- Świetny film. Muszę już iść. - Po co ten pośpiech?
Zbliża się termin porodu i Bessie potrzebuje pomocy w domu.
Bodie się tym zajmie.
Nigdy nie oglądaliśmy tylko jednego filmu w filmowy wieczór.
Zawsze jest pierwszy raz.
- Rozumiem. - O czym mówisz?
To oczywiste. Od lat spędzacie tak czas,
to wasz bardzo prywatny zwyczaj.
Moja obecność was krępuje.
Joey - zostań, a ja sobie pójdę.
Nie musisz tego robić.
Jestem pewna, że kilka godzin rozstania dobrze nam zrobi.
Poza tym babcia wkroczyła na wojenną ścieżkę.
Będzie zła, że zostaliśmy sami.
Nie wychodź.
- Nie chcę wam psuć wieczoru. - Nie bierz tego do siebie.
Załatwione. Co oglądamy?
Jeśli zostaniemy, dalej będziemy tkwić w niezręcznej sytuacji.
Zaraz.
Nie możesz zostać, kiedy ona wyjdzie,
i nie możesz zostać, jeśli ona zostanie?
Ty nie możesz zostać, kiedy ona wyjdzie, bo głupio ci...
...że ją wyrolowałaś.
I nie możesz zostać, jeśli ona tu jest, bo psujesz nam wieczór.
Ponieważ to mój dom, jest jedno rozwiązanie.
- Dobranoc. - Zaczekajcie!
Do jutra.
Nie siedź za długo.
Wieczór filmowy. To zbyt skomplikowane.
JEZIORO MARZEŃ
Witaj, skarbie.
Jak się czujesz?
Mam mdłości, jestem spuchnięta i wszystko mnie irytuje.
Masz termin na dwudziestego drugiego. Za tydzień będzie po wszystkim.
To nie może trwać jeszcze tak długo! To nieludzkie.
Mam obrzmiałe nogi, boli mnie krzyż i mam mdłości.
Wiesz, że ciąża nietoperza
trwa dwa miesiące? To jest uczciwe.
Nie mogę urodzić nietoperza?
Jesteśmy prawie pewni, że jesteś człowiekiem.
Jeszcze tu mieszkasz?
Niestety.
Kiedy masz spotkanie w sprawie pracy?
Dziś, w nowej restauracji w Hyannis.
Jeśli ci się nie podoba, nikt cię nie zatrzymuje.
Są stany, w których byłabyś już dorosła.
Szkoda, że ty tego nie robisz.
Ona źle się czuje.
Bądź dla niej wyrozumiała.
Wiem, że ostatnio jest nieznośna,
ale za tydzień urodzi dziecko i znów będzie taka jak kiedyś.
Tego właśnie się boję.
Co to ma być?
Kalendarz, babciu.
- Odrażający. - To dzieła sztuki.
Te fotografie wiszą w najlepszych galeriach świata.
W moim domu nie oglądamy nagich mężczyzn.
Tylko się do nich modlimy.
Jak śmiesz robić takie porównania?
Co się z tobą stało?
Gdzie jest ta dziewczynka, która chodziła do szkółki niedzielnej
i okazywała szacunek Kościołowi i jego nauce?
Przestudiowała wszystkie dowody na istnienie Boga i uznała,
że są nieprzekonujące.
Szanuje tych, którzy wierzą w Wyższą Istotę,
ale sama jest ateistką. Proste - dorosła.
Albo tylko jej się tak wydaje.
- Wybierzemy się gdzieś w weekend? - Zawsze tak robimy.
Nie wychodzimy, zostajemy w domu.
Najpierw wymyślamy pretekst, żebym mógł do ciebie przyjść,
a potem zamykamy drzwi i zasłaniamy okna, żeby nikt nas nie zobaczył.
Wiem, że nie chcesz przyznać się do tego związku,
ale przecież coś nas łączy.
Owszem.
No to zachowujmy się jak para.
Chodźmy na miasto, pokażmy się razem.
To miłe, ale mało realne.
Możemy pojechać do Providence.
Zjemy razem kolację, pójdziemy do kina.
