Pana również miło widzieć.
Piękna Louisa.
Mimo że wiele z naszych rodzin zamkniętych było w obozach,
my, Amerykanie japońskiego pochodzenia,
dzielnie walczyliśmy podczas II wojny światowej.
Nawiązaliśmy wyjątkową więź z białymi oficerami,
zdając sobie sprawę z tego, że wszyscy wierzymy w ideały,
które kierują naszą ojczyzną.
W bitwach we Włoszech i we Francji
byliśmy najbardziej odznaczonymi oddziałami wojska podczas całej wojny.
Dziś prezydent Stanów Zjednoczonych
wydaje nam specjalną pochwałę.
Reprezentować nas będą
sierżant Kesuke Miyagi oraz pani Louisa Pierce,
wdowa po pułkowniku Jacku Pierce.
Byli to żołnierze, którzy zapisali się w historii pułku.
Baczność!
Barwy narodowe.
Baczność!
Ognia.
Jeszcze ziemniaków, panie Miyagi?
Nie, dziękuję, Louiso-san.
Miyagi woli ryż, pamiętasz?
Przykro mi, że moja wnuczka nie przyszła, by cię poznać.
Nie wiem, gdzie ona się podziewa.
Julie! To pan Miyagi, przyjaciel twojego dziadka.
Dobry wieczór.
Przepraszam na chwilę.
Chciałabym, żebyś poznała pana Miyagi.
Przywitałam się.
Porozmawiaj z nim.
Ty go tu zaprosiłaś, więc rozmawiajcie.
- Co robisz? - Biorę mięso.
- Po co? - To dla przyjaciela.
Dla którego przyjaciela?
Czemu zawsze, kiedy tu wracam,
czuję się jakbym była na przesłuchaniu?
Dziwne, że nie prosisz o odciski palców.
Po prostu się martwię. Musisz powiedzieć mi, czego chcesz.
Chcę, żebyś mnie zostawiła w spokoju!
Dokąd idziesz? Susan!
Ja mam na imię Julie. Moja matka nazywała się Susan.
Zginęła w wypadku samochodowym razem z moim ojcem, oboje nie żyją.
Przestań więc ich przywoływać.
Przykro mi, że musiałeś na to patrzeć. Ma w sobie tyle gniewu.
Każdy, kto traci rodziców,
ma w sobie żal.
Żal uwięziony w sercu przeradza się w złość.
Nie wiem już, co robić.
Dam ci radę.
Rada, Louiso- san,
to podlewać kwiatki.
Słucham?
Jakie kwiatki?
Nie te kwiatki.
Kwiaty w moim ogrodzie. W Kalifornii.
Cześć, Angel.
Jak się czujesz?
Jak twoje skrzydło? Już lepiej?
Chodź. Dasz radę? Usiądź na mojej ręce.
Dobra dziewczynka. Przejdziemy się, dobrze?
Chodź.
Dziś znów pokłóciłam się z babcią.
Chciałabym, żeby moi rodzice tu byli.
Byłoby łatwiej.
Wiesz,
gdyby ktoś się dowiedział, że tu jesteś, zabraliby cię stąd.
Czy to nie byłoby okropne? Jakaś mała klatka.
Nikogo byś nie znała.
544, kod drugi.
Sprawdzamy.
Larry, patrz na dach.
Jeśli jeszcze nie skoczyła, sam ją zepchnę.
Wrócę. Bądź cicho, dobrze?
Bądź cicho.
- Dajesz radę? - Tak.
Myślisz, że wciąż tu jest?
Nie mam pojęcia.
Co to było?
Uważaj!
Zatrzymaj się!
Powiedziałem, żebyś się zatrzymała!
A niech to!
Już to słyszałam.
Może nagraj filmik,
żebym mogła przewijać gadkę, którą znam?
Kocham cię, Julie, i wiem, że ty też mnie kochasz.
Ale ostatnio zachowujemy się jakbyśmy się nienawidziły.
Rozmowy nie wydają się być pomocne. Pogarszają tylko sytuację.
Pan Miyagi zaproponował mi, bym spędziła kilka dni w Kalifornii.
On zostanie tutaj i wszystkim się zajmie.
Strefa przeznaczona
tylko dla rozładunku bagażu.
Zakaz parkowania.
Prosimy o niepozostawianie bagażu bez opieki.
- Bagażowy! - Tak, proszę pana?
Czasem próbowałam
rozmawiać z tobą i się nie wściekać,
ale wszystko jest takie skomplikowane.
Dla mnie również.
Do zobaczenia.
Babcia dopiero co wyjechała,
a już za tobą tęskni.
Za kilka tygodni są moje urodziny. Chyba zapomniała.
Urodziny.
Wyjątkowy dzień. Każdy ma urodziny.
Miyagi zrobi wyjątkową kolację, dobrze?
Tempura, sukiyaki. Lubisz?
Nie lubisz. Dobra.
Sushi, sashimi.
Nie, dobra.
Miyagi rozumie. Hamburger teriyaki z frytkami.
Nie potrzebuję wyjątkowej kolacji. Potrafię o siebie zadbać.
Wiem, dokąd zmierzam.
Dobrze.
Miyagi też wie, dokąd zmierzasz. Do szkoły.
Miyagi odbierze cię po południu. W porządku, Julie- san?
Na zajęcia.
Do sali. Ruszaj się.
Dzień dobry, Julie. To szkodzi twoim uszom.
Bujaj się, Ned.
Mógłbym cię zaprowadzić do gabinetu dyrektora
i wpakować w niezłe kłopoty.
Lub mogę wpaść po ciebie jutro wieczorem
i zabrać cię do portu.
Byłaś już w porcie, prawda? Taka ładna dziewczyna jak ty.
Możesz sobie pomarzyć.
Zazwyczaj to dziewczyny
mnie zapraszają.
Ty masz szczęście, że ja zapraszam ciebie.
Daj spokój, Julie. Wiesz, że to nastąpi.
Puść mnie!
Zaczniesz spotykać się ze mną i moimi kumplami,
a będziesz mogła mieć wszystko.
Puszczaj mnie.
Co tu się dzieje, Ned?
