Tchórz!
Dość tego!
Nie!
Obrzydliwy film.
Nieprawda.
Nie chcę oglądać głupich horrorów!
Jutro jest piątek trzynastego. Maraton grozy jest wskazany.
Lubisz straszyć ludzi, zwłaszcza mnie.
To adrenalina.
Poza tym horrory uczą nas przezwyciężać lęki.
Taką gadką możesz popisywać się w szkole.
Te filmy są pełne niepotrzebnej przemocy
- i całkowicie bezwartościowe. - Pruderia.
Dość jest strachu, przemocy i zła na świecie.
Nie muszę patrzeć,
jak zamaskowany facet zarzyna dziewczyny.
Świat i tak jest przerażający.
Zabójca Kobiet uderzył ponownie.
W Bostonie znaleziono ciało 18-letniej Amanady Ferris.
To już piąta ofiara seryjnego mordercy.
Widzisz? Punkt dla mnie.
Po co horrory mają nam przypominać, że świat jest chory i zły?
Gromko powiedziane. Ale i tak znam prawdziwy powód.
Jaki?
Jesteś stuprocentowym tchórzem!
Odczep się.
Gdzie jesteś? Gdzie się schowałeś?
Nie przestraszysz mnie.
Łatwo cię rozpracować. Jesteś taki jak twoje filmy.
To ciebie łatwo rozpracować.
JEZIORO MARZEŃ
- Jaki masz szatański plan? - O czym mówisz?
Jest piątek trzynastego. W kogo dziś się wcielisz?
Michaela Myersa czy matkę Normana Batesa?
- Koniec z naśladowaniem filmów. - Czy ja dobrze słyszę?
Dobrze.
Nie chcę zmieniać swojego życia w film, bo to się źle kończy.
Kiedy zacząłem spotykać się z Jen, myślałem,
że to będzie prawdziwy romans: cierpienie, namiętność
romantyzm i szczęśliwe zakończenie.
Nic nie wyszło.
Bohaterowie byli nieciekawi,
sceny miłosne amatorskie,
a zakończenie nie było szczęśliwe.
Nie było nawet tragiczne.
Co ty wygadujesz?
Jest piątek 13, w okolicy grasuje seryjny zabójca,
a ty potraktujesz ten wieczór jak każdy inny?
Tak.
Nie będzie seansu o północy? Nie będzie zwłok w szafie?
Nie.
Coś takiego.
Punkt dla mnie!
Cześć. Co tu robisz? To nie twoje zajęcia.
- Wybierzemy się gdzieś razem? - Jakiś ty szybki!
- Zaraz będzie dzwonek. - Nie wiem.
Właściwie to zniechęciłam się do randek.
Bo twój ekschłopak nie był rozrywkowy.
Dawson jest bardzo zabawny.
To wyjątkowo oryginalny chłopak z bujną wyobraźnią.
To dlaczego już się nie spotykacie?
- Długa historia. - A co z dzisiejszym wieczorem?
Zgoda, czemu nie? Ostatnio nie udzielałam się towarzysko.
- O której? - Przyjdę po ciebie o siódmej.
Dawson?
Zabiję!
Ma poczucie humoru.
- Ja też mam. - Wiem.
Nie lubię się spóźniać.
Jesteśmy umówieni?
Mój brat wszystko wie, bo jest gliną.
Mówi, że ofiary to młode dziewczyny, mniej więcej w naszym wieku.
Zabójca najpierw nęka ofiary listami i telefonami,
- a później wycina im serce. - Nie mów!
Kolekcjonuje serca. Nie mówią o tym.
Smutne. Facet szuka miłości.
Na pewno tak się będzie bronił, kiedy go złapią.
Jeśli go złapią.
Dougie mówi, że gość może teraz uderzyć w Capeside.
Nie wiadomo. Może jest tuż za tobą, Joey.
Przestań!
- Przez ciebie zwariuję! - Przecież to lubisz.
Dziś u mnie będzie seans. Takiego jeszcze nie było.
Podobno z tym skończyłeś?
Trudno się wyzbyć starych przyzwyczajeń.
Jeszcze trudniej - starych przyjaciół.
Co zaplanowałeś?
Nie bój się.
Wszyscy przyjdą?
Ja nie mogę. Umówiłam się z Cliffem.
Serio?
To ci przeszkadza?
- A powinno? - Nie wiem.
Nie przeszkadza mi.