Tam nikt nas nie zna. Nie będziemy się wyróżniać.
Co ty na to? Umówimy się, panno Jacobs?
Do Providence?
Nie powiedziała "tak", ale i nie odmówiła.
Spojrzała na mnie: "Naprawdę bym chciała, ale nie mogę".
Jestem pewien, że niedługo ulegnie.
- Co robisz? - Ostrożności nigdy za wiele.
Cały wolny czas spędzasz w sypialni panny Jacobs.
Tu nie chodzi o seks.
Na szczęście dla mnie, czasami tak.
Idź już, bo pomyśli, że ją wystawiłeś.
- Uważaj. - Nie bój się.
Wreszcie znalazłem jakiś plus
w małżeńskich kłopotach moich rodziców.
Wyjechali na terapię i dom jest do mojej dyspozycji.
- To miłe, ale... - Liczyłem na coś więcej.
Po szkole krążą plotki o Paceyu. Słyszałeś?
Zdążył odrobić na czas pracę domową?
Niezupełnie. Chodzi o pannę Jacobs.
No i co?
Jak na ucznia i nauczycielkę, łączą ich bardzo bliskie stosunki.
Tak bliskie, że w niektórych stanach to karalne.
Kto ci powiedział?
Spytaj raczej, kto o tym nie mówi.
Musimy znaleźć Paceya.
Zaczekaj. Czy to prawda?
Nie będę cię okłamywał. Zrób coś dla mnie.
Udawajmy, że nigdy nie zadałaś tego pytania.
- Nie uwierzycie, co usłyszałam! - Uwierzymy.
Podobno Kenny Leaverton palił wtedy w kiblu.
- Wszystko podsłuchał. - Za dobrze mi szło.
Nie jest tak źle.
Nie pocieszaj mnie, jest źle.
Bądźmy szczerzy, jest gorzej.
To jeden z tych milowych kamieni,
które na zawsze rozgraniczają twoje życie.
Jedyna pociecha i nadzieja, że plotki nie dotrą do Tamary.
Gdybyś zostawił mnie samego, żebym mógł poużalać się nad sobą,
byłbym wdzięczny.
Przyznaję, nie jest dobrze. Ale możesz nad tym zapanować.
- Nie pora na aktorskie popisy. - Posłuchaj.
Gorsze od głupich plotek, są tylko plotki, które mają podstawy.
Jeśli wyjdziesz z opuszczoną głową, to znaczy, że się przyznajesz.
Jeśli będziesz na luzie, jakby cię to guzik obchodziło,
jest szansa, że plotka umrze śmiercią naturalną.
Dam radę.
Będę na luzie, uśmiechnięty i wesolutki.
Będę się zachowywał, jak gdyby nigdy nic.
Romeo i Julia to najbardziej znany przykład
literackiego wykorzystania tematu "zakazanego owocu".
Już nie.
Spóźnił się pan.
Odpoczywał po trudach nocy.
Prawdziwe czy silikon?
Jeszcze jeden komentarz, a spotkamy się po lekcjach.
Obiecuje pani?
Na czym skończyliśmy?
Na zakazanym owocu.
Czołem, uwiedziony.
Możesz sobie pójść. Nie pomyślę, że to chamstwo.
Nie przyszłam, żeby ci dokuczać.
Nie wiem, czy to prawda,
czy twoje przechwałki, żeby spodobać się dziewczynom.
Wiem, przez co przechodzisz.
Wątpię.
Wszyscy się na ciebie gapią, kiedy idziesz korytarzem.
Szepczą za twoimi plecami.
Słyszysz swoje imię w rozmowie nieznajomych.
Jesteś pewien, że wszyscy mówią tylko o tobie.
- Mógłbyś trafić gorzej. - Na przykład?
Mieszkać z niezamężną ciężarną siostrą
i jej czarnym chłopakiem, bo twój ojciec odsiaduje wyrok za narkotyki.
Mamy ze sobą coś wspólnego.
Dostarczamy plotek.
Na nieszczęście dla ciebie - ty jesteś sensacją dnia.
Co mam robić?
