Patrzysz na moją przyszłość. Ja i Jen.
- Czarno-biała przyszłość. - To apoteoza romantyzmu.
Nasz pierwszy pocałunek będzie właśnie taki.
- Jeszcze jej nie pocałowałeś? - Nie chodzi tylko o pocałunek.
Trzeba stworzyć czar.
Jen podziela tę spaczoną filozofię?
Jest romantyczna.
Jest przestarzała. Pocałuj ją.
Weź windę i jedź na następne piętro.
To nie takie proste.
Wszystko musi być idealne, starannie zaplanowane.
Muzyka, oświetlenie i dialogi.
Nie można wyreżyserować pocałunku.
Można.
Filmy to iluzja, która istnieje wyłącznie w Hollywood.
Nieprawda. Ta iluzja bierze się z realizmu wyobraźni.
Sam to wymyśliłeś?
Wszyscy myślą, że kino to fantazja! Nieprawda!
Możesz przeżyć to samo, tylko musisz to stworzyć.
Możesz przeżyć taką chwilę na plaży. Możesz być Deborą Kerr.
Piasek w gaciach. Bomba.
Nigdy nie spotka cię romantyczna przygoda jak z filmu.
- Jesteś zbyt cyniczna. - Jasne.
I zbyt zgorzkniała.
Przykro mi, ale do romansu nie wystarczą piosenki Johna Wiliamsa.
To muzyka filmowa.
Nie wystarczy zachód słońca ani piękna noc.
Drażnią mnie filmowe bajdy!
Wmawia się nam, że możemy przeżyć romans z Bradem Pittem i Sandrą Bullock.
- Podkochujesz się w Bradzie Pitcie? - To analogia.
To się nie dzieje naprawdę! To kolejne ujęcie!
Dziewczyna jest znudzona, a facet jest gejem!
Celuloidowa propaganda.
Jesteś cyniczna i zgorzkniała!
Kiedyś też taki byłeś.
Byłeś o wiele ciekawszy.
Wybrałem magię.
Fruwasz po świecie fantazji jak Piotruś Pan.
Kiedyś spadniesz.
Pewnego dnia przekonasz się,
co to znaczy marzyć o kimś, śnić o pocałunku.
Przyjdziesz do mnie i powiesz "Dawson, miałeś rację".
Musisz tylko uwierzyć.
Jesteś ostatnią nadzieją księżniczki uwięzionej w wieży.
JEZIORO MARZEŃ
Chcę posłuchać, jakie macie pomysły.
Może dać taniec zwycięstwa, pod koniec drugiego aktu?
Niech ktoś wytłumaczy Tommy'emu,
że w dyskusji nie bierzemy pod uwagę kretyńskich pomysłów.
Postarajmy się, żeby akcja filmu była jasna i logiczna.
Trener tuż przed meczem dostaje ataku serca!
Kogo obchodzi trener, to musi być coś dużego.
Scenariusz miał być już gotowy. Nie mamy zakończenia.
Brakuje mocnego akcentu.
Może poruszyć ważny problem?
Narkotyki. Alkohol. Niechciana ciąża.
Zabijmy kogoś.
Śmierć zawsze robi wrażenie.
Musicie stworzyć napięcie dramatyczne.
Widzieliście Rocky'ego albo Karate Kid?
To film o chłopaku, któremu zwycięstwo nie przychodzi łatwo.
Trzeba pokazać wewnętrzne rozterki bohatera.
Widz musi wiedzieć, dlaczego ten mecz jest dla niego taki ważny.
Co udowodni samemu sobie, jeśli wygra?
Żałosne.
Jako producent żądam, żeby go pan uciszył.
Nie oddała mi pani klasówki.
Chciała mnie pani widzieć po lekcjach?
- Dostałeś jedynkę. - Jedynkę jak pierwsza klasa?
23 punkty.
Wiesz coś o Ethanie Fromie?
Miał farmę...
Przestań, mówię poważnie.
Słyszałam, jak nauczyciele rozmawiali o twoich postępach w nauce,
a raczej o ich braku.
- Zawalisz rok. - Wie pani, jak trudno jest nie zdać?
To wymaga sporego wysiłku.
- Robisz to specjalnie? - Oczywiście.
Wszystko obmyśliłem.
