Cześć.
- Cześć. - Przyszłaś!
Mieliśmy oglądać filmy.
Cieszę się, że jesteś. Nie sądziłem...
Nawet nic nie wypożyczyłem.
Właściwie przyszłam powiedzieć, że nie mogę...
Wpadłaś powiedzieć, że nie możesz wpaść?
Tak. To na razie.
Możemy obejrzeć powtórki
i rzucać sarkastyczne uwagi pod adresem telewizji.
Mam już dość telewizji.
Sama myśl przyprawia mnie o mdłości.
- Co ty pleciesz? - Co wieczór to samo.
Siedzimy w twoim spielbergowskim pokoju
i oglądamy filmy albo powtórki w telewizji.
Świetny serial!
Każdy odcinek kończy się w najciekawszym miejscu.
Przecież to manipulacja, żeby zwiększyć oglądalność.
Celem takiego serialu jest trzymanie widza w napięciu.
Nie wiadomo, co będzie w kolejnym odcinku.
Tak samo, jak w naszym życiu, wszystko da się przewidzieć.
Producenci stawiają bohaterów w różnych sytuacjach,
a widzowie mają nadzieję, że coś się zmieni,
ale nigdy się nie zmienia. Nie ma żadnego napięcia.
A jeśli tym razem będzie inaczej?
Jeśli tym razem po punkcie kulminacyjnym coś się zmieni?
Chciałabyś stracić coś takiego?
Wydaje mi się, że to kolejna podpucha.
JEZIORO MARZEŃ
Co jeszcze?
Artur Elders nie przyszedł na spotkanie diakonów.
Trzeci raz z rzędu.
Mówi, że przeciągnęło mu się spotkanie z wiernymi,
ale Marissa Partridge podobno widziała go
wychodzącego chyłkiem z baru.
Między twoją wnuczką a mną wszystko dobrze się układa.
Zerwała z Dawsonem Leerym.
Choć tak między nami, wydaje mi się, że zaczyna za nim tęsknić.
Jak się czuje?
Jest spokojny.
Bez zmian.
Wciąż jest w śpiączce.
Zobaczymy się po szkole.
Weź sweter. Po południu będzie chłodno.
Wiem.
Jennifer!
Obudził się!
Mam wrażenie, że wielki ciężar spadł mi z serca.
Zabrali go do szpitala na badania, zobaczę go dopiero jutro.
Po raz pierwszy od bardzo dawna mam ochotę się zabawić.
Co powiesz? Ty i ja?
Umówiłem się z Joey.
Spytam ją, czy możemy się spotkać we trójkę...
Nie trzeba.
O wilku mowa.
Cześć.
- Wszystko w porządku? - Tak.
- Jak się wyrabia paszport? - Dokąd się wybierasz?
Pani Tingle powiedziała,
że Grace Elkins zrezygnowała z rocznego stypendium we Francji,
bo nie chce się rozstawać ze swoim chłopakiem.
Szkoła musiała więc wybrać kogoś innego i...
- Wybrali ciebie? - Tak.
- To fantastyczne! - Pomału.
- Jedziesz do Francji? - Jeszcze nie wiem.
Muszę dać odpowiedź w ciągu dwóch dni.
- A kiedy byś wyjeżdżała? - Za dwa tygodnie.
To na razie.
Uważam, że powinna jechać. A ty?
Czemu nie?
Francja jest daleko.
Nikogo nie będę znała. Nie znam języka.
Nie wiem, czy wytrzymam rok w kraju, który uwielbia Mickeya Rourke'a.
Uważam, że już sama propozycja jest zaszczytem. Jestem z ciebie dumna.
Tata też będzie, kiedy mu o tym powiesz.
Dlaczego mam mówić tacie?
- Nie mów, że zapomniałaś. - Zapomniałam.
Jutro są jego urodziny.
To już twoja sprawa. Baw się dobrze.
Ja nie pojadę. Ty to zrobisz.
- Nigdzie nie jadę. - Zawarłyśmy umowę.
Odwiedzamy go w każde urodziny, raz ja, raz ty.
Ja byłam w zeszłym roku, więc teraz twoja kolej.
- Nie ma mowy. - Nie wykpisz się.
Jeśli nie pojedziesz, przyrzekam, że gorzko tego pożałujesz.
Wiem, że masz do niego żal za to, co zrobił mamie i nam.
Ja również, ale on wciąż jest naszym ojcem.
Ojcem, który siedzi w pudle.
Czego chcesz? Idę do roboty.