To samo, co ja. Módl się, żeby pojawiła się ciekawsza historyjka.
Babcia kompletnie ignoruje moje poglądy,
co doprowadza mnie do szału. Przestaję myśleć racjonalnie,
robię się arogancka i agresywna.
W ten sposób daję jej broń do ręki.
Błędne koło.
Zrób coś. To jeszcze 3 lata, zanim pójdziesz do college'u.
Nie mogę. To jest plan A.
Pilnuje, czy nie prowadzę rozwiązłego trybu życia.
Zobaczymy się wieczorem.
Kolacja jest o szóstej. Umyj ręce i siadaj do stołu.
- Jak dobrze, że jesteś! - Co się stało?
Jadę do szpitala. Miałam drobny wypadek.
- Masz dziś wizytę? - Nie mam.
Miałam się zgłosić dopiero 22. Ale trzeba zmienić plany.
- Dlaczego? - Bo zaczęłam rodzić.
Boże!
- Musimy wypchnąć wóz! - Wszystko będzie dobrze.
Trzeba wezwać karetkę, ale nasz telefon nie działa.
Nie?
Najbliższy telefon jest u twojego przyjaciela Dawsona.
Dom Dawsona jest najbliżej,
ale można się do niego dostać tylko...
jedną drogą.
Nie martw się, dopłyniemy.
Jeśli będziesz wiosłować w tym tempie, dopłyniemy we trójkę.
Dawaj.
Wiosłujesz jak baba.
Zacznę mówić na ciebie Josephine.
Myślałam, że jesteś doświadczonym wioślarzem!
A ja myślałam, że rodzisz za tydzień.
Łódź przecieka.
- To nie łódź. - A co?
Nie ma go? Niech zadzwoni do mnie, kiedy wróci.
Cieszę się, że jesteś. Martwię się o Paceya.
Nie ma czasu. Moja siostra rodzi.
- Gratuluję. - Na twoim trawniku.
Co?
Rozumiem.
- Zaczekam. - Co mówią?
Karetka jedzie, ale musi zatrzymać się w Duxbury.
- To godzinę drogi stąd! - Był poważny karambol na drodze.
Są ranni.
Jeden szpital, jedna karetka i żadnego lekarza
w obrębie 50 kilometrów!
Czekam.
- Ile? - Złapałaś Bodiego?
Powiedzieli mi, że już pojechał do Hyannis.
Przyślą karetkę najszybciej,
jak będą mogli, ale niczego nie gwarantują.
Słuchaj no, cholerny dupku, tu mówi przyszła matka.
Może nie jestem w grupie podatkowej,
która gwarantuje szybką pomoc medyczną,
ale odeszły mi wody płodowe, mam skurcze i boję się,
że poród odbierze dwoje nastolatków.
Przyślij karetkę, zanim moje dziecko pójdzie do college'u!
Jestem pewna, że już jadą.
Darujmy sobie tę rozmowę.
- Jaką rozmowę? - Chcesz przeprosić
i wyjaśnić, że to nie twoja wina, że nie trzymałeś buzi na kłódkę.
Nie wiedziałem, że Leaverton był w łazience.
W naszym związku zabronione było tylko jedno.
Nie seks. Nie bliskość i zażyłość.
Tylko jedno! Nie mówisz o tym.
Nie chwalisz się swoim kumplom.
Widać nie można wymagać dyskrecji od chłopca!
Wysłuchaj mnie.
Nie jest tak, jak myślisz.
Słyszałam już wszystko. pokoju nauczycielskim.
Racja.
Na razie gadają tylko uczniowie i nauczyciele.
Lada moment wszystko dojdzie do dyrekcji, potem do rady szkoły,
a potem, jeśli będziemy mieć fart, do prokuratora!
Przepraszam.
Dziś rano mówiłeś, że powinniśmy zachowywać się jak para.
Mam pomysł.
Zerwijmy ze sobą!
- Gdzie ta cholerna karetka? - Już jedzie.
Na Bodie'ego nie ma co liczyć.
Nie mamy kwalifikacji, żeby przyjąć poród.