Liczyłem, że pewna nauczycielka będzie mi udzielać korepetycji.
Jesteś inteligentny, możesz uczyć się sam.
Mam kłopoty z koncentracją.
Potrzebuję kogoś, kto by mnie pilnował.
- Najlepiej z batem. - Tak nie można.
Oczywiście, to niedopuszczalne.
Ale może mi pani udzielać dodatkowych lekcji.
Mam zebranie.
Spotkamy się później, około szóstej.
Czuję, jakby dziecko rozsadzało mi żebra.
Ale jesteś ogromna.
Nigdy nie mów ciężarnej kobiecie, że jest gruba.
Nie jesteś gruba. Jesteś tylko monstrualnie wielka.
Twoja siostra przypomina wieloryba.
Żartujesz, prawda?
To moja wielka szansa.
Gold przyjmie mnie do swojej grupy, jeśli się sprawdzę.
- Jak? - Jestem w ekipie "Kasków chwały".
- Pomagać Nellie. To test. - Test na poniżenie.
Jeśli uda mi się ją przekabacić, jestem w domu.
Nasza kelnereczka!
Moje plany z Jen wzięły w łeb.
Zapomnij o niej na chwilę! A twój film?
Miałem zrobić jedno i drugie.
Połączyć rzeczwistość z fantazją, udowodnić, że można stworzyć romans.
- Przestań. - Co ty wygadujesz?
Ostatnia scena filmu - potwór nie żyje.
Piękna zabiła bestię.
Penelopa, nasza bohaterka, żegna potwora.
- Nakręcimy to w ruinach. - Tam nie wolno chodzić.
To idealne miejsce na kryjówkę potwora, ponure i romantyczne.
Idealne miejsce, żeby uwieść młodą i piękną aktorkę.
- Ty świnio! - Wszystko potrafisz zohydzić.
Zamawiacie coś?
Ryba z frytkami i burgery z krewetkami.
A ty?
Coś na potencję.
Mam randkę.
- Kim jest szczęśliwa wybranka? - Co podnieca kobietę?
- Twoje przeciwieństwo. - Ostrygi.
Racja!
10 sztuk. Joey?
Jest tam kto?
- Kim jest ten chłopak? - Który?
- Ten, na którego się gapiłaś. - Znasz go?
Nigdy go nie widziałam.
Pewnie bananowy chłopczyk, który przypłynął jachtem tatusia.
Joey zauważa płeć przeciwną!
Młody człowieku, ta dama uważa, że jesteś bardzo atrakcyjny!
Nie zawracaj sobie głowy.
Chłopcy z jachtów nie lecą na kelnerki.
Zabiję cię, kiedy będziesz spał.
Poderżnę ci gardło albo wbiję śrubokręt w skroń.
Bądź gotowy.
Cześć. Co tu robisz?
- Żyję w świecie fantazji. - Pytam poważnie.
- Cliff dał mi rolę. - Musiałaś z nim iść do łóżka?
Nie, Cliff jest bardzo miły.
Mam dwie kwestie: "Tak trzymać" i "Wyglądają groźnie".
Przecież grasz główną rolę w moim filmie!
Cieszę się, że przyszłaś.
W samą porę. Zaraz zaczynamy.
- Dzięki, David. - Dawson.
- Doszedłeś już do wystawy? - Tak.
Zadziwiające.
Kiedy ja czytałam tę książkę, nie było w niej nic o wystawie.
- Kim pani była w szkole? - Nie rozumiem.
- Sportowcem? Kujonem? Cheerleaderką? - Czemu pytasz?
Z ciekawości.
Byłam kapitanem zespołu tańca, klasowym skarbnikiem.
I dużo się uczyłam.
- Miała pani chłopaka? - Tak.
- Sportowca? - Napastnik. Czemu pytasz?
Umówiłaby się pani ze mną?
Jesteśmy w szkole.
- Nie jesteśmy sami. - Jedno pytanie.
Gdybyśmy chodzili razem do szkoły, poszłaby pani ze mną na randkę?
Pewnie nie.
Ale to było dawno temu.
Dużo się nauczyłam. Teraz jestem mądrzejsza.
Przynajmniej byłam, kilka tygodni temu.
Co to?
Pytania do pierwszych dwóch rozdziałów.