Pułkownik Dugan.
Złapałem tę młodą damę na popalaniu papierosów.
O czym ty mówisz? Wcale nie paliłam.
Nazywa się Julie Pierce.
Do gabinetu. Idziemy.
Wyluzuj trochę.
Członek Alpha Elite złapał tę uczennicę
na paleniu papierosów w szklarni.
Połóż jej teczkę na środku.
Jeśli jeszcze raz coś przeskrobie, zostanie wydalona ze szkoły.
Zależy oczywiście od zasady, którą złamie.
Nie.
Żadnych dodatkowych szans. Jeszcze raz, a wylatuje.
Zgadzam się.
No dobrze, młoda damo, zostałaś ostrzeżona.
A teraz na zajęcia.
To duża szkoła. Mogę się zgubić po drodze.
Zaprowadź tę uczennicę na zajęcia. Sala 238.
Cześć, jestem Eric, a ty?
Spadaj.
„Spadaj”, ciekawe imię. Chińskie?
Nie wysilaj się, dobra?
Jesteś kolejnym dupkiem, który pracuje dla pułkownika.
I co w tym złego?
Zadawaj się z idiotami, a będziesz głupi jak oni.
Alpha Elite jest jak zwycięska drużyna futbolowa.
To duma szkoły.
Jasne. Wierzysz we wszystko, co usłyszysz?
Nie wierzę, że masz na imię „Spadaj”.
Do zobaczenia.
TOALETA DLA DZIEWCZYN
- McGowen, prawda? - Tak.
Pułkownik Dugan powiedział, że zaprowadziłeś Julie Pierce na zajęcia.
Jakieś problemy?
Nie.
Nie? To dobrze.
Nie zapominaj, że jest moja.
Jest tu ktoś?
Już dobrze.
Jak skrzydło? Trochę lepiej?
Nie martw się.
Co ty tu robisz?
Skąd masz jastrzębia?
Została postrzelona w skrzydło. Znalazłam ją w trawie przy siłowni.
- Dziobie? - Oczywiście.
Lepiej się odsuń.
Co to za miejsce?
Woźny trzymał tu kiedyś gołębie.
Fajnie. Masz swoje prywatne, małe zoo.
To tajemnica, dobra?
Już nie.
- Co masz na myśli? - Co mam na myśli?
Powiesz o tym komuś, a będziesz miał kłopoty.
- Jakie kłopoty? - Ja...
- Zadzwonię do pizzerii. - Tak?
Każę im dostarczyć 48 pizz w środku nocy.
Świetnie. Uwielbiam pizzę. Tylko bez anchois, dobra?
Napiszę twoje imię na ścianach wszystkich damskich toalet.
Tak powiedział?
Powiem wszystkim, że masz jakąś dziwną chorobę społeczną.
Będę więc popularny.
- Masz samochód? - Tak.
Więc wsypię ci cukier do baku.
Rozzłościłaś się trochę, co?
- Tak! - Podoba mi się to.
Powiedz mi tylko, co zrobisz z Angel.
Więc?
Zobaczysz.
W przeszłości nasi wrogowie pochodzili z zewnątrz.
Teraz wrogowie są w naszym kraju.
W naszych miastach i szkołach.
Podczas wojny należy być gotowym na to, aby zniszczyć wrogów.
Wasza szkoła jest czysta i zorganizowana,
ponieważ jesteście gotowi dać z siebie wszystko.
Jeśli jakiś chuligan namaluje graffiti na ścianie,
my pomalujemy mu gałki oczne, żeby widział wszystko na czerwono.
Dzieciak upuści papierek po cukierku...
Każecie mu go podnieść i zjeść.
- Rozumiecie? - Tak jest!
Jesteście gotowi dać z siebie wszystko?
Tak, sir.
- Zadać sobie trud? - Tak jest!
- Zrobić wszystko, co możliwe? - Tak jest!
W porządku.
To jest arena, ja jestem bykiem.
Moim zadaniem jest obrona.
Waszym zadaniem jest atak.
Pokażcie, co potraficie.
Wszystkie chwyty dozwolone, pułkowniku?
Próbujcie, czego chcecie.
Trzymam go. Uderzaj.
- Bardzo dobrze, Ned. - Pułkowniku!
Gdzie jest McGowen?
Podejdź tu.
Jakiś problem?
Będę walczył za moją rodzinę lub w obronie własnej,
ale nie wyjdę tam, by mógł pan pokazać swoją siłę.
Więc może powinienem cię rozzłościć.
Tak! Tak lepiej.
To właśnie chcę widzieć.
Odsuń się.
Poczułeś się jak mężczyzna?
Poczułeś się lepiej?
Niszczysz wroga, kiedy jest najsłabszy.
Przepraszam.
Szukam uczennicy o nazwisku Julie Pierce.
Kim pan jest, do cholery?
Nazywam się Miyagi. Przyjaciel babci jednej z uczennic.
Dla mnie może pan przyjaźnić się z samym papieżem.
Nie powinno tu pana być.
Więc proszę zabrać stąd swój tyłek.
Nic ci nie jest, chłopcze?
Wszystko w porządku.
Na co się gapicie? Robić okrążenia. No już!
Powiedziałem, żeby pan stąd odszedł.
Problemy ze słuchem?
Nie, słuch w porządku.
Więc musi to być problem ze starym ciałem.
- Nie rusza się pan zbyt szybko. - Wystarczająco szybko,
kiedy trzeba.
Powiedziałem, żeby pan odszedł.
Miyagi wychował się w małej wiosce
na Okinawie.
Był tam wtedy
wściekły byk,
który pasł się koło wioski.
Bardzo zły byk. Gonił za dziećmi,
kobietami niosącymi zakupy, rolnikami, za wszystkimi.
Pewnego dnia, duży festyn.
Wszyscy zadowoleni.
Co to ma, do cholery, znaczyć?
Tego dnia zrobiono z byka pyszną zupę.
Powiedziałeś Duganowi o jastrzębiu?
Zostałaś po szkole, żeby o to zapytać?
Jeśli ktoś dowie się o Angel, zabiorą ją.
