Uy.
-Uy. -Narito ka.
Akala ko manonood tayo ng mga pelikula ngayon.
Oo. Masaya akong narito ka. Ako lang-- 'Di ko lang naisip na...
Wala akong nakuha na anumang pelikula sa tindahan.
Pumunta lang ako para sabihin sa'yo na 'di ako puwede, kaya...
Dumaan ka para sabihin sa'kin na 'di ka puwedeng dumaan?
-Oo. Paalam, Dawson. -Joey, manatili ka. Puwede tayong...
Puwede tayong manood ng pinalabas muli at magkomento sa TV.
Sa totoo lang, medyo nagsasawa na ako sa telebisyon.
Ibig kong sabihin, sa metapora pa lang ay nasusuka na ako.
-Anong sinasabi mo? -Pare-pareho kada gabi.
Tatambay tayo sa kuwarto mong pina-Spielbierg
at manonood ng malalabong pelikula at muling pinalabas. Inaasahan na.
Magandang palabas ito. Malaking may dalawang parte na may bitin sa huli.
Bitin sa huli? Ano ba, Dawson. Ikaw sa lahat ng tao'y alam dapat
na ang bitin sa huli ay dinisenyo para mapabuti ang mga marka.
Ang silbi ng bitin sa huli ay panatilihin interesado ang tao,
hayaan silang manghula sa magaganap sa mga susunod na episode.
Oo, pero tulad ng sa mga buhay natin, madaling hulaan.
Nilagay ng prodyuser ang mga tauhan sa gawa-gawang sitwasyon,
na umaasang iisipin ng manonood na mayroong magbabago.
Pero alam mo kung ano? Hindi kailanman nangyayari. Babalik 'yon sa dati.
-Nakakainip 'yon, Dawson. -Paano kung iba na ngayon?
Paano kung ngayon ay may mabago ang bitin sa huli?
Hindi mo nais na makaligtaan 'yon, 'di ba?
Parang malaking pang-inis pa rin 'yon para sa'kin, Dawson.
At ano pa?
Wala si Arthur Elders sa pagpupulong ng ministro. Pangatlong linggo na.
Huli na daw natapos ang pulong, pero sabi ni Marissa Patridge
ay nakita niya siyang umaalis ng Happy Hour, na 'di na nakakagulat sa'kin.
At sa karagdagan, tila nagkakasama ng apo mo nitong mga nakaraan.
Pero nakipaghiwalay na siya kay Dawson Leery.
Tulungan tayo ng langit, sa pagitan natin,
tingin ko'y nagsisimula na siyang ma-miss siya.
Kumusta siya nitong umaga?
Mapayapa. Walang malinaw na pagbabago.
Nasa parehong pagtulog pa rin siya nitong huling tatlong buwan.
Magkita tayo pagkatapos ng eskwela.
'Wag mong kalimutan ang panglamig mo. Lalamig ngayong hapon.
Alam ko.
Paalam, Lolo.
Paalam, Jen.
Gising siya.
MATAAS NA PAARALAN NG CAPESIDE
Nararamdaman ko lang na nawala itong malaking pasanin ko, alam mo?
Dinala siya sa ospital para masuri pa
kaya 'di ko siya makikita hanggang bukas,
pero sa unang pagkakataon sa mahabang panahon ako'y--
parang gusto kong magrelaks at magsaya.
Ibig kong sabihin, alam kong school night iyon,
pero anong masasabi mo, ikaw at ako?
May plano ako kasama si Joey ngayong gabi.
Siguro puwede kanselahin, pero--
Hindi, hindi na.
Pinag-uusapan lang natin.
-Uy. -Ayos lang ba ang lahat?
Oo, mukha naman. Paano kumuha ng pasaporte?
-Bakit? Saan ka pupunta? -Sinabi ni Gng. Tringle na
tinanggihan ni Grace Elkins ang iskolarsyip sa sunod na semestre
sa France dahil 'di niya iiwanan ang nobyo niya.
Kaya, kinailangang pumili ng mga guro ng kapalit...
-At pinili ka nila? -Oo.
-Dawson, 'di ba't kahanga-hanga 'yon? -Teka.