A tobie przeszkadza, że mi nie przeszkadza?
Nie przeszkadza mi.
Cieszę się.
- Dziękuję, że mi odpuściłeś. - To było obrzydliwe.
Mnie nie będziesz straszył?
- O co ci chodzi? - Nastraszyłeś Joey i Paceya. A ja?
Myślałem, że nie lubisz takich żartów.
Nie lubię, ale...
Ale co?
Nic. Bawcie się dobrze.
Będziemy.
Pacey, ty cholerny palancie!
John Carpenter używał światła i ciemności
- w stylu zbliżonym do wczesnego... - Hitchocka?
W "Halloween" tak operuje obrazem, żeby widz miał się na baczności.
Dbał, żeby w kadrze zawsze coś było oprócz aktorów.
Czasem była to gałąź drzewa.
To były zajęcia specjalne z okazji piątku trzynastego.
W poniedziałek wracamy do Davida Leana.
- Zaczekaj. - Co jest?
Mam prośbę.
O co?
Umówiłem się z Jen.
To moja ostatnia szansa. Gdzie powinienem ją zabrać?
Nie mieszam się do tego.
Pomóż mi. Chcę, żeby to był niezapomniany wieczór.
Znasz Jen. Wiesz, co ona lubi.
Chcę, żeby to było coś z polotem i wyobraźnią.
Według niej ty jesteś ekspertem.
Tak powiedziała?
Gdzie ją zabrać? Co ona lubi?
To, co każdy. Chce się dobrze bawić.
Nie jestem, czy Jen bawi to samo, co mnie.
Daj mi się zastanowić.
Myśl. Myślenie ma przyszłość.
ZGINIESZ DZIŚ WIECZOREM!
Przestraszyłeś mnie.
Spójrz.
Skąd to masz?
Nie wiem. Dawson mi to podrzucił.
- Skąd wiesz, że to był Dawson? - To do niego podobne.
Nie bój się, będę cię bronił. Zobaczymy się wieczorem.
- Dokąd idziemy? - Niespodzianka.
Obiecuję, że spędzimy niezapomniany i oryginalny wieczór.
Kto mówi?
Powiedz mi swoje imię, a ja powiem moje.
Dawson, dostałam twój liścik i już nie czuję się wyizolowana.
Kto to jest Dawson?
Widziałam ten film.
- Powiedz mi, jak masz na imię. - Drew Barrymore.
Skoro chcesz się bawić, przejdźmy od razu do rzeczy.
- Jaki jest twój ulubiony horror? - "Piątek trzynastego".
- A twój? - "Dziesięcioro przykazań".
Ty jesteś tym sławnym zabójcą kobiet?
Czekasz na zewnątrz, żeby wyrwać mi serce?
Może.
Dam ci radę. Znajdź sobie lepsze serce.
- Moje jest zużyte. - Ktoś cię zranił?
- Nie, to było samookaleczenie. - Przykro mi.
- Mnie również. - Może ja ci pomogę.
Dawson, nie będziemy tego ciągnąć.
Kto to jest Dawson?
- Gdzie jesteś? Na dworze? - Zbyt łatwe. Jestem o wiele bliżej.
- Dość tego. - Może przeszukasz dom?
Chyba nie zakradłeś się do domu?
- Masz szczęście, że nie ma babci! - Ten Dawson musi być beznadziejny.
Nie jest. Jest trochę zwariowany, ale dobry.
Jak twój dziadek?
Ukryłeś się w sypialni dziadków? To był bardzo głupi pomysł!
Przestraszyłeś mnie! Teraz możesz wyjść z ukrycia.
Gdzie jesteś?
Dobrze ci radzę, nie zaglądaj pod łóżko.
Dawson, to przestało być śmieszne!
- Przestań mówić na mnie Dawson. - Kim jesteś?
Zgadnij.
Kto tam jest?
Kto tam?
To tylko ja.
- Nie mogłam znaleźć klucza. - Kto dzwonił?
- Kto to? - Już niedługo.
Widziałam.
Co widziałaś?
Niespodziankę, którą szykujesz.
Nie wiem, o czym mówisz.
Już wyrosłem z mojej dziecinnej fascynacji grozą.
- Co jest za kanapą? - Nic.
- Pokaż. - Naprawdę nic.
Nie odpychaj mnie.
Nie myśl sobie, że mnie zwiodła twoja mina niewiniątka.
