Okay. Magandang pelikula. Salamat. Aalis na ako.
-Jo, sandali. Ba't nagmadali? -Ikinalulungkot kong tapusin nang maaga.
Si Bessie kasi ay kailangan ng tulong sa susunod na linggo.
Kaya ni Bodie ang anumang kailangan ni Bessie.
Isa pa lang napanood natin.
Hindi tayo nanonood ng pelikula lang.
May unang pagkakataon ang lahat.
-Gabi ng puro una sa paligid. -Ano ang pinagsasabi mo?
Ang tinutukoy ko ay ang halata, na madalas nating binabalewala.
Malinaw na may pumasok sa personal na ritwal nang walang pahintulot,
at malinaw na hindi ka komportable sa aking presensya.
Sabihin ko sayo. Nanood ka ng ibang pelikula at aalis na ako.
-Hindi mo na kailangang gawin iyon. -Hindi, okay lang.
Napagpasyahan nating pabagalin ang mga bagay
sigurado ako na ang ilang oras ay hindi papatay sa atin.
Bukod pa rito, baka magalit si Grams, Ibig sabihin, pagkaalis ni Joey,
siyempre hindi siya magtitiwala satin magkasama. Aalis na ako.
Huwag kang umalis na ako ang dahilan. Ayaw kong may masira ang gabi.
Hindi. 'Di ikaw ang dahilan.
-Huwag mong personalin. -Mabuti. Okay na! Susunod na isyu.
-Ano ang dapat panoorin? -Hindi ito solusyon, Joey.
Kung pareho tayong mananatili, magdamag tayong nasa hindi komportable na posisyon.
Didiretso na ako. Ang gabi ng pelikula ay nabawasan sa mga sumusunod:
Hindi ka pwedeng manatili kasi 'di ka papayagan ng lola mo.
Ayaw mong maiwan kung nandito siya kasi naasiwa ka.
Oo.
At ayaw mong maiwan kung aalis siya kasi baka isipin niya na pinalayas mo.
Ayaw mong maiwan kung nandito siya kasi masisira ang panoood.
Tama ka.
Dahil bahay ko ito, ipagpalagay natin na hindi ako pwedeng umalis.
Na nag-iiwan lamang ng isang pagpipilian.
-Good night, Dawson. -Sandali lang.
Magkikita tayo bukas.
Matulog ka ng maaga.
Gabi ng pelikula...
Masyadong kumplikado.
Magandang umaga, sweetheart.
Ano ang pakiramdam natin ngayong umaga?
Kung ikaw ay nasusuka at namamaga at magagalitin din,
sasabihin kong pareho tayo ng nararamdaman.
Tingnan mo sa positibong pananaw. Manganganak ka sa ika-22.
Sa isang linggo, ito ay tapos na.
Isang linggo? Hindi na ito aabot ng linggo. Hindi makatao.
'Di na ako natutulog. Ang paa ko ay maga na.
Masakit ang likod ko at pakiramdam ko nasusuka ako ng 23 oras araw-araw.
Alam mo bang ang tagal ng pagbubuntis ng fruit bat ay dalawang buwan?
Dalawang buwan. Patas lang iyan Makatwiran lang.
Bakit 'di nalang ako manganak ng fruit bat?
Dahil tayo ay 80 porsyentong tao.
-Nakatira ka pa ba dito? -Sa kasamaang palad.
-Kailan ang panayam? -Pagkatapos ng trabaho.
Ang bagong French na restaurant sa Hyannis.
Kung hindi mo gusto rito, walang pumipigil sa'yo na lumipat.
Sa ibang lugar, itinuturing ka ng matanda.
Nakakakatawa naman. Kasi hindi mo gagawin.
Bodie.
Halika. Hindi maganda ang pakiramdam ng ate mo ngayon.
Dahan-dahan lang sa kanya, okay?
Alam ko na ang pinuno ay medyo mahirap pkisamahan kamakailan.
Malapit na siyang manganak Paglabas ng bata...
babalik na siya sa dati.
Iyan nga ang kinatatakot ko, eh.
Ano ang kakaibang bagay na ito?
-Kalendaryo, Grams. -Ang laswa naman ng kalendaryong ito.
Hindi, isang kalendaryo nag sining. Bago mo ako saktan,
Ang mga iyan ay nakabitin sa pinakaprestihiyosong art gallery.
Wala akong pakialam. Ayaw ko sa nakahubad na lalaki sa bahay ko.
Hindi, pinapalanginan sila, 'di ba?
Hawag mong subukang ihambing ang dalawa.
Diyos ko, Jennifer. Ano ang nangyayari sa 'yo?