-Pupunta ka sa France? -Hindi ko pa alam.
May dalawang araw ako para magdesisyon.
Pero kung pupunta ka, kailan ka aalis?
Sa dalawang linggo.
Kita tayo mamaya.
Sa tingin ko dapat pumunta siya, 'di ba?
Oo. Bakit hindi?
Napakalayo ng France. Wala akong kakilala. 'Di ako nagsasalita no'ng lengguwahe.
'Di ko alam kung tatagal ako ng isang taon sa bansang sumasamba kay Mickey Rourke.
Buweno, kahit ano pa ang desisyon mo, isang karangalan ang matanong.
Totoo. Ipinagmamalaki kita.
Pati rin si Itay, 'pag sinabi mo sa kanya.
Tanong: Bakit ko sasabihin kay Itay?
'Wag mong sabihin nakalimutan mo kung ano bukas.
-Tila nakalimutan ko. -Kaarawan niya, Joey.
-Mag-isa ka lang. Magsaya ka. -'Di ako pupunta, Joey. Ikaw.
Gising, Bessie, 'di ako pupunta sa kahit saan.
Joey, nagkasundo tayo. Alam kong naaalala mo.
Salitan na bibisita hangga't naroon siya.
Ngayon, pumunta ako no'ng huling taon, ayon sa kalkulasyon ko, ikaw na ang sunod.
-Nakalimutan ko. -Hindi mo malulusutan ito.
Kung hindi ka pupunta, sumusumpa ako sa Diyos, pagsisisihan mo.
Alam kong galit ka pa rin sa kanya
sa ginawa niya kay Inay at sa atin. Ako rin.
Pero alam mo, Joey? Ama pa rin natin siya.
Oo. Ama natin na nasa kulungan.
Anong gusto mo, pare? Kailangan kong magtrabaho.
Hinahanap ka ni Itay at galit siya.
Ano naman ang ginawa ko ngayon.
Mas katulad ng ano ang 'di mo ginawa,
tulad ng pagpasa sa midterm mo ngayong semestre.
Tumawag si Punong-gurong Eiger para magbabala sa pagbagsak,
at nag-aalala si Itay.
Sabihin mong pinahahalagahan ang pag-aalala,
pero dapat sabihin niya 'yon sa bakla kong kapatid na pulis.
Sabihin mo nga sa'kin, Pacey, ang pagiging pangunahing kalahok...
para sa "opisyal na patawa ng Capeside" ay naapektuhan ka kahit kaunti?
Dahil iyon ang kaibahan na makakayanan ng pamilya Witter na mawala.
Bakit 'di ka umalis at kumuha ng pusa mula sa puno?
At sabihin kay Itay na kung kakausapin niya ako, siya mismo dapat.
Isang araw mapapagod ka sa pagiging patawa,
at masyadong huli na.
Mapagtatanto mong isa ka lang pangit na biro
na hindi tinatawanan.
Paalam na, kapatid.
PIEDMONT LINYA NG MGA COACH
Alam mo, maraming salamat sa pagsama sa'kin, Dawson.
Mapapatay ko si Bessie sa pagpapagawa niya nito sa akin.
Walang problema.
Kailan mo pala huling nakita ang ama mo?
Dalawang taon na ang nakalipas.
Sa panahong natuklasan ko na nagbebenta siya ng marijuana
habang pinagtataksilan ang naghihingalo kong ina sa isang serbidora.
Ngayong araw lang 'yan.
-Malalampasan mo 'yan. Pangako ko. -Salamat.
Oo nga pala, may desisyon na tungkol sa Europe?
-Tinitimbang ko pa iyon. -Magandang oportunidad iyon.
Anong gagawin mo 'pag umalis ako?
Magpapakamatay.
Isang bagay na walang sakit. Tableta. Usok ng kotse, siguro.
Hindi, 'yong totoo, Dawson.
Anong gagawin mo?
Kung pinasaya ka ng Paris...
eh 'di magiging masaya ako para sa'yo.
Handa ka na?
-Hindi. -Buweno, mahirap.
Nagbibiro ka ba? Hindi kami umabot sa oras ng pagbisita?
Pasensya na. Ito ang patakaran.