Tak ją nazywasz, Angel?
- Skąd wiesz, że to samica? - Odpowiesz mi na pytanie?
Przepraszam, muszę jechać.
Nie wysiądę,
póki nie powiesz mi, co zrobisz.
Dobra, może być i tak.
Podoba ci się mój samochód?
To Oldsmobile 442. Uratowałem go ze złomowiska.
- To tylko samochód. - „Tylko samochód”?
Czy Michael Jordan tylko gra w kosza?
Czy Wayne Gretzky jest tylko hokeistą?
Nie wiem, a jest?
Nie. Jest świetny, tak jak ten samochód.
- Dokąd idziesz? - Do pracy.
Jesteś maszynistą?
Ochroniarzem.
Ochroniarzem?
Dokładnie.
Mój dziadek był tu inżynierem.
Ja tylko gonię szczury. Chodź, pokażę ci coś.
Stąd można zobaczyć szczyt świata.
Wskakuj.
Czemu to robisz?
Dla pieniędzy. Jaki miałbym mieć powód?
Mój tata opuścił nas sześć lat temu.
Przez jakiś czas wysyłał nam pieniądze, ale potem przestał.
Musiałem więc znaleźć pracę.
Nie byliśmy chyba dla niego istotni.
Nieważne. To tylko na jakiś czas.
Wybieram się do szkoły służb powietrznych. Chcę być pilotem myśliwca.
Dugan mówi, że mogę się dostać.
Dlatego dołączyłeś do grupy?
Tak.
To nic przyjemnego, ale daje mi możliwość znalezienia się w kokpicie F- 15.
Ja nigdy nie myślę o przyszłości.
Na pewno myślisz. Co będziesz robić za miesiąc?
Nie wiem.
- A za tydzień? - Nie obchodzi mnie to.
A w kolejnych pięciu sekundach?
Zmuszę cię, byś mi obiecał,
że nie powiesz nikomu o jastrzębiu.
Tym się nie przejmuj.
Obiecaj.
- Skoro to dla ciebie takie ważne... - Obiecaj!
W porządku.
Obiecuję.
Wkrótce zadzwonię. Do usłyszenia.
Cześć, Julie-san.
Jak było dzisiaj w...
Co z tobą? Zwariowałeś?
Powinieneś zapukać przed wejściem do pokoju dziewczyny!
Bardzo przepraszam. Miyagi przeprasza.
Już się ubrałam. Możesz patrzeć.
Miyagi przeprasza.
Wcześniej mieszkał z przyjacielem.
Daniel- san przychodzi do pokoju Miyagi, Miyagi idzie do niego.
Nic wielkiego. Z chłopcem łatwiej.
Zapomnijmy o tym, dobrze?
Dobrze.
Dzisiaj Miyagi pojechał odebrać Julie- san ze szkoły,
ale nie byłaś tam.
Byłam na postoju pociągów porozmawiać z chłopakiem.
- Nic wielkiego. - Miyagi też rozmawia z ludźmi...
Z nauczycielami.
Przynieść pracę domową, której nie odrabiasz od trzech tygodni.
Świetnie. Może zrobię ją w wolnej chwili.
Może dziś wieczorem.
Nie rozkazuj mi.
To nie rozkaz. To tylko mała prośba.
Powiedziałam ci dziś rano, że wiem, dokąd zmierzam w życiu.
Matematyka nie jest mi do tego potrzebna.
Ambicja bez wiedzy
jest jak łódka na suchym lądzie.
Zapomnij, wychodzę!
Zostawisz mnie w spokoju? Nie mów mi, co mam robić!
Nie próbuję ci nic mówić. Próbuję cię czegoś nauczyć.
Nauczyć mnie? Spójrz na siebie! Nie znasz nawet angielskiego.
- Bardzo przepraszam. Nic ci nie jest? - Nie.
Jesteś cała? Bardzo przepraszam.
Pojawiła się nagle. Nie widziałem jej.
- Nic ci nie jest? - Mówiłam już, że nie!
Bardzo przepraszam!
Muszę po prostu dostarczyć pizzę.
Szef mnie goni, rozumie pan.
PARTY TIME! PIZZA ZAWSZE NA CZAS
Miałem kłopoty z... Muszę jechać, przepraszam!
Na pewno nic ci nie jest? Muszę jechać! Przepraszam!
No dalej. Zrób to, co robi moja babcia.
Powiedz mi, że znów popełniłam błąd.
„Julie, jesteś tak bezmyślna.
Julie, znów straciłaś kontrolę”.
Miyagi nie musi nic mówić.
Ty robisz to za mnie, dziękuję.
Nic mi nie powiesz?
Mam pytanie. Gdzie się tego nauczyłaś?
Czego?
Przyjęcia pozycji tygrysa, kiedy samochód prawie cię uderzył.
Nie uczą tego na siłowni dla dziewcząt.
Nie wiem, o czym mówisz.
To był odruch.
Tata uczył mnie karate, kiedy byłam małą dziewczynką.
Ćwiczyliśmy codziennie po szkole.
Traktowałam to jak zabawę.
Twój dziadek
uratował życie Miyagi...
Dawno temu.
W czasie wojny.
Miyagi próbuje podziękować.
Uczy go karate.
On uwielbia karate.
Uczy twojego tatę.
Twój tata uczy ciebie.
A potem umarli.
Wszyscy umarli.
Miyagi rozumie.
Miyagi kiedyś też ma rodziców.
Złość nie sprowadzi ich z powrotem.
Moja mama była piękną kobietą.
Kiedy szykowała się do wyjścia,
była jak księżniczka z bajki.
Tata ją kochał.
Był mądry, zabawny i miły.
Nie powinni zginąć.
To niesprawiedliwe.
Śmierć niesprawiedliwa dla wszystkich.
Ale my wciąż
musimy żyć naszym życiem.
Kiedyś miałam ich obraz w głowie.
Był taki czytelny.
Teraz zostały mi tylko zdjęcia.
Rodzice zostawiają ci więcej
niż tylko zdjęcia.
Zostawiają ci coś bardzo cennego.
Co takiego?
Karate.