Jeśli na nie odpowiesz, możesz liczyć na nagrodę.
- Tak? - Tak.
Nie chcę braw, tylko forsę.
Nie uciekaj.
- Szpiegowałaś mnie. - To miejsce publiczne.
Nie gniewam się.
- Jestem Anderson Crawford. - Gratuluję.
Masz jakieś imię czy tylko impertynencję?
Tylko impertynencję.
- Ludzie uważają, że to miłe? - Nie pytałam.
Co cię sprowadza do Capeside? Trudne pytanie.
Już wiem. Możesz odbić piłeczkę.
Co cię sprowadza do Capeside?
Moi rodzice polują na antyki.
Aktualnie na jakiś fotel.
- To tłumaczy twoich rodziców. A ty? - Jestem ich załogą.
Wolę to niż szkołę z internatem. Nie lubię męskiego towarzystwa.
Teraz ty powiedz coś o sobie.
Lubię harleye i facetów z tatuażem.
Jesteś z rodzicami? Macie jacht?
Nie, szofer nas przywiózł.
Mama nie lubi żeglować i nie lubi słońca.
A ty?
- Używam kremu z filtrem. - Pytam, czy lubisz żeglować.
Czemu pytasz?
Chcę, żebyś jutro wybrała się
ze mną pożeglować.
- Nie mogę. - Pokażę ci mój tatuaż.
- Ty masz tatuaż? - Przyjdź, to się dowiesz.
W południe.
Może.
Przeżyję tę niepewność,
ale przynajmniej powiedz jak się nazywasz.
Deborah Carson.
Gotowe! Proszę pytać.
Zacznijmy od prostych pytań.
- Jak się nazywała żona Ethana? - Zeena?
- Dobrze. - Co wygrałem?
Nie tak szybko.
Jak się nazywa miasto, w którym mieszkali?
Starkfield.
- Bardzo dobrze. - Jestem gotów.
Jeszcze jedno.
Skąd u Ethana tak silne poczucie obowiązku?
Proszę podać przykłady.
Będziemy grać na 110 procent.
Ciężko pracowaliśmy! Nadszedł czas zapłaty.
Dostaniecie prysznice.
Zrobimy to dla trenera.
Niech sobie popatrzy.
Damy z siebie wszystko!
Banał za banałem!
Mam porozmawiać z panem Goldem o twoim zachowaniu?
- Nie krępuj się. - Zrobię to.
Opowiem, jak rozwaliłeś nam pracę
i opóźniłeś produkcję.
Kiedy zaczęłaś mnie nienawidzić? Co takiego zrobiłem?
Raczej czego nie zrobiłeś. Nie zasłużyłeś, żeby tu być.
Całe lato pracowałam nad scenariuszem
i nie podoba mi się, że go wyśmiewasz!
To nie jest nienawiść. Jesteśmy w pracy.
Okaż trochę wdzięczności.
Zachowuj się albo wylecisz stąd.
Obawiała się, że Ethan odkryje szersze horyzonty
niż życie z nią na farmie.
Bardzo dobrze.
A moja nagroda?
Nie spodziewałam się, że będziesz tak dobry.
- Panna Jacobs blefowała. - Nagrodą jest wiedza.
Nie.
Jestem twoją dłużniczką.
W porządku.
Nie tutaj. Nie teraz. To moje miejsce pracy.
Jest późno.
Nie ma woźnego ani ekipy filmowej. Tylko pani i ja.
O co chodzi?
Masz rację.
Zróbmy to.
Ale gdzie?
Już wiem! Na moim biurku!
Rozbieraj się. Szybko, nie mamy czasu.
Myśli pani, że blefuję i chce zobaczyć, jak daleko się posunę.
Jestem śmiertelnie poważna. Ściągaj spodnie.
Przejrzałem cię.
Myślisz, że stchórzę...
Masz prezerwatywy? Będą nam potrzebne.
To szkoła średnia, na pewno można je gdzieś skombinować.
Co się stało?
To nie jest najbardziej romantyczne miejsce na ziemi.
To twój pierwszy raz?
Wie pani, że tak.
Wracaj do domu.
Musisz sobie znaleźć dziewczynę w twoim wieku,
a nie taką obłąkaną damulkę jak ja.
