BROADWAY'DE KURŞUNLAR
Ben bir sanatçıyım ve ticari Broadway seyircisinin hoşuna gitsin diye...
oyunumun bir kelimesini bile değiştirmem!
Ben seninle tartışmıyorum ki! Tartışıyor muyum?
Oyunun bu haliyle harika. Gerçekçi. Anlatmak istediği bir şey var. Sivri.
- O zaman neden sahneye koymuyorsun? - Çünkü bir başarısızlığı daha kaldıracak halim yok.
- David, oyun çok ağır. - Ama herkes kafa dağıtmak için yazmaz ki.
Tiyatronun görevi sadece eğlendirmek değil...
- insanların ruhlarını dönüştürmektir. - Hadi ama!
Greenwich Village'daki yol kenarı kafelerinden birinde değilsin. Burası Broadway.
- Buranın Broadway olduğunu biliyorum. Ama oyunuma inandığını söylemiştin! - Ne söylememi istiyorsun?
Ben tıkandım. Belki büyük yönetmenlerden birinin oyunla ilgilenmesini sağlayabilirsek...
- Destekleyecek birilerini bulabilirim-- - Hayır, hayır, hayır. Oyunu ben yönetiyorum.
Şu konuşana bakar mısınız? Daha önceki performanslarından ne haber?
Bir daha eserimin bozulmasına asla izin vermem. Bunu iki kere yaşadım zaten.
İki güçlü senaryo, ki büyük başarıya dönüşebilirdi...
ve ben oyuncuların diyalogları değiştirmesini ve yönetmenlerin her şeyi yanlış yorumlamasını izlemek zorunda kaldım!
Biliyorum. Biliyorum. Sen bir sanatçısın.
Sana şunu söylemeliyim evlat, dışarıdaki gerçek dünya, ve o senin düşündüğünden çok daha sert bir yer.
Ne bekliyorsunuz? Öldürün onları!
Hadi. Bir şeyler yemeye gidelim.
- Canım pirzola istiyor. - İyi fikir.
Tommy'nin yerinde oyuna bakmam lazım. Ansonia'da bir oyunu var. Gitmem gerekiyor.
Birilerinin Bay Valenti'ye neler olduğunu haber vermesi gerek. Kendisi Three Deuces'da.
- Sen niye gidip söylemiyorsun? - Bobby Doyle'a söz verdim. Yapabileceğim bir şey yok.
- Oyuna gitmem gerek. - Sorun ne Cheech? Kız arkadaşına bakıcılık yapmak istemiyor musun?
Kız arkadaşı tam bir baş belası.
# Anneyi her gece görmelisin #
# Yoksa anneyi hiç göremezsin#
# Anneyi öpmelisin Ona iyi davranmalısın#
#Yoksa aradığında evde olmaz#
# Eğer benim arkadaşlığımı istiyorsan#
- Al bakalım bebek, bu şapkaya iyi bak. - # Beni idare edemezsin#
- Bay V burada mı? - Evet, bu taraftan.
-Hoş kalabalık. -Evet, her akşam toparlıyoruz onları.
- Buradan. - # Pazartesi akşamı tek başıma oturdum#
# Salı akşamı sen aramadın#
# Çarşamba akşamı sen aramadın#
- Halledildi. - İşte üstümden bir ton yük kalktı. Kaç kişi?
- Dört. - Bu sonuncuyu duymadığımız anlamına geliyor.
Kustabeck'in çok kızacağaını biliyorsun, ama korkudan da kaçacaktır.
- Olabilir. - Dinle, anlaşma anlaşmadır.
Şehir bizim. Yani... Bay Valenti'nin.
# Ben öyle bir şeyh istemiyorum#
# Şeyhliğini haftada bir gösteren#
# Anneyi her gece görmelisin#
# Ya da hiç#
# Hiç göremezsin anneyi#
# Hiç #
Bıktım artık! Bıktım artık, beni duyuyor musun?
İstediğini yapabilirsin ama benim burama kadar geldi artık!
- Yine ne var? - Soyunma odasını başkalarıyla paylaşmayacağım.
Çarpılmaktan ve üstüme basılmasından usandım. Buradaki aptal sarışınların hiçbiri nasıl dans edileceğini bilmiyor.
- Aptal sarışınlar! - Onlar New York'un en iyileri.
- Saçmalık! Saçmalık! - Kes şunu.
- Hey, buraya gel. Olive, hadi. - Ne var?
- Olive, bugün bizim yıldönümümüz. - Değil! Yıldönümümüz filan değil.
-Bunuyorsun sen. -Bugün 28 Eylül. Altı ay oldu.
- Ne olmuş? - Dün gibi hatırlıyorum...
çünkü o günün sabahı Joey Benjamin'in bacaklarını kırmıştık.
- Altı ay? Altı ay! - Evet. Altı ay.
- Ve ben hala bu fare deliğinde tıkılı durumdayım! - Olive. Sana bir şey getirdim.
- Neymiş o? - Açsana.
- Hayır sen aç. Görmüyor musun giyiniyorum? - Ben açarım. İşte. Hey.
- Bu ne? - İnci! Sen ne olduklarını düşünmüştün?
- İnci beyaz olur. - Bunlar siyah inci.
Bana verme onu! Hiç siyah inci diye bir şey duymamıştım.
Sen bir şeyi hiç duymadın diye bu onun olmadığı anlamına gelmez, tamam mı!
Sen beni ne sanıyorsun? Budalanın biri mi? Tanrı aşkına, bunlar siyah.
- Muhtemelen bozuk istiridyelerden üretilmiştir. - İncinin bir sorunu yok.
Siyah inci, bunların-- Ne? Siyah olması gerekir!
- Evet, evet, evet. - Böyle yapma. Senin için delirdiğimi biliyorsun.
Eğer benim için deliriyorsan Nickie, neden beni bu işe yaramaz korodan çıkarmıyorsun?
Ben New York'a oyuncu olmak için geldim. Yetenekli olduğum alan o.
Olacaksın bebeğim. Büyük bir oyuncu olacaksın. Sözüm söz.
- Evet ben-- - Hadi. Giyin. Seni Harlem'e götürüyorum.
- Cotton Club'a mı? - Evet bebeğim.
Söylüyorum size, oyunumu okuduklarında ona bayılıyorlar. Ama ondan korkuyorlar.
- Bununla bir ilgisi yok. - Var!
Söylemek istediğim...
hiçbir büyük sanatçının değeri o hayattayken bilinmemiştir.
- Birinin bile mi? - Hayır, hayır.
- Flender. - Mesela... Van Gogh ya da Edgar Allen Poe.
Poe sefalet içinde donarak öldü ve öldüğünde kedisi ayaklarına kıvrılmıştı.
David, pes etme. Belki ölümünden sonra sahneye konulur.
Biliyorsunuz, benim bir oyunum bile sahneye konulmadı-- Bu doğru.
- Ve geçen 20 senede, her sene bir oyun yazdım ben. - Çünkü sen bir dahisin.
Bunun kanıtı da hem sıradan insanların hem de aydınların senin çalışmalarını tutarsız bulması.
- Bu senin dahi olduğun anlamına geliyor. - Hepimizin şüphe duyduğumuz zamanları oldu.
Ben her hafta bir resim yaparım, ona bir kez bakar, sonra da ustura ile parçalarım.
- Şey, senin durumunda bu iyi bir fikir. - Ben senin oyunlarına inanıyorum.
- Benim oyunlarıma inanıyor çünkü beni seviyor. - Ayrıca sen bir dahisin.
On yıl önce, bu kadını Pittsburgh'deki son derece güzel...
orta sınıf hayatından kaçırdım ve o günden beri de sefil ediyorum.
Hey, Ellen, iyi bir adam olduğu sürece onu elinde tut.
Bilirsiniz, bence biz kadınların yaptığı en büyük hata sanatçılara aşık olmamız--
- Hey, çocuklar dinliyor musunuz? - Evet, evet.
- Sanatçıya aşık oluyoruz adama değil. - Ben bunun bir hata olduğunu düşünmüyorum.
- Bu nasıl bir hata oluyor? - Sanatçı adamı ortaya çıkarıyor.
Doğru söylüyor. Bunları ayıramazsın. Hayır, bak. Diyelim yanan bir bina var...
ve içeri girip yalnızca bir şeyi kurtarabilirsin:
ya Shakespeare'in oyunlarının bilinen son kopyasını ya da sıradan bir insanı.
- Sen-- - Sen ne yapardın?
- Dünyayı o oyunlardan mahrum bırakamazsın. - Doğru.
O cansız bir nesne.
Cansız bir nesne değil. Sanat o! Sanat hayattır! Sanat yaşar!
Parayı bulduk. Oyunu sahneleyebiliriz.
Ne? Ne zaman? Nasıl?
Bir yatırımcı oyunu tek başına destekleyecek.
Eski bir tanıdık. Ben şimdi Cotton Club'deyim. Onunla burada karşılaştım.
- Ve başka bir pürüz yok? - Şey--
Şey, yarın buluşur, konuşuruz tamam mı? Luxor Hamamında. Öğlen.
Sen delirdin mi? Bir amatörün oyunumun başrolünü oynamasına izin vereceği mi sanıyorsun?
Ben "başrol" dedim mi? Ben "başrol" dedim mi Bay Dahi?
- Adamın biri kız arkadaşına rol alıyor çünkü parayı o veriyor? - Ben "başrol" dedim mi?
