Wiem, co widziałam.
To było wielkie, brzydkie i rzuciło się na mnie!
Mogę ci nie wierzyć, ale ufam ci.
Co?!
Cięcie!
On jest odrażający.
Musisz go pocałować.
Wykluczone.
To film! Nie całujesz Paceya!
No to morskiego potwora.
Nie wiesz o jego drugiej naturze. Kochacie się.
Wybij to sobie z głowy.
Pocałunek jest konieczny! To historia o miłości.
To horror.
To film - hołd, z wyraźną alegorią.
Kiedy on jest taki...
nie do całowania.
Zrób to dla mnie.
Dlaczego ty go nie pocałujesz?
Moje usta są zarezerwowane dla kogoś innego.
Całowałeś już tego "kogoś innego"?
Nie pogania się przeznaczenia.
Nie czekaj za długo.
Ona jest z Nowego Jorku, tam żyje się szybciej.
Jest zauroczona, że poznała chłopaka, któremu w głowie nie tylko seks.
Pocieszasz się.
Słyszałaś, co mówiła.
Jest dziewicą.
Jeszcze przez chwilę.
Jen jest ładną, inteligentną dziewczyną,
która szanuje swoje ciało.
Nie proponuję perwersji i skórzanego pejcza, tylko pocałunek.
Pocałujemy się, spokojna głowa.
Pytanie, czy ty pocałujesz Paceya?
Zmień scenariusz.
Szkoda.
Masz usta w sam raz do pocałunku.
Co?
Spójrz.
Masz piękne usta.
Zamknij oczy i pomyśl o kimś innym.
Opowiedz mi o tej perwersji.
JEZIORO MARZEŃ
W sobotę odbędzie się bal na cześć naszej drużyny.
Wprawdzie nie wiemy, czy wygramy mecz,
ale komitet organizacyjny jest dobrej myśli.
Ma pan chwilę?
O co chodzi?
Miał pan rację, nie przyjmując mnie na swoje zajęcia.
- Cieszę się, że to przemyślałeś. - Tak.
Mam drobny kłopot.
Na piątej godzinie lekcyjnej mam naukę własną w bibliotece.
Tam jest bardzo tłoczno.
Pan Givens zaproponował,
żebym uczył się tutaj.
Na piątej godzinie?
Wtedy odbywają się zajęcia filmowe.
Co za zbieg okoliczności.
Nie możesz uczestniczyć w zajęciach. Usiądziesz z tyłu i będziesz cicho.
Dziękuję panu!
To dla mnie bardzo ważne!
- Dzień dobry, panno Jacobs. - Dzień dobry.
Możemy porozmawiać?
To nie twoja klasa. Zobaczymy się później.
Musimy pogadać.
Nie ma o czym.
Chyba że chcesz omówić pracę domową.
Uciekaj.
Jest o czym.
Zacznijmy od pocałunku.
Nie wiem, o czym mówisz. Natychmiast wyjdź z sali.
Jestem tak samo oszołomiony jak pani.
Proszę.
Nic się nie stało.
Nie było żadnego pocałunku.
Miałem w ustach pani język!
To nieuczciwe.
Dzień dobry.
Nie mogę liczyć na szkolne zajęcia filmowe,
więc musimy przyspieszyć tempo.
Kręcimy cały weekend.
Joey, koniec z marudzeniem.
Słabo mi się robi, jak pomyślę o pocałunku.
Mnie również.
Mam propozycję, która cię uszczęśliwi.
Pamiętasz, że pod koniec filmu masz zginąć?
Uśmiercimy cię szybciej. Na przykład jutro.
Jak to?
Bohaterka ginie z rąk potwora.
Z Nowego Jorku przyjeżdża piękna i bystra kuzynka
i znajduje twoje zmasakrowane ciało.
Ty coś knujesz.
To znaczy, że...
Unikniesz pocałunku i staniesz ze mną po drugiej stronie kamery.
Nakręciłeś już z Joey sporo materiału.
Nie szkodzi.
Widz nie będzie wiedział, co się święci.
- Jak Janet Leigh w "Psychozie". - Drew Barrymore w "Krzyku".
Moim zdaniem tak będzie lepiej. Nie sądzicie?