- Ale... - Żadnych ale.
Nie możemy posunąć się ani kroku dalej.
Już i tak postąpiliśmy niewłaściwie. Chyba to rozumiesz.
Może dziś jest to niewłaściwe.
Ale ja głęboko wierzę,
że czasem dobrze jest postąpić niewłaściwie.
Deborah Carson!
Anderson Crawford.
Ślicznie wyglądasz.
Chodź na pokład.
Pomogę ci.
Moi rodzice znają Carsona w Palm Beach.
- To rodzina? - Nie. My trzymamy się Manhattanu.
- Gdzie chodzisz do szkoły? - Choate.
- Koszmar, prawda? - Co?
- Szkoła z internatem. - Mnie się podoba.
- Co w tym się może podobać? - To święte życie.
Pomyśl, że mógłbyś mieszkać w takiej mieścinie jak ta,
gdzie nic się nie dzieje.
Nie chodzi mi o naukę, ale o mieszkanie w internacie.
To niezgodne z naturą opuszczać dom i rodziców,
mając 12 lat.
Myślałam, że się przyzwyczaję, ale to trudne.
- Nie wiedziałem, że umiesz żeglować. - Jestem bardzo zdolna.
Mój ojciec inwestuje. Nie pracuje, zarabia pieniądze.
- A twój? - Jest dyrektorem koncernu.
Którego?
Tego, który sprzedaje najwięcej tamponów.
Jaki jest twój chłopiec?
Pytasz, czy mam chłopaka?
Przypuszczam, że masz.
- Skąd ten pomysł? - Widać po zachowaniu.
Jesteś nie do zdobycia, nietykalna.
Gdybym miał dziewczynę, chciałbym, żeby wysyłała takie sygnały.
Co byś czuł, gdyby popłynęła na dziką plażę z tajemniczym mężczyzną?
Nie miałbym nic przeciwko, gdyby nie robiła z tego tajemnicy.
Prawda nie rani, ranią kłamstwa.
W dziewczynie najbardziej cenię uczciwość.
Damy radę! Akcja!
Nie jesteśmy tylko zespołem. Jesteśmy rodziną.
Jak to?
Jeśli będziemy rodziną, pokonamy Bristerów.
To się nazywa sportowy duch!
Cięcie!
Można dać kamerę komuś, kto nie jest epileptykiem?
Sama spróbuj!
Zobaczymy, czy tobie wyjdzie lepiej!
- To kwestia techniki... - Mówiłeś coś?
Bardzo ładnie.
Potrzebujemy więcej taśmy.
Dawson, przynieś! Aport!
I jak tam?
- Kiedy będzie scena z cheerleaderkami? - Nieprędko.
Jeszcze nie nakręcili pierwszego ujęcia pierwszej sceny.
Jako reżyser Cliff jest znakomitym stoperem.
Nie wszyscy są genialni.
"Kaski chwały". Możesz to powiedzieć z poważną miną?
Z trudem.
Co tu robisz?
Przyszłaś zobaczyć, jak mnie upokarzają?
Przyszłam, bo wiedziałam, że tu będziesz.
Jeśli skończymy wcześniej, poświęcisz mi godzinę?
Marzę o pracy z prawdziwym reżyserem.
Jeśli w ogóle stąd wyjdziemy.
Popatrz. Tu jest pagórek. Oswald był tutaj...
Kupiłeś tę bajeczkę o kuli?
Twierdzisz, że wszyscy w Komisji Warrena kłamali?
Twierdzę, że Kevin Costner był bardzo przekonujący w "JFK".
Nie wierzę, że czytałeś cały raport. On ma z milion stron.
Ciekawe.
Pewnie. Piaskowy model Dallas.
Mówiłam ci o moich teoriach na temat UFO?
- Co? - UFO.
Czasem atakują i niszczą całe miasta.
Nie mówiłaś.
To Dallas, dom kowbojów.
Nikt nie będzie za nim tęsknił.
Jak późno! Muszę iść! Rodzice czekają.
Naprawdę musisz czy chcesz się wykręcić z dwuznacznej sytuacji?
Przykro mi.
Trzeba odstawić Kopciuszka do domu.
Było cudownie.
- Ale musisz poznać prawdę. - To znaczy?