Co w tym takiego wyjątkowego?
Karate tutaj.
A w tym czasie ty zbyt mała, żeby zrozumieć
prawdziwe znaczenie karate.
Mógłbyś przynajmniej raz dać mi odpowiedź, którą zrozumiem.
Odpowiedź ważna wtedy,
kiedy jest odpowiednie pytanie.
O tym właśnie mówię.
Jak to możliwe, że moje kosmetyki są porozrzucane po łazience?
Zbyt dużo kosmetyków.
Słucham?
Zbyt dużo kosmetyków w łazience.
Co masz na myśli?
Nie ma czegoś takiego jak zbyt dużo kosmetyków.
Julie- san, to jest problem, kiedy...
Problemem są moje zęby.
Właśnie to zauważyłam. Nie pasują mi do nosa.
Zęby w porządku, nos w porządku.
Wszystko pasuje.
Myślałam o tym karate, którego uczył mnie tata.
Myślisz, że wciąż mogę to robić? Nie jestem zbyt silna.
Jest wiele rodzajów siły, Julie- san.
Pomyślałam, że może dałbyś mi kilka lekcji.
Jeśli chłopaki Dugana by mnie zaatakowali, mogłabym się obronić.
Chcesz lekcji? Płacisz Miyagi.
Płacić? Jestem spłukana.
Cztery prace domowe za jedną lekcję karate.
Nie ma mowy.
Nie ma mowy, nie ma lekcji.
W porządku.
Dwa zadania z matematyki za jedną lekcję.
Dwa zadania z matematyki, jedno z historii.
Zgoda.
Zacznijmy od razu.
Dobrze. Najpierw zawoskujemy samochód.
Nakładamy wosk, polerujemy. Widzisz?
Zapomnij. Nie będę woskować samochodu.
Najpierw woskujemy, potem pracujemy nad silnikiem.
To nowy rodzaj karate. Bardzo fajny.
Fajny? Fajne są centra handlowe.
Masz pieniądze na paliwo, żeby pojechać do centrum?
Jestem spłukana, mówiłam.
Więc nie będzie centrum.
Wiesz co? Myślę, że nie znasz się na dziewczynach.
Miyagi musi nauczyć się o dziewczynach.
Z chłopcami łatwiej.
Panie Miyagi.
Wciąż chcę pojechać do centrum handlowego.
Pomyślałam, że może pożyczyłbyś mi trochę pieniędzy.
Nie ma potrzeby pożyczać.
Rodzina naprzeciwko ma trójkę dzieci i potrzebuje opiekunki.
Miyagi powiedział, że z chęcią się nimi zajmiesz.
Cześć, jestem Julie.
Tak!
Co pan tu robi?
Miyagi zauważył,
że dzieci mają mało zabawek, przyniósł więcej.
Piłki, ringo.
Same dobre rzeczy. Miłej zabawy.
„Miłej zabawy”? Nie potrzebują zabawek.
Przydałyby się kaftany bezpieczeństwa.
Słońce grzeje, trawa jest zielona.
Słucham?
Jeśli dzisiaj Julie- san się rozzłości,
powtórzy te słowa.
Głęboki wdech przez nos.
Słońce grzeje, trawa jest zielona.
Wszystko będzie dobrze.
Słońce grzeje, trawa jest zielona.
Celujcie w nią! Dalej!
Chodźcie!
- Ruszaj się! - Mam cię!
Spadajmy stąd!
Zaplanował pan to wszystko.
Opieka nad dziećmi to dobre ćwiczenie przed nauką karate.
A kiedy nauczę się łamania desek i innych podobnych rzeczy?
Po co łamać deski? Co deski ci zrobiły?
To nie uczy cię, jak pokonać złość, Julie- san.
Rozumiesz?
Tak.
Julie Pierce... Wiedziałem. Gliny mówiły, że to dziewczyna. Chodźmy.
Julie, co jest? Szukasz lekcji?
- Niespodzianka. - Dokąd się wybierasz, Julie?
- Może zostawiła coś w szafce. - Puść mnie!
Zadziorna jest.
Łapcie ją!
Stąd nie ma wyjścia, Julie!
Wiem, że tu jesteś.
Wyjdź, Julie. Nie jestem taki zły.
Porozmawiajmy.
Spróbujmy się zaprzyjaźnić, Julie.
Mam nadzieję, że cię nie przestraszyłem.
Nie miałem takiego zamiaru.
Chciałem tylko popracować nad naszymi różnicami.
Naprawdę nie lubię McGowena.
Pomyślałem, że moglibyśmy
o tym porozmawiać.
Cześć.
- Powinnaś była dać się zabrać do... - Nie.
Zostaw mnie.
Śliczna jesteś w blasku księżyca.
Zostaw mnie!
Czasem wolę inaczej. Dokąd idziesz?
Łapcie ją!
Ruszajcie się!
Nie dajcie jej opuścić terenu szkoły!
Już prawie cię mamy, Julie!
Łapcie ją!
Nie pozwólcie jej uciec! Otwórz drzwi!
Do zobaczenia w porcie. Pamiętaj, że mamy randkę.
Cieszę się, że pan tu jest.
Co robiłaś w szkole o tej porze? Uczyłaś się?
Chciałam nakarmić Angel.
Lepiej, żebyś zachowywała się jak ona.
Angel to jastrząb, panie Miyagi.
Jastrząb?
Tak.
To długa historia.
Miyagi gotów wysłuchać długiej historii.
Wsiądź do samochodu, proszę.
Jest pan na mnie zły, prawda?
Julie- san, zajmowanie się jastrzębiem jest dobre.
Ale powinnaś powiedzieć Miyagi.
Dugan rozmawiał z dyrektorem.
Zawiesili mnie na dwa tygodnie.
Teraz już nigdy nie nadrobię materiału.
Może powinnam zapomnieć o szkole,
zapomnieć o moim życiu.
Może powinnam zamknąć się w pokoju i całe dnie słuchać muzyki?
Nie, proszę.
Zbyt mocne dla uszu Miyagiego.
Mam lepszy pomysł.
Jutro pojedziemy w jedno miejsce.