Masz rację. Będzie idealnie.
Kto wyjaśni, co czuła Katherine, odprawiając Heathcliffa?
W ten tragiczny i okrutny sposób chciała mu powiedzieć, że go kocha.
Taka interpretacja jest oczywista.
Jednak moim zdaniem to coś głębszego.
Uważa się powszechnie, że to powieść o miłości.
Prawda zaś jest taka,
że Katherine i Heathcliff nie pasowali do siebie
i nie mogli być razem.
Katherine była psychicznie rozchwiana.
Heathcliff był dobrym, przyzwoitym chłopcem,
który musiał dużo nauczyć się o życiu.
Byłby lepszy,
gdyby nie spotkał na swej drodze rozchwianej emocjonalnie panienki.
To jedna wielka pomyłka.
Szkoda atramentu.
Musimy się pośpieszyć, jeśli chcemy zdążyć na festiwal.
Damy radę. Scenariusz jest gotowy.
W lecie dużo pracowaliśmy.
A co z trzecim aktem?
Przepraszam?
Chodzi o festiwal filmowy w Bostonie?
Tak. Mają tam konkurs dla amatorów.
Trzeci akt.
Zostałem kontuzjowany.
Mam złamaną prawą rękę, w trzech miejscach.
Jednak nic nie mówię trenerowi, bo boję się, że nie pozwoli mi grać.
Widz musi zadawać sobie pytanie: "Czy on da radę?
Czy drużyna wygra mecz?".
To film autobiograficzny.
Odpowiem na wszystkie pytania. Ja to przeżyłem.
"Kaski chwały".
Kronika sezonu piłkarskiego.
Cliff napisał scenariusz,
jest reżyserem i głównym aktorem.
Jak Streisand.
Sprawa jest poważna!
Biorą udział w festiwalu! Moim festiwalu!
Stanowią konkurencję!
To film o sporcie.
Marny i przyziemny.
Esencja wszystkiego, z czym walczysz.
Życie potrafi być okrutne.
Jestem Cliff.
Jen.
To nieprawda.
Wiem, że niełatwo być nowym.
Gdybyś chciała,
mogę cię oprowadzić po szkole, po mieście.
Jesteś bardzo miły.
Dam ci znać. Na razie jeszcze się rozglądam.
Oczywiście. Miło było cię poznać, Jen.
Od Jennifer.
Ciebie też, Cliff. Od Clifforda.
Mówiłam ci. W Nowym Yorku żyje się szybciej.
Widziałeś moją kamerę?
Kręcisz dziś?
Zabijemy Joey.
Jest w sypialni, na nocnej szafce.
Lepiej wyjmij kasetę.
W niektórych stanach za takie coś idzie się do pudła.
Mam pytanie.
Chodzi o sprawy męsko-damskie.
Nie podoba mi się,
że ty i mama prowadzicie perwersyjne życie erotyczne,
ale z przykrością stwierdzam, że mój brak doświadczenia
źle wpływa na mój związek z kobietą.
Jak brzmi pytanie?
Mechanizm pocałunku.
Jak mogę pomóc?
Chcę znać technikę.
Nie ma techniki.
Kładziesz usta na ustach i już.
Co zrobić, żeby pocałunek był dobry?
Kiedy pocałowałem twoją matkę po raz pierwszy...
Bez szczegółów.
Byliśmy na łodzi.
Twoja matka miała spierzchnięte wargi.
Spytała, czy mam sztyft do ust.
Wyjąłem go, posmarowałem sobie usta,
a potem ją pocałowałem.
Uczucie było niesamowite.
Hormony zaczynały dochodzić do głosu.
Takie przeżycia bardzo cementują związek.
To było niezapomniane.
Ale liczy się przede wszystkim uczucie.
A ja myślałem, że połączył was seks.
Wciąż szalejemy za sobą,
ale potrzebna jest miłość.
Najważniejsza jest miłość.
I dobra szminka.
A sam pocałunek?
Jak to się robi?
Spróbuj.
Nie.
Nie wstydź się. To ważna chwila między ojcem a synem.
Sam chciałeś.
Zwilż wargi.
To śmieszne...