Wiem, że coś knujesz. Przejrzałam cię.
No to nie masz się czego bać.
Jest Pacey.
- Jedziemy. - Dokąd?
Trzeba kupić coś na wieczór.
On stanowi zagrożenie na drodze.
To nie złudzenie, Pacey ma jeepa! Czy słyszę głosy podziwu?
Nie podoba mi się to.
Jestem dobrym kierowcą. Wsiadajcie.
Jesteś najgorszym kierowcą na świecie.
Nie słyszałem tego.
- Popilnujesz samochodu? - Dlaczego?
Nie mogę zgasić silnika.
To znaczy mogę, ale to kłopot, bo nie mam kluczyków.
- Zapomniałam. Znowu ukradłeś. - Od rodziny się pożycza.
Za kogo się uważasz? Nie jestem twoją własnością!
- Jesteś rąbnięty! - Odczep się!
Spadaj, idioto!
- Może powinniśmy interweniować? - To małżeńska sprzeczka.
Zostaw mnie! Odwal się!
Dokąd to?
Nie twój zakichany interes!
Jesteś głupim gnojkiem, wiesz o tym? Nienawidzę cię!
Cześć, chłopcy!
Wybieracie się na imprezę?
Tak.
Impreza, na której serwuje się mleczko i herbatniki?
- Niekoniecznie. - Chyba jesteście już pełnoletni?
Prawie. Brakuje kilku tygodni.
Kupić wam butelkę wina?
Dobry pomysł.
Najpierw trzeba zapłacić.
Wtedy nie ma żadnej frajdy. Zobaczymy się na dworze.
Cześć.
- Jak masz na imię? - Joey.
Jestem David. Chyba zabłądziłem.
Jechałem do Providence i chyba skręciłem nie tam, gdzie trzeba.
Rzeczywiście pan zabłądził.
Możesz mi wskazać drogę?
Tak.
Musi pan pojechać Elm Street jakieś 8 kilometrów
i dojedzie pan do autostrady.
Przepraszam, gapiłem się?
To dlatego, że masz bardzo przenikliwe oczy.
- Przeszywasz wzrokiem na wskroś. - Dziękuję.
Jestem zmęczony.
Jechałem cały dzień. Jest tu gdzieś niedaleko hotel?
Jest.
Nie znam tej okolicy. A ty? Mieszkasz tutaj?
Co się dzieje?
Czegoś pan potrzebuje?
Nie, nic.
Dziękuję za pomoc, Joey.
Powodzenia.
Mama ci nie mówiła, żebyś nie rozmawiała z nieznajomymi?
- To mógł być seryjny zabójca. - Pytał o drogę.
Najstarsza sztuczka na świecie.
Zanim się zorientujesz, będziesz w lesie
- z kneblem w ustach. - Jesteś paranoikiem.
Seryjni zabójcy to zazwyczaj biali mężczyźni po dwudziestce.
- Mamy lata 90. Musisz uważać. - Dobra.
Proszę, skarbie.
Cabernet sauvignon, moje ulubione.
Kumpel urządza dziś seans, może chciałabyś wpaść.
Chętnie.
- Wracaj do samochodu! - Gdzie masz wóz?
Dokąd to?
Zamknij drzwi!
Otwieraj!
Jedź!
- Punkt siódma. - Nie każę dziewczynie czekać.
- Clifford Elliot? - Dobry wieczór. Znalazłem na progu.
Dziękuję. Dużo o tobie słyszałam.
Jesteś dobrym sportowcem,
dobrym uczniem i w każdą niedzielę widzę cię na mszy.
- Jennifer ładnie dziś wygląda. - To prawda.
Do widzenia.
Bawcie się dobrze.
Przyprowadź ją do domu przed północą, bo zmieni się w dynię.
Dobrze. Obiecuję.
Lubi cię. To zły znak.
Serio?
Chłodno. Chyba wrócę po kurtkę.
- Nie idziemy daleko. - A dokąd idziemy?
Do Dawsona. Urządza seans. Będzie super.
Fajna chata.
Rożek karmelowy.
Boże!
Kto to zrobił?
Dawson. Łatwizna.
Mój chłopak Eddie potrafi mnie wystraszyć na śmierć.
Domyślam się.
Muszę się napić.
Częstujcie się.
- Dziękuję za telefon. - Jaki telefon? Miałem zadzwonić?
A ten liścik w szafce? Świetny numer.