Sa munting babae na nakilala ko?
Na sinasama ko sa Sunday school kapag binibisita ako.
At minsang nagpakita ng respeto sa Simbahan at ang turo nito?
Itinuring niya ang posibleng senaryo nagdetalye ng mala-diyos na pinagmulan,
at nakita niyang hindi sila nakakumbinsi.
Iginagalang niya ang mga naniniwala sa isang makapangyarihan.
siya mismo ay hindi.
Ipagpalagay natin, Grams, lumaki na siya.
Baka naisip niya na ginawa niya.
Lumabas tayo ngayong linggo, ikaw lang at ako.
Ginagawa natin, Pacey.
Hindi, hindi tayo lumalabas. Nasa loob lng tayo.
Gumagawa tayo ng school-related na dahilan.
kung bakit ako pumupunta ng Biyernes ng gabi,
sinasarado ang pinto at bintana
para walang taong makakaitang magkasama tayo.
Alam ko na nahihirapan kang tanggapin na may relasyon tayo
pero kailangan mong aminin, na merong namamagitan.
Oo, may namamagitan.
Tama. Naisip ko na simulan na nating iparamdam na meron.
Lalabas sa publiko. Maganda iyon, parang tunay na magkarelasyon.
Pacey, napakalambing mo naman, pero hindi praktikal.
Hindi kailangang sa Capeside. Pwede tayong pumunta ng Providence, okay?
Maghahapunan, manood ng sine. Walang may alam na nandoon tayo.
Magiging tunay na magkarelasyon tayo
lalabas para magandang panahon sa Sabado ng gabi.
Anong masasabi mo?
Lalabas ka ba kasama ko, Miss Jacobs?
Sinabi niya na sasama siya sa'yo?
Hindi niya sinabing oo, pero 'di rin siya sinabing hindi.
Binigyan niya ako ng "Gusto kong sumama sa'yo, Pacey" na tingin.
Sa tingin ko, 'pag nakuha ko na ang diploma sa paaralan,
ang babaeng ito ay papayag ng ganap.
-Ano ang ginagawa mo? -Alam mo na.
Kailangan talagang maging maingat sa ganitong impormasyon.
Nararamdaman kita, Pace.
Sinubukan monng ilabas si Miss Jacobs sa kwarto.
Ang relasyong ito ay hindi lang tungkol sa sex, okay?
Ibigi kong sabihin, masuwerte ako, ang ilan ay meron.
Aalis na ako. Ayaw kong isipin ng girlfirned mo na pinhihintay ko siya.
-Hey, mag-iingat ka rin. -Huwag kan mag-alala.
Man!
Hindi ito madali,
May naisip akong gawin sa kaguluhan ng magulang ko.
Umalis sina Mitch at Gail para sa therapy.
Iniwan nila sa akin si Leery Manor.
-Maganda iyan, pero... -Maganda?
Ako ay umaasa sa isang bagay na mas kapana-panabik.
May narinig akong tsismis tungkol kay Pacey.
Narinig mo na ba ito?
Na nakapasa na sya ng takdang-aralin ng maaga?
Hindi, at 'di lang ito tungkol kay Pacey.
Kabilang din dito si Miss Jacobs.
Anong tungkol sa kanila?
Para sa isang estudyante at guro, masyado silang malapit.
Sa sobrang malapit, itinuturing itong ilegal sa ibang 35 na lugar.
Baka pwede pa pigilang lumaganap. Sinong nagsabi sa'yo?
Sino ang hindi nagsabi sa'kin, Dawson? Nasa labas na. Ito ay laganap.
-Hanapin natin si Pacey. -Sandali lang, Dawson, totoo ba?
Dawson...
'Di ako magsinungaling sa iyo. Sinabi ko 'yan dati.
Isang pabor lang. Magkunwari kang hindi mo tinanong iyan.
Hindi kayo naniniwala sa narinig ko.
Sa palagay ko ay ituloy ko.
Uy!
Narinig ni Joey si Kenny Liverton na naninigarilyo sa isa sa mga stalls..
-Narinig ang lahat. -Kaya pala.
Naging maayos naman ang buhay ko. Dapat may magbalanse.
Ito ay hindi na masama.
Nagpapasalamat talaga ako sa pagsisikap, Dawson, pero ito ay talangan masama.
Maging tapat tayo. Malala ito. Ito ay trahedya.
Ito ay isa sa mga bihirang pangyayari na naghihiwalay
ang unang kalahati ng iyong buhay mula sa lahat ng bagay na sumusunod.
Ang tanging gusto ko ay ang umasa na hindi ito aabot kay Tamara.
