nie było mnie tam.
Robiłem obchód.
Gdy dobiegłem do sali, było już po wszystkim.
Przepraszam.
Nie ma za co.
Postąpiłeś rozsądnie.
Chciałem służyć w gwardii, ale błędy popełnione w młodości
pozostawiły ślad w moich aktach.
- Posłuchaj... - Pilnuję muzeum od dziesięciu lat.
- Znam je na wylot. - Mamy szczegółowe plany budynku.
Domyślam się, ale ja jestem w środku.
Mogę być waszymi uszami i oczami.
Wiesz, jak możesz pomóc?
Czekam na rozkazy.
Znajdź sobie kryjówkę i wszystko przeczekaj.
Co zamierzacie?
To nie twoja sprawa.
Nie potrzebujemy twojej pomocy.
- Nie wchodź nam w drogę. - Dobrze. Bez odbioru.
Rebelianci nas podsłuchują.
Kazał mi nie przeszkadzać...
po to, żeby ich zmylić.
Wicekról próbuje oddzielić Radę od Niebiańskiego Kręgu.
To kontrowersyjna decyzja, ale ma społeczne poparcie.
- Uznali nas za fanatyków religijnych? - Zgadza się.
I to w najgorszym możliwym momencie.
Dlaczego?
Buntownicy odnoszą sukcesy.
Wicekról chce pokazać swoją siłę.
Ta sytuacja może zakończyć się jatką.
Grunt to optymizm. Masz coś?
Nie.
W drugim skrzydle jest archiwum.
Reszta szczątków powinna być tam.
Prowadź!
Dokąd poszłaś z Herenem?
Słucham?
Wymknęliście się razem. Dokąd?
- Oglądaliśmy wystawy. - Muzeum jest zamknięte.
Powiedziano nam o tym.
- Naprawdę? - Pocałowała cię?
- Skądże... - Pocałowałaś go!
Ty straciłaś nim zainteresowanie.
Dlaczego zawsze kradniesz wszystko, co do mnie należy?
- Nie należał do ciebie. - Nienawidzę cię!
Co wy wyprawiacie?!
Przestańcie!
Ona zaczęła!
- Ty zaczęłaś, całując Herena! - Cicho!
Spokój!
Jesteście zakładniczkami!
Wasze życie jest w niebezpieczeństwie! Zachowujcie się stosownie!
Wcale nie jesteście rebeliantami.
Nie jesteśmy głusi!
Nieważne!
Jesteście zakładnikami, a my jesteśmy uzbrojeni po zęby!
Macie nas słuchać! Takie są zasady!
Nie patrz tak na mnie!
Stabilny tunel podprzestrzenny. Fascynujące.
- Niezły odjazd. - Galaktyka jest zamieszkana?
- Nie tylko nasza. - Niesamowite.
Czy w piramidzie nie znaleźliście przypadkiem jakiejś tajemniczej broni?
Niestety nie.
- Nie zawadzi zapytać. - Gdybyśmy...
Coś podobnego!
- Czy ja dobrze widzę? - Nie, to goa’uldzka bomba.
- Tak myślałem. - Nie wątpię.
Jest w dobrym stanie.
Jeśli rdzeń naquadahowy ocalał...
Gabloty są zabezpieczone?
Tak.
- Czyli ich nie otworzymy. - Trzeba mieć specjalną kartę.
- Masz taką? - Nie do tej wystawy.
Na szczęście jest z nami najlepszy złodziej w galaktyce.
Nie jego miałam na myśli.
Zaraz otworzę ten zamek.
Patrzcie i uczcie się.
Wykradanie skarbów to moja specjalność.
Krok pierwszy - zidentyfikować obwód alarmowy i obejść go.
Jeśli obwód jest niedostępny, czas na krok drugi,
czyli wycięcie w szkle otworu odpowiedniej wielkości.
Zawsze nosisz to przy sobie?
Nigdy nie wiadomo, kiedy trafi się skarb.
Krok trzeci - znaleźć i odłączyć czujnik nacisku.
Na koniec sięgamy po...
No dobra!
Wydobywanie skarbu zza metalowych krat.
Co nagle, to po diable.
Nieprawda!
Popisywałaś się!
To skomplikowany system.
I tak zaszłam daleko.
Jak zdobędziemy kartę?
Nie zdobędziecie!
Rzućcie broń!
Już!
Pistolety też.
Nie stój tak, Cicero.
Podnieś je.
Oczywiście.
Chodź tutaj.
Dzięki.
Pytali mnie o kartę.
Słyszałem.
- Rzuć krótkofalówkę. - Tylko spokojnie.
Złapałeś nas.
Ty tu rządzisz.
Zgadza się.
- Trzeba nacisnąć guzik. - Wiem, jak to działa.
Zgłoście się, rebelianccy mordercy.
Słucham?
Mam waszych przyjaciół.