Bir rol dedim, bir karakter. Dr. Philips olabilir diye düşünmüştüm.
- Psikiyatrist mi? O çok önemli bir rol. - Ne önemli rolü?
- Küçük bir bölümü var. Çok önemli rolmüş! - Kim bu kadın bu arada?
Olive Neal? Rol yapıp yapamadığı bir tarafa daha neye benzediğini bile bilmiyorum.
Adamın dediğine göre onda yıldız malzemesi varmış.
Aşık olduğu için ona öyle geliyordur. Hem bu adam kim bu arada?
- Adı Nick Valenti. - Ben bu adı nereden biliyorum? Ne iş yapıyor?
- Bir çok işte parmağı olan biri. - Bunu sevmedim.
- Bak, oyunun sahnelensin istiyor musun yoksa istemiyor musun? - Önce şu kadınla tanışmalıyım.
- Tamam tanışırsınız o zaman. - Kafam karıştı.
-Tanışırsınız. Tün söyleyeceğim bu. Tanışacaksın. -Psikiyatrist rolü o kadar küçük bir rol değil.
Başrol de değil. Küçük--küçük bir bölüm. Başrol için kimi düşünüyorsun?
- Bilmiyorum. - Helen Sinclair'e ne dersin?
Tabi. Yani, harika olurdu. Ama bizimle çalışır mı?
Neden çalışmasın? Son üç yıldır oynadığı her şey fiyasko.
Evet ama çok büyük bir oyuncu o.
Öyleydi.
Harika olur. Yani, gerçekten, harika biri.
- Onda o ateş var. Bu rol için, harika olur o. - Gerçekten böyle mi düşünüyorsun?
- Böyle düşünmene sevindim. - Sence bizimle çalışır mı?
- Menajeri Sidney Loomis'e senaryoyu gönderdim bile. - Öyle mi?
- Yanlış mı yaptım? Yanlış mı yaptım? - Hayır, hayır.
- Sana danışmadan aramakla hata mı ettim? - Hiç de değil.
- Eğer öyleyse, düzeltirim. Ciddiyim. - Hayır, sahiden.
- Helen Sinclair... gerçekten. - Söyle bakalım.
- Harika biri. - Şey, en iyisinin olmasını umalım.
Şaka yapıyor olmalısın!
Yeni yetme bir kız uğruna terkedilen paspal ev kadınını mı oymamamı istiyorsun benden?
Sen benim kim olduğumu unuttun mu? Kimi temsil ettiğinin farkında değil misin?
- Ben Helen Sinclair'im! - Kesinlikle! Sen kesinlikle Helen Sinclair'sin.
Sana bakıyorum ve Helen Sinclair diyorum! Ama bu rolü kim daha iyi oynayabilir?
- Kim yönetiyor? Aceminin biri! - O oyunun yazarı.
- İki fiyaskonun. - Julian, o projeleri mahvedenlerin yönetmenler olduğunu söyledi.
Julian Marx! Ben, Belasco veye Sam Harris tarafından sahneye konulan oyunlarda oynarım.
Sonradan prodüktör olan Yahudi pantolon tüccarlarının değil.
Eski kocam derdi ki, "Eğer batacaksan, en iyilerle birlikte bat."
- Hangi eski kocan? - Hangi eski kocam olduğunu bilmiyorum. Bıyıklı olan.
Beni dinle. Bir yazar çoğunlukla kendi eseri için en iyi yönetmendir.
Karakter çok rüküş Sid! Yeni yetme olan, bütün iyi replikler onun.
Kadın psikiyatristin rolü bile çok daha iyi.
Ama Sylvia Poston başrol.
Sylvia Poston. Adı bile Orbach kokuyor.(Orbach bir aşağılama ama sözlükte bulamadım) Even the name reeks of Orbach's!
Ben Electra'yı oynarım! Lady Macbeth'i oynarım!
Noel ve Phil Barry'nin oyunlarında oynarım ya da en azından Max Anderson'ın.
Helen, beni dinle. Bu ciddi bir oyunda önemli bir rol.
Ve artık gerçeklerle yüzleşelim Helen. Sen uzun zamandır hit bir oyunda yer almadın.
- Çok, çok, çok uzun zamandır. - Ben hala bir yıldızım!
Asla paspal veya bakire rollerinde oynamam ben.
Sen bir yıldızsın çünkü harikasın, ve sen büyük bir yıldızsın.
Ama sana şunu söyleyeyim Helen:
Geçtiğimiz birkaç senede...
daha çok zina yapan bir kadın ve bir alkolik olarak bilindin-- saygısızlık etmek istemem ama.
Yeni yıl arifesinden beri ağzıma içki koymadım.
- Çin yeni yılından bahsediyoruz herhalde. - Doğal olarak.
Yine de bu iki gün eder Sid. Bunun benim için ne kadar uzun olduğu hakkında bir fikrin var mı?
- Kimmiş Josette? - Çiçek geldi.
Pekala, onları buraya getirir misin?
Eskiden olduğu gibi teklifler yağmıyor üstümüze.
David Shayne'den gelmişler.
"Küçük bir sanatçıdan büyük bir sanatçıya. Oyunumun sadece farkında olmanız bile...
benim için yeterince büyük bir tatmin."
- Nasıl biri? - Müthiş olduğunu duydum. Ortalığa çıkmaya hazır bir dahi.
- Adım oyunun üzerinde yer almalı. - Başka nerede olabilir?
- Erkek başrol oyuncusunu onaylamam lazım. Yıldız soyunma odası isterim. - Bu soru bile değil.
Bütün fotoğraflarım benim onayımdan geçecek.
Yine de çok şaşalı bir rol değil.
Ama belki David'le bulışabiliriz. Belki de senaryonun üzerinden geçeriz.
Belki karakteri biraz ışıldatmanın yolu vardır. Ne dersin?
Neden gerginim ben?
- Çok acıklıydı. Clara Bow'un başına gelenler ne kadar kötü. - Tam bir bebek.
- Bir filmde oynamak için her şeyi yaparım. - Yeterince güzelsin.
Bay Valenti ile konuşman mümkün mü acaba?
- Bay Valenti herkesi tanır. Yapılması gerekeni bilir. - Bu doğru.
Olive Neal'i Broadway yıldızı yapacağını duydum.
Gidelim, hadi!
Nerede olmuş?
Kimi vurmuşlar? Tanrım!
Tamam, ben bir saat daha Olive'in yanında olacağım.
Aşağıdan biraz daha adam topla ve şu Masucci işi için beni tekrar ara.
-Leo Kustabec'in işi bitti artık, beni anlıyor musun? -Hey!
- Başrol olacağını söylemiştin. Küçük bir rol bu. - Pekala.
- Şimdi hiç vaktim yok. - Küçük bir rol bu. Buna inanmıyorum.
- Daha yeni Vinny ve Sal'i sinemanın dışında haklamışlar. - Replikleri saydım.
- Sylvia Poston baş karakter. Ben sadece onu destekliyorum. - Ne söylediğimi duydun mu?
- İnsanları desteklemekten bıktım. Başrolde olmak istiyorum. - Julian senin doktor olacağını söyledi.
- Doktor. Ben doktor olmak istemiyorum. Başrolü istiyorum. - Kafa doktoru. Önemli bir rol.
Kafa doktoru ama başrol değil.
- O yüzden beni kandırmaya çalışma. - Seni yeni bir iple assalar ondan da şikayet edersin.
Başrol gördüğüm zaman anlarım, ve bu başrol değil.
- Baş karakter her sayfada olur. Baş karakterin bir sürü sahnesi olur. - Alo? Oh, Vito.
- Duydun mu? Herkesi garajda topla. - Kimseyi öpmüyorum ayrıca.
- Hayır, bugün yapılmasını istiyorum! Neyin var senin? - Hey!
- İşini başka yerde yapmak ister misin? Konuklarımız var! - Beni sonra ara.
- Bir sorunum var. - Senin sorunun umurumda değil.
- Ne yapmam gerekiyor? Hesabı burada mı kapatayım? - Umurumda değil.
- Ve bu Broadway meselesinde benim de söz hakkım olacak. - Tamam, beni utandırma yeter.
- Ben senin çıkarlarını korumaya çalışıyorum, tamam mı? -Bayan Olive?
- Bay Marx ile-- - Biliyorum, biliyorum. Onları içeri gönder Venus.
- Dinle. Buraya geldiklerinde... - Ne?
- onları biraz büyüle bebeğim. - Büyüleme konusunda derse ihtiyacı olan sensin.
-Onlara senin harika bir oyuncu olduğunu söyledim. - Ben harika bir oyuncuyum.
Nick Valenti! David Shayne'la tanıştırayım seni.
- David, nasılsın? - Merhaba. Ben Olive.
- Bu Olive Neal. - Memnun oldum, mennun oldum, memnun oldum.
- İçeri girin. Hadi. - İçeri girin.
- Hey, Dave, oyununu okudu. Muhteşem olduğunu düşünüyor. - Evet, oyununu okudum.
Çok heyecanlı, akıcı, insanı merak içinde bırakıyor.
Memnun oldum, mennun oldum, memnun oldum.
Harika bir oyuncu. Sadece bir fırsata ihtiyacı var.
- Siz Bayan-- - Olive. Olive. Olive.