Nagtatapos agad ng alas-5 ang pagbisita.
Pero apat na oras kami sa bus.
Ano nang gagawin namin ngayon?
Alam kong tingin mo'y napaka-importante ng problema mo,
at siguradong gano'n sa iyo, pero dito sa bilangguan
na may higit 800 na kriminal, hindi pa 'yan mahalaga.
Ngayon, puwede ko bang itanong sa'yo, tapos na ba tayo rito?
Nagiging mas malaking bangungot ito kaysa sa inasahan ko.
Alam kong gusto mo nang matapos ito...
pero kung tatanungin mo ako ng maayos, sasamahan kitang bumalik bukas.
Salamat sa alok,
pero may mas magandang solusyon naman yata kaysa mag-bus ulit ng isang araw.
Baka mayroon nga.
Sasabihin daw ni inay kay Bessie na kinailangan nating manatili.
Gusto mo bang manood ng TV?
Hindi, salamat. Pagod na ako. Tingin ko'y matutulog na lang ako.
Sige.
Matutulog ba tayo ng talikuran?
Oo, ayos sa'kin ang gaya ng dati.
Sige. Unang beses ito na magkasama tayong matutulog sa ibang kama.
Problema ba 'yon, Dawson?
Hindi. Iba lang ito.
Alam mo na?
Medyo kakaiba.
At mabukol.
Sa sahig na lang ako matutulog.
'Di ka makakatulog sa sahig, malamig diyan.
At saka, anong problema, Dawson?
Natutulog tayo sa parehong kama sa loob ng maraming taon.
Hayaan mo na.
Oh?
Ayokong makaapekto ito sa desisyon mo tungkol sa France...
pero mami-miss talaga kita kapag umalis ka.
Mami-miss din kita, Dawson.
Iniisip ko ang tungkol sa atin nitong mga nakaraan.
-Talaga? -Oo.
At?
At...
Gusto kong malaman kung nasaan tayo.
Anong nangyayari sa atin.
At paano natin gagawin 'yan, Dawson?
Diyos ko.
Paumanhin, Jo, hindi ako--
hindi lang ako makapag-isip ng maayos.
Kaya kong analisahin ang iba sa mahabang panahon
pero sa sandaling ibaling ko lahat ng pang-unawang iyon sa sarili ko...
ganap akong nawawalan ng koneksyon sa puso at ulo ko.
Hindi magkatugma ang dalawa, 'di ako makapagpasya.
Sana kaya ko dahil natatakot ako
sa puwedeng mangyari kung hindi ko kaya. Ako'y...
May katuturan ba ito sa'yo?
Ano bang kinakatakot mo, Dawson?
Hindi ko alam.
-Kumusta siya? -Mukhang ayos ang mga pagsusuri niya.
Sinabi nila sa'king masuwerte siya, pero walang kinalaman do'n ang suwerte.
Alam kong dahil 'yon sa dasal natin at pananalig sa Panginoon.
'Yon ang nagpagaling sa kanya.
Lola, wala nang mas masaya sa paggaling niya kaysa sa'kin,
pero duda akong ang dasal na 'yan ang buong dahilan no'n.
Jennifer, may kamay ang Diyos sa lahat ng magandang bagay.
Pero wala siyang kinalaman sa digmaan, pagkagutom, AIDS?
Hindi laging nakasalalay sa'tin na unawain ang paraan ng Panginoon.
Alam mo? 'Wag na tayong bumalik sa dati.
Bumuti na si lolo. Iyon lang ang mahalaga.
Ikatuwa natin 'yon sa kanya-kanyang paraan.
Siguro'y dapat na akong umalis. Sa labas lang ako.
'Wag, Dawson, 'di ka pupunta kahit saan.
Joey, matagal mo na siyang 'di nakita.
Ayaw mo bang makasama siya nang mag-isa?
Ano ba. Parang gusto ko namang makasama ang lalaking
responsable sa pagkasira ng pamilya ko.
Kung alam kong dadating ka, nagpadala sana ako ng sigarilyo't alak.
Ilang donuts pa sana.
Joey, ang ganda mo.
Hindi.
-Kumusta, Dawson. -Kumusta, G. Potter.