Wypuście zakładników albo ich zabiję.
Co proszę?!
Rób, co mówię, bo ich zabiję!
Kto mówi?
- Nieistotne. - Wręcz przeciwnie.
Powiedz mu.
Co jest grane?
Mamy tu Johna McClane’a.
- O czym ty mówisz? - „Szklana pułapka”.
Strażnik nas zaskoczył i teraz stawia żądania.
Jak chcesz to rozegrać?
Niech się zastanowię. Nas dwoje za...
Dosyć. Oddaj krótkofalówkę.
Macie dowód, że ich pojmałem.
Wypuśćcie zakładników.
Nie.
Powiedziałem, że ich zabiję.
Tak, ale jeśli wypuścimy zakładników, i tak zginiemy.
- Tak więc nie. - Ale...
Rozumiem.
O co chodzi?
Wiedzą, gdzie jesteśmy.
Na pewno już tu kogoś wysłali.
Trzeba przyznać, że są cwani.
- Naprawdę? - Tak.
Musimy być sprytniejsi.
Umiesz strzelać?
Nie.
Rozumiem.
W takim razie...
Zaczaję się za rogiem i gdy wasi kumple nadejdą,
spadnę na nich znienacka.
Nieźle pomyślane.
Jeśli spróbują jakichś sztuczek, zastrzel ich.
Oczywiście.
Przepraszam za niego.
Nie ma za co.
Stale nam się to przytrafia.
To nocny stróż. Pracuje tu od dawna.
- Nie zabiłby was. - Wiemy.
- On jest w porządku. - Nie wątpię.
Ale nie może tu tak sobie biegać.
Zaraz wracam.
Mogę jakoś pomóc?
Poradzimy sobie.
Zaczekaj tutaj.
Stój!
Rzuć broń, rebeliancki psie!
Zostawił niezabezpieczone tyły.
To był błąd.
Jedna z zakładniczek jest pielęgniarką.
Opatrzyła rannego.
Nareszcie dobre wieści.
Coś mi się zdaje, że to nie są rebelianci, lecz zwykli złodzieje.
Jeśli stawimy im opór...
Proszę zachować spokój.
Pozwoli nam to uniknąć dalszych niefortunnych incydentów.
Co zrobiliście z Cicero?
- Zabiliście go! - Nie...
- Właśnie, gdzie on jest? - Nie wiem.
- Gdzie ukryliście ciało? - Nic mu nie jest!
Pewnie poszedł do toalety.
Nie wierzę ci, rebeliancka szumowino!
No dobra.
Musimy otworzyć tę gablotę.
Gdzie masz kartę dostępu?
Ukryłem ją.
Nigdy jej nie znajdziecie.
Nie!
Wpisz swój kod.
To bezcenny artefakt.
Nie pozwolę go ukraść.
Nie zdradzę kodu.
To nie jest bezcenny artefakt.
To jest bomba!
Dzięki jej źródłu zasilania wrócimy do domu.
W ten sposób uwolnicie się od nas.
Co ty na to?
Prędzej zginę!
Co robisz?
Aktywuję ją.
Dlaczego?
No cóż...
Skoro nie możemy jej zdobyć, wolimy zginąć.
Zgoda.
- Myślisz, że zniszczy cały budynek? - Na pewno.
Spopieli każdego w promieniu dziesięciu kilometrów.
Co najmniej.
Wszystko przez niego. Szkoda.
- Jesteście szaleni! - Jak to rebelianci.
Fakt.
Pożegnaj się ze światem.
Dobrze, wpiszę kod!
Słuszna decyzja.
To ciekawe.
Co?
Nie mogę jej wyłączyć.
- Włączyłaś ją? - Tak!
Po co?
Po to, żeby upewnić się, że działa, i żeby go nastraszyć.
Słucham?
Musieliśmy go oszukać.
I tak by się nie zorientował.
- Właśnie że tak. - Nawet nie wiedziałeś, że to bomba.
- Podejrzewałem. - Wcale nie!
Sprawdź w moim dzienniku.
- Milcz! - Zapisałem tam, że...
Ile mamy czasu?
Godzinę... plus minus kilka minut.
- Nie jest tak źle. - Doprawdy?
Uruchomienie Wrót wyczerpie energię bomby i nie dojdzie do wybuchu.
Zostało nam 50 minut!
- Może trochę więcej. - Raczej mniej.
Ręce do góry!
Teal’c, ktoś otworzył południowe drzwi.
Przeszukaj go!
Co widzisz?
Cicero uciekł.
Co takiego?
Po prostu wyszedł.
Dlaczego miałby to zrobić?
- Wymknął się wam! - Współpracował z nami, kretynie!
Oddał nam broń!
Po co mnie okłamujecie?
Co on kombinuje?
Uwierzcie mi, to prawda!
Pierścień z piramidy jest bramą międzyplanetarną.