- Bana Olive de, tatlım. - Sigara içiyor musunuz? - Hayır.
- Olive, sizin-- şey, tecrübeniz nedir? - Oyuna bayıldım.
- Şey, ben-- - Hiç tecrübesi yok.
- Var. Tecrübem var. - O doğal olarak yetenekli.
- Tecrübem var. - Danstan bahsetmiyorlar Olive.
- O neden söz ettiğini bilmiyor. - Dansı kastetmemiştiniz değil mi?
Hoboken'daki bir yerde kıvırtırmış. Masanın üstündeki çeyreklikleri şeyiyle--
- Hey! Kapa çeneni olur mu! Benimle konuşuyorlar! - Buzları eritmeye çalışıyorum.
- Kim içki ister? - Ben herhangi bir duble alayım. Çok iyi olur.
- Hayır, benim ülserim var. - Venus, bir duble viski.
- İki olsun Venus. - Mavi olanı mı yeşil olanı mı istersiniz?
- İthal olanı aptal. - Temiz küvettekini demek istiyorsunuz.
- Yani daha önce hiç oyunculuk yapmadın? - Tatlım, tatlım. Evet, oyunculuk yaptım.
Oynadım. Çok oyunda oynadım. Bir müzikli revüde oynadım. Şunu yakabilir misin?
Aman. Hiç görgülü değil. Beyefendi değil.
Evet Wichita'da bir müzikli revüde oynamıştım.
Belki duymuşsunuzdur. Adı "Bir Örnek Bırak"tı. İki şarkım vardı oyunda.
İki gösteri. İki heyecan verici, harika performans.
Kendimi biraz kötü hissediyorum aslında.
Bayılacak gibi oluyorum. Oturabilir miyiz?
Merak ettiğim şeylerden biri de Sylvia Poston'ı kimin canlandıracağı?
Sadece Helen Sinclair.
Helen Sinclair? Adını hiç duymadım.
- Tiyatroyu takip eder misin? - Ne ima etmeye çalışıyorsun?
Hey, bana bu saçmalıkları anlatma!
Masucci'ye benimle oynamamasını, yoksa oraya gelip bacaklarını doğrayacağımı söyle!
Siz Nick'e aldırmayın. Bugün biraz morali bozuk.
Boğazını keseceğim onun. Oraya geleceğim, bağırsaklarını söküp boğazına tıkacağım!
- Beni duyuyor musun? - Ne yaptın? Çok mu yürüdün?
- Hayır! - Domuz gibi terliyorsun.
- Arada bir kan şekerimle ilgili bir sorun yaşıyorum da. - Kan şekeri mi?
- O ne? - Olive, sen-- sen oyunu beğendin mi?
- Acıklı. - Şey, bu bir trajedi.
Ama benim oyunu nasıl canlandırabileceğimize dair bazı fikirlerim var.
- Fikirlerin var? - Sürekli film seyrederim ben.
- Milyon tane zekice fikrim var. - Yak onu Cheech! Yak dedim sana.
- Kundaklama gibi görünmesini istiyorum! - Boynum tutuldu.
- Ne zaman? - Tutulma mı?
Her şey çok sıkıştı. Sanırım gitmeliyiz.
Hayır, hayır, hayır. Gitmeyin.
Hey, Venus, şu içkileri getirsen artık.
Olive, oyunculukla ne zaman ilgilenmeye başladın?
Hey, bana bak, buraya bir kabarede popomu sallamaya mı geldiğimi düşünüyorsun?
Memeler ve kalça. Memeler ve kalça. Umurlarında olan tek şey bu. Teşekkür ederim.
Hey, sana "hordövr" yapmanı söylememiş miydim?
Ben "hordövr" filan yapamam..."
çünkü ne olduğunu bilmiyorum ve sen de bilmiyorsun!
Ne kadar koca ağızlı oldun sen.
- Ayrıca sana ithal olanı getirmeni söylemiştim. - İthal olan şişeden kaçmış. Gitmiş!
Bilindik hikaye işte. Bugünlerde iyi yardımcı bulmak çok zor.
- Bunu duymak zorunda kaldığınız için üzgünüm. - Başım epey dönüyor.
- Şirkette bazı sorunlar çıkmış. - Sahi mi? Ne tür bir şirket bu Nick?
"Başkalarının işine burnunu sokmazsan burnun kırılmaz"...
- türü bir şirket. - Öyle mi!
- Anlıyorum, anlıyorum. Teşekkür ederim. - İşte öyle bir şirket.
Biraz kötü hissediyorum kendimi. Belki de gidip...
bir sanatoryuma yatmalıyım böylece ihtiyaç duyduğum yardımı alabilirim.
- Ve sonra konuşuruz çünkü bu iyi oldu. Değil mi Julian? - Evet.
- Öyle. - İyi oldu.
- Bu iş Broadway'de büyük olay olacak. - Teşekkür ederim.
Kesinlikle olmaz! Hayır!
-Onunla çalışacaksın, onu şekillendireceksin. Senin için bir mücadele olacak bu. - Söz konusu bile olamaz!
Bir ödül kazanacak. Bu da gösteri dünyasından büyük bir anekdot olarak anlatılacak.
- Böyle bir şey olmayacak! - Yönetmen olarak sana övgüler getirecek. Oyuncularını kili işler gibi kullanabilirsin.
Julian, sen mantığını tamamen mi yitirdin?
O kadının bir psikiyatristi canlandırabileceğine inanıyor musun? O kadının? O şeyin?
- Sesi. Kavrayışı. - Pekala.
- O şeyiyle masalardan çeyreklikleri toplayan bir kadın-- - Seninle açık konuşayım Bay Sanatçı.
Bu köpeğin köpeği yediği bir dünya, ideal bir dünya değil.
Eğer oyununu sahneletmek istiyorsan, bazı şeyleri kabul etmek zorundasın.
Hayat mükemmel değil. Ayrıca kısa da.
Eğer bunu anlayamıyorsan, eşyalarını toplayıp Pittsburgh'e dönsen iyi edersin.
Kendimi sattım. Kendimi sattım.
- Kendimi sattım. - David.
Sorun ne?
- Ben bir orospuyum! - Aman Tanrım!
- Fahişeyim ben! Orospuyum! - David, kendini topla artık.
Polis çağıracaklar şimdi.
David. Aman Tanrım! Berbat görünüyorsun.
Midem bulanıyor.
Lütfen, Finkelstein'ları uyandıracaksın. Aspirin ister misin?
- David. David. - Aman Tanrım! Sanatım! Emeğim!
- Senin sorunun ne? - Başarıyı bu kadar mı çok istiyorum?
- David. Yatağa gel. - Cevap evet. Cevap evet.
- Lütfen yatağa gel. - Kabadayının birinin oyunumu desteklemesini teklif ettkilerinde, evet dedim.
- Lütfen yatağa gel. - Bu şeytanla yapılan bir anlaşma ve cezası da...
- kız arkadaşının oyunda rol alması. - Sabahın üçünde kimi arıyorsun?
Alo Julian? Ben David. Erkek başrol oyuncusu olarak kimi düşünüyorsun?
Evlat...
Saat sabahın üçü.
- Ben Warner Purcell'i düşünüyorum. - Olmaz, çok şişman.
Onu son zamanlarda gördün mü? Olmaz, adamın yeme bozukluğu var.
Farketmez. Menejeri ile konuştum...
dört aydır diyet yapıyormuş. İyi görünüyor.
Teğmen Masters rolü için onu istiyorum. O zaman belki tüm bu olanları hazmedebilirim.
Bu tavizlerle yaşayabilirim.
Warner Purcell ile Helen Sinclair'i istiyorum, ondan sonra o gangster kapatmasına katlanabilirim!
Hayır, Warner olmaz evlat. Hayır.
Onunla Bir Sürü Rahibe'de çalışmıştım.
Sayfayı çevirir. Sonra kendine güvenini kaybeder, sonra da yemeye başlar.
Boston'a vardığımız zaman, baldızımın poposu kadar büyük bir şeye dönüşür.
Hayır! Daha fazla taviz vermeyeceğim! Bu benim oyunum ve onu istiyorum!
Onu istiyorum, onu istiyorum ve bu kadar işte. Ben orospu değilim!
- David, David, David! - Ben iyiyim.
Olive bir gösteri için önümüzdeki hafta provalara başlayacak.
- Onun yanında olmanı istiyorum. - Evet.
Orada ona doğru düzgün davranmalarını sağlamanı istiyorum.
Bu tiyatrocu tiplere güvenmiyorum ben.
Gösteri bana yığınla paraya maloluyor, ve ben de paramın karşılığını alacağım.
- O yıldız olmak istiyor. - Evet. Evet.
- Ve ben ona söz verdim. - Bay V., bakın, yapmak istemediğimden değil ama--
Cheech, sana bir emir veriyorum. Ne yapman gerekir?
Biliyorum.
Pazartesi, 10 Eylül.
Bugün provalar başladı ve ben de bir günlük tutmaya karar verdim.
Belki benim tecrübem başkalarına ışık tutabilir diye...
tıpkı benim, idollerim olan: Chekov and Strindberg'in tecrübelerimden yararlandığım gibi.
Provalar tam olarak saat 10'da başladı.
Warner Purcell tüm cana yakınlığı ve espri anlayışı ile ilk gelen oyuncuydu.
- Günaydın! - Warner Purcell. Merhaba, ben David Shayne.