Kaya payagan mo akong sa isang sandali
Para ibaba ang baba ko sa dibdib ko at maawa sa sarili ko.
-Lubos ko na ikagagalak. -Tingnan mo, Pacey.
Totoong hindi ito mabuti, pero pwede mong kontrolin ito ngayon.
Hindi ito ang tamang oras para sa Obi-Wan moment, Dawson.
Ang tanging bagay na malala pa sa tsismis ay ang totoong tsismis.
Kung pupunta ka at gawin ang "kawawa ako" na bagay...
inaamin mo nang totoo ito.
Kung lalabas kang na parang wala kang pakialam,
na parang nakakatawang bagay lang ito,
iito ay kusang mawawala at mababaon sa ika-anim na klase.
Kaya ko 'yan. Kaya kong maging astig kaswal...
isang ngiti, isang kindat.
Isang madaling hakbang sa home ec wing.
Parang walang nangyari, tama? Parang walang pakialam sa mundo.
-Oo. -Tama!
MATAAS NA PAARALAN NG CAPESIDE
Marahil ang Romeo at Juliet ang pinakasikat na eksplorasyon
ng 'pinagbabawal na prutas" na tema na pag-aaralan natin ngayong taon.
Hindi na.
Mr. Witter. Late ka.
Marahil ay nagpapahinga kagabi.
Hoy, tol, oustahan tayo.
Totoo o silicone?
Ipagpatuloy ang komento, Mr. Twitchell, at magkikita tayo pagkatapos ng klase.
Pangako?
Sige. Umupo kayo!
Ngayon, nasaan na tayo?
Pinagbabawal na prutas.
Hoy, diwata.
Magpatuloy ka lan sa paglalakad. Hindi ko iisipin na bastos ka.
Sa kabila ng mga unang impression, Hindi ako nandito para husgahan ka.
Hindi ko alam kung pinalaki ba ang tsismis
o ito ba ay isa sa mga paraan mo para maging mas kaakit-akit sa mga babae,
pero gusto kong sabihin na alam ko kung anong pinagdadaanan mo.
Hindi, nagdududa ako na alam mo kung anong pinagdadaanan ko.
Hayaan mong makita ko.
Pinagtitinginan habang naglalakad ka sa daan.
Nagbubulongan sila sa likod mo.
Naririnig mo ang pangalan mo sa pag-uusap.
'Di magtatagal, ang maling akala ang papasok.
Sila man o hindi, makukumbinsi mo ang lahat ng usapan.
-Isipin mo kung gumawa ka ng mas malala. -Tulad ng ano?
Nakikitira sa iisang bahay ng hindi kasal na Ate mo at boyfriend niya,
habang ang iyong ama ay nakakulong dahil sa droga.
Isipin mo 'yun, Pacey.
May pagkakatulad tayo:
pinagtsitsimisan ng mga taong makikitid ang utak.
At...
sa kasamaang palad para sa'yo...
ikaw ang pangunahing kwento ngayong gabi.
Mabuti.
Kaya, anong gagawin ko ngayon?
Parehong bagay ang ginawa ko.
Ipagdasal mo na lang na may mas magandang kwentong darating.
Ang paraan ng paghawak ni Gram sa pananaw ko
ay ang magpanggap na hindi ito umiiral, na kinaiinis ko.
Nagdudulot ito sa akin na magsalita ng emosyonal imbes na makatwiran,
ako'y nagiging bastos at depensibo, at binibigyan ko siya ng mga dahilan...
upang bale-walain ang aking mga pananaw.
Parang kami ay ikinando sa katakut-takot na ikot ng paghihirap.
Kailangan may gawin ka. Hindi mo pwedeng 'di sya pansinin kung magkokolehiyo ka na.
'Di pwede? Mahusay. Ito na ang plan A.
Nandiyan na siya, nasa tamang oras.
Sinisigurong bantayang mabuti ang aking mapanirang pamumuhay.
-Okay, magkikita tayo ngayong gabi, tama? -Okay.
Maghahapunan tayo ng 6:00. Magbihis kana at nasa mesa na, pakiusap.
Bessie?
Bessie!
Joey!
-Natutuwa akong narito ka. -Ano ang nangyari? Okay ka lang ba?
Wala ito, talaga.
Papunta ako ng klinika. Nagkaroon lang ng maliit na problema.
Hindi ko alam na may appointment ka.
Wala. Ang susunod ko na appointment ay sa kapanganakan ko,
pero tantsa ko, kailangan kong mag-reschedule
Bakit?
Dahil alam ko na manganganak na ako.
Diyos ko po!
-Kailangan nating ilipat ang trak... -Joey, kontrolado ko pa.