Trochę ostry, ale ty lubisz realizm.
Jaki telefon?
Chcesz mnie nastraszyć.
Nieprawda.
Zawsze tak robisz.
- Dziś piątek trzynastego. - Sztuczne paluchy i węże -
to jest w moim stylu.
Przykro mi, ale nie zaplanowałem dla ciebie niczego specjalnego.
Nic tu nie ma. Masz korkociąg?
Trzeba dodać parę kostek lodu.
Dom wariatów!
Joey, możesz przynieść księgę? Jest w szafie w korytarzu.
Dzięki, że nas zaprosiłeś. To był dobry pomysł.
Poważnie?
Ilu chłopaków odważy się zaprosić dziewczynę do jej byłego?
Klasyczne.
Chyba zaczyna się do mnie przekonywać.
Gratuluję.
Czy ja jestem przewrażliwiona?
Umawiam się na randkę i lądujemy tutaj.
- Czyj to pomysł? - Cliffa?
Nie, nie ma aż takiej wyobraźni. To robota Dawsona.
Tak sądzisz?
Duchu, jesteś z nami?
Duchu, przybądź.
Jesteś medium?
Mam kilka znajomych duchów, które czasami okupują moje ciało.
Dionne i LaToya?
Mam propozycję.
Wywołajmy duchy ofiar tego seryjnego zabójcy.
Zidentyfikują go i zgarniemy nagrodę.
Podobno lubi polować na swoje ofiary. Przysyła im listy, dzwoni do nich.
- Serio? - Tak.
W Karolinie Północnej
przysyłał ofierze, śledził w drodze ze szkoły do domu.
- A potem dzwonił do niej. - Do ciebie podobno ktoś dzwonił?
Miałaś telefon?
- Tak, od Dawsona. - Nie dzwoniłem do ciebie.
- Opowiadaj dalej. - Przecież nie lubisz horrorów.
Mam złożoną osobowość.
Mów.
Zadzwonił do niej i dowiedział się, że będzie wieczorem sama w domu.
Mieszkała w miasteczku, gdzie nikt nie zamykał drzwi.
Odłączył światło, odciął telefon,
wszedł na górę do jej sypialni,
i wyrwał jej serce z piersi, używając długiego skalpela.
Policja myśli, że to może być lekarz.
- Przerażająca bajeczka. - To prawda.
Myślisz, że coś takiego nigdy się nie zdarza, a jednak bywa.
Ja też znam historię.
Prawdziwą.
Pewna kobieta wzięła swoje małe dziecko i pojechała na jagody.
Maluch został w samochodzie.
Zostawiła otwarte drzwi, żeby słyszeć, jeśli dzieciak zapłacze.
Sama poszła na jagody. Dziecko nie wydało nawet piśnięcia.
Pobiegła do samochodu, zajrzała.
Wielki wąż wszedł dzieciakowi do gardła, wystawał mu tylko ogon.
Kobieta była w takim szoku, że złapała węża i szarpnęła.
Razem z wężem wyciągnęła wnętrzności dziecka.
To jest obrzydliwe.
- Ohydne. - Biedne dziecko.
Ja wam opowiem coś strasznego.
Młody chłopak poszedł do sklepu i poderwał dziewczynę.
Jest zwariowana, ale ładna.
Zaprosił ją do domu swojego kolegi.
Nikt z gości nie wie,
że ta dziewczyna jest obłąkana.
W torebce nosi wielki nóż.
Czasami, dla zabawy podrzyna ludziom gardła
i patrzy, jak daleko krew tryska.
Co jest? Nie lubię ciemności!
Włącz z powrotem światło. To nie ja. Pewnie awaria.
Awaria podczas seansu? Co za zbieg okoliczności!
Zadzwonię po pogotowie energetyczne.
Telefon nie działa.
- Nie patrz na mnie. - Może to zabójca.
A może Dawson.
- Koniec dowcipów. - Drzwi są pozamykane?
- Trzeba sprawdzić. - Joey i Pacey - drzwi frontowe.
Jen i Cliff - przynieście latarki. Są na górze.
- Dokąd to? - Idę sprawdzić korki.
Idę z tobą.
- Udało mu się. Jesteś przerażona. - Nieprawda.
Nie bój się!
To stara sztuczka Dawsona.
- W domu nie ma psychopaty. - Jest. Ty ją przyprowadziłeś.