Akala ko no'ng isang gabi baka dumating ka.
Pagkatapos ay naisip kong hindi dapat ako umasa.
Ang mga kaarawan sa bilangguan ay nakakalungkot na.
Narito ako, 'di ba?
Natutuwa ako. Wala kang ideya.
Malaki ka na. Kamangha-mangha.
'Yon ang ginagawa ng tao. Lumalaki sila.
Kumusta ang...
pag-aaral?
'Yan ang gusto mong pag-usapan?
Ano ang gusto mong pag-usapan?
Wala.
Nakakalungkot dito, Joey.
Nami-miss kita.
At kapatid mo. Nami-miss ko ang pamilya ko.
Pamilya mo?
Sabihin mo sa'kin ito:
Nami-miss mo ba si Inay?
Oo. Sobra.
Joey, kausapin mo ako. Sabihin mo kung anong iniisip mo.
Hindi mo nais malaman ang iniisip ko. Maniwala ka sa'kin.
Alam mo, pagkakamali ito.
Dapat ko sabihing baka aalis na ako sa loob ng ilang linggo.
Pupunta ako ng France, kaya wala na ako.
At ang pamilyang nami-miss mo ay wala na.
-Tapos na iyon. -Hindi pa tapos, Joey. Pamilya pa rin ito.
Buweno, tapos na para sa akin. Maligayang kaarawan, Itay.
Dapat ko siyang samahan. Paumanhin, G. Potter. Paalam.
Dawson, sandali. Pakiusap.
Kuwentuhan mo ako sa kanya.
Magkuwento ka tungkol sa anak ko.
Anong gusto mong malaman?
Kahit ano.
Lahat.
Magaling siya.
Ibig kong sabihin, matalino siya, maganda siya.
Nakakatawa siya. Matatakutin siya.
Kapag gumapang ka sa likod niya, matatakot siya ng sobra.
Medyo nakakatuwa 'yon.
Matapat siya.
Tinatawag niya sila tulad ng pagkakita niya sa kanila.
Maaasahan mo ang katotohanan mula kay Joey, kahit masakit pa iyon.
Matigas ang ulo niya. Lagi kaming nag-aaway.
Sobrang nakakainis siya minsan.
Pero siya'y talagang mabuting kaibigan.
At talagang mapagkakatiwalaan.
Naniniwala siya sa akin.
Mapangarap ako, kaya napakasayang magkaroon ng isang taong tulad no'n.
Diyos ko, kung aalis siya, hindi ko alam ang gagawin ko. Ibig kong sabihin, siya...
Siya ang matalik kong kaibigan, alam mo.
Higit pa siya diyan.
Siya ang lahat.
-Sige. Anong mayroon? -Anong ibig mong sabihin?
Hindi ka nagsalita sa buong biyahe pauwi.
Ibig kong sabihin, kung may dapat magmuni-muni, ako 'yon.
Kausapin mo ako, Dawson.
Anong sinabi niya?
Nagtanong siya ng maraming katanungan tungkol sa'yo.
Nami-miss ka niya.
Mahal ka niya.
Dapat hindi ka umalis.
-'Wag mo 'kong sermonan. -Hindi, pero--
-Pero ano? -Dapat pakitunguham mo rin siya.
Nakikitungo ako sa kanya sa araw-araw ng buhay ko, ayos?
Bawat isang segundo, hinaharap ko ang legasiyang iniwan niya sa'kin.
Gusto niyang mapagaan ko ang loob niya.
Gusto niyang sabihin ko na, "Pinapatawad na kita, Itay," pero 'di kaya.
Hindi ko siya patatawarin sa kahit ano. Pasensya na, pero 'di ko kaya.
-Sabihin mo sa kanya 'yan. -Ano'ng punto?
Ang punto ay siya ang ama mo. Joey, siya lamang ang ama mo.
Galit ako sa kanya, Dawson.
-Mabigat na salita ang galit. -Hindi bagay iyon.
Kakailanganin mong harapin ang mga damdaming ito
ng galit at sama ng loob na mayroon ka sa kanya.
Kung hindi, mapoposas mo ang sarili mo sa kanya magpakailanman,
at magiging sanhi lang 'yon ng sakit sa iyo.