Najważniejsza jest dolna warga.
Nie może być spięta.
Niech żyje własnym życiem.
Niech tańczy z jej wargą.
Zamknij oczy.
Było dobrze.
Zapomnij o tym.
Obiecuję.
Joey! Co tu robisz?
Szukam Dawsona. Kręcimy film.
Jak miło.
Dziś mają mnie zabić.
Jak miło.
Uważaj, słońce jest ostre.
Weź krem z filtrem.
Do widzenia.
Ja wiem.
Stephen?
Cięcie! Pięknie!
Wyszło fantastycznie.
Lepiej być nie mogło.
Pięknie umierasz!
Możemy powtórzyć?
Wykluczone, mamy opóźnienie.
Pomogę ci zmyć krew.
- Dam sobie radę. - Pomogę.
Zaschła.
Poradzę sobie.
Owiń się ręcznikiem.
Masz ładny biust.
Nie zrozum mnie źle, jestem hetero.
To tak między nami dziewczynami. Masz ładne ciało.
Jestem za wysoka.
Wcale nie!
Chciałabym mieć twój wzrost i takie długie nogi.
Moje ciało jest do kitu.
Jestem niska, mam fatalne biodra
i twarz jak księżyc w pełni.
Nie cierpię mojego biustu.
- Mówisz poważnie? - Tak.
To normalne, że się sobie nie podobam.
Nie masz twarzy jak księżyc.
To najmilsze, co mi powiedziałaś, odkąd się poznałyśmy.
Zaplanowałam sobie, że mnie polubisz.
Nie martw się, odnajdę twoją kuzynkę.
Jesteś taki kochany. Nie wiem, jak ci się odwdzięczę.
Cięcie!
Pacey, co ty wyprawiasz?!
Całuję ją, a jak sądzisz?!
Nie tak było w scenariuszu!
Zrobił ci krzywdę?
Skądże!
To tylko pocałunek.
Trzeba to powtórzyć.
Nie! Żadnego pocałunku! Usuwam tę scenę!
Nie możesz!
Mogę. Właśnie to zrobiłem. To nie pasuje.
Po co nasza bohaterka
ma całować chłopaka swojej zmarłej kuzynki?
- Skończyliśmy? Mam plany. - Tak.
Ja też muszę już iść.
Zaczekaj.
Jakie masz plany?
Kobieta moich marzeń będzie dziś na szkolnej zabawie.
Ja też się wybieram.
Szczęściara.
Specjalnie na dzisiejszy wieczór
wypożyczyłem "Gorączkę sobotniej nocy" i "Grease".
Nie idziesz na zabawę?
Po co? Dziś jest wieczór Johna Travolty.
Można tańczyć, nie ruszając nogami.
Nie mogę, przykro mi.
Masz inne plany?
Idę na bal.
Nie wiedziałam, że zaplanowałeś wieczór filmowy.
Nie szkodzi.
Idziesz sama?
Cliff Elliot mnie zaprosił.
Poznam nowych ludzi.
Nie rób takiej miny. Przecież to nie jest randka!
Spytał, czy chcę pójść, a ja się zgodziłam.
Może mi się pokręciło, ale to właśnie jest randka.
Masz rację.
Chcę pójść.
Jestem nowa. Będzie fajnie.
Wpadnij! Potańczymy sobie.
Nie... mam randkę z Travoltą. Nie mogę go zawieść.
To na razie.
Cliff Elliot!
Co ją w nim pociąga?! Co on takiego ma?!
Zacznijmy od wymiarów klatki piersiowej.
Nie mówię o powierzchowności.
Ten chłopak jest beznadziejny.
Jego scenariusz jest idiotyczny.
Może nie o takie umiejętności jej chodzi.
Najbardziej drażni mnie, że była taka szczera.
"Idę z Cliffem na imprezę". Jakby mnie to coś obchodziło!
Zwisa mi to!
Całkowicie.
W tej chwili tańczą jakiś wolny kawałek.
Ona go obejmuje, on szepcze jej coś do ucha.
Ona chichocze, odgarnia włosy.
Ich oczy się spotykają.
Czują się niezręcznie.