- David, seninle tanışmak ne kadar harika. Tebrik ederim. - Teşekkür ederim.
- Harika bir oyun. Çok hoş diyaloglar var. - Senin rol alman benim için bir şeref.
- Benim için zevk. - Sahne yöneticimiz Mitch.
- Mitchell Sabine. Herhangi bir şeye ihtiyacınız olursa ben buradayım. - Mitchell, tanıştığımıza sevindim.
- Çok güzel. - Siz iki numaralı soyunma odasını kullanacaksınız.
- Çok hoş. - Ve bu da asistanım Lorna.
- Tanıştığımıza memnun oldum. - Lorna, tanıştığımıza memnun oldum.
Kahve ve kekimiz var, biraz da tütsülenmiş somon.
Mitchell, ben sadece sıcak su ile biraz limon istesem çok zahmet vermiş olur muyum?
- Kesinlikle hayır. - Teşekkür ederim.
- Ve tabi Julian Marx'ı tanıyorsun. - Julian, evet.
- Çekişmelerimiz olmuştu. - Warner, muazzam görünüyorsun.
Ve sen de öyle.
Eden Brent, diğer kadını oynayan oyuncu, ikinci olarak sete geldi.
Muhteşem bir neşesi vardı.
Günaydın! Günaydın! Kalkmayın. Kalkmayın.
- İlk gün provası için herkese hediyeler getirdim. - Ne kadar düşüncelisin.
Önemli bir şey değil. Sadece biraz sabun biraz potpuri ve senin için de bir esans, sanırım.
- Bay Woofles ile tanıştınız mı bakalım? - Hayır. Hayır.
- Yüzünü asma öyle. - Merhaba Bay Woofles.
Dikkat et. Aslında Chihuahua...
ama içinde birazcık doberman da var o yüzden bazen boğazına atlayıverir.
Şaka yapıyorum.
- Sanırım buradaki herkesle tanıştın. Lorna. - Telefonda konuşmuştuk.
Teğmen Masters'ımızla tanıştın mı bilmiyorum, Warner Purcell.
- Tanıştığımıza memnun oldum. - Karşılaşmanız nasıldı?
Şey, ben beş yıl önce gelmiştim, ama çok hoştu.
Süt ya da yiyecek bir şeyler ister misin canım?
- Ona bir tabak getireyim. - Zahmet etmene gerek yok çünkü onu emziriyorum ben.
Şaka yapıyorum millet.
- Lütfen. - Julian, seni görmek ne güzel.
- Nasılsın? - Bay Marx. - Evet, elbette.
Ben ortadayım değil mi?
- Köpeği alalım mı-- - Hayır, hayır, hayır, hayır, hayır.
O benim bebeğim.
Olive Neal içeri girdi, doğal olarak içeriye bir fırtına gücü getirdi.
- Hey, ölü bir et parçası gibi etrafımda mı dolaşacaksın? - Bay V yakınında durmamı söyledi.
15 dakikadır arabayla dolaşıyoruz ortalıkta.
Sana Morosco değil, Belasco dediğini söylemiştim, beton kafa!
- Merhaba Olive. - Merhaba.
- Arkadaşlar bu Dr. Philips. Olive Neal. - Merhaba, tanıştığımıza sevindim.
- Julian'ı tanıyorsun. - Evet.
- Asistanım Lorna. - Selam.
- Eden Brent, Kristen. - Ne sevimli köpek.
- Warner Purcell. Teğmen Masters. - Memnun oldum, memnun oldum, memnun oldum.
- Sahne yöneticimiz Mitch. - Mitch, selam, selam.
- Ve sen? - Ben onunla birlikteyim.
- O benimle birlikte. Evet. - Tamam. Tamam.
Şey, bir süre prova yapacağız, o yüzden--
Evet. O neredeyse, ben de oradayım.
Tamam, ahbap, neden gidip arka sıralara oturmuyorsun...
bu arada horlamamaya çalış.
Ben--
- Ne var? - Başka insanların provaları izlemesinden hoşlanmıyorum...
- genellikle bu bir kural çünkü oyuncular hassas olabiliyor. - Ne dedin sen?
- Ben istemiyorum-- - Hey, hey, sen kimsin? Sen kimsin?
- Hey. Yavaş ol. - Ben yönetmenim.
- Bu ne? - Dur bir dakika.
- Ben bu oyunun yönetmeniyim. - Durun bir dakika Bay--
- Cheech. Adım Cheech. - Bay Cheech, ilk olarak--
- Hayır, Bay Cheech değil. Beni duyuyor musun? - Evet.
- Cheech. Sadece. Cheech. - Cheech.
Şimdi, niye siz gidip şöyle arka tarafta bir yere oturmuyorsunuz ve biz de-- Evet devam edin.
- İşte bu. - Bence bu büyük bir sorun.
- Ben şurada olacağım. - Onu görmeyeceksiniz bile, inanın bana.
Kimseyi rahatsız etmeyecek. Sadece seyretmek istiyor.
O benim korumam.
- Selam. - Merhaba.
- Geciktiğim için özür dilerim. Genellikle çok profesyonel davranırım. - Eminim.
- Bu sana. - Talk pudrası. En sevdiğim şey.
- Teşekkür ederim. Çok tatlısın. - Hayır, sen çok tatlısın.
Helen Sinclair yarım saat geç geldi ama geçerli bir mazereti vardı.
Lütfen beni bağışlayın. Pedikürcüm kriz geçirdi.
Törpülerin üzerine doğru düşerken, elindekini ayak başparmağıma sapladı.
- Sargı yapılması gerekti. - Zavallım.
Sizi görmek çok güzel.
- Hepimiz Helen Sinclair'i tanıyoruz ve kendisine hayranız. - Biz eski dostuz.
- Çok teşekkür ederim. - Bayan Sinclair, bu Mitch.
Evet. Evet. Aman Tanrım. Burada olduğuma inanamıyorum.
Şuna bakın. Şuna bakın. Bakar mısınız?
Bu eski tiyatro.
Bu kilise.
O kadar çok anıyla dolu ki.
Bir sürü hayaletle dolu.
Bayan Alving.
Vanya Dayı.
Şurada Cordelia var.
Burada da Ophelia.
Clytemenstra!
Her performans bir doğum.
Perdenin her kapanışı...
bir ölüm.
İt miydi bu?
Evet Bayan Sinclair.
İtlerden nefret ederim!
İlk günden oyuncuları çok yormak istemedim...
o yüzden sadece metni okumakla yetindik.
Bu şekilde yaşayamam.
Sürekli aynı rutinin içindeyim.
Günler erimiş film şeritleri gibi birbirine karışıyor.
Görüntüleri bozulmuş ve anlamsızlaşmış bir film gibi.
Boşanmak istiyorum Sylvia. Senin anlamanı umarak...
bunu binlerce farklı şekilde ima ettim ama sen bunu görmeyi reddediyorsun.
Küçük bir kızken, bir gün...
Samanyolu'ndan yapılmış bir kolyemin olacağına yemin etmiştim.
Kristen, Kristen, keşke insanlar hafızanın gücü ile lanetlenmiş olmasalardı.
Rüyalar kılık değiştirmiş duygulardır.
Bu acı verici deneyimleri yüzeye ne kadar çok getirirsek...
onlarla başa çıkmak o kadar kolay olur.
- "Yüzey" nedir? - Yüzey. Yukarı.
- Bu-- şey ben? - Lütfen.
Bu bir golf deyimidir, "yüzey" diye bağırdığında öne geleceğini belirtmiş olursun.
-Bunu bilmiyordum. - Yani kadının golften bahsettiğini mi söylüyorsunuz?
- Devam et! - Ne?
Evet, tamam. Doktor...
ben çekici değil miyim, tükenmiş gibi mi görünüyorum?
Harcanmış? Kırılmış? Kurumuş? Yaşlı?
Hadi, hadi Bayan Poston. Maz--
- Maz-- - Mazoşist.
- Mazoşist? - Evet, mazoşist acı çekmekten hoşlanan insana denir.
- Sadizmin zıttıdır. - Acı çekmekten mi hoşlanıyor?
Ne bu kadın, geri zekalı mı?
- Buna inanamıyorum! - Devam edin.
Provadan sonra keyfim çok yerindeydi.
Helen Sinclair rahatlamak için birer içki içmemizi önerdi.
Rahatça konuşabileceğimiz öyle pek ortalıklarda olmayan bir yer bildiğini söyledi.
- Şeyi görmek harikaydı-- - Değil mi?
- Warner. Evet. - Warner, evet. Çok ince görünüyor.
- Yeni bir diyete başlamış. - O kimdi öyle? Bir içkiye ihtiyacım var.
Olive. Evet. Olive için özür dilerim.
Özür dilerim. Parayı bulmak için ona ihtiyacımız vardı.
Böyle bir işi yoluna koymak çok zor olmalı.
Piyasanın acı gerçeklerinden biri, bunu söyleyebilirim.
- Aslında hiç konuşma fırsatımız olmadı. - Öyle.
- Merhabalar. Ne alırsınız? - İki martini lütfen, sek.
- Benim ne içeceğimi nasıl bildin? - Sen de mi istiyorsun?
- Üç. - Üç martini.
Kendi yazdığım bir şey hakkında yargıda bulunmam hoş olmaz ama şunu söylemeliyim ki...
sadece bugünkü okumalardan bile, bu rolde ne kadar muazzam olacağını görebiliyorum.