Pero kailangan mong tumawag ng ambulansya.
Hindi gumagana ang telepono ngayon...
-Hindi gumagana? -Hindi.
Ang pinakamalapit na telepono ay sa kaibigan mong si Dawson.
Dalhin mo ako doon ASAP.
Ang bahay nila Dawson ay pinakamalapit, pero hindi ito madali.
Ibig kong sabihin, mayroon lamang...
isang paraan para makarating doon.
'Wag mag-alala, Bessie. Dadalhin kita doon.
Sa bagal mo, dadalawa lang tayo pero magiging tatlo.
Teka! Bigyan mo ako n'yan.
Para kang bata na nagsasagwan.
Sisimulan ko nang tawagin kang Josephine.
Akala ko ay isa kang dalubhasa sa pagsasagwan.
Oo, at akala ko sa susunod na linggo ka pa manganganak.
Diyos ko, Bessie! May tagas ang bangka.
-Hindi bangka iyan, Joey. -Eh, ano?
Wala ba siya? Sabihin mo kay Pacey tawagan ako pagbalik.
-Dawson? -Salamat.
Natutuwa ako nandito ka. Nag-aalala ako kay Pacey.'Di ko siya mahahanap.
Wala na tayong oras ang Ate ay manganganak na.
-Astig! Binabati kita. -Sa iyong damuhan.
Ano?
Okay, sige, sigurado, pero ako...
Naiintindihan ko.
-Sige, maghihintay ako. -Anong ssabi nila?
Papunta na ang ambulansya. Hihinto muna sa Duxbury.
Duxbury? Iyan ay isang oras ang layo.
May aksidente. Maraming sasakyan. Hindi priyoridad ang panganganak.
Kumukukuha na sila ng ETA.
Isang ospital na may isang ambulansiya at walang doktor sa loob ng 30 milya?
Isa pang saya ng buhay sa gitna ng kawalan.
Oo, narito pa rin ako. Gaano katagal?
Nakausa mo ba si Bodie? Saan si Bodie?
Sab sa Icehouse papunta na siya sa Hyannis.
Pupunta sila rito sa lalong madaling panahon. Walang maiibigay na garantiya.
Makinig ka, kawawang lingkod-bayan. Ito ang magiging-ina nagsasalita.
Siguro wala ako sa tax bracket na ginagarantiyahan ang isang agarang tugon,
ang sapatos ko ay may likido, tumitibok ang balakang ko na parang rumba...
Nanganganib akong maihatid ang aking anak ng mga estudyante sa high school!
Kaya itigil ang paggawa ng mga dahilan bumaba sa iyong sobrang laking likuran,
at kumuha kami ng isang ambulansya bago pumasok ang aking fetus sa kolehiyo!
Napakalakas.
Sigurado akong papunta na sila rito.
Huwag na nating pag-usapan ito, Pacey.
-Anong pag-uusap? -Ang isa kung saan humingi ka ng paumanhin
at marahil sa puso kong sugatan,
Ipinapaliwanag kung bakit hindi ka dapat sisihin sa pagbuka ng iyong bibig.
Sinabi ko lang kay Dawson. Hindi ko alam na nasa banyo si Kenny.
May isang limitasyon na inilagay sa relasyong ito, si Pacey.
Hindi sex, hindi pagpapalagayang-loob...
Isa lang: Hindi mo ito ipagsasabi.
Hindi mo ito ipagsasasbi sa kaibigan. Hindi mo ipinagmamalaki sa mga kaklase mo.
Nagtataka ako kung ang pagpapasya ay konseptong mauunawaan ng mga lalaki.
Gusto kong... gusto kong marinig mo ang panig ko. Hindi ito ang iniisip mo.
HIndi mo masasabi sa akin ang hindi ko pa narinig sa silid ng mga guro.
Oo, tama iyan.
pinag-uusapan na tayo sa faculty.
Sandaling panahon nalang at malalaman na rin ito ng administrasyon.
At saka ang school board. At siguro, kung sinuswerte talaga tayo...
ang abogado ng distrito.
Tamara, Pasensya kana.
Kaninang umaga, sabi mo gawin pa natin ang tulad ng ginangawa ng magkarelasyon.
Mayroon akong isang ideya na akma sa kwento. Maghiwalay na tayo.
Nasan na ang ambulansya?
Paputa na, Bess. Papunta na.
Hindi opsyon si Bodie. Ano ang gagawin natin?
Hindi tayo pwede. Hindi namin natapos ang biology noong high school.
Dapat may isang tao na alam kung ano ang gagawin sa sitwasyong ito.
Ano 'to?