Wieczorem on pochyli się nad nią i spyta, czy spotkają się jeszcze.
Ona uśmiechnie się tym swoim erotycznym uśmiechem
i powie "Chętnie".
Potem ich wargi się spotkają.
Usta przywrą do siebie... nie zniosę tego!
Aleś ty dramatyczny!
Nie rozumiem!
Co on takiego zrobił, czego ja nie zrobiłem?
Umówił się z nią.
- Idę na imprezę. - Co?
Idę na imprezę.
To moja ostatnia deska ratunku.
- Czemu? - Bo Jen tam jest.
W ramionach innego. Po co się dręczyć?
Jestem artystą. Muszę się umartwiać.
Idziesz?!
Ten epizod może się skończyć inaczej, niż byś chciał.
To ja powinienem ją całować, a nie jakiś głupi mięśniak!
Umiem to robić! Moja dolna warga będzie tańczyć!
Dziś ją pocałuję.
Jesteś żałosny.
Chcę asystować przy twoim samobójstwie.
Idę z tobą.
Dwie sekundy. Idę się uczesać.
Wrócę późno.
Dobranoc.
Przestraszyłaś mnie!
Musimy porozmawiać.
Pamięta pani moją mamę?
- Chcę wyjaśnić... - Moja mama była cudowna.
Była wspaniałą kobietą.
Mój ojciec nigdy tego nie doceniał.
Oszukiwał ją, odkąd pamiętam. Bardzo cierpiała.
To omal nie zniszczyło naszej rodziny.
Po co mi to mówisz?
Pani postępowanie wywiera wpływ na życie innych ludzi.
- Nie rozumiesz... - To pani nie rozumie.
Moja mama zachorowała na raka i umarła!
Pewnie są powody, dla których pani to robi,
ale one nigdy nie zrównoważą krzywdy, jaką pani wyrządza innym.
Czy Dawson wie?
Co wie?
Czy umiesz tańczyć. Powiedziałam, że idziemy na bal.
Pewnie, że umiem.
Chodźmy.
Życzę miłego wieczoru.
Zatańczymy taniec zwycięstwa.
Czyżbyś coś wygrał?
Jesteś tutaj.
Powinnam się obrazić, ale jakoś nie mogę.
Polubiłaś mnie?
Umiesz być czarujący.
Jest coś, czego nie potrafisz?
Nie umiem tańczyć. Jestem rytmicznie upośledzony.
Udowodnij.
Dobry wieczór.
Witaj. Jak się dziś miewasz?
Jestem oszołomiony. Bezradny. Ogłupiały. Oszukany.
Jestem przyzwoitką, muszę się przejść.
Zatańczysz?
To nie jest dobry pomysł.
Oczywiście, że nie.
Ale gdyby było inaczej, zatańczyłabyś?
Muszę iść.
Ładna para.
Jaki masz plan?
Jeszcze nie opracowałem.
Wymyśl coś szybko,
bo w poradnikach takie wygibasy uważa się za grę wstępną.
Zatańczysz?
Nie.
Zatańczysz.
- To wariactwo! - To proste.
Ruszasz się w kółko i kręcisz tyłkiem.
Zgubiliśmy ją.
Gdzieś tańczy z tym bystrzachą.
Dobra jesteś.
Cześć!
A jednak przyszedłeś!
Znacie Cliffa?
Chodzimy razem na zajęcia filmowe.
Niezupełnie. To dla mnie nauka własna.
Dawson jest zdolnym reżyserem.
- Interesujesz się filmem? - Tak.
Fajnie.
To na razie.
Poszło, jak po maśle.
Gdzie byłeś?! Szukałam cię!
Tu i tam.
Myślałam, że zatańczymy.
A Cliff?
Jeśli wolisz tańczyć z nim....
Wiesz, o co mi chodzi.
Tylko jeden kawałek.
Będzie mu przykro. Jesteście razem.
Zapomnij, że pytałam.
To żenujące.
Chodźmy stąd.
Nie. Rozkoszuję się moim upadkiem.
Ty stoisz w porcie, a mała USS Jenny odpływa coraz dalej w morze.
- Nie masz dość? - Nie, jeszcze oddycham.
Ledwie ją znasz.