- Harika bir oyun. - Teşekkür ederim.
Hayır, hayır, ciddiyim. Gerçekten bir konusu olan şeylere ender rastlanıyor.
Bilirsin-- şey Max Anderson ve Gene O'Neill var tabi.
- Böyle bir şey. - Benim yaşayan iki tanrımın adını söyledin.
İlk başta bu rol konusunda biraz gönülsüzdüm.
Karakter çok-- o çok... renksiz.
Renksiz, evet. Şey, fikir de buydu zaten--
- Sonra nereye varmak istediğini anladım. - Öyle mi?
İç dünyasının aslında ne kadar derin, ne kadar karmaşık olduğunu.
Ona çelişkiler vermeye çalıştım.
Endişelenmiştim.
Ben kahramanlığı açıkça görülebilen kadınları oynamaya alışığım.
Daha az çekingen. Daha fazla cezbedici.
Kesinlikle frijit olmayan.
Hayır, evet, evet. Şey, Sylvia Poston bir nevroz kütlesi.
Oyunda onun karakterini birazcık ışıklandıracak hiçbir şey bulamamış olmam gerçeğine rağmen...
- ne gerçek bir tutku, ne bir baştan çıkarıcılık... - Hiçbir şey mi?
Yine de onun canlandırılmaya değer bir karakter olduğunu düşünüyorum.
Üzerinde çalışabiliriz, küçük dokunuşlarla, seni rahat ettirmek için...
- Hayır, hayır, hayır, hayır. Böyle bir şeyi aklıma bile getirmem... - bir şeyler yapabiliriz.
benim için eserinin bir kelimesini bile değiştirmeni.
Tanrım, kimim ben, kibirli bir Broadway efsanesi mi?
Sen... sen tomurcuklanan bir Çehov'sun.
Oyunu bozacağımı söylemiyorum. Sadece bu bakış açısıyla oyunu tekrar okuyacağımı söylüyorum.
Yani, ayrıca Bayan Sinclair-- Helen. Sana Helen diyebilir miyim?
- Evet. - Helen...
bir oyuncu olarak içgüdülerin kusursuz.
Ben de karakterin derinliği olmasını isterim. Onun monoton olmasını istemem.
- İçimi okuyorsun değil mi? - Ben mi?
Çok zekisin.
Harikasın.
Kadınlarla ilgili bu nasıl bir kavrayış böyle.
İnkar etme.
Frijit olması için bir neden göremiyorum.
Nasılsın bebeğim? Nasıl geçti?
Hepsi kasıntı insanlar.
- Öyle mi? Kimse onu rahatsız etti mi? - Hayır.
Tüm replikleri ezberlememi bekliyorlar.
- Şey, istediğin buydu, değil mi? Oyuncu olmak? - Biliyorum, biliyorum, biliyorum.
- Başım ağrıyor. - Cheech yemekten sonra çalışmana yardım eder.
- Ben mi? - Kızın ezberleyeceği şeyler varmış, tamam mı?
- Evet ama Nick-- - Git küvette dinlen tatlım. Hadi git.
Seni Delmonico'nun yerine götüreceğim. Sığır filetosu mu istakoz mu istersin?
- İkisinden de birer tane. - Dinle Nick, ben bu ezberleme işlerinde pek iyi değilimdir, ayrıca bir randevum var--
Tamam, tamam, boşver onu. Halletmeni istediğim küçük bir iş var.
- Nasıl bir iş? - Charlie Masucci'ye bir mesaj ve fazla vaktimiz yok.
Babanın annenle yaşadığı ilişki biçiminin...
aynısını yaşamakta olduğunu...
görmüyor musun?
Öyle mi? Anlatın.
Bir şekilde, onu yeniden yaşamaya çalışıyorsun,
ve bu yeniden yaşama sürecinde onu düzeltmeye çalışıyorsun.
Sanki bu mümkünmüş gibi. Ha!
-Burada "ha" demiyor. -"Ha" demediğini biliyorum. Onu ben ekledim.
- Ben ekledim de ne demek oluyor? Bunu yapmana izin veriyorlar mı? - Bir şeyler eklememize izin veriyorlar.
- Nasıl bir şey ekleyebilirsin? Bunu yapamazsın. - İzin veriyorlar!
- Buna doğaçlama deniliyor. - Böyle bir şey yapamazsın!
Yapabilirim. Sen nereden biliyorsun? Hiçbir şey bildiğin yok senin. Çeneni kapa ve oku.
- Bence bütün bu şey iğrenç. - Bence sen yozlaşmış bir zombisin. Çeneni kapa ve oku!
- Çeneni kapasan iyi olur! Kapa çeneni! - Sen çeneni kapa ve oku.
- Sen kapa çeneni! - Nick'in kızı olduğun için şanslısın.
Sen de gerizekalı olduğun için şanslısın.
Seni böylesine temelsiz... bir teori oluşturmaya iten şey nedir?
Bu oyunu seyretmek için para verecek zavallılara acıyorum.
- Ne düşünüyorsun? - Eugene O'Neill ve Max Anderson hakkında düşünüyordum, bilirsin.
Evet. Gece boyunca yeniden yazdın ve bu daha ilk gün.
- Bu kötüye işaret mi? - Hayır. Sadece, düşünüyordum da...
Sylvia Poston karakterini biraz fazla ruhsuz yapmış olabilirim.
- Cinsel bir boyutu olmalı karakterin. - Hayır. Hayır.
- Bence o uzun zamandır yazdıkların içinde en iyi kadın karakter. - Kim demiş?
David, kadınların aklına girmek konusunda hep sıkıntı çektiğini biliyorsun.
- Senin böyle düşündüğünü biliyorum. Bundan bahsedip duruyorsun. - Daha önce bunu kendin söylemiştin. Bu konuda konuşmuştuk.
Bütün dostların erkek. Kadınlar için yazma konusunda her zaman sorun yaşadın.
Annenle, büyükannenle, iki halanla ve kızkardeşinle...
- ilişkilerine bir bak-- - Bunları çalışmalarıma dahil ettiğimi sanıyorum.
Ama dürüst olmak gerekirse...
şu anda, eserimi hiç anlamamış olduğunu düşünüyorum.
- Savunmaya geçmene gerek yoktu. - Savunmaya geçmiyorum.
Belki de benim düşüncelerin senin için yeterince entelektüel değildir. Öyle değildir--
Bu söylediğin gerçekten çok kötü bir şey. İyi bir fikrin olduğunda seni dinlerim. Buna açığım.
- Bu durumda ise yanıldığını düşünüyorum. Hepsi bu. - Ne zaman haklıyım ben peki?
Başka şeyler konusunda haklısın, ama Sylvia Poston ve onun cinselliği konusunda değil.
17 Eylül. Bir hafta geride kaldı...
ve birkaç küçük hadisenin dışında işler epey yolunda gitti sayılır.
Helen ve Eden arasında bir olay oldu.
O sahnenin ortasında böyle dolanıp dururken konuşmamı yapamam ki!
- Şey, bence de o yüzden oturmalıyım. Oturayım ben. - Tanrım!
Sylvia kendi evinde asla onun oturmasını istemez. Onu adam yerine koymuyor!
Oturmamı istemiyor. Ayakta durmamı istemiyor. Çömelerek durabilirim herhalde.
David, seyirciden kocamın beni bu kadın için bıraktığına...
inanmalarını istediğinin farkındasın değil mi?
- Hadi ama. - Afedersin. Afedersin Helen, ama konuşmasında aralarındaki erotik çekimi,...
değil mi David, ve bunu niye yaptığını çok net açıklıyor.
Sersem! O konuşmayı yaparken beni düşünüyor. Hiçbir şeyi anlamaz mısın sen?
- Sadece yaşlılık lekeleriyle ilgili kısmı anladım. - Bana bak!
Gerçek bir kanama geçirmenin üzerinden ne kadar zaman geçti?
David, acaba şimdi ikinci bölümdeki monoloğumu yapmam için iyi bir zaman mı sence?
- Duydun mu ne söylediğini-- - Lütfen. Aspirin!
Pekala, evet, neden yapmıyoruz? Ve Eden, sen de beş dakika ara ver.
Aspirine ihtiyacım var!
Mitch.
Bir de Olive'in konuşmalarından birini kesmeye çalıştığım zaman vardı.
- O konuşmayı seviyorum ve ezberledim bile. - Ama lüzumsuz.
- Ne-- Ne? - Şey, gereksiz yere yazmışım onu.
Doktorla konuştuğunda Sylvia'nın sinir krizi hakkında neler hissettiğini öğreniyoruz zaten.
Yani bu benim hatam. Senin performansın güzel.
Ama ben... söylemek istiyorum.
- Buna-- Buna gerek yok. - Hey!
Rolümü mü azaltmaya çalışıyorsun sen?
- Hayır, hayır, hepsi-- - Rolüm zaten küçük!
Her oyunda kesintiler yapılır, ve rolün büyüklüğü önemli değildir Olive.
Ne dediğini duymadın mı? Konuşmasının kesilmesini istemiyor! Tamam mı!
- Bakın, bakın Bay Cheech, ben zaten-- - Ben de burada olacağıma oyuna gitmeyi tercih ederim...
ama Bay V bana onun orada daha çok bulunması gerektiğini söyledi!