Standard King James Edition. Old and New Testament.
Kahit kampi lang ako sa huling kabanata.
Alam mo kung kanino ako kampi? Sa mga taong gumagalang sa aking privacy
at sa karapatan ko sa paniniwala.
Alam kong ang atheism ay 'di gaanong kanais-nais na katangiang
magkaroon ang isang apo,
ngunit ito ay hindi dapat gawing personal.
At hindi lang ang Diyos. Wala akong pananampalataya sa lahat ng tao ngayon.
Alam kong ayaw mo sa akin o sa pamilya ko,
at mag-isip ka ng 80 na rason kung ba't makasalanan sina Bessie at Bodie.
pero ang kapatid ko sa kabilang bahay nla Dawson ay manganganak,
at sa kadahilanang ito, 'di ko maisip ang sinumang sanggol ay responsable.
Kung naaalala mo bilang isang nars, nanumpa ka na tulungan ang iba...
Ito ay talagang makakabuti.
Ang galing naman.
Ano...
makinig ka rito
Pumunta ako kina Cartlon para magpapagupit
Nang magsimulang magsalita ang katabi ko tungkol sa isang tsismis sa high school,
tungkol sa pilyong batang natulog kasama ang guro.
Kaya sinasabi ko sa sarili ko: "Kung kasali ang sex...
"Baka ito ay kapatid kong si Pacey."
At sinabi ng lalaking iyon, "Gawa-gawa niya lang iyon".
"Na ang lahat ay kasinungalingan."
At sabi ko sa sarili ko, 'Bingo."
Alam mo, talagang magaling Dougie.
Alam mo, at ang maaari kong isipin...
at sa kabilang banda, nasasaktan ako, kawawa naman si Tamara.
Siguradong nasasaktan siya.
Bakit hindi mo ako binigyan ng sulyap sa pinag-gagawa dito?
Ano ang katwiran? Pagkabagot?
-O isang klasikong pagpapansin? -Sa totoo lang, hindi. Alam mo kung ano?
Nasa akin kung ipapaalam ko sa bayang ito
na isang miyembro ng aming pamilya ay nakipagsex sa 'di kapareho ang kasarian.
At tulad ng isang pag-usisa,
nangyari ba isa iyo, kahit isang sandali lang,
na depensahan at supportahan ako sa usapang ito?
O kaya ang paniniwala ng pamilya ang pumipigil sa emosyon?
Ang bigat niyan, Pacey.
Sigurado ako na ang board ng paaralan ay makakaramdam ng simpatya.
Hindi mo pa narinig?
Ang iyong kasinunalingan ay umabot na sa itaas.
Si Superintendent Stevens ay nagpatawag ng pagpupulong...
upang talakayin kung anong parusa ang ipapataw laban kay Miss Jacobs.
Walang alinlangan ang presensya mo ay hihilingin.
Alam mo, nakakatawa ito, hindi ba, Pacey?
Pero may mga tao sa bayang ito ang sumiseryoso sa iyo.
Sa kasamaang palad, 'di ka isa sa kanila.
Si Bodie ay umalis patungo sa isang restaurant sa kabilang bayan,
at ang tanging bagay na pumipigil sa pagiging second-hand na kuwento
ay ang mallit na aparatong ito.
Anong mamsasabi mo? Para kay Bodie?
Sige. Pero gusto ko ng final cut.
Deal,
Bessie.
May dala akong tutulong sa iyo.
Pakiusab, 'wag mong sabihin na ginawa mo ang naaisip kong gagawin mo.
Tunggalian. Magaling.
-Gaano kalayo ang mga pag-urong? -Joey!
Isa siyang nars. Tutulong siya.
Isa siyang racist na galit sa lahat ng tungkol sa aking at boyfriend ko
-at sa hindi pa naisilang na bata. -Okay lang ba ang lahat?
May nangyayring impromptung panganganak.
-Walang dapat ipag-alala -Mayroon akong ilang mga katanungan.
Girls, ilipat ang mesa sa labas.
Malakas ang pulso. Okay ang temperatura.
Okay, kailangan nating ilipat si Bessie sa ibabaw ng silyang ito.
Dahan-dahang lang. Kalma lang. Ayan 'yun.
Laban ako dito, alam mo.
Mr. DeMille, kumuha ka ng ilang tuwalya at tela, pakiusap.
-Okay. -'Yan na. Kalma ka lang.
Kalma lang. Dahan-dahang huminga.
Huminga ng magaan. Ganyan. Mga unan!
Salamat, Josephine.
Joey, talaga.
Hindi, Judas, nga eh.
Okay, para sa iyo, gagawa tayo ng deal.