Znam kogoś, kto nam pomoże.
Co to?
Stary i Nowy testament. Osobiście wolę późniejsze rozdziały.
A ja wolę ludzi, którzy szanują moją prywatność
i prawo do własnych przekonań.
Wiem, że ateizm to ostatnia rzecz, jaką pragnęłaś dla swojej wnuczki,
ale nie bierz sobie tego tak do serca.
Nie chodzi tylko o Boga. Straciłam również wiarę w ludzi.
Wiem, że pani nie lubi mojej rodziny.
Myśli pani, że Bessie i Bodie to grzesznicy.
Ale moja siostra właśnie zaczęła rodzić,
a dziecko nie jest niczemu winne.
Jako pielęgniarka przyrzekła pani pomagać potrzebującym.
Bardzo bym prosiła.
Bomba.
Byłem akurat u fryzjera,
kiedy siedzący obok mnie facet powiedział,
że w szkole huczy od plotek.
Pomyślałem, że skoro chodzi o seks, na pewno nie jest to mój braciszek.
A potem ten gość mówi, że dzieciak wszystko wymyślił.
To stek bzdur. Pomyślałem sobie "bingo".
Fascynujące.
Od razu pomyślałem o biednej Tamarze.
Pewnie bardzo to przeżywa.
Możesz mi podać choć jeden powód?
Nuda?
Chciałeś zwrócić na siebie uwagę?
Nie.
Chciałem pokazać, że jedna osoba w naszej rodzinie
uprawia heteroseksualny seks.
A tak, z ciekawości...
Nie przyszło ci do głowy, żeby stanąć po mojej stronie?
W naszej rodzinie
- nie okazujemy sobie uczuć. - Niezłe.
Rada szkoły będzie równie wzruszona jak ja.
Nie słyszałeś?
Twoje kłamstwa dotarły na samą górę.
Dyrektor zwołał nadzywczajne posiedzenie rady,
żeby zastanowić się czy złożyć formalne oskarżenie
przeciwko pannie Jacobs.
Zabawne, ale niektórzy ludzie biorą cię na poważnie.
Niestety, ty do nich nie należysz.
Bodie jest teraz kawał drogi stąd.
Dzięki temu będzie mógł choć częściowo uczestniczyć.
Co powiesz?
Dobra. Ale ja mam ostateczny głos.
Umowa stoi.
Przyprowadziłam pomoc.
Nie mów, że zrobiłaś to, co myślę, że zrobiłaś.
Jak długo trwają skurcze?
Ona jest pielęgniarką!
Jest rasistką, która nienawidzi nas
i naszego nienarodzonego dziecka.
- Wszystko w porządku? - Poród w domu.
- Nie ma się czego bać. - Serio? A ja się boję.
Odsuńcie stolik.
Puls wyraźny,
temperatura w normie. Przenieśmy Bessie na fotel.
Spokojnie.
Nie podoba mi się to.
Panie reżyserze, przynieś duże ręczniki.
Uspokój się.
Oddychaj spokojnie. Poduszki.
Dziękuję, Josephine.
Joey.
Judasz.
Zaproponuję ci układ.
Będę przy porodzie twojego dziecka i pewnie będziesz mi za to wdzięczna.
Obiecuję, że nie wykorzystam twojej poporodowej słabości
i nie będę próbowała utrzymywać z tobą kontaktów,
jeśli coś dla mnie zrobisz.
Co?
Przestań gadać! Gdzie te ręczniki?
Tammy, posłuchaj...
Nie znamy się. Jestem Caroline Fields, adwokat panny Jacobs.
Adwokat?
Moja klientka postanowiła nie rozmawiać o sprawie.
Sprawie? Co pani mówi?
Proszę nie zwracać się bezpośrednio do mojej klientki.
Gdyby chciał pan z nią porozmawiać, proszę skontaktować się ze mną,
a je przekażę stosowne informacje. Czy to jasne?
Tak.
Caroline...
Słucham?
Proszę powtórzyć swojej klientce, że bardzo mi przykro.
Skurcze są co minutę.
Nastąpiło rozwarcie. Teraz pora przeć.