Odwiedzimy dobrego przyjaciela Miyagiego.
- Cześć, Eric. - Co ty tu robisz?
Miałam pewną przygodę w szkole i zawiesili mnie na trochę.
Wyjeżdżamy z miasta na dwa tygodnie,
przyszłam zapytać, czy nakarmisz za mnie jastrzębia?
Za co zostałaś zawieszona?
To długa historia, później ci opowiem. Nakarmisz jastrzębia?
Jasne, nie ma problemu.
Świetnie. Dawaj mu surowe mięso
i pamiętaj o napełnieniu butelki wodą.
Będę za tobą tęsknił. A ty będziesz tęskniła za mną?
Może.
Może? Nie akceptuję dziś żadnych „może”.
Eric, uważaj.
Chcę odpowiedzi. Będziesz za mną tęskniła?
Nie, jeśli złamiesz sobie nogę.
Nie takiej odpowiedzi oczekuję.
Chcę odpowiedzi.
Tak.
Słucham?
Tak, będę za tobą tęskniła.
Na razie.
Julie- san, weź paliwo bezołowiowe
i czekoladowe batony z migdałami.
Jasne.
- Gdzie jesteś? - Dwa.
Dzień dobry.
Poproszę pięć galonów paliwa i czekoladowe batony z migdałami.
Ted, co ty wyprawiasz?
Nic nie robię.
Cześć, mały.
Dobry piesek.
Bardzo miły pies.
Jak pan to zrobił, panie Miyagi? Ten pies prawie mnie zaatakował.
Wszystko jest możliwe, kiedy się nie boisz.
Chciałabym mieć taką odwagę.
- A ja chciałbym dostać batona. - Proszę.
Co ty wyprawiasz? Spójrz na mojego psa.
Zmieniłeś go w tchórza.
Czasem zwierzęta są bardziej rozsądne niż ludzie.
Uważaj na słowa, staruszku.
Jedźmy już.
Nigdzie nie pojedziesz, póki ci nie pozwolę.
Puść dziewczynę.
- Uważaj, Ted. - Bo co zrobisz, staruszku?
Będziesz się bił?
Bójki nie są dobre.
Panie Miyagi!
Bójki nie są dobre. Komuś zawsze stanie się krzywda.
W pełni się zgadzam.
To było świetne, panie Miyagi.
Nie, to nie było świetne.
Miyagi zawsze stara się nie bić.
Miyagi nienawidzi bójek. To nie było dobre.
„Nie było dobre”? Skopał mu pan tyłek.
Nie chciałem.
Mają pecha, że ich tyłki połączone są z małymi mózgami.
Co teraz?
Teraz czekamy.
Przepraszam.
Te głośne dzwony
nie dawały mi już spać.
Pomyślałam więc, że zjemy śniadanie.
Ziemia do Miyagiego.
Pobudka, panie Miyagi.
Dzień dobry, Julie- san.
Skalny ogród to święte miejsce.
To wzór wewnętrznej równowagi.
Piasek reprezentuje ocean.
Wielka skała to Japonia.
Mała skała to Okinawa, gdzie Miyagi się urodził.
Więc?
- Więc idź odwiedzić Japonię. - Słucham?
Pospiesz się. Wskocz na dużą skałę.
W porządku, jestem na Japonii.
Może mogłabym kupić telewizor, skoro już tu jestem?
Żadnego telewizora.
Najpierw spróbuj kopnąć wroga.
Skręć biodro, obróć się, kopnij w trakcie i wyląduj na Okinawie.
- Będzie chyba trudno. - Spróbuj.
To niemożliwe.
Wszystko na początku jest niemożliwe, ale trzeba próbować. Jeszcze raz.
Jakiś sposób, żeby to wykonać? Coś, na co nie wpadłam?
- Módl się. - Mam się modlić?
Świetnie. To wielka pomoc.
Bardzo dobrze, Julie- san. Spróbuj raz jeszcze.
Kiedy mała dziewczynka dorasta,
rodzice mówią: „Bądź grzeczna,
noś ładne sukienki, nie bij się”.
Potem, kiedy dziewczynka dorasta,
w obliczu niebezpieczeństwa zaczyna się zastanawiać.
Więc kiedy wiadomo, że...
Kiedy masz pełny szacunek do siebie
i do innych, wtedy nadchodzi odpowiedź.
Co będziemy tu robić? Przerzucimy trochę siana?
Julie- san musi nauczyć się być czujna.
Musi wiedzieć, kiedy ma kłopoty.
Jestem czujna.
Otwórz oczy.
Moje oczy są otwarte. Co jeszcze mam zrobić?
Skup się, Julie- san.
Ale jestem głodna. Mogłabym zjeść wielką...
Panie Miyagi.
Co?
O co chodzi?
Co zrobiłam nie tak?
Julie- san próbować zabić karalucha.
Nigdy nie próbowałeś tego zrobić?
Ci zakonnicy wierzą,
że negatywne działania powodują cierpienie i ból.
Na terenie zakonu
nic nigdy nie jest zabijane.
To głupia zasada.
Dokąd pan idzie?
Głupie, kiedy gangi dzielnicowe
zabijają siebie nawzajem bez powodu.
Głupie, kiedy kraje wypowiadają wojny.
Nie głupie, kiedy szanujesz życie innych istot.
Założę się, że zabiłeś kiedyś karalucha.
Miyagi nie mieszka w zakonie,
ale szanuje wszystkie żywe istoty.
Baczność!
Zanim opuściłem wojsko,
nauczyłem się jednej ważnej rzeczy.
Kiedy udajesz się na wojnę, musisz być silny.
- Eric McGowen? - Tak.
- Patrzeć przed siebie. - Twoja mama dzwoni.
Nie skończyliśmy jeszcze, McGowen. Nie pójdziesz, póki ci nie pozwolę.
Pójdziesz, a możesz zapomnieć
o szkole w wojskach powietrznych.
To będzie dla ciebie koniec, McGowen.
Przez resztę życia będziesz smażyć burgery.
Mamo, co się stało?
Eric, to ja, Julie.
Julie. Co słychać?