Kahit sa Paris?
Nagpasya kang pumunta?
Oo, Dawson.
Tingin ko'y ang pagbabago ng lugar ang talagang kailangan ko.
Magbibigay 'yon sa'kin ng oras mag-isip, alam mo?
Magsimulang muli, ayusin ang pag-iisip ko.
Hindi kasagutan ang paglayo, Joey.
Ano ang sagot, Dawson?
Bakit 'di mo ako bigyan ng magandang rason kung bakit dapat akong manatili?
Bigyan mo ako ng 'di-analitikal,
'di pinag-isipang maigi na rason para manatili ako.
Sabi ko na nga ba.
EMERDYENSYA PANGUNAHING PASUKAN
Lola?
-Anong problema? -Ang lolo mo. Siya'y...
-Na-stroke siya ulit. -Ano?
-Kumusta siya? -Nasa ICU siya.
Pero akala ko-- 'di ko maintindihan.
'Di inaasahan 'yon. 'Di sapat ang lakas ng puso niya para manatiling gising.
Hindi, nag-iiba ang lahat. Hindi ito makatuwiran.
May plano ang Diyos sa lahat.
Para sa lolo mo. Para sa akin. Para sa iyo.
Minsan 'di natin maintindihan. 'Di natin makita
pero ngayon pinakaimportante ang dasal.
Paanong may pananalig ka sa dasal?
Hindi dahil nagdadasal ka ay mag-iiba na ang Diyos.
Anak, mali ang iniisip mo.
Hindi iniiba ng dasal ang Diyos. Ako ang iniiba ng dasal.
Patawad, Pacey, sarado na ang kusina.
Pakiusap 'wag mong hayaang kumain ako kasama ang mga Stepford.
Problema sa paraiso? Siguro may magagawa pa ako.
Parang may nakita akong mga dumi ng daga sa likod ng hurno.
Magaling. Kukunin ko. Ilagay mo lang sa microwave at painitin.
Kakaiba 'yon.
Sa sandaling 'yon, nagkaroon ako ng simpatiya para sa iyo.
-Mawawala din. -Sabihin mo sa akin, Joey.
May ugali ka ng pagiging nakakainis na tapat sa akin.
Kailan ako itinalaga na talunan ng bayan?
Alam kong may ginawa akong kahangalan,
pero anong nagtulak sa akin para maging
naglalakad, nagsasalitang kahihiyan ng perpektong pamilya ko?
Hindi ka kahihiyan sa pamilya mo, Pacey.
Ayon kay Deputy Doug, oo.
Mabuti't hindi kahihiyan ang buong pamilya mo.
Kababalik ko lang sa pagbisita sa ama ko.
Kumusta?
Kakaiba ang mga ama, alam mo 'yon?
No'ng walong taong gulang ako, naglalaro ako ng baseball.
May malaking laro kami sa pagtatapos ng season.
Dalawang labas 'yon, sa dulo na ng laro, at naalis ako.
Gayonpaman, umuwi kami, at pinagalitan ako ng ama ko.
Sinasabing talunan ako, at isang kahihiyan
sa buong pamilya at bayan sa pagkatalo sa laro.
No'ng sumunod na umaga narinig ko ang ama ko na kinukuwento
'yong laro sa kapatid ko.
Narinig kong sinabi niya, "Mabuti't mayroon akong ikaw."
Hindi ko alam. Hindi ko ito sinabi sa iba,
pero sana 'di ko 'yon narinig.
Siguro dapat kausapin mo ang ama mo.
-Sabihing nasaktan ka niya. -'Yon ba ang ginawa mo?
Hindi.
-Gagawin ko. -Sige?
Hindi, ngayong gabi. Babalik ako. Kailangan kong bumalik at puntahan siya.
Patawad, Joey, pero walang mga bus ng ganitong oras.
Puwedeng patulong? Kailan kita hiningan ng pabor?
Puwede mo bang nakawin ang kotse ng ama mo o ng kung ano?
Mas gusto kong tawagin na paghiram, pero sige.
Salamat.
Namiss kita.
Alam mo, no'ng akala kong nakabalik ka na sa akin,
umalis ka ulit mula sa akin.