Tata cię szuka. Jest wkurzony.
- Co zrobiłem tym razem? - Chodzi o to, czego nie zrobiłeś.
Nie zaliczyłeś żadnej pracy semestralnej.
Dzwonił dyrektor z ostrzeżeniem, że możesz nie zdać. Tata się martwi.
Powiedz mu, że doceniam troskę, ale niech ją zachowa dla ciebie.
Naprawdę musisz zgrywać się na pierwszego błazna Capeside?
Reszta rodziny chętnie obejdzie się bez tego wyróżnienia.
Jedź już, uratuj jakiegoś kota albo coś w tym guście.
Jeśli tata chce ze mną pogadać, niech zrobi to sam.
Kiedyś znudzi ci się rola błazna, ale wtedy będzie za późno.
Obudzisz się i zobaczysz, że jesteś żałosnym klownem.
Miłego dnia, braciszku.
Dziękuję, że jedziesz ze mną.
Miałam ochotę zabić Bessie za to, że mnie do tego zmusiła.
Kiedy ostatni raz widziałaś ojca?
Dwa lata temu.
W tym samym czasie dowiedziałam się,
że szmugluje marihuanę i zdradza mamę z tlenioną kelnerką z baru.
To tylko jeden dzień. Przeżyjesz, obiecuję.
Dzięki.
Podjęłaś decyzję co do wyjazdu?
- Wciąż mi się wydaje, że śnię. - To niesamowita okazja.
Co zrobisz, jeśli wyjadę?
Popełnię samobójstwo.
Coś bezbolesnego.
- Proszki, spaliny... - Pytam poważnie.
Co zrobisz?
Jeśli Paryż cię uszczęśliwi,
będę się cieszył razem z tobą.
Gotowa?
Nie.
Trudno.
- Godziny wizyt minęły?! - Przykro mi, takie są zasady.
Odwiedziny kończą się punkt piąta.
Jechaliśmy 4 godziny autobusem! Co mamy teraz zrobić?
Panienko, wiem, że twój problem jest dla ciebie ważny,
ale pilnowanie 800 więźniów to nie zabawa.
Chyba wyraziłem się jasno?
To większy koszmar, niż się spodziewałam.
Wiem, że chciałaś to mieć za sobą.
Jeśli grzecznie poprosisz, przyjadę z tobą jutro.
Dzięki, ale musi być lepsze rozwiązanie
niż spędzenie kolejnego dnia w autobusie.
Chyba jest.
Rozmawiałem z mamą.
Powie Bessie, że musieliśmy zostać na noc.
Oglądamy telewizję?
Nie mam ochoty. Jestem zmęczona. Kładę się do łóżka.
Którą stronę wybierasz?
Tak, jak zwykle.
Po raz pierwszy mamy spać razem w obcym łóżku.
To problem?
Nie, tylko jest inaczej.
Jakoś dziwnie.
Głupio.
- Może powinienem spać na podłodze. - Zamarzniesz!
Poza tym, o co ci chodzi?
Od lat śpimy w tym samym łóżku.
Nieważne...
Nie chcę, żeby to miało wpływ na twoją decyzję,
ale będę tęsknił, jeśli wyjedziesz.
Ja też.
Ostatnio dużo o nas myślałem.
- Naprawdę? - Tak.
I?
Chcę wreszcie wiedzieć, na czym stoimy.
Co między nami jest.
Jak to zrobimy?
Pogubiłem się.
Umiem analizować postępowanie innych,
ale kiedy przychodzi zastanowić się nad własnym życiem,
kompletnie się gubię.
Zerwało się połączenie między głową a sercem.
Chciałbym je znów odzyskać, a nie potrafię
i boję się tego, co się może stać, jeśli tego nie zrobię.
Rozumiesz coś z tego?
Czego się boisz?
Nie wiem.
- Co z nim? - Wyniki badań są niezłe.
Lekarze mówią, że ma szczęście,
ale ja wiem, że szczęście nie ma z tym nic wspólnego.
To zasługa moich modlitw i mojej wiary.
Cieszę się, że dziadek wraca do zdrowia,
ale wątpię, czy zawdzięcza to modlitwom.
Bóg stoi za każdym dobrym wydarzeniem.
Ale nie ma nic wspólnego z wojną, głodem i AIDS?
Nie zawsze rozumiemy plany Boga.
Nie zaczynajmy znowu. Dziadek czuje się lepiej.
Tylko to się liczy.
Każda z nas cieszy się na swój sposób.
Pójdę już. Zaczekam na zewnątrz.