- Bu oyunu ben yazdım ve ben yönetiyorum! - Bana ne!
Burada mı dayak yemek istersin yoksa seni dışarı çıkarayım da öyle mi halledelim meseleyi?
Sana kalmış.
Warner Purcell iyi huylu tavrını koruyor ve onunla çalışmak çok keyifli.
Ve çok da disiplinli. Gerçi artık sadece limonlu sıcak su içmediğinin de farkındayım.
O seviyede başlatırsan--
Peki, köpek sever saf kız konusunda ne yapacağız?
- Onu çekici olduğu için mi kadroya dahil ettin? - Hoş biri...
ama daha da önemlisi, karakterin gerektirdiği o canlılığa sahip.
Öyle, canlı. O kadar canlı ki bir yastıkla gidip arkasından boğma isteği uyandırıyor insanda.
- Çok güzel bir ev. - Josette.
- Martini sürahim. - Çok üstün bir zevkin var.
Zevkim olağanüstüdür. Üstün olan gözlerim.
Haklı bir kendine güven.
- Bence bir noktada Olive'i kovmak zorunda kalacaksın. - Korkarım bu mümkün değil.
Eserini katletmesine nasıl katlanabiliyorsun? Ben kesinlikle dayanamıyorum.
Aklı başında olan hiç kimse onun değil doktor olduğuna, veteriner olduğuna bile inanmaz.
Anlıyorum, ama bu katlanmak zorunda olduğum bir taviz...
ve oyunun oynanmasını istiyorsam, bununla yaşamanın bir yolunu bulmalıyım.
Eğer koruması izin verirse rolünü biraz küçültmeyi planlıyorum.
O tipe inanabiliyor musun?
Düşün, özel Neanderthal'inle dolaşıyormuşsun gibi.
- Master Builder'in açılışını senin yaptığını bilmiyordum. Unutmuş olmalıyım. - Şey...
Drama ödülünü kazandığını da unutmuşum.
- Oyunun şerefine. - Teşekkür ederim. Bizim oyunumuza.
Tavizlerin olmadığı ideal dünyaya.
Tanrım, şu manzaraya bak!
Milyonlarca ışık. Milyonlarca kırık kalp.
- Aşağıda ne var biliyor musun? - Ne?
- Broadway. - Senin cadden.
Evet benim caddem ama onu sana vermek istiyorum.
- Eğer istersen. - Kim istemez ki?
Benim için bir oyun yazmanı istiyorum. Yani, bu iş bittikten sonra.
- Gerçekten mi? - Bir sonraki oyununda, Helen Sinclair için bir araç yaratmanı istiyorum.
- Şeref duydum. - Ama önemli bir kadın...
hakkında olmalı.
- Bir Borgia. Bir Curie. Ne olursa. - Evet!
- Kendimi buna adayacağım. - Hazır bu konuya girmişken...
ikinci bölümdeki sahneye de bir bakabilirsen.
Eğer ikinci seferde reddedilmek yerine Teğmen'i baştan çıkarabilirse...
- karaktare bir boyut eklemiş oluruz. - Evet, bu harika bir fikir.
Kalp zalim tuzaklarla...
ve bayağı engellerle kuşatılmış bir labirenttir.
David, ben bu repliği söyleyemiyorum. Çok anlamsız. Aptalca. Anlamıyorum.
- Bir fikri belirtmenin zarif bir yolu sadece. - Fikir mi? Ne fikri?
Aşkın ıstırabı. Bağlanmanın zorluğu.
- Neden bunu söylenmesi bu kadar zor bir hale getirmek zorundasın? - Sen repliği söyle.
- Hayır, söyleyemem. Bir ağzı dolusu "satmalık". - Saçmalık!
- Söyleyemiyorum ve de söylemeyeceğim. - Sadece repliği oku.
Hayır! Kendimi aptal durumuna düşürmeyeceğim.
Haklı, berbat bir şey bu.
Tanrım, kimler konuşuyor.
Çok aptalca bir konuşma şekli, kimse böyle konuşmaz.
- Bunun olduğuna inanamıyorum. - Frankenstein haklı.
Senin fikrini istediğimde, sorarım.
Bu pisliği dinlemeye katlanamıyorum. Her gün arkada oturuyorum...
ve aynı saçmalığı defalarca duymak zorunda kalıyorum.
O zaman git. Kimse buraya gelmeni istemedi.
David, sakin ol.
Oyun yazma eğitimini nerede aldın? Sing Sing hapishanesinde mi?
"Zalim tuzaklarla kuşatılmış bir labirent--"
Hey, Olive, ben ezberledim ve sana şu kadarını söyleyeyim...
ve hala saçmalıktan başka bir şey değil!
- Yeter artık. Bırakıyorum. Bu saçmalık. -David.
- Lütfen, sersem gibiyim zaten! - Ben çok acıktım.
Arkadaşlar, arkadaşlar, neden öğle yemeğine çıkmıyoruz? Bir saatliğine?
Eğer lanet repliği söylemek istemiyorsan...
- söyleme o zaman! - Şu haline bak, Bay Kapris.
Eğer bu tasmalı sıçan bir kez daha havlayacak olursa--
-Sesinde melankoli var. Melkonkolik mi? -Repliği düzeltebilirsin.
- O yapamadığı için mi? - O replik konusunda sıkıntıların olduğunu kendin söylediğin için.
- Yani gorilin fikrine katılıyorsun? - David, Tanrı aşkına! Sadece bir replik!
- Sahneyi mahvedecek değil ya. - Mesele o değil!
Birdenbire, I.Q'su 50'nin altında olan bir kabadayıdan tavsiye alır durumuna geldim.
Yeter artık!
- David, Tanrı aşkına. Hadi ama. - Bakın kim geldi.
Tanrım! Tüfeğimi getirin!
Sanırım bu konuda aşırı hassas davrandım çünkü galiba içten içe adamın haklı olduğunu düşünüyorum.
- Belki de abartılı bir replik. Bilemiyorum. Sinirlerim gerildi. - Hayır. Sakin ol.
Helen, oyun yürümüyor. Yürümüyor ve sorun benim yazdığım şeyler. Sorun senaryo. Sadece Olive değil.
Bu nedenle prova yapıyoruz ya zaten. Bu nedenle şehrin dışına çıkıyoruz.
Öyle harika bir yaklaşımın var ki. Çok şanslıyım.
Bu projenin en güzel tarafı her sabah işe gelip...
seni görmek, seninle olmak ve seninle çalışmak.
- Bugünü mahvetmek istememiştim. - O zaman öyle yapmayalım.
Buraya otur. Sana bir şey göstereceğim.
Tamam.
Burası benim parkta en sevdiğim yer.
Ve kış geldiğinde her yer karla kaplandığı zaman...
öğleden sonra 4:30 civarında, hava kararmaya yeni başladığında ve ışıklar yandığında...
her yer sisli görünür.
Ve ağaçların arasından Manhattan gökdelenlerinin siluetlerini görebilirsin.
Büyülüdür.
Helen, sanırım sana aşık oluyorum.
Olma.
- Bunu yapmamak elimde mi, emin değilim. - David, lütfen, güçlü olmalıyız.
Uzun zamandır duygularımı kontrol altında tuttum ama sana söylemek istediğim çok şey var.
- Kelimeler nedir ki? - Tanrım.
David, anlamlı her şey açıklanamaz bir formdadır.
Dilden çok daha öncelikli bir şey bu.
- Bunu anladığımdan emin değilim. - Sessiz ol.
- Helen--
Hayır, yalnızca burada oturup düşüncelerimizi tutalım.
Onları göstermeyelim. Öyle kal.
Bırakalım kuşlar şarkılarını söylesinler. Şimdilik bizim şarkımız söylenmeden dursun.
Sen olağanüstüsün.
Dur. Yapma.
- Havamda değilim! - Havamda değilim de ne demek oluyor?
Tatlım, havaya girsen iyi olur çünkü kirayı ödeyen o.
Kapa çeneni Venus! Ne dediysem o: Havamda değilim.
- Senin canının istediği her zaman benim canımın da istemesi mi gerekiyor? - Hava yapmayı bırak, tamam mı Olive!
- Hava filan yapmıyorum. - Senin böyle bir şeyi istemediğin bir zamanı hatırlamıyorum.
Şey, bugün, böyle bir şey istemiyorum. Yorgunum. Prova çok zor geçti.
- Motoru çalıştır bakalım. - Hayır!
- Hey, sana bir şey getirdim. - Ne?
Ne dersin? Hadi ama.
- Nickie. - Harika bir şişe Fransız şarabı var.
Joey Foster kendisi yaptı.
Pasadena. Bitkinim ben.
Bugün Ellen provayı izlemeye geldi.
Oyuncularla tanışacağı için çok heyecanlıydı, özellikle de Warner Purcell'le.
- Warner, Warner, Warner. Bu Ellen. Kızarkadaşım. - Tanıştığımıza sevindim.
- Gurur duyuyor olmalısınız. Kendisi az bulunur bir yetenek. - Evet, öyle.
İlk yarım saat gayet olaysız geçmişti.
Ve sonra bir başka olay oldu.
Kalp kendi kurallarına uyar. Ha!
Bir doktor olarak, mantığa saygınız çok sağlam değil.
- David, ben-- David, acaba-- - Evet?
Burada karakteri anlayamıyorum. Birdenbire çok akıllı biri oldu.