Anong dapat kong gawin?
Anong magagawa ko para maalis ka sa kamang ito at bumalik sa buhay ko?
Dahil pakiramdam ko wala akong magawa na nakaupo dito,
dahil gusto kitang tulungan, at hindi ko magawa.
Dahil gusto kong tulungan mo ako.
Gusto kong ngumiti ka sa akin,
at gusto kong makinig ka sa akin,
at gusto kong parang mahika mong
gawing 'di kumplikado ang buhay ko gaya ng ginagawa mo dati.
Tulad ng sinabi ko sa binibini dati, natatapos ang oras ng pagbisita ng alas-5.
Puwede ba kitang makausap dito sandali?
Puwede?
Sige, binibini, sundan mo ako.
-Anong sinabi mo sa kanya? -Nagrason lang ako.
-Magkano ang binigay mo sa kanya? -Dalawampung dolyar.
Salamat.
Alam kong pinto ang karaniwan kong gamit, pero puwedeng pumasok?
Oo, siyempre.
Kumusta ang lolo mo?
Hindi mukhang maganda. Parang mawawala siya sa akin.
Parang nawawala ang lahat sa akin.
Diyos ko, patawad, Jen.
Namiss kita, Dawson.
Namiss talaga kita.
Nandito ako, Jen.
Hindi. Kalahating nandito ka lang.
At parte no'n ay kasalanan ko, Dawson. Sinira ko.
Titigil na akong sirain 'yon.
Jen, anong sinasabi mo?
Puwedeng matulog ako dito ngayon?
Dawson, kasama ka, parang ginagawa ni Joey?
Bilang kaibigan? Puwedeng mahiga kasama mo ngayong gabi?
Oo.
Sige.
Magiging ayos din, Jen.
Magiging ayos din.
Kumusta.
Hindi ko talaga alam kung anong ginagawa ko dito.
Hindi 'yan totoo.
Ganito...
Nagpunta ako rito ngayong gabi dahil...
Gusto kong sabihin sa iyo na nanggulo ka.
Sobra kang nanggulo.
At hindi dahil lumabag ka sa batas, o nahuli ka,
o iniwan mo ako na walang ama.
Nakagulo ka dahil hindi mo ako kilala.
Anak mo ako, at hindi mo ako kilala.
Kaya...
Siguro pumunta lang ako dito para sabihin 'yon...
Ayos lang ako.
Naging maayos ako.
At magiging ayos lang ako.
Walang tulong mula sa 'yo.
At...
May isang tanong lang ako.
Mahal mo ba ako?
Higit pa sa alam mo.
At patawad. Sobrang patawad.
Iniisip mo ba ako?
Anak...
buong araw, araw-araw, bawat oras, bawat minuto.
Mahal mo ba talaga ako?
Dahil 15 taong gulang ako,
at iniisip ko araw-araw na walang nagmamahal sa akin.
Wala nang mas lalayo pa sa katotohanan.
Hindi lang ako ang nag-iisa.
Si Dawson Leery, mahal ka niya, Joey.
Hindi niya sinabi sa 'yo?
Hindi.
Buweno, mahal ka niya. Alam ko.
Paano?
Dahil tinitingnan ka niya sa kung paano ako tingnan dati ng iyong ina.
At mahal mo siya.
Sinabi mo ba sa kanya?
Dapat mong sabihin sa kanya, Joey.
'Wag mong gawin ang pagkakamali ko.
'Wag mong hintayin na ang mahal mo...
ay kakainin ng kanser at mawawala,
habang kinikimkim mo ang isang bagay na gusto nilang marinig.
Mahal kita, Itay.
Mahal kita.
Alis na ako.
-Umaga. -Magandang umaga.
Salamat sa pagpayag na matulog ako dito, Dawson.
Walang problema.
-Joey, sandali. -Dawson, magiging ayos lang siya.
Diyos ko, hindi ako makapaniwala.
Saan ka pupunta?
Pipigilan siya. Mali ang naisip niya sa atin.
-Talaga ba? -Oo.
Umiibig ka ba sa kanya, Dawson?
Hindi ko alam kung ano ako. 'Yon ay...
Alam ko lang na dapat ko siyang kausapin. Aalis na ako.