Nigdzie nie pójdziesz.
Dawno go nie widziałaś. Chyba chcesz być z nim sama?
Nie mam ochoty rozmawiać z człowiekiem,
który zniszczył moją rodzinę.
Gdybym wiedział, że przyjedziesz, posłałbym po cygara i szampana.
Przynajmniej po pączki.
Jesteś śliczna.
Nieprawda.
Witaj, Dawson.
Liczyłem, że przyjedziesz wczoraj,
ale potem pomyślałem, że lepiej nie rozbudzać w sobie nadziei.
Urodziny w więzieniu i tak są przygnębiające.
Jestem.
Cieszę się. Nawet nie wiesz jak.
Wyrosłaś. Niesamowite.
To nic szczególnego. Ludzie dorastają.
- Jak w szkole? - O tym chcesz rozmawiać?
A o czym ty chcesz?
O niczym.
Jestem tu bardzo samotny.
Tęsknię za tobą, za twoją siostrą. Tęsknię za moją rodziną.
Za rodziną? Powiedz mi - tęsknisz za mamą?
Bardzo.
Porozmawiaj ze mną. Powiedz mi, co myślisz.
Nie chcesz wiedzieć, co myślę. Wierz mi.
To był błąd.
Powinnam ci powiedzieć, że za kilka tygodni wyjeżdżam.
Jadę do Francji,
a ta rodzina, za którą tak tęsknisz, już nie istnieje. Koniec.
To nie koniec. Wciąż jesteśmy rodziną.
Dla mnie to koniec.
Wszystkiego najlepszego, tato.
Powinienem za nią pójść... Przykro mi.
Zaczekaj.
Opowiedz mi o niej.
Opowiedz mi o mojej córce.
Co chce pan wiedzieć?
Cokolwiek.
Wszystko.
Jest wspaniała.
Inteligentna, piękna, zabawna...
straszny z niej tchórz.
Kiedy ją straszę, omal nie wyskakuje ze skóry.
To bardzo śmieszne.
Jest uczciwa.
Zawsze mówi to, co myśli.
Zawsze mówi prawdę, nawet jeśli prawda boli.
Jest uparta. Dużo się kłócimy.
Czasem potrafi być irytująca.
Ale jest naprawdę dobrą przyjaciółką.
Lojalna aż do końca.
Wierzy we mnie.
Jestem marzycielem, dobrze, że mam ją przy sobie.
Jeśli odejdzie, nie wiem, co zrobię.
Jest moją najlepszą przyjaciółką.
Jest kimś więcej.
Jest wszystkim.
Co jest?
Co?
W drodze powrotnej nie odezwałeś się ani słowem.
Jeśli ktoś powinien milczeć w zadumie to raczej ja.
Odezwij się!
Co powiedział?
Pytał o ciebie.
Tęskni za tobą.
Kocha cię.
- Nie powinnaś wychodzić. - Nie pouczaj mnie.
- Nie pouczam, ale... - Ale co?
Musisz stawić temu czoło.
Robię to codziennie!
Wciąż stawiam czoło spuściźnie, jaką mi zostawił.
On nie chce ze mną rozmawiać. Chce usłyszeć "Wybaczam ci, tato".
Nie mogę. Nie wybaczyłam mu. Przykro mi, nie mogę.
- To powiedz mu to. - Po co?
- Bo to twój ojciec! - Nienawidzę go.
- Nienawiść to mocne słowo. - A więc pasuje.
Prędzej czy później będziesz musiała
uporać się z uczuciem gniewu i żalu do niego.
W przeciwnym razie przykujesz się do niego na resztę życia,
a to oznacza tylko cierpienie.
Nawet w Paryżu?
- Postanowiłaś wyjechać? - Tak.
Zmiana miejsca dobrze mi zrobi.
Będę miała czas zastanowić się nad sobą.
Ucieczka to nie jest rozwiązanie.
A jakie jest rozwiązanie?
Podaj mi choć jeden ważny powód, dla którego powinnam zostać.
Choć jeden, niewymyślony, niewyssany z palca powód.
Tak myślałam.
Babciu?
Co się stało?
Dziadek miał kolejny atak.
- Co z nim? - Jest na intensywnej terapii.
Myślałam... nie rozumiem.
To było niespodziewane. Jego serce jest zbyt słabe.
Wszystko się układało... to nie ma sensu.
Bóg ma swój plan dla każdego z nas.
Dla twojego dziadka, dla mnie, dla ciebie.
Czasem go nie rozumiemy. Nie widzimy.