Nie jestem Kopciuszkiem.
Trafiłeś jak kulą w płot.
Teraz nam się uda. Czuję to.
Akcja!
Nie jesteśmy tylko zespołem. Jesteśmy rodziną.
Jak to?
Cięcie! Przepraszam. Jeszcze raz.
Magia kina.
Co tu robi twój stuknięty koleś?
- Spadaj. - Grzałem miejsce.
Cliff, skarbie, nic z tego.
Wiem, że wolisz inną technikę, ale nie można skorzystać ze statywu?
Ja to zrobię.
Już mówiłam!
Zaczekaj!
Jaki masz pomysł?
Akcja.
Nie jesteśmy tylko zespołem. Jesteśmy rodziną.
To się nazywa duch sportowy!
Damy im popalić!
Cięcie! Idealnie!
Byłeś fantastyczny. Usadziłeś Nellie Olson.
Dzięki. Wkrótce będziemy robić prawdziwy film.
Czym mogę służyć?
- Dwa kanapki z indykiem i dwie cole. - Dla mnie bez majonezu.
- Polecam sos ziołowy bez tłuszczu. - Zgoda.
Kanapki na wynos, a colę wypijemy teraz.
- Wybieramy się do ruin. - Pośpieszę się.
- Co jej się stało? - Nie wiem. To dziwne.
Spóźniłaś się.
Jestem za ciebie odpowiedzialna, dopóki nie skończysz 18 lat
albo tata nie wyjdzie z pudła.
Musimy sobie pomagać.
Przepraszam. Popsułaś mi dobry humor.
Właśnie przeżyłam parę chwil szczęścia
w tej mojej żałosnej egzystencji.
- Co to? - Nic.
- Mogę się przysiąść? Mam przerwę. - Jasne.
- Kto to? - Nikt.
- Przystojny ten nikt. - Kto?
Deborah!
Co tu robisz? Miałaś spotkać się z rodzicami.
- Kto to jest Deborah? - Ona.
Nieprawda.
Jak to nie?
To z kim spędziłem popołudnie?
Nie mówimy na nią Deborah. Dla nas jest Deb.
Wy też jesteście z Nowego Jorku?
Co tu się dzieje?
Jesteśmy przejazdem. Deb i ja chodzimy razem do szkoły.
- A ty? - Jestem Anderson.
Deborah i ja żeglowaliśmy dziś razem.
Przyłączysz się do nas?
Wezmę coś na wynos.
Kanapki.
Dają dobre jedzenie, ale obsługa jest do kitu.
Rodzice dadzą ci wolne?
Dziś mamy rodzinny turniej w scrable.
Może urwę się później.
Wiesz, gdzie będę.
Ziemia do Joey.
Przyjdę po turnieju.
Szarada - to świetne słowo.
Chyba wam przeszkadzam.
Proszę. 7.50.
Co dla pani?
Nic, dziękuję.
Wezmę coś na wynos.
- Miło było cię poznać. - Do zobaczenia.
To moja ulubiona scena. A twoja?
Ta, kiedy Streisand spotyka Redforda
kilka lat później na ulicy, rozmawiają ciepło...
I serdecznie.
A potem ona odgarnia mu włosy z czoła takim samym ruchem,
jak wówczas kiedy spotkali się po raz pierwszy.
Taka słodko-gorzka scena. Są dla siebie stworzeni.
Ale nigdy nie wrócą do tego, co było.
- Przestań, bo się rozpłaczę. - Chodźmy.
Odprowadzę cię do domu. Będzie jak w filmie.
Będziemy się trzymać za ręce jak Katie i Hubbel?
Nawet bardziej.
Wezmę swoje rzeczy.
- Pan Gold jest tutaj. - Słyszałem.
- Odprowadzi panią do domu. - Pan Gold jest moim kolegą.
Oczywiście.
Jesteśmy przyjaciółmi.
Wiem, co pani robi z uczniami. Czekają go mocne przeżycia.
Przestań, zanim to się wymknie spod kontroli.
Już się wymknęło.
- Muszę iść. - Proszę zaczekać.
Czego chcesz?
Chcę ciebie.
Tu nie wolno wchodzić.
Jeśli kogoś zobaczysz, wiej ile sił.
- Weszliśmy na cudzą posiadłość? - Tak.