Przepraszam, że dzwonię do szkoły,
ale w miejscu, w którym jestem, nie ma telefonu,
a chciałam zapytać o Angel.
Czuje się osamotniona. Chyba za tobą tęskni.
Mam nadzieję, że ta rozmowa nie przysporzy ci problemów.
Kiedy wracasz?
Nie wiem.
Mam nadzieję, że wkrótce.
Do zobaczenia.
Przepraszam, że chciałam zabić karalucha. Proszę spojrzeć.
Dobrze.
Tym razem nie dam się zaskoczyć.
Cieszę się, że tak mówisz.
Wiem, że tu jesteś.
- Jesteś czujna, Julie- san? - Całkowicie.
- Gotowa, by się obronić? - Bez problemu.
Dobrze.
Więc zasłonię ci oczy.
Jak mam się obronić, jeśli nie będę nic widzieć?
Użyj uszu, nosa, skóry, stóp.
Naucz się używać zmysłów.
Zrobiłam to! Byłam całkowicie skupiona!
Musisz otworzyć się bardziej na zmysły.
Bardzo przepraszam. Myślałam, że śpicie.
Już sobie idę.
Przepraszam, panie Miyagi.
Co tu się dzieje?
Nic.
Mnisi się bawią.
Myślałam, że to przywódcy duchowi.
Nigdy nie ufaj duchowemu przywódcy, jeśli nie umie tańczyć.
Panie Miyagi, nie zrobię tego. Próbowałam tysiące razy.
Pamiętasz, co ci powiedziałem za pierwszym razem?
Mam się modlić?
Modliszki przed atakiem zawsze klękają.
Tak!
Zrobiłam to!
- Gratulacje, Julie- san. - „Gratulacje”?
Nie powie pan nic więcej?
- Nie dostanę jakiegoś pasa? - Kup pas w centrum.
Nie.
Mówię o pasie w karate, brązowy pas, czarny pas.
- Po co ci pas? - Żeby inni wiedzieli, że jestem dobra.
Ty wiesz, że jesteś dobra. To najważniejsze.
Nawet Elvis Presley miał czarny pas.
Więc go od niego pożycz, kiedy się spotkacie.
Wosk, polerowanie.
Bardzo dobrze, Julie- san.
Tu pominęłaś.
Ten manewr nazywa się kata.
Tak jest!
Jeszcze raz!
Jutro wracamy do domu.
Pójdziesz do szkoły.
Wiem.
Chciałabym, żeby mnisi zjedli z nami dzisiaj.
Chciałabym się pożegnać.
Mnisi odkryli coś o Julie- san.
Myślę, że chcą ci coś powiedzieć. Chodź.
Dobra, przyznaję się. Zabiłam pająka, ale to był wypadek.
Urządziłam mu pogrzeb i zmówiłam modlitwę.
Cudownie.
To będzie pierwsze ciasto, które zjem pałeczkami.
Zdmuchnij świeczki, pomyśl życzenie.
Może się spełni.
Mnisi zdecydowali
spełnić jedno życzenie Julie- san i dać jeden prezent.
Moim życzeniem jest, żebyście odwiedzili nas w Bostonie.
To będzie trudne.
Nie opuszczaliśmy klasztoru od lat.
Życzenie się spełni.
Teraz czas na prezent.
Prezentem jest pokaz łucznictwa zen.
Co jest celem?
Patrzysz na niego.
Słucham?
Opat wystrzeli jedną strzałę.
Nie na punkty.
Jeśli opanujesz drobne rzeczy,
wszystko będzie możliwe.
Miyagi pełni ten honor.
Dziękuję za strzałę.
Cześć, Julie!
Dzień dobry, Julie. Witamy z powrotem.
Dzień dobry, panie Wilkes. Przepraszam za to, co się stało.
Chyba się czegoś nauczyłaś.
Ambicja bez wiedzy jest jak łódka na suchym lądzie.
Nie do końca rozumiem twoją odpowiedź.
Odpowiedź jest ważna wtedy, kiedy zadaje się odpowiednie pytanie.
Cześć, Eric.
- Jak się masz? - Świetnie, a ty?
Dobrze. Witamy z powrotem.
Dzięki.
Gdzie byłaś?
Nie mogę ci powiedzieć.
- Co to znaczy? - Nie uwierzyłbyś.
Nie byłam jeszcze przywitać się z Angel. Jak się ma?
- Dobrze, radzi sobie. - Naprawdę?
- Tak. Przyjaźnimy się. - Poważnie?
- Chcesz trochę mleka? - Dzięki.
Patrzcie, kto wrócił do szkoły.
Ned i jego kumple chyba wciąż się na mnie wściekają.
Nie tylko na ciebie.
Opuściłem grupę Dugana.
Co takiego?
Chodź, opowiem ci o tym.
Więc co ze szkołą dla sił powietrznych?
Dugan miał ci ją załatwić.
Nie potrzebuję go. Sam dam sobie radę.
Wydawał ludziom rozkazy tak długo, że przegrzał mu się mózg.
Chcę być jak Angel.
Nie chcę być kimś...
Gdzie ona jest?
Była tu wczoraj. Karmiłem ją.
Miała złamane skrzydło.
Nie mogła odlecieć.
Wiem.
Co się stało, Julie?
Zgubiłaś swojego ptaszka?
Co jej zrobiłeś?
Tego, co nie może latać?
Mógł wylądować w śmietniku.
Co, twardzielu?
- Jestem lepszy od ciebie. - Przestań, Eric.
- Gdzie jest jastrząb? - Zadzwoniłem po służby.
Koleś przyszedł i włożył go do klatki.
Przestańcie!
Zapewniam cię, że go zabije,
a następnie wypcha!
- Eric, przestań, proszę! - No dalej!
Przestań, zapomnij o nim.
Jeszcze z tobą nie skończyłem, McGowen.
W ten czy inny sposób,
oberwiesz.
SCHRONISKO DLA ZWIERZĄT
Cześć.
Jak cię tam traktowali?
Angel gotowa, by latać.
To niemożliwe, panie Miyagi. Ma złamane skrzydło.
Spróbuj. Zobaczymy, co się stanie.