Ve David, neden ona nişanlısını terketmesi gerektiğini söylediğini de anlayamıyorum.
- Teğmen'e tutuldu. - Teğmen'e?
Ama sanki o oyun yazarının felsefesini dillendiriyor gibi.
- Ama neden Tom'u terkediyor? - Çünkü içinden geldiği gibi hareket eden biri.
- Doğru gelmiyor. - Şey, evet ve ben neden...bilemiyorum...
eğer ben bir doktorsam, nasıl oluyor da böyle kötü bir tavsiyede bulunabiliyorum?
- Bu kötü bir tavsiye değil. - Kötü tavsiye.
Ama David, birinci bölümde Tom'un hayatını değiştirdiğini söylüyor.
- Ama pervasızca Teğmen'e sürükleniyor. - Hiç mantıklı değil.
- Sadece bir şans ver. - Çelişkili bir şeyler var.
- Sadece bir şans ver. - Kötü yazıldığı için böyle.
Ben size neyin yanlış olduğunu söyleyeyim.
- Tanrım! Julian? - Bir dakika bekleyelim.
- Olay çıkarmayalım. - Adamı terketmemeli.
Onunla kalmalı.
Sonra Teğmen karısı ile kavga ettiğinde ve çıkıp gittiğinde, onu farketmeli.
Bu şekilde sıkıcı olmaz.
Birileri bir şey söylesin!
- Bence fena bir fikir değil. - Fena değil.
- Şaka yapıyorsun. - Hayır.
Gerçekten... fena değil.
Şahsen, ben beğendim. Bence çok dramatik.
Ellen, neyle karşı karşıya olduğumu görüyor musun? Her gün neye katlanmak zorunda olduğumu anlıyor musun?
- Bir dakika David. Bence ilginç bir şey yakaladı. - Ne?
Yani demek istediğim--
- Teğmen'i terketmiyor. - Doğru.
- Nişanlısını terketmiyor. - Doğru.
Yani, o sahneyi çıkarırsak, önümüzde bir sürü olasılık beliriyor.
- Senin yaptığından çok daha iyi. - Ben gerçekten beğendim.
- Onun tarafını mı tutuyorsun? - Mesele taraf tutmak değil.
- David, o haklı. Oyun hep orada tıkanıp kalıyor. - Dene bir!
- Bu nedenle oyuncular hep çok rahatsız görünüyorlardı. - O değişiklikleri yapamam.
- Neden? Nasıl- nasıl yeniden karşılaşıyorlar? - Çünkü--
Teğmen onu farkediyor, tamam mı? Ve sonra da peşinden gidiyor.
Yani, gerçek hayatta böyle olur. Kızın peşinden gider. Hadi ama.
Zorlayamazsın evlat. Yani, tamamen farklı bir yöne gitmesi gerekiyorsa--
- Bırakıyorum! - Bu kadar egoist olma.
- Ben gidiyorum buradan. - Egoist mi? Neden? Kendi oyunumu koruduğum için mi?
- Neye karşı koruyorsun? İyi bir fikre karşı mı? - Desteğin için teşekkür ederim.
- Hayır, hayır, ben bırakıyorum! Bu kadar. Hoşçakalın. - Ben gidip oyun oynayacağım.
- Yetti artık. Bırakıyorum. - Bekle bir dakika.
David. David!
- Ben gidip oyun oynayacağım. - David.
Anneciğin geliyor.
Eğer bir sanatçı olarak izin verebilseydi, hepimize çok iyi bir şans vermiş olurdu ve o da bir sanatçı.
- Bunun için mi sürekli sinirlenip duruyor? - Sanatçılar çok duygusal insanlardır.
- Sanatçılar duygusaldır, öyle mi? - Evet, öyle.
Hey, sana sormak istediğim bir şey var...
bana mı öyle geliyor yoksa sen...bana bakıyor musun?
- Gözlemleri çok kuvvetli bir kızsın. Evet, sana bakıyordum. - Teşekkür ederim.
Evet, şey, bir şey daha farkettim. Senin...
çok iştahlı olduğunu farkettim.
- Evet, ben çok iştahlıyımdır. - Evet, farkettim ama--
- Bakıcın nerede? - Ne, Cheech mi?
- Evet. - Cheech'i dert etmene gerek yok. Gitti.
- Öyle mi? - Ne zaman fırsatını bulsa hemen oyun oynamaya gider.
- İki saat kadar sürer. - Şey, dinle, zincirlerinden kurtulduğuna göre...
- Evet? - neden içeri gidip...
- birbirimizi yakından tanımıyoruz? - Olur.
Hoş olabilir.
Pekala.
- Selam. - Selam.
Selam.
- Sen çok çeki-- Bir dakika bekle. - Ne? Ne? Ne?
- Başlamadan önce-- - Evet?
- Ne var? - Sadece--
Birazcık tavuk. Tamam.
- Tamam. Başlayalım. - Peki.
Gerçekten çok iştahlısın.
Kendini topla. Ne olmuş yani iyi bir fikir bulduysa.
- Helen, sen de mi? - Eğer onun tavsiyelerini dinlemiş olsaydın...
üçüncü bölüme her zaman koymak istediğin o sahneyi de koyabilirdin.
- Evet, ama ben-- - Ve bu da, kocamla benim ilişkimizin üzerinde...
yeni bir ışık doğması anlamına gelir. Evet!
Yani değiştirmemi istediğini söylüyorsun?
Doğumgününde seni üzgün görmek pahasına.
- Doğum günüm olduğunu nasıl bildin? - Doğum günün kutlu olsun.
- Helen! - Açsana.
Tanrım!
Tanrım! Gerçekten. Bu--
Çok heyecanlanma. Ben almadım sana onu.
Cole Porter bana vermişti. Bende bir sürü var.
Şimdi sigaraya başlamam gerekecek.
Bu gece kızarkadaşınla iyi vakit geçir. Eminim seni dışarı çıkaracaktır.
- Evet, Marxlarla birlikte. - Evet, pekala... doğumgünün için bir dilek tut.
- Tuttum. - Umarım hayatta istediğin her şeye sahip olursun.
Helen, sana daha önce söylediğim şeyleri düşündün mü...
- nasıl hissettiğim hakkında? - Konuşma.
- Ama söylemek-- - Konuşma. Konuşma.
- Sana söylemek istediğim birkaç şey var sadece. - Konuşma.
- İlk karşılaştığımızda-- - Hayır, hayır. Konuşma.
Lütfen konuşma. Lütfen konuşma.
Hayır! Hayır! Hayır! Hayır!
Git, nazik Akrep, git!
Balığın sana mutluluklar diliyor.
- Sadece bir-- - Konuşma!
Vay, cüzdan!
- Çok uygun. - Şimdiye kadar gördüklerimin en güzeliydi.
- İşçiliği. Gerçek deri. - Eşyaları koymak için yerleri de var.
- Beğendin mi? - İnanılmaz. Evet. Çok güzel.
- Beğendin mi? - Evet, gerçekten.
- Artık tek ihtiyacım olan biraz para, böylece şeklini koruyacaktır. - Refaha kavuşacaksın dostum.
- Söz veriyorum. Haksız mıyım, Hilda? - Hayır, ben çok beğendim.
- Yapamaz mıyız bunu? - Tabiki yapabilirsiniz Julian.
- Doğum günün kutlu olsun. - Teşekkür ederim. Teşekkür ederim. Bugünü benimle geçirdiğiniz için teşekkür ederim.
- Harika. - Hilda, kadehlerimizi vuralım.
Hey, bakım kim var kızarkadaşıyla burada.
- Hayır. - Bu büyük maymuna bir özür borçluyum.
Sen neden bahsediyorsun? Şimdi sarhoş oldu işte, herkesten özür dileyecek. Yabancılardan.
Bugün provada küçük bir öneri getirdi ve ben aşırı tepki verdim.
Egomun işimin önüne geçmesine izin verdim ve ona bir özür borçluyum.
- İyiydin. Olayı çok iyi idare ettin. - Hemen dönerim.
Söylediklerimi geri alıyorum. İyi bir öneriydi ve senden özür diliyorum.
- Violet'e merhaba de. - Merhaba Violet.
- Merhaba, tanıştığımıza sevindim. Kim bu Cheech? - Kendisi bir yazar.
- Yazmaya çabalayan biriyim. Çabalayan. - Hikayendeki sorunun ne olduğunu bilmek ister misin?
- Neymiş? Yazıları yenilemeye devam mı edeceksin? - Otur. Dinlen biraz.
- Moe, hadi bakalım. Buraya gel. Ona bir bira ver. - Neden olmasın?
- Yazar mı? - Evet.
- Yazar tanıdıkların olduğunu bilmiyordum. - Bana bir iyilik yap. Çeneni kapa, olur mu!
Bana çenemi kapamamı söyleme.
Pekala, bir numara.
Ben başından beri kadının adamı sevdiğine inanmıyorum, anlıyor musun?
Sürekli onun üzerinde. Bu aşk değildir.
Bu birini hapishanede tutmak gibi bir şey. Ama bunu değiştirirsen, tamam mı?
Kadın onu terkederse bundan dolayı kendini o kadar kötü hissedecektir ki...
sinir krizi geçirip, kafayı üşütecektir.
- Nasılsın Cheech? - Tulio, dinle, daha sonra seninle görüşmemiz gerekiyor.