Magiging mahabang araw ito, at bilang nars mo
makaramdam ka ng pasasalamat sa akin pagkatapos natin dito.
Pero hindi ko sasamantalahin ang iyong postpartum na kaligayahan,
at pipigilan ko ang anumang pagkakaisa sa ibinahaging karanasan
kung gagawan mo lang ako ng isang pabor pabalik.
-Ano iyon? -Tumahimik ka.
Ngayon, nasaan ang tuwalya?
MUNISIPYO NG CAPESIDE
-Tammy, makinig, pasensya na... -Mr. Witter, "di pa tayo nagkakilala.
Ako si Caroline Fields, abogado ni Miss Jacobs.
Abugado?
Sinunod niya ang payo ng abogado at nagpasya na 'wag pag-usapan ang kaso.
Ano ang sinasa--? Hindi ito tungkol sa...
Hilingin ko na pigilan ang pakikipag-usap nang direkta sa kliyente.
Kung kailangan mo na kausapin siya,
tawagan mo ako, at ipapasa ko ang anumang importanteng inpormasyon.
Malinaw ba?
Oo.
-Caroline. -Ano iyon, Mr. Witter?
Sabihin mo sa iyong kliyente na pasensya na?
Ang pag-urong na iyon ay eksakto 60 segundo mula sa huli.
Okay, ikaw ay ganap na dilat, dear.
-Oras na para itulak. -Itulak ang ano?
Ang sanggol, dear.
Magiging okay siya, Joey.
Oo, alam ko.
Ang sesyon na ito ay nagpulong. Ang rason na pinapunta kayo rito.
Miss Jacobs, may naririnig kaming usap-usapan na patuloy na nangyayari.
Mga usap-usapan na walang dudang narinig mo na.
-Oo, narining ko ito. -Magiging direkta ako, Miss Jacobs.
Si Pacey Witter ay isang estudyante mo sa isa sa iyong mga klase sa English?
Oo, tama.
Nagkaroon ng mga paratang ng relasyon sa pagitan mo at ni Mr Witter.
Patawarin mo ako sa katapatan ko sa tanong ko,
totoo ba ang mga paratang na ito?
-Sa nakikita... -Hindi. Hindi totoo.
Mr. Witter, ikaw ay maghihintay hanggang sa ikaw ay tawagin.
Wala akong balak mambastos dito...
ngunit kung bibigyan mo ako ng isang segundo, Uuwi na tayong lahat sa hapunan.
Okay, Mr. Witter, ano ang kailangan mong sabihin?
Alam ko na nag usap-usapan ay nanggaling mismo sa akin.
At...
sa tingin ko may kahulugan ito.
Isang mag-aaral na C-plus na nakaupo sa likuran ng klase ni Miss Jacobs araw-araw
nanaginip ng gising sa parehong bagay:
Ano kaya ang mangyayari kung may hitsura ako ng kaunti,
medyo mas sopistikado,
at nasa15 taong mahigit, dahil pagkatapos, at pagkatapos lamang
pwede na akong pansinin ni Miss Jacobs
katulad ng iba niya pang mga estudyante.
Ang saka lang ang usap-usapang ito mapapatunayang totoo.
Hindi naman sa mali ako.
Nagpapasalamat ako sa pagseryoso sa mga paratang na ito.
Sa akin lang, palagi kong iniuugnay ang mga ito sa mga pantasya ng kabataan.
Inaasahan kong ginagawa n'yo rin ito.
Itama mo ako kung mali ako, ngunit para sa talaan
sinasabi mo bang tinanggihan mo ang mga nabanggit na paratang?
Oo, para sa talaan, at para sa kahit saan pa nais mong ilagay ito.
Si Miss Jacobs ang aking guro sa English.
At sa aking malaking pagkabigo...
at wala ng iba pa.
Oo, iyan na 'yun.
-Oo, tama iyan. -Diyos ko!
Magaling ang ginagawa mo.
Grams, kailangan kitang kausapin.
-Grams, maraming dugo. -Ano?
-Sinabi ba niya ang dugo? -Magrelaks lang, dear.
Natatakot ka bang sabihin sa akin ang mali?
Gusto kong malaman tungkol dito.
Huwag kang maging katawa-tawa. Wala namang problema.
Ang hindi alam ni Jennifer ay
Ang madugong labas ay karaniwang bahagi ng panganganak.
Ang huling bagay na pwede naming gawin sa'yo ay mabahala.
Jennifer, isang malamig na tela, ngayon na!
Mrs. Ryan, okay naman ang ginagawa ko, tama?
Magaling ang ginagawa mo. Lahat ay okay.