Co przeć?
Dziecko.
- Wszystko będzie dobrze. - Wiem.
To nadzwyczajne posiedzenie rady.
Po szkole krążą bardzo niepokojące plotki.
Na pewno je pani słyszała.
Słyszałam.
Będę mówił wprost.
Pacey Witter jest pani uczniem?
Tak.
Podobno łączyły was stosunki seksualne.
Proszę wybaczyć moją bezpośredniość - czy to prawda?
Nie.
Panie Witter, proszę zaczekać na swoją kolej.
To nie jest brak szacunku z mojej strony,
ale w ten sposób zaoszczędzimy sobie fatygi.
Zgoda.
Co pan ma do powiedzenia?
Plotki zaczęły się od mnie.
Proszę na mnie spojrzeć - jestem trójkowym uczniem, który siedzi
na zajęciach panny Jacobs, marząc codziennie o jednym.
Jakby to było, gdybym był przystojniejszy,
bardziej wyrobiony i jakieś 15 lat starszy.
Bo może wtedy
panna Jacobs zobaczyłaby we mnie kogoś więcej.
Może wówczas te plotki miałyby jakąś podstawę.
Proszę mnie źle nie zrozumieć.
Pochlebia mi, że uwierzono w moje bajeczki, ale tak naprawdę były to
tylko niemądre, młodzieńcze fantazje i myślałem,
że tak zostaną potraktowane.
A więc zaprzecza pan,
że łączyły pana bliskie stosunki z nauczycielką?
Zaprzeczam.
Panna Jacobs jest moją nauczycielką i ku mojemu wielkiemu rozczarowaniu
- nikim więcej.
Doskonale.
Świetnie sobie radzisz.
Babciu, strasznie dużo tu krwi.
- Krwi? - Uspokój się.
Coś jest źle?
- Chcę wiedzieć! - Nie bądź niemądra.
Wszystko jest w porządku. Jennifer nie wie,
że podczas porodu krew to normalne zjawisko.
Nie wolno ci się denerwować. Ręcznik, szybko!
- Dobrze mi idzie? - Bardzo dobrze!
Nie filmowałbym, gdyby coś było nie tak.
Pani Ryan, uśmiech!
Rozpraszasz moją pacjentkę!
- Babciu, są kłopoty, prawda? - Nie!
Jak śmiesz denerwować moją pacjentkę?
Ona traci dużo krwi. Nie znam się na tym, ale przecież widzę!
Jest więcej krwi niż powinno. Ale nie ma przodującego łożyska
ani uszkodzenia szyjki.
Po angielsku.
Niech będzie. Potrzebna mi twoja pomoc.
Odstaw na bok domysły
i pomóż mi wydostać z niej dziecko, zanim straci jeszcze więcej krwi.
Możesz to zrobić?
Możesz mi zaufać?
Jeśli masz choć trochę wiary we mnie, to pora byś ją okazała.
Oddychaj i przyj.
Boli ją.
- Dobrze sobie radzi. - Potrzebuję czegoś.
- Co takiego, kochanie? - Proszka przeciwbólowego.
Znam skuteczniejszą metodę.
- Proszę. Spróbuję wszystkiego. - Powtarzaj za mną.
Ojcze Nasz...
Potrzebuje środka przeciwbólowego.
Przykro mi, ale to nie dla mnie.
To dla dziecka.
Ojcze Nasz, któryś jest w niebie,
Święć się imię Twoje,
Przyjdź Królestwo Twoje...
Przyj.
Mama się zdziwi, kiedy jej powiem, co się działo w jej salonie.
Bessie nic nie będzie.
Pani Ryan to jędza,
ale jest świetną pielęgniarką.
Wiem.
Nie wyszłam dlatego, że martwię się o Bessie.
To znaczy martwię się, ale...
O co chodzi?
O nic.
- To głupie. - Nieprawda.
Twoje motywy nigdy nie są głupie.
Do kogo Bessie jest podobna?
Proste.
Do twojej mamy.
Czasem to podobieństwo jest prawie niezauważalne,
a czasem Bessie coś zrobi albo powie...