Paalam, Dawson.
Kumusta siya? May pagbabago ba?
Nasa ospital ako buong gabi. Walang pagbabago.
Pupunta ako sa simbahan mamaya kung gusto mong sumama.
Bakit, Jen? May problema ba?
-Wala, ayos lang ako. -Gusto mong pag-usapan?
Hindi, 'wag ngayon. Pero salamat.
Sumama ka sa simbahan, Jen.
Isantabi mo muna ang mga paniniwala mo at maging bukas sa iba
na makakapagbigay sa iyo ng napakalaking kaginhawaan.
Lola.
Alam mo, hindi kailangang nasa bahay ka ng Diyos para marinig ka niya.
-Narito ba si Joey? -Wala. Hindi ko siya nakita.
Hindi, apo niya ito.
Wala na siya.
Nasa kamay na siya ng Panginoon ngayon.
Pakiusap, Panginoon, pakidala sa kanya ang pagmamahal ko.
Pakiusap, panatilihing ligtas siya para sa akin.
Pati na rin ako.
Diyos ko, namimiss ko siya ng sobra.
Joey, Diyos ko. Hinanap kita sa lahat ng dako--
Walang mayroon sa amin ni Jen.
Ang nakita mo ngayon ay inosente.
-'Di mo kailangang magpaliwanag sa akin. -Oo, dapat. Joey--
Bakit kailangan mong magpaliwanag? Magkaibigan lang tayo. 'Yon lang, Dawson.
Ano ba, alam mong 'di 'yan totoo.
Eh ano tayo, Dawson?
Alam mo, pagod na ako sa kung paano tayo nauugnay sa isa't-isa.
Ginugugol natin ang oras natin sa pag-aanalisa ng malungkot nating kabataan.
Alam kong marami tayong alam na salita. Mabuting mag-analisa.
Pero 'di tayo no'n nadadala sa kahit saan. 'Di tayo umuusad.
Nasa parehong lugar pa rin tayo nitong tatlong buwan.
-Oras na para lumaki, Dawson. -Alam ko, Joey.
Magagawa natin.
-Lumalaki tayo. -Hindi.
Pareho lang ang bawat araw.
Manonood tayo ng pelikula, mabuti kung sa Spielberg,
hanapin ang koneksyon sa buhay. Tapos pupurihin ang sarili natin.
Alam mo, kahit tama ang pang-unawa natin,
kulang tayo sa katapatan, Dawson.
May kulang.
At ang rason kaya ako pumunta dito ay dahil kailangan nating magpatuloy.
Hindi na tayo mga bata,
at hindi ko na gagawin ito. Naisip ko lang na dapat alam mo.
Kaya pupunta ka sa France?
Ang hindi maiiwasang bitin sa huli: Pupunta ba ako sa France?
Pupunta ka ba?
Pagod na ako sa lahat ng drama ng buhay ko ngayon, Dawson,
at ang pag-alis ang pinakamakahulugan sa akin, kaya--
-Hindi. -Bakit ako mananatili?
May bagong labas ba sa tindahan ng bidyo na hindi ko alam?
Oras na para lumaki, Dawson.
Gawin natin ng magkasama.
Joey, kaya kong lumaki. Pagbigyan mo ako.
Kahit si Spielberg ay nalampasan ang Peter Pan syndrome.
Nasabi ko na dapat sa iyo 'yon noon pa, Dawson.
Ginawa mo.
Oo.
Tingnan mo, Dawson...
Pagod na ako sa paikot-ikot na mga malalaking salita na ito.
Alam mo, gusto ko lang maging tapat sa iyo.
Ako rin.
Jo, higit sa lahat, gusto kong maging tapat.
Sa tingin mo handa na tayo sa katapatan na 'yon?
Oo.
Handa na ako.
Sigurado ka?
Dahil malaking salita ang katapatan...
at iibahin no'n ang mga bagay-bagay, at magiging kumplikado. 'Yon...
Sigurado bang handa ka sa lahat
ng kasama ng pagsasabi ng totoo?
Paalam, Dawson.
Mga pagsasalin-wika ng subtitle na ginawa ni: Merry Kristine Ferrer