Nic się nie stanie.
Angel decyduje, nie Julie- san.
Chodź.
Mówiłam, że nie odleci. Ma złamane skrzydło.
Jeszcze tego nie wiemy.
Pozwól, żeby to wiatr ją dotknął.
Może jeśli ty uwierzysz,
Angel również uwierzy.
A teraz puść.
Leć, Angel.
Co się dzieje, Angel? Jesteś wolna, możesz lecieć.
Czasem, jeśli zbyt długo żyjemy w klatce,
cały świat może wydawać się zbyt duży.
Jesteś silna, Angel.
Wiem, że tak jest.
Leć. Jesteś wolna.
Wyleczył ją pan, panie Miyagi.
Nie, Angel sama się wyleczyła.
Ale twoja wiara dała jej odwagę, by lecieć.
Chodź, idziemy.
Będę tęsknić za Angel.
Dużo z nią rozmawiałam. Mówiłam jej wszystko.
Ty szczęśliwa, że mówisz do Angel.
Ona nie odpowiada.
Teraz możesz mówić do Miyagi
albo twojego przyjaciela, Erica.
Do Erica?
Zaprosił mnie na bal. Nie wiem, co powiedzieć.
W czym problem? Nie lubisz chłopca?
Lubię...
Ale to uroczysty bal, a ja nie mam sukienki.
A nawet gdybym poszła, pewnie bym tam nie pasowała.
Co by było, gdyby zaczęli
tańczyć walca albo coś innego?
Nie wiem, jak się tańczy walca.
Wszystko jest możliwe, Julie- san.
Ale muszę przyznać, że miło, że mnie zaprosił.
Mogę w czymś pomóc?
Tak.
Chcę kupić sukienkę.
Uroczysty bal, bardzo ważny.
Oczywiście. Jak pan widzi, mamy różne fasony.
Podobają się panu sukienki rozkloszowane czy może za kolano?
Z odkrytymi ramionami?
Miyagi wszystko się podoba, ale sukienka nie dla mnie.
Sukienka dla nastolatki.
Oczywiście. Co to za nastolatka? Woli rzeczy modne
czy raczej konserwatywne?
Jedwabna szarmeza czy krepdeszyna?
Ma dobry kop z obrotem,
ale musi popracować nad obroną.
Tak, to bardzo pomocne.
Jest wysoka?
Nie za wysoka, ale nie za niska.
Nie gruba.
Nie chuda. Smukła.
O taka.
Dzień dobry, panie Miyagi.
Co pan robi?
Dziś poćwiczymy karate w domu.
- W salonie? - Hai.
Gotowa?
Jasne.
Dziś Miyagi pokaże nowy kata.
Dobrze?
Lewa noga, prawa pięść.
Julie- san powtarza.
Krok w bok, pięść.
Pięść, krok w bok.
Stopy razem.
Miyagi robi ruch, ty robisz przeciwny.
Już.
Stopy razem.
W bok.
Jeszcze raz.
- Dobrze? - Hai.
Przeciwnie.
Stopy razem. Chwileczkę.
Zaczynamy.
Raz, dwa, trzy.
Nie wierzę, ja tańczę.
Gdzie pan się tego nauczył?
Miyagi wymyślił nowy ruch, nazywa się „walc karate”.
Dziadek Julie- san nauczył.
Podczas II wojny światowej, we Francji.
Powiedział Miyagi: „Umiesz tańczyć.
Umiesz walczyć, umiesz tańczyć. Masz dobre ruchy”.
Nie wiem jeszcze, co założę.
Miyagi chyba o czymś zapomniał.
Zostań i ćwicz. Zaraz wracam.
Spóźniony prezent urodzinowy od Miyagi.
Jest piękna.
Miyagi chce, żebyś poszła na bal.
Skąd pan wiedział, jaki mam rozmiar?
To była najtrudniejsza część.
Szkoda, że nie miał pan nigdy córki.
Byłby pan dobrym ojcem.
Dziękuję.
Chwileczkę.
Jako nowy rodzic, mogę prosić do tańca?
Zadzwonisz do Erica, powiesz, że idziemy na bal.
Jak to „idziemy”?
Miyagi prowadzi samochód.
Panie Miyagi, to nie do końca tak działa.
Dobrze, więc pan Miyagi zostaje w domu i niecierpliwie czeka.
Raz...
Wchodźcie.
Jestem Eric. Przyszedłem po Julie Pierce.
Julie- san.
Przyszedł chłopak Julie- san.
Nazywam się Eric McGowen.
Miło cię poznać. Ja jestem Miyagi.
Zabieram dziś Julie na bal.
Oczywiście.
Odprowadzisz ją do domu przed 22:00?
Bal kończy się o północy.
Może przyprowadzę ją około 1:00?
Co będziecie robić przez godzinę?
Cóż...
Traktuj ją z szacunkiem.
Oczywiście.
Będę traktował ją z szacunkiem przez godzinę.
Dobrze.
Przyjaciel Eric już jest.
Może pan wejść, panie Miyagi.
Chciałabym, żeby rodzice mnie widzieli.
Twoi rodzice patrzą.
Wciąż pamiętam, co mówił pan w klasztorze,
żebym trzymała ich w sercu.
W ten sposób można kochać kogoś, nawet jeśli nie ma go z tobą.
Rodzice bardzo dumni...
Jak Miyagi...
Bardzo szczęśliwi.
Julie- san, dziś jesteś piękną kobietą.
Idź.
Baw się dobrze.
Może Miyagi też poświętuje.
Zabierze mnichów do miasta.
Do zobaczenia.
Kim oni są?
Przyjaciółmi.
Lubię ich.
Ja też.
Ładna sukienka.
Lepiej skup się na drodze, Eric.
Wiesz, wyglądasz jak ty, ale nie jak ty.
Jednokierunkowa.
Jesteś taka piękna.
To ulica jednokierunkowa, Eric!
Naprawdę tego chcecie?
Nie dotykaj tej kuli, dobra? Kosztuje wiele pieniędzy.
Przepraszam. Nie rozumiem angielskiego.
Nic nie mów.
W czym problem?