- Co to jest? - Kryjówka potwora.
Ale naprawdę?
Facet zbudował to dla swojej żony.
Kochała Grecję, to było jej ulubione miejsce na ziemi.
Kiedy zachorowała, przywiózł Grecję do niej.
- Jakie to romantyczne. - Tak?
Tak.
Przepiękne.
Musimy się pośpieszyć, bo słońce zaraz zajdzie.
Co mam robić?
Daj. Usiądź.
Patrz, jak tworzę.
To będzie sekwencja końcowa.
Co ty na to?
Trochę cukierkowa, jak na horror.
Zaplanowałem tragiczny koniec.
Potwór nie żyje. Dopiero po jego śmierci Penelopa wszystko zrozumiała.
Przychodzi do jego kryjówki, żeby się pożegnać.
To nam zrównoważy krwawe sceny.
Już to widzę.
Tak.
- Gotowa? - Tak.
Co mam robić?
Jesteś smutna, przygnębiona.
Myślisz o tym, co się stało.
Dowiedziałaś się, że potwór, którego zabiłaś, był twoim ukochanym.
Padł ofiarą nieudanego eksperymentu.
Akcja.
Cięcie.
- Dobrze było? - Jesteś fantastyczna!
Smutek to moja specjalność.
- Powtarzamy? - Było idealnie.
- Miałam dobrego reżysera. - A ja dobrą aktorkę.
- No i? - I?
Szkoda to zmarnować. Zachód słońca.
Muzyka. Światło.
Zaczekaj.
Co robisz?
Jesteś dobry.
Liczyłem, że przyjdziesz.
Jutro wypływamy.
Ale często przyjeżdżam do Nowego Jorku.
Umówimy się na kolację do Rainbow Room. Przetańczymy całą noc.
Nie umiem tańczyć.
I wolę Bouley. Jestem ze Wschodniej Dzielnicy.
Ale Bouley nie jest... dam ci mój numer telefonu.
Zadzwonisz?
Tak.
Mogę cię odprowadzić?
Nie.
Zostań tutaj, w świetle księżyca.
Tu jest twoje miejsce.
Chciałeś nakręcić bardzo intymną chwilę.
Wiem. Daj mi wyjaśnić.
Chciałem, żeby wszystko było idealne.
Próbowałem zaaranżować coś godnego ciebie.
Za bardzo się starasz.
Kompletna klapa.
Dlaczego nie pozwolisz, żeby ta chwila po prostu była?
- Dlaczego wszystko reżyserujesz? - Nie wiem.
Już taki jestem. Nie wiem, co powiedzieć.
Chciałem dobrze.
Nigdy nie spotkałem takiej dziewczyny, jak ty.
- Przerażasz mnie. - Przerażam?
To mi się podoba, ale się denerwuję. Robię albo mówię coś głupiego.
A potem myślę, co zrobić, żebyś nie pomyślała, że jestem głupi.
Nic z tego nie wychodzi i wychodzę na jeszcze większego głupka.
Błędne koło. Chcę cię tylko pocałować.
Boję się, że jeśli cię szybko nie pocałuję, to mnie rozsadzi.
To okropne.
Dlaczego?
- Teraz ja się boję. - Czego?
Pocałunku.
Zadałeś sobie tyle trudu.
A jeśli cię rozczaruję?
Niemożliwe.
- Gdzie byłaś? - Nigdzie.
Dzięki za pomoc.
Jest miła.
- Co się za tym kryje? - Bądź ostrożna.
Bouley, ta restauracja w Nowym Jorku jest we Wschodniej Dzielnicy?
Nie, w Tribecca i zamknęli ją kilka lat temu.
Mieli świetnego kucharza. Czemu pytasz?
Bez powodu.
Kiedy jestem z tobą, popełniam jeszcze więcej głupstw niż zwykle.
Co to znaczy?
Coś dla Freuda.
- O nie! - Co?
Musimy się schować.
- Chodź! - Dokąd?
Nie wiem. Szybciej!
Kto idzie?
- Co zrobimy? - Ukryjemy się.
- Dziwnie tu pachnie. - Wiem.
Boże... to chyba pajęczyna.
Tekst Agnieszka Kamińska Subtitling TITRAFILM Paris