Wtedy najważniejsza jest modlitwa.
Jak możesz wierzyć w modlitwę? Modląc się, nie zmienisz Boga.
Zrozumiałaś wszystko na opak.
Modlitwa nie zmienia Boga. Modlitwa zmienia mnie.
Przykro mi, kuchnia zamknięta.
Nie każ mi jeść kolacji z rodziną.
Kłopoty w raju?
Chyba coś wyskrobię. Widziałam szczurze gówna za kuchnią.
Ja je wyjmę, a ty nastaw mikrofalówkę.
Dziwne.
Przez chwilę poczułam do ciebie współczucie.
- Przejdzie mi. - Powiedz mi coś.
Zawsze byłaś ze mną szczera aż do bólu.
Kiedy zostałem uznany za największą fajtłapę w mieście?
Wiem, że zrobiłem parę głupstw w życiu,
ale co dokładnie sprawiło, że jestem chodzącą hańbą mojej rodziny?
- Nie jesteś żadną hańbą. - Według Douga jestem.
Przynajmniej twoja rodzina nie przynosi ci wstydu.
Właśnie wróciłam od ojca.
Jak poszło?
Ojcowie to dziwne stworzenia.
Kiedy miałem 8 lat, grałem w baseball.
Na zakończenie sezonu graliśmy ważny mecz.
Były dwa outy, ja byłem pałkarzem i popełniłem błąd.
Kiedy wróciłem do domu,
ojciec powiedział mi, że jestem beznadziejny,
przynoszę wstyd rodzinie i miastu i że przeze mnie przegraliśmy mecz.
Następnego dnia schodziłem na śniadanie
i usłyszałem, jak ojciec relacjonuje wszystko mojemu bratu.
Usłyszałem jak powiedział: "Przynajmniej mam ciebie".
Nikomu o tym nie mówiłem, ale żałuję, że to usłyszałem.
Może powinieneś pogadać z ojcem. Powiedzieć mu, co cię boli.
Ty tak zrobiłaś?
Nie...
ale zamierzam.
- Tak? - Dziś.
Muszę tam wrócić i zobaczyć się z nim.
- Autobusy już nie kursują. - Możesz mi pomóc?
Kiedy cię o coś prosiłam? Nie możesz gwizdnąć samochodu ojca?
Wolę mówić, że pożyczam.
Jasne. Dzięki.
Tęskniłam za tobą.
Myślałam, że cię odzyskam, a ty znów się oddalasz.
Co mam zrobić?
Co mogę zrobić, żebyś wstał z łóżka i wrócił do mojego życia?
Czuję się taka bezradna, siedząc tutaj.
Chcę ci pomóc i nie mogę.
Chcę, żebyś mi pomógł,
żebyś się do mnie uśmiechnął,
wysłuchał mnie i w magiczny sposób uporządkował moje życie,
jak to kiedyś robiłeś.
Mówiłem już przedtem, odwiedziny kończą się o piątej.
Mógłbym zamienić z panem słówko?
Panienko, proszę za mną.
- Co mu powiedziałeś? - Przemówiłem mu do rozsądku.
- Ile mu dałeś ? - 20.
Dzięki.
Jen?
Zazwyczaj korzystam z drzwi, ale mogę wejść?
Oczywiście.
Jak dziadek?
Nie wygląda to dobrze.
Chyba go tracę. Wszystkich tracę.
Tak mi przykro.
Tęsknię za tobą. Bardzo.
Jestem tutaj.
Nieprawda. Sama jestem sobie winna.
Wszystko popsułam, ale to już koniec.
O czym ty mówisz?
Mogę zostać na noc?
Tak jak Joey. Jak przyjaciele.
Mogę poleżeć przy tobie w nocy?
Oczywiście.
Nie ma sprawy.
Wszystko będzie dobrze.
Cześć.
Właściwie nie wiem, co tu robię.
Nieprawda.
Przyjechałam, żeby ci powiedzieć, że nawaliłeś.
Nawaliłeś na całej linii.
Nie dlatego, że złamałeś prawo, że cię złapali
i że zostałam bez ojca.
Nawaliłeś, bo mnie nie znasz.
Jestem twoją córką, a ty wcale mnie nie znasz.
Przyjechałam powiedzieć ci, że u mnie wszystko w porządku.
Dobrze mi idzie.
Radzę sobie.
Bez twojej pomocy.
Mam tylko jedno pytanie:
kochasz mnie?
Nigdy nie dowiesz się jak bardzo.