To tak, jakby mama nigdy nie umarła.
Kiedy zachorowała,
co miesiąc jeździła na chemioterapię.
Bardzo cierpiała.
Wracałam do domu i siedziałam przy niej.
Tak strasznie krzyczała z bólu.
Modliłam się, żebym już więcej nie musiała słuchać takich krzyków.
I nie słyszałam.
Do dziś.
Tak.
Kiedy twoja mama cierpiała, czemu siedziałaś przy niej?
Potrzebowała mnie.
Nie mówiła tego, ale wiedziałam.
Byłam jej potrzebna.
Dlaczego uważasz, że Bessie cię nie potrzebuje?
Wiem, co musisz czuć do Paceya. Przez niego masz takie kłopoty.
Przyniósł również wstyd całej rodzinie.
Od dziecka był prawdziwym utrapieniem.
Mieliśmy z nim same kłopoty. Zawsze coś zmalował.
W takim razie możesz być dumny.
Nie rozumiem.
Z niesfornego dziecka
wyrósł na mądrego, wrażliwego mężczyznę.
Douglas?
Mów mi panno Jacobs.
Przyj.
Dziecko zaraz przyjdzie na świat.
- Widzę główkę! - Już prawie koniec.
Jeszcze troszeczkę.
Przyj.
- Bessie, jeszcze trochę. - Nie mogę.
- Jestem wykończona. - Możesz!
Urodził się!
Nic mu nie jest?
Jest zdrowy,
śliczny i twój.
Możemy pogadać czy potrzebujemy adwokata?
Jeśli przyszedłeś mnie przeprosić, to nie trzeba.
Jestem ci bardzo wdzięczna za to, co zrobiłeś.
Miałem nadzieję, że ta gadka o zerwaniu to były tylko pogróżki.
To się już więcej nie powtórzy.
Nikomu nic nie powiem.
Nawet Dawsonowi. Nikomu.
- To się już więcej nie zdarzy. - Wiem. Nie pozwolę na to.
Ani ja.
Chyba nie wyraziłam się jasno.
Nie będzie plotek, bo nie będzie o kim plotkować.
Wyjeżdżam z Capeside.
Już złożyłam dymisję.
Jutro wieczorem będę w Rochester u mojej siostry.
Nie tracisz czasu.
Wiedziałeś, że to nieuniknione.
Tu się z tobą nie zgodzę. Nigdy bym nie przypuszczał,
że Rochester będzie punktem zwrotnym w naszej sadze.
Wiedziałeś, że nasze rozstanie jest nieuniknione.
Ty skończysz szkołę, a ja poznam kogoś w moim wieku.
Może ty poznasz kogoś w swoim.
Wiedziałeś, że zegar
nieubłaganie odmierza nasz czas.
Zależy mi na tobie.
Bardziej niż przypuszczałam i chciałam.
Ale mam 36 lat.
Chcę urodzić dziecko, zanim będzie za późno.
Chcę być matką, a nie dziewczyną.
Jestem starsza i bardziej doświadczona,
ale to nie znaczy, że wiem, co teraz powiedzieć.
Pożegnajmy się,
zanim się rozkleję.
Pożegnalny pocałunek jest dozwolony?
Nie wiem. Od tego wszystko się zaczęło.
Wytrzymam.
Ale ja nie ręczę za siebie.
Chodź.
Mam nadzieję, że będzie ci dobrze w Rochester.
Mam nadzieję, że będzie ci dobrze w szkole.
Dobranoc.
To był długi dzień.
Dobry dzień.
Nie mówimy sobie pewnych rzeczy. To nie znaczy, że ich nie czujemy.
Czy po tym, czego dziś doświadczyłaś,
możesz powiedzieć z ręką na sercu, że nie wierzysz w Boga?
Nic nie wiem o Bogu, ale nabrałam wiary w ludzi.
Chodź.
Ma oczy mamy.
Tak.
To pierwsza rzecz, jaką zauważyłam.
Żegnaj, Tammy.
Tekst Agnieszka Kamińska Subtitling TITRAFILM Paris