Hindi ko ito kukunan kung hindi okay ang lahat, tama?
-Mrs. Ryan, ngumiti para sa camera. -Alis!
Nakagagambala ka sa aking pasyente, at hindi ko iyan gagawin.
Grams. May problema, hindi ba?
-May mali. -Walang mali.
At bakit mo inaalarma mo ang pasyente sa pagpapahayag ng salungat na opinyon?
Gram, nawawalan siya ng maraming dugo.
Hindi ko alam ang tungkol dito, pero alam ko kung ano ang hitsura ng maraming dugo.
Totoo tama iyan. May mas maraming dugo kaysa sa gusto ko,
pero wala akong nkikitan cervical aceration o hiwalay na inunan.
Sa English, Grams.
Okay, sa English? Kailangan ko ang iyong tulong, Jennifer.
Itabi ang iyong saloobin at ang hulaan,
at tulungan akong makuha ang sanggol bago siya mawalan ng dugo
at lumala ang mga komplikasyon.
Sa palagay mo magagawa mo iyan, Jennifer?
Sa tingin mo kaya mo magtiwala sa akin?
Dahil kung magagawa mo, wala nang tamang oras para dito kaysa ngayon.
Okay, Bessie, huminga at itulak. Tandaan? Huminga at itulak!
-Gram, may masakit sa kanya. -Okay lang siya, Jennifer.
Hindi, Mrs. Ryan. May kailangan ako.
-Ano ang kailangan mo, dear? -Medisina. Isang bagay para sa sakit.
Wala akong anuman. May isang bagay na maaaring gumana.
-Pakiusap. Susubukan ko ang anumang bagay. -Okay, pagkatapos, ulitin pagkatapos ko:
Ang ating Ama, na nasa langit...
Kailangan niya ng gamot, hindi ang Panalangin ng Panginoon.
Sorry, ang bagay na iyon ay hindi gagana sa akin.
Hindi, dear. Ito ay para sa iyong sanggol.
Ama namin, na nasa langit.
Sambahin nawa ang iyong pangalan.
Dumating ang kaharian mo.
Halika. Narinig mo siya " Dumating ang kaharian mo."
Dumating ang kaharian mo.
Itulak!
Uy.
'Di ako makahintay makita ang Mama ko.
Kung sasabihin ko kung ano ang nangyari sa bahay niya.
Si Bessie ay magiging okay, Joey.
Bilang nakakatakot na si Mrs. Ryan, sa palagay ko siya ay may kakayahan.
Alam ko, Dawson.
FYI, hindi ako lumabas dahil masyadong nag-aalala ako sa loob.
-Nag-aalala ako, ngunit... -Ano ito?
Wala ito. Okay lang.
-Ito ay hangal. -Hindi, hindi ito hangal, Joey.
Hindi man ako laging sumasang-ayon sa iyo, pero hindi hangal ang mga dahilan mo.
Okay sige. Isang tanong, Dawson.
Sino ang nagapapaalala sa'yo kay Bessie?
Madali lang iyan.
Ang iyong ina.
Minsan ang pagkakahawig ng mga tao ay pansamantala lang at pagkatapos ay...
may mga iba pa kapag...
may sinasabi si Bessiei o gumagawa ng isang bagay at...
parang hindi patay ang Mama, alam mo iyon?
Kapag siya ay nagkasakit,
kapag siya ay nag chemo bawat buwan...
Nag-iwan ito ng matinding sakit.
At uuwi ako sa bahay, at umupo ako sa tabi niya.
Gusto niyang ipaalam ang iyak na 'di ko narinig noon.
Nanalangin ako salahat ng nasa itaas
na hindi ko sila maririnig muli sa sinuman o anumang bagay.
Kahit papaano, may nakinig.
-Maswerte ako, kasi 'di na ulit narinig. -Hanggang sa ngayon.
Joey, kung ang iyong ina ay nasaktan sa sakit...
bakit ka umupo sa kanya?
Ano ka ba, Dawson. Dahil kailangan niya ako.
Ibig kong sabihin, hindi niya sinabi, ngunit alam ko na...
Alam kong kailangan niya ako.
Ano sa tingin mo na kailaingan ka ni Bessie ngayon?
Tamara?
Kamusta.
Alam ko kung ano ang nararamdaman kay Pacey ngayon,
at sa lahat ng mga problem na siya ang sanhi.
Pero ayaw ko sana na ang buong pamilya ay may masasabing masama.
Sasabihin ko sa'yo na ang batang 'yon ay may dalang problema simula noong bata pa.
May problema dito, at naglikha ng isang kaguluhan doon...