Tak mi przykro.
Myślisz o mnie?
Całe dnie, dzień w dzień.
W każdej godzinie i minucie.
Naprawdę mnie kochasz?
Mam 15 lat i cały czas żyję ze świadomością,
że nikt mnie nie kocha.
Nic bardziej błędnego.
Nie tylko ja cię kocham.
Dawson Leery też cię kocha.
Nigdy ci nie mówił?
Nigdy.
Kocha cię. Ja to wiem.
Skąd?
Patrzy na ciebie tak, jak twoja matka patrzyła na mnie.
I ty go kochasz.
Powiedziałaś mu?
Musisz mu powiedzieć.
Nie popełniaj mojego błędu.
Nie czekaj, aż ktoś, kogo kochasz, umrze na raka,
a ty nie zdążysz powiedzieć mu
tej jednej, jedynej rzeczy, którą chciał usłyszeć.
Kocham cię, tato.
I ja cię kocham.
Muszę już iść.
Dzień dobry.
- Dzięki, że pozwoliłeś mi zostać. - Nie ma za co.
- Joey, zaczekaj! - Nic jej nie będzie.
Boże!
Dokąd biegniesz?
Muszę ją zatrzymać! Źle to zrozumiała!
Na pewno?
Kochasz ją?
Nie wiem. Wiem, że muszę z nią pogadać.
Co z nim?
Całą noc byłam w szpitalu. Bez zmian.
Idę do kościoła. Może pójdziesz ze mną?
O co chodzi? Coś się stało?
- Nie, nic. W porządku. - Nieprawda. Chcesz porozmawiać?
Nie teraz, ale dziękuję.
Chodź ze mną do kościoła.
Odłóż na bok swój upór
i otwórz się na coś nowego, co może ci przynieść wielką ulgę.
Babciu...
Nie musisz być w domu Bożym, żeby cię usłyszał.
- Jest Joey? - Nie widziałam jej.
Nie, wnuczka.
Nie żyje.
Jest teraz u Boga.
Boże, błagam, przyjmij go do siebie.
Zaopiekuj się nim dla mnie.
I dla mnie też.
Tak bardzo za nim tęsknię.
Wszędzie cię szukałem! Jen i mnie nic nie łączy.
- To było zupełnie niewinne. - Nie musisz mi niczego wyjaśniać.
- Muszę. - Dlaczego?
Nie musisz się tłumaczyć. Jesteśmy tylko przyjaciółmi.
Wiesz, że to nieprawda.
A więc co nas łączy?
Jestem już zmęczona.
Cały czas tylko analizujemy nasze smutne nastoletnie życie...
Może to górnolotnie brzmi, ale analiza jest potrzebna.
To do niczego nie prowadzi.
Jesteśmy w tym samym miejscu, co trzy miesiące temu.
Czas dorosnąć.
Wiem.
- Dorastamy. - Nieprawda.
Codziennie jest to samo.
Oglądamy film, najchętniej Spielberga,
szukamy odpowiedników w życiu,
a potem klepiemy się po plecach, jacy to jesteśmy mądrzy.
Może i jesteśmy, ale brakuje nam uczciwości.
Czegoś brakuje na pewno.
Przyszłam tu, bo musimy wreszcie coś zrobić.
Nie jesteśmy już dziećmi.
Nie chcę dłużej tak żyć. Pomyślałam, że powinieneś wiedzieć.
Jedziesz do Francji?
Nieunikniony punkt kulminacyjny. Czy pojadę do Francji?
Pojedziesz?
Jestem zmęczona dramatami w moim życiu.
- Wyjazd to najlepsze rozwiązanie. - Nieprawda.
Dlaczego mam zostać?
Czy jest jakaś nowość na kasecie, o której nie wiem?
Czas dorosnąć.
Zróbmy to razem.
Mogę dorosnąć. Daj mi szansę.
Nawet Spielberg wyrósł z syndromu Piotrusia Pana.
Mogłam ci to powiedzieć parę miesięcy temu.
Mówiłaś.
Jestem zmęczona tymi wielkimi słowami.
- Chcę być z tobą szczera. - Ja też.
Przede wszystkim chcę być szczery.
Myślisz, że jesteśmy gotowi?
Tak.
Jesteś pewny?
Szczerość to wielkie słowo,
może wiele zmienić i wiele skomplikować.
Na pewno jesteś gotowy na wszystko, co się wiąże z prawdą?
Do zobaczenia.
Tekst Agnieszka Kamińska Subtitling TITRAFILM Paris