Niektórzy z nas domyślali się tego, ale nie potrafiliśmy jej uruchomić.
To nie są rebelianci. Nic o nas nie wiedzą.
Ich żądania świadczą o czymś innym.
Ja im podpowiedziałem, czego mają żądać.
Co takiego?!
Potrzebują czasu. Pierścień jest popsuty.
Czekają na nadejście pomocy.
Przybędzie ich tu więcej?
Tak. Pomogłem im grać na zwłokę.
Wiem, że postąpiłem źle, ale mamy okazję nawiązać kontakt z inną planetą.
To najważniejszy dzień w historii naszego świata.
Zaczynam się martwić.
Witaj w klubie.
Quartus łączył się ze mną co dziesięć minut.
Co z tego?
Teraz milczy od dwudziestu. Zapewne coś knuje.
Jak wam idzie?
- Jak nam idzie? - Udało mi się.
Chyba.
Vala?
Mamy 70 procent szans na to, że otworzymy tunel,
i 50 procent na to, że bomba wybuchnie.
To daje 120 procent.
Możemy jeszcze otworzyć tunel i się wysadzić.
Jackson, słyszałeś?
Na 100 procent trzeba było zabrać eksperta.
Będę potrzebowała twojej pomocy.
No dobra.
Ten symbol na górę.
Rozmawiałeś z Wicekrólem?
Tak.
Odrzucił ich żądania.
Mamy to zakończyć.
Natychmiast.
Co to?
Kolejna bomba?
Dlaczego się świeci?
Aktywowaliście ją?
Zabijecie nas?
Niech no tylko się uwolnię.
Poddajcie się, bo w przeciwnym razie...
Od razu lepiej.
Czemu wcześniej na to nie wpadłem?
Mamy towarzystwo.
Musimy się stąd wynieść!
Jeszcze... kawałek...
Teal’c, Jackson, wycofajcie się.
- Wrota otwarte. - W samą porę!
Dzięki za cierpliwość.
Pozostańcie na podłodze, żeby policja was nie zastrzeliła.
Uciekają północnym korytarzem!
Wiejemy!
Mają bombę! Zaraz wybuchnie!
Spokojnie.
Otwarcie tunelu wyczerpało jej energię. Nie wybuchnie.
Proszę im nie wierzyć!
Mówią do siebie szyfrem.
Cicero powiedział wam, kim jesteśmy?
Wpuśćcie go.
Wyraził swoją opinię.
O rety!
Nie chcieliśmy nikogo skrzywdzić. Chcemy wrócić do domu.
Pozwólcie nam odejść.
Musimy przejść przez ten pierścień.
Nikomu nie stanie się krzywda, a tunel się zamknie.
Nie mogę na to pozwolić.
Cholera! Wiem, co czujecie.
Też to przerabialiśmy.
Gdy dowiedziałem się o obcych cywilizacjach, zatkało mnie.
Bałem się.
Przerażała mnie zaawansowana technologia.
Bałem się, że zaatakują mój świat.
Istnieje wiele wrogich ras, ale my nie jesteśmy jedną z nich.
Macie szczęście, że trafiliście na nas.
Pierwszy kontakt nie wyszedł idealnie.
To chyba nasza najgorsza wpadka.
Nie chcecie chyba zabić ambasadorów innej planety.
Jesteśmy pokojową rasą,
ale potrafimy się bronić.
Pozwólcie nam przejść przez ten pierścień,
a to, czy jeszcze się spotkamy, będzie zależało od was.
Jeśli nas skrzywdzicie, będziecie tego żałować.
Proszę.
Chodzi o naszą przyszłość.
Opuścić broń.
Dziękuję.
Tu pułkownik Mitchell. SG-1 wraca przed czasem.
Podaję kod.
Więc to prawda.
Mówili prawdę.
Nie do wiary.
Nikt w to nie uwierzy.
Słucham?
Zostałeś bohaterem, stróżu nocny drugiej rangi.
- Naprawdę? - Jak to?
Czterech rebeliantów wtargnęło na rządowe przyjęcie.
Lecz ty zniweczyłeś ich plan,
zabiłeś ich wszystkich
i uwolniłeś zakładników.
Chcecie to zatuszować? Nie możecie!
Z łatwością mogę powiedzieć, że ocalił wszystkich, prócz jednego.
Chcę rozmawiać z wicekrólem!
Jestem bohaterem...
Nie udało się otworzyć tunelu.
Może jest jakiś problem z tamtymi Wrotami? Ktoś coś popsuł?
Wypraszam sobie!
Raczej nie.
Niewątpliwie zakopali Wrota.
Wsadzili głowę w piasek?
Pomimo waszych wyjaśnień?
Może chcą najpierw rozwiązać własne problemy.
Niestety my nie mamy takiej możliwości.
Wersja polska: Synthesis Media
Tekst: Tomasz Kutner Napisy: Wojciech Gadowski