Nie oddychaj, nie ruszaj się. Nie chcę, by coś mi przeszkadzało.
Może urządzimy zawody?
Dolar za każdy punkt?
Chwileczkę.
Dacie wiarę? To będzie bułka z masłem.
Rozpoczynamy zawody.
Czemu mają zamknięte oczy?
To kręglarstwo zen.
Nie trzeba widzieć celu, wystarczy o nim myśleć.
Co robisz?
Nic.
Przepraszam.
Za co?
Za wpakowanie cię w kłopoty z Nedem i jego kumplami.
Jesteś tego warta.
Patrzcie!
Pomóżcie mi go ściągnąć.
Nic ci nie jest?
Uderzyłem się w ramię.
Czyj to był pomysł?
Neda. Dugan wyraził zgodę.
Zostaw go, McGowen.
Bardzo mądre, Ned. Chyba złamałeś koledze ramię.
Przynajmniej miał odwagę spróbować.
Skup się na sobie, dobrze?
- Jesteś cały? - Tak.
- Ci kolesie to idioci. - Tutaj, McGowen.
Spójrz na siebie.
Nie walcz.
Kretyn.
McGowen właśnie stawił mi wyzwanie.
Nie odpuszczę tak łatwo.
Oczywiście, że nie.
Nic z tego nie miałoby miejsca, gdyby nie ja.
Co? O czym ty mówisz?
Słuchaj, cieszę się, że to się stało.
Zapomnij o Duganie. Nie potrzebuję go.
Będę żył po swojemu.
To czasem ciężkie.
Nie kiedy jestem z tobą.
Więc pan Miyagi uczy cię karate?
Trochę.
Więc jeśli spróbuję cię pocałować, wykorzystasz swoją wiedzę?
Słońce grzeje. Trawa jest zielona.
Słucham?
Nic.
Co to było?
Chodźmy, McGowen.
Nic ci nie jest?
Do zobaczenia w porcie, McGowen...
Jeśli masz odwagę się stawić.
- Nic ci nie jest? Spójrz na to. - Zadzwońmy na policję.
Po co? I tak skłamią.
- Więc co zrobimy? - Nic.
Rozprawię się z nimi raz na zawsze.
Gdzie twoi koledzy, Ned?
Myślałem, że nie przyjdziesz.
Tak?
Jeden na jednego.
Nauczę cię, jak walczyć.
Chcesz mnie? Najwyższy czas.
Chodźmy.
Pamiętasz arenę z bykiem, McGowen?
Z tego, co pamiętam, nie skupiłeś się na tym ćwiczeniu.
Teraz możesz tego żałować.
Pokonałem pana.
Tak, teraz czas na zemstę.
Tym razem wziąłeś na siebie więcej, niż możesz unieść, synku.
- Pozwól mi, Ned. - Nie teraz, Charlie.
Jesteśmy drużyną. Zrobimy to razem.
No dalej!
Rozpalaj.
No dalej, McGowen.
Dalej, Eric.
Podnieś go.
Nawet jeszcze nie zaczęliśmy, McGowen.
No dalej.
Chciałeś mi dokopać, prawda?
Dawaj.
Podnieś się!
Nie jesteś taki silny.
Chodź tu!
Nie ujdzie ci to na sucho, tchórzu.
Dalej, McGowen.
Myślałem, że stać cię na więcej, kolego.
Wyżej. Chcę widzieć jego oczy.
Dzięki za przyjście, McGowen.
Kiedy tylko chcesz.
Podnieś go.
Chodź tu.
Wykończ go.
Na co się gapicie?
Myślicie, że po co was trenowałem?
Ned, dokop mu.
Zrób to!
- Dugan, on leży. - Podnieś go!
- Zrób to. - Proszę.
Tak?
- Chodźmy stąd. - Chodź.
Dzwonię na policję.
Jechał samochodem, przekroczył prędkość
i miał wypadek.
To kłamstwo.
To nie wypadek, kiedy walczy pięciu przeciwko jednemu.
Ned mógłby pokonać McGowena z założonymi rękoma.
Idziemy.
Co?
Żartujesz sobie?
- Pozwól mi z nim zawalczyć. - Nie.
Chcesz ze mną walczyć?
Julie- san, żadnych bójek.
- Proszę. - Pułkowniku, ona chce walczyć.
Jeśli mam mieć do siebie szacunek, muszę to zrobić.
Nie.
Proszę jej powiedzieć, że stanie się jej krzywda.
Eric, nie.
Julie- san, racja.
Nadszedł czas.
Tylko pamiętaj, prawdziwa siła pochodzi z wewnątrz.
Jeśli chcesz to zrobić,
masz ją załatwić.
Rozumiesz?
Tak jest.
W porządku.
To naprawdę krępujące.
Ale zgoda.
Pokaż, co potrafisz.
Zwolnij!
Wykorzystaj swoją siłę.
To było naprawdę dobre, Julie.
- Przestań! - Eric, nie.
Ale nie wystarczająco dobre.
Dalej, Julie.
Skup się, Julie- san.
Już koniec, idziemy.
O czym pan mówi?
Wojna nie kończy się z powodu jednej przegranej bitwy.
Charlie ją pokona.
Nie.
- Chodź, Charlie. Walcz z nią! - Co pan robi? Nie!
Jest pan szalony.
- Morgan, ty z nią walcz. - Pułkowniku, to koniec.
Ned, wstawaj i dokończ walkę.
Mówię, żebyś wstał i to skończył!
- Już starczy. - Słucham?
Wystarczy!
- To nie koniec. - Więc my to skończmy.
Oczywiście.
A teraz cię uciszę.
Czas ciebie uciszyć.
Mówił pan, że ma wszystkie odpowiedzi.
Był pan świetny.
Nie świetny.
Skopał mu pan tyłek.
Julie- san, ile razy Miyagi mówił, że walka nie jest dobra?
Wiem. Komuś zawsze dzieje się krzywda.
Niech pan przyzna.
Skopaliśmy im tyłki.
Bójki nie są dobre...
Ale jeśli musisz walczyć, wygrywaj.
Przetłumaczone przez: Aneta Adamczyk