Pamiętasz, co było z Tamarą? Tym razem
koniec może być gorszy. Przez twoje kompleksy możemy zginąć!
Leci na mnie, nie sądzisz?
To wariatka. Ta historia o nożu w torebce!
Masz fatalny gust.
Przykro mi, że ty to mówisz.
- Co to ma znaczyć? - A twój gust?
Pójdziesz do grobu, marząc o swoim najlepszym przyjacielu,
który nie ma pojęcia, że czujesz do niego miętę.
- Nie czuję do niego mięty. - Wypierasz się.
Sprawdzimy?
Śmiało.
Chyba się nie boisz?
Cliff?
- Przestraszyłeś mnie! - Przepraszam.
Przez chwilę myślałam, że to ta wariatka.
Niezła aparatka.
- To pułapka. - Jak to?
Na pewno coś wyleci z szafy.
Sztuczne węże, zakrwawione zwłoki.
Nic z tych rzeczy.
A nie mówiłam? Dawson dręczy mnie cały dzień.
Najpierw ten liścik w szafce, potem telefon.
- Skąd wiesz, że to on? - A kto inny?
A jeśli Dawson nie ma z tym nic wspólnego?
A jeśli naprawdę śledzi cię jakiś psychopata?
Zimno mi. Potrzymaj.
Bałeś się, że wyciągnę nóż?
Skądże.
Nie zarzynam ludzi. Wyjmuję pistolet i strzelam.
Żartuję!
Jesteś dobrą aktorką.
Kiedyś wybierałam się do Hollywood, ale potem poznałam Eddiego.
- To ten z parkingu? - Tak. To wariat.
Siedział w pudle.
Napaść z bronią w ręku.
Złapał faceta i tłukł jego głową o mur.
Uszkodził mu oczy.
To potwór.
Ale to mój potwór. Miłość jest bardzo skomplikowana.
- Mnie to mówisz. - Czułam, że coś tu jest grane.
Mam intuicję.
Wiem, że zerwaliście ze sobą. Nie martw się. Ona cię kocha.
- Skąd wiesz? - Ona chce być z tobą.
A ty ją ciągle straszysz, więc i ty tego chcesz.
Nie przestraszyłem jej. Straszyłem Joey.
No właśnie. Tę ładną brunetkę. Uda wam się.
- Moją eks jest Jen. - Chodziłeś z niewłaściwą dziewczyną.
Nie. Joey i ja bardzo się przyjaźnimy.
Rozumiemy się w lot. Nic więcej.
Nastawiłem zegar, żeby światło zgasło punkt jedenasta.
A więc awaria to był blef?
Ale skrzynka jest zniszczona...
Co to było?
Wracajmy do środka.
- Gdzie byliście? - Naprawiałem korki. Gdzie Joey?
Poszła cię szukać.
Puściliście ją samą?
Joey!
Boże!
Joey, odezwij się!
Bardzo śmieszne.
To było podłe.
Tobie wolno się z nas nabijać, ale nam nie?
Ja was straszyłem sztucznymi wężami, a wy mi serwujecie trupa Joey.
To był pomysł Jen. Bardzo dobry.
Naprawdę?
Twój list i telefon to było coś więcej niż gumowe zabawki.
To było bardzo realne.
Nie przysłałem ci listu. Nie dzwoniłem!
Mówisz prawdę?
Spójrz mi w oczy i powiedz, że nie próbowałeś mnie nastraszyć.
Nie próbowałem.
- Przysięgnij na Boga. - Jesteś niewierząca.
No więc kto to zrobił?
Zabójca. Nie wiem.
Dlaczego nie ty?
Już się dla ciebie nie liczę?
Zerwałaś ze mną! Nie chcesz mnie ani moich dowcipów.
To dlaczego zaprosiłeś nas do siebie?
Nie wiem. Żeby pomóc Cliffowi.
Żałosna próba, żeby przestać o tobie myśleć.
Albo żeby mnie pilnować.
Źle mi z tym.
To nie jest dobry pomysł.
Powinnam już iść.
Bez względu na to, co z nami będzie,
nie chcę, żebyś mnie skreślał z listy.
Uważaj się za nieskreśloną.
Przestrasz mnie następnym razem.
Załatwione.
- Boisz się? - Jak cholera.
Może młodo wyglądam, ale byłem już ze starszą kobietą.
Słyszałaś?
W krzakach ktoś jest.
Ty zdziro!
Nie podchodź! Pacey, przegoń go!