Wiem.
To właśnie jest magia.
Jen wkroczyła w moje życie parę chwil temu,
a ja czuję magiczną więź między nami.
Wiem, że jesteśmy dla siebie stworzeni.
Możesz to nazwać pobożnym życzeniem albo młodzieńczą iluzją.
Mówię ci, między nami istnieje więź.
Przerażasz mnie.
Jesteś taki Frankenstein - Hyde.
W jednej chwili jesteś Dawsonem, a za moment morskim potworem
z twojego filmu.
Nie umiem tego wytłumaczyć.
Ona jest dla mnie tajemnicą, a czuję, jakbym ją znał całe życie.
To samo czuję do ciebie.
Jest dla mnie takim samym wyzwaniem, jak ty.
Ona mogłaby być tobą.
Ale jest Jen.
Przypomnę ci, jak się kończy twoja filmowa opowieść.
Stwór nie zdobędzie dziewczyny, za to czeka go straszna śmierć.
Odpoczywaj w pokoju. Miło było cię poznać.
Dokąd idziesz?
Ja już nie żyję, nie pamiętasz?
Czas zmienić scenariusz.
Przepraszam, odbijany.
Co robisz?
Powiedziałem "odbijany".
Dziękuję, że zabawiałeś Jen przez pierwszą część wieczoru,
ale teraz ja się nią zajmę.
Odbiło ci?
Co ty pleciesz?
Ty i ja. Ja i ona.
Mnie i Jen coś łączy.
Na razie to jeszcze bardzo świeże i nieokreślone,
ale właśnie próbuję wyklarować sytuację.
Proszę, żebyś się usunął
i pozwolił mi porozmawiać z obiektem moich westchnień.
Kto to jest?
Co ty wyprawiasz?
Spadaj stąd.
Ty spadaj, ja zostaję.
Co to ma znaczyć? Chcesz z nim zostać?
- Spływaj. - Sam spływaj.
- A jeśli nie spłynę, to co? - Jeszcze nie wiem.
Ułatwię wam. Ja sobie pójdę.
To mógł być wieczór mojego życia.
Jestem idiotą.
Dlaczego pozwoliłaś mi to zrobić?
Wiedziałam, że wszystko obróci się przeciwko mnie.
Pacey, mój nieistniejący przyjaciel.
Przepraszam, byłem zajęty.
Nie opuściłam cię. Wróciłam.
Kim jest twoja tajemnicza dama?
Tajemnicza dama pozostaje tajemnicą również dla mnie.
W tej chwili usta Jen prawdopodobnie napotkały usta Cliffa.
Przestań.
To mój przystanek.
Cześć.
Jak poszło?
W porządku.
Dawson w domu?
Nasz syn właśnie po raz pierwszy całuje dziewczynę.
Brzmi romantycznie.
Pamiętasz nasz pierwszy pocałunek?
Oczywiście. To było na pierwszej randce.
Zabrałeś mnie do kina.
Grali film z Mary Tyler Moore.
- "Zwykli ludzie". - Właśnie.
To była druga randka.
W samochodzie, na światłach!
Pochyliłeś się i pocałowałeś mnie.
- Nie! - Tak!
Nie pamiętasz naszego pierwszego pocałunku!
Pamiętam. To ty nie pamiętasz.
Pamiętam każdą chwilę.
To najpiękniejsze wspomnienia mojego życia.
Przepraszam, jest późno, długo pracowałam.
Uczyłem naszego syna całować, a tu okazuje się,
że ja sam poniosłem sromotną klęskę.
Wiem, poszliśmy na pizzę do tej okropnej knajpy,
gdzie zatarłeś sobie oko czerwoną papryką.
Trzecia randka. Lepiej już nie próbuj.
Jak twoje usta?
Wciąż spierzchnięte?
Jeszcze trochę.
To niemożliwe.
Witaj, Pacey.
Znajome uczucie.
Pomyślałam, że tak będzie najlepiej.
Zaczniemy wszystko od początku.
Zmieniając zakończenie.
Przepraszam za moje zachowanie.
To była najgłupsza rzecz,
jaką w życiu zrobiłam.
Nie mówiąc, że to jest karalne.