Kung gayon, dapat ninyong ipagmalaki..
Ipagmalaki? Hindi kita masundan. Tamara.
Sa paraan kung paano siya lumaki.
Mula sa isang matigas na bata sa isang matamis, sensitibo...
matalinong binata.
At Douglas.
Miss Jacobs itawag mo sa akin.
Iyan nga. Itulak.
-Nakikita ang korona ng sanggol. -O, Diyos ko. Nakikita ko na ang ulo!
Iyan nga. Malapit na tayo. Kaunti panahon na lang.
Iyan na nga, dear. Iyan na .Isa pa. Ito ay halos tapos na.
Halika. Isa pa. Kaya mong gawin 'to.
-Hindi ko kaya. Masyado na akong pagod. -Dear, kaya mo, at gagawin mo.
-Lumbas na ang batang lalaki. -Lalaki?
Lalaki.
Okay lang ba siya?
Mas mabuti pa sa okay.
Malusog ba siya. Siya ay maganda.
Sa iyo na siya.
Pwede ba tayong mag-usap, O kailangan ng abogado?
Hi, Pacey.
Kung nandito ka para humingi uli ng tawad...
hindi na kailangan.
Taimtim akong nagpapasalamat sa ginawa mo.
Ang totoo...
Umaasa akong yoong usapan tungkol sa hiwalayan
ay bunga lamang ng init ng sandali.
Kasi, Tamara, hindi na iyon mauulit.
Mula ngayon, hindi na ako makikipag-usap sa sinuman.
Hindi kay Dawson, hindi kahit sino.
Wala nang pagkakataon na mangyayari ulit.
Hindi, alam ko, dahil 'di ko ipaalam ito.
Okay, mabuti. Hindi ko rin gagawin.
Siguro hindi malinaw ang sinasabi ko.
Wala nang karagdagang usap-usapan dahil walang karagdagang paksa.
Aalis na ako sa Capeside.
Naipasa ko na na ang aking pagbibitiw kay Principal Geiger,
at dapat na sa bahay ng aking kapatid na babae sa Rochester sa bukas.
'Di ka nag-aaksaya ng oras, 'di ba?
Pacey, alam mo na ang araw na ito ay hindi maiiwasan.
Hindi ako sumasang-ayon sa iyo diyan, Miss Jacobs.
Hindi ko na hinulaang sa Rochester
Maging plot point sa ating munting alamat.
Ibig kong sabihin ang pagtatapos ay hindi maiiwasan.
Uy, baka gusto mong magtapos.
Baka may makilala akong kaedad ko.
Diyos ko, Baka may makilala ka ng kaedad mo.
Ngunit alam mo na mayroong
pag-ikot ng orasan sa ating dalawa at lahat ng bagay tungkol sa atin.
Dapat mong maunawaan, Pacey, pinapahalagahan kita.
Mas malalim kaysa sa inaasahan ko o nais.
Ngunit ako...
ay 36 taong gulang...
at gusto kong magkaroon ng mga anak bago pa mahuli na
Ibig kong sabihin, Gusto kong maging nanay nila, hindi girlfriend.
Alam mo na...
Bagama't matanda na ako, malamang na mas may karanasan ako...
hindi nangangahulugan na alam kung ano ang sasabihin sa sitwasyong ito.
Kaya pakiusap, sabihin natin ang paalam ngayon.
Bago ako maging sentimental at mahiyain, at makatotohanan.
Papahintulutan mo ba ang huling halik?
Hindi ko alam. Naaalala ko iyan ang simula ng buong kaguluhan.
Alam mo, ako...
Sa tingin ko kaya ko 'to, Tamara.
Hindi ako sigurado na kaya ko.
Halika.
Okay.
Paano...
Umaasa ako na masiyahan ka sa Rochester.
Umaasa ako na masiyahan ka sa high school.
-Good night. -Good night, Jennifer.
-Mahabang araw? -Magandang araw.
Jennifer.
Dahil lang hindi natin sinasabi ang ilang bagay sa isa't isa,
ay hindi nangangahulugang hindi natin sila nararamdaman.
Jennifer?
Matapos ang naranasan mo ngayon,
Sabihin mo sa'kin ang totoo na hindi ka pa rin naniniwala sa Diyos?
Hindi ko alam ang tungkol sa Diyos,
ngunit sa palagay ko maaari akong umikot sa mga tao.
Hey, Joey, halika.
Nakuha niya ang mga mata ni Mama, alam mo?
Oo. nga
Ito ang unang bagay na napansin ko.
Bye, Tammy.
Mga pagsasalin-wika ng subtitle na ginawa ni: Jobert