- Zabiję cię! - Czy ktoś widział Jen?
Zabiję oboje!
Pacey rozerwie cię na strzępy!
To mój nowy chłopak i będzie mnie bronił!
Co się dzieje?
- Przyszedł jej chłopak. - Jest wkurzony.
- Dzwonię na policję! - Nie!
A właśnie że zadzwonię!
Podłączyłem z powrotem telefon.
Ale się wściekł. Spadam stąd.
- Próbuje wejść do środka. - Zamknij drzwi!
- Włazi po ścianie? - Jest silny, ale to nie Spiderman.
- Wspina się po drabinie. - Wejdzie przez okno.
Idź do Jen i zadzwoń po Douga.
Okno jest otwarte.
Jest w środku.
- Chcesz mi odbić dziewczynę? - Nie...
Pożegnaj się z życiem.
Przestań!
Zostaw go!
- Eddie? Odezwij się, skarbie. - Tak mi przykro, kochanie.
Zabiorę cię do domu.
Kocham cię.
I ja cię kocham. Chodźmy stąd.
Te dzieciaki są nienormalne.
Przepraszam za wybitą szybę. Pracuję w obuwniczym.
Przyjdźcie, to dam wam rabat na buty.
- To był prawdziwy koszmar. - Myślałem, że lubisz się bać.
Nie cierpię.
Naprawdę? Dawson mówił co innego.
Jak to?
Podobasz mi się. Wiesz o tym?
Uważam, że jesteś fantastyczna.
Dziękuję. Ja też cię lubię.
- Nieprawda. - Prawda. Jesteś bardzo miły.
Podziwiałaś Dawsona, bo jest oryginalny.
Bałem się, że pomyślisz, że jestem sztywniak bez wyobraźni.
- Wcale tak nie myślę. - Poprosiłem więc Dawsona o radę.
Co takiego?
Powiedział mi, że lubisz się bać.
Wszystko zaplanowałem tak, żebyś była pod wrażeniem.
To ty do mnie dzwoniłeś i ty podrzuciłeś do szafki ten list?
- Dawson ci to podpowiedział? - Nie, sam wymyśliłem. Fajne?
Będę z tobą szczera. Nie szukam chłopaka.
Moje życie uczuciowe było bardzo burzliwe
i teraz próbuję się pozbierać.
Ale kiedy jesteśmy razem, bądź sobą.
- Nie chcę popłuczyn po Dawsonie. - To było głupie.
Chciałem być oryginalny, naśladując kogoś innego.
Jesteśmy na miejscu.
Mogę cię pocałować na dobranoc?
- Przepraszam. - Nic nie szkodzi.
Nie przeszkadzajcie sobie. Witaj, Clifford.
Zaraz przyjdę.
Nie spieszcie się.
Chyba wpadłeś mojej babci w oko. Jesteś zainteresowany?
Mnie wpadła w oko inna.
Dobranoc.
Dobranoc, babciu.
Podoba mi się ten Clifford Elliot. Jest z dobrej rodziny.
Jest miły. Pójdę się położyć.
Do ciebie.
Co to?
To do ciebie, babciu.
Dobranoc.
Nieźle cię nastraszyłem.
- Nie tak jak ja ciebie. - Nie bałem się.
Widziałam twoją minę, kiedy wyturlałam się z szafy.
Nie wiem.
Myślałam, że byłbyś smutny, gdybym umarła.
To śmieszne!
Nie zmartwiłbyś się? Dzięki.
Żartujesz? Byłbym nieutulony w żalu!
Gdybyś umarła, nie wiem, co bym zrobił.
To najgorszy koszmar, jaki mogę sobie wyobrazić.
A ty?
Płakałabyś, gdybym umarł?
Zostaniesz na noc?
- Mogę? Jestem zmęczona. - Fajnie było.
Ale piątek trzynastego już się skończył, więc dość żartów.
Położymy się spać i będziemy udawać, że świat jest miły i bezpieczny.
Dobrze.
Bardzo śmieszne.
Aresztowano seryjnego zabójcę kobiet,
niejakiego Davida Blancharda.
Podejrzany kręcił się w dzielnicy willowej Capeside.
W samochodzie podejrzanego policjanci znaleźli dowody,
które łączą go z morderstwami.
Więcej informacji o seryjnym zabójcy w następnym wydaniu.
Tekst Agnieszka Kamińska Subtitling TITRAFILM Paris