To był tylko pocałunek.
To było coś więcej.
Popełniłam straszny błąd.
Próbuję ci wyjaśnić
moje niemądre, niewybaczalne zachowanie,
bo zasługujesz na wyjaśnienie.
Liczyłam, że niepotrzebna będzie terapia,
wystarczą zwykłe przeprosiny.
Mam nadzieję, że to zdarzenie
nie pozostawiło w twojej psychice trwałych śladów.
Przepraszam. Postąpiłam źle.
Dlaczego bierze pani całą winę na siebie?
Mam dopiero 15 lat,
ale również ponoszę odpowiedzialność.
Może nie w świetle prawa,
ale wobec siebie samego.
Oddałem pocałunek.
Rozumiem.
Wcale tego nie żałuję.
Pani też nie powinna.
To się nie może powtórzyć.
Od dziś nasze relacje są ściśle zawodowe.
Chcę, żeby to było jasne.
A gdybym się sprzeciwił?
Nie ma o czym mówić.
Wiesz, że tak musi być.
Ze wszystkich oczywistych i mniej oczywistych powodów.
To nieuczciwe.
Nie mam szczęścia do dziewczyn.
Kiedy wreszcie kogoś poznałem...
Nie martw się, to się zmieni.
Zaufaj mi.
Dobranoc.
Zróbmy rachunek.
Czego nas nauczył dzisiejszy odcinek?
W sobotę lepiej zostawać w domu,
bo w życiu nie ma pilota i nic nie można przewinąć.
Niestety.
Między mną a Jen wszystko skończone.
Wszystko popsułem.
Między wami nigdy nic nie było.
Czuję się jak potwór z mojego filmu.
Jest we mnie coś, nad czym nie umiem zapanować.
Wszystko jest albo dobre, albo złe, zimne albo gorące, czarne lub białe.
Nie ma nic pośrodku.
Jestem zbyt zmęczona, żeby filozofować.
Jeśli znów mnie napadnie - a wiem, że tak się stanie,
zanim skończy się proces dorastania -
przykuj mnie do łóżka, dopóki mi nie przejdzie.
Mogą użyć pasów ze skóry?
Najpierw wyjaśnisz mi tę perwersję.
Jesteś niesamowity!
Jakim cudem ktoś tak inteligentny, może być jednocześnie tak tępy.
Co mam zrobić?
To już twoja sprawa.
Mogę dokończyć dzieła zniszczenia.
Dopóki ktoś jeszcze trzyma się na nogach.
Nie pogniewasz się?
Skądże.
Życz mi szczęścia.
Powodzenia.
Mam nadzieję, że zdobędziesz pocałunek.
Mam wrażenie, że gram w filmie.
Nie wiem, co powiedzieć.
Nic dziwnego.
Jestem wściekła.
Wiem.
Czego od mnie chcesz?
Chcę wiedzieć, co nas łączy.
Musisz mieć odpowiedź dzisiaj?
Przepraszam za to zajście.
Przestraszyłem się,
że zostanę przyjacielem.
Straszne.
To jest straszne.
Mogę zostać przyjacielem,
któremu będziesz się zwierzać ze swoich przygód z chłopakami.
Nie chcę tego.
To ja chcę być twoim chłopakiem.
Nie możesz być jednym i drugim?
Nie, kiedy ma się 15 lat.
To zbyt skomplikowane.
Jestem zainteresowana.
Czym?
Przygodą.
Co mam zrobić?
Możesz mnie pocałować.
Boję się.
W Nowym Jorku żyłam szybciej. O wiele szybciej.
Potykałam się i upadałam.
Tutaj, po raz pierwszy w życiu
mam wrażenie, że idę równym, spokojnym krokiem.
Boję się, że jeśli cię pocałuję, znów się potknę.
Nie wiem, czy dam sobie z tym radę.
Chcesz zatańczyć?
Tutaj? Teraz?
Cały wieczór czekałam na taniec z tobą.
Pocałunek to rezultat końcowy. Nie to jest najważniejsze.
Liczy się pożądanie i marzenia.
I uczucie.
Uczucie.
Tekst Agnieszka Kamińska Subtitling TITRAFILM Paris