- Şu ikili maç için Cardinals'e oynamak istiyorum, tamam mı? - Oldu bil.
- Kuşlar iyi görünüyorlar. - Arkadaşına biraz görgülü olmayı öğret ve onu götür buradan.
- Peki, yani-- - Şeyden-- şeyden bahsediyordun--
Doğru, tamam. Yani, şimdi...
eğer doktor da Sylvia'nın hissettiklerini hissederse-- Adı buydu, Sylvia.
- Bizim mahallede de bir Sylvia vardı. - Öyle mi?
-Evet. Neydi tam adı? Sylvia Pincus. -Sylvia Pincus.
Sylvia Pincus. İri, şişman bir Yahudi kadındı, ufak tefek bir kocası vardı.
Kocasını baltayla doğradı ve parçalarını postayla ülkenin her yerine gönderdi.
Neyi ispat etmeye çalıştığını bilmiyorum.
İğrenç bir şey bu. Bunu benim önümde anlatmak zorunda mıydın?
- Sakin ol. - Midemin hassas olduğunu biliyorsun.
- Bir dakika önce bana oyundan bahsediyordun. - Sözümü kesme.
- Sylvia ile ilgili bir şeyler söylüyordun? - Doğru. Yani doktor da Sylvia'nın hissettiklerini hissederse--
Ne demek istediğimi anladın mı?
Evet. Kendisini hastasıyla özdeşleştirir, biraz.
Doğru. Bu şekilde onu kıskanması mantıklı olur.
Doğru.
Bir noktada Teğmen'in doktorla yüzleşmesi gerekiyor.
Niye bu yok?
Sen oyunu tamamen farklı bir boyuta taşımaktan bahsediyorsun.
Kesinlikle.
Bunu bir düşün.
Peki seyirci Sylvia'nın kendisini suçlu hissettiğini nasıl bilecek? Eğer--
Bilmiyorum.
Bir dakika. Evet. Bekle.
Belki de düşüncelerini duyarsak bu sorunu halledebilirsin.
-Düşüncelerini sesli söylemesini mi kastediyorsun? -Tabi, neden olmasın? Bu bir oyun ne de olsa.
Gerçek olması gerekmiyor ama bu şekilde güçlü olmasını sağlayabilirsin.
Sen bunu bir düşün. Ve sen de sözümü kesme.
Özür dilerim.
Şe Valenti denen fedai ile bu kadar çok konuşacak şeyi nasıl buldun?
Yok, bir şey değildi. Sadece fikirleri için ona teşekkür ettim.
- Ne fikirleri? Sadece bir öneride bulundu değil mi? - Evet.
- Hepsi oydu. - Cüzdanını beğendin mi peki?
- Neyi? - Cüzdanı.
- Evet, çok güzel. - Emin misin?
Çok mutlu oldum. Suni deriye bayılırım. Her zaman çok sevmişimdir.
Çok keyiflisin.
- Evet. - Doğum günün kutlu olsun.
Teşekkürler.
24 Eylül. Oyunculara yeniden yazılmış sahneleri verdim. Herkes memnun görünüyordu.
- Bunlar olağanüstü! - Öyle.
Artık Sylvia o kadar pasif biri değil.
Teğmen'i tuzağa düşürmek için cazibesini kullanıyor ve bu da suçluluk duymasına neden oluyor!
Her şey çok canlı. Akıcı. Harika.
- Yani yeni replikler mi ezberlemem gerekiyor? - Bunlar harika!
- Bu kadar inanılmaz değişikilkleri yapmayı nasıl becerdin? - Aslında değişiklikleri ben yapmadım--
Öyle mi? Kim yaptı o zaman, Tanrı mı?
- Şey, yapılması anlamında ben yaptım-- - Mütevazilik sana yakışıyor David Shayne.
Ama kabul etmeliyiz; sen büyük bir yeteneksin.
Tiyatronun yeni büyük sesi.
Bu meslekte dahi sözü alalade kullanılır...
- ama hayatım, bu durumda tam oturuyor-- - Tebrik ederim.
- Nihayet cesur bir şey çıkmış ortaya. - Şimdi, eğer üçüncü bölümle ilgili bir şeyler yapabilirsek...
elimizde büyük, kocaman bir hit olur.
- Yazar için üç kere yaşa! - Yaşa!
Bütün gece uyumadan üçüncü bölüm üzerinde çalıştım.
Bunun çok zor geldiğini itiraf etmeliyim...
ama sayfaları teslim etmeden önce okuması için Cheech'e götürdüm.
Bürosuna gelmemi önerdi.
- Ana fikri kaçırmışsın. - Öyle mi yapmışım?
Evet, öyle yapmışsın. Ayrıca, kimse öyle konuşmaz.
- Senin böyle bir sorunun var. İnsanların konuştuğu gibi yazmıyorsun. - Şiirsel bir dil kullanıyorum.
Şiirsel dilmiş, saçmalık. Oyuncular gerçek insanlar gibi davrandıklarında insanlar gördüklerine inanırlar.
- Gel buraya. Sana göstereyim. - Ne yapıyorsun?
- Ne yapıyormuşum gibi görünüyor? - Yazacak mısın?
Neyim ben? Gerizekalının teki mi? Okulu yakmadan önce bana orada okuma-yazma öğretmişlerdi.
- Okulunu mu yaktın? - Evet, Lincoln'ün doğum günüydü. Kimse yoktu okulda.
- Eğer sen yazmaya başlarsan-- - Bak, ben insanların nasıl konuştuklarını biliyorum, tamam mı?
Sen git bilardo oyna ve ben de bunu yapayım.
Ama sen yazarsan o zaman ben--
- Merak etme. Kimseye söyleyecek değilim. - Öyle mi?
Hayır. Senin büyük adamı oynadığını görüyorum. Bunun ne demek olduğunu biliyorum.
Benim geldiğim yerde kimse ötmez.
Git bilardo oyna.
Bana bakmayı bırak.
Ne diyalog ama! O'Neill'inkilerden çok daha iyi!
Max Anderson sana erişemez bile!
Beğendin yani.
Öyle tutku dolu ki! O kadar hayat dolu ki!
- Hikayeyi hareketlendirebileceğini ummuştum. - İlk taslak ile bunun arasında ne kadar fark var.
O zaman daha kendini bulmamıştın. Fikir oradaydı ama rafine olmamıştı.
Ayaklandırmak gerekiyordu ve işte şimdi bu!
Artık hareketsiz ve ussal değil.
Hayat dolu! Tutku dolu!
Islak cinsellik kokuları yayıyor etrafa! Bir etobur olmuş nihayet!
- İlk taslağımın hareketsiz ve ussal olduğunu mu düşünmüştün? - Sadece konu ve diyaloğun.
- Ama bu-- - İlk taslakta...
kalmaya değeceğini düşündüğün hiç mi bir şey yok?
Sahne talimatları rahat anlaşılıyor. Gördüklerimin en iyisi.
- Ve dosyanın rengi. İyi seçim. - Teşekkür ederim.
Sahne talimatları konusunda her zaman özel bir yeteneğim olmuştur.
Senin önceki oyunlarını okudum. Onlar da aynı sorundan muzdariplerdi.
İyi fikirler ama çok zorlamaydılar, hiç cesaret yoktu.
Nihayet olmuşsun gibi.
- Helen, sana bir şeyi itiraf etmem gerekiyor. - Evet?
- Ben-- - Konuşma!
Hayır, hayır, konuşma. Buna karşı koymak istediğini biliyorum.
Öyle olduğunu biliyorum ama sen bu şehrin altını üstüne getireceksin.
Ben...
yazdıklarımın seni...
bu kadar coşkulandırdığını farkında değildim.
David.
Sevgili, sevgili David.
Keskin, köpüren sanatçı.
Kozan yırtıldı.
O kelimeleri yazan adama vücudumu karşılıksız veririm.
O ihtişamlı, güçlü kelimeleri.
- Helen-- -Hayır, konuşma.
Konuşma. Konuşma. Hayır. Sessizlik. Sessizlik.
- Konuşma. - Lütfen.
28 Eylül. Oyun artık çok daha iyi gidiyor.
Helen, Eden'la daha iyi anlaşıyor ve Bay Woofles'tan bile hoşlanmaya başladığınıı düşünüyorum.
Çekil! Çekil! Çekil! Çekil!
Warner Purcell ve Olive sanki birbirlerine kaçamak bakışlarla bakıyorlar.
Bana mı öyle geliyor bilemiyorum ama sanki biraz kilo aldı.
Belki Boston'daki açılışımızın yaklaşmasının yarattığı gerginlik nedeniyle diyetini bozmuştur.
"Yüce Tanrım"dan devam edebilir miyiz?
"Yüce Tanrım"dan alıyoruz.
Yüce Tanrım! Bana yardım et! Yardım et!
Sylvia'nın tımarhanedeki halini düşünüyorum--
- Sanatoryum. - Evet, evet, evet.
- Kafayı yiyor ve bir şeyler görmeye başlıyor. - Halisünasyon görüyor.
- Hayır bir şeyler görüyor. Bilirsin, görüntüler işte. - Ne gibi görüntüler mesela?
- Sevgili kocası gibi ve sonra da o konuşmayı yapıyorlar. - Üçüncü bölümdekini mi?
Doğru. Hayattayken onunla yüzleşememiş.
Bu harika. Bu harika. Bu harika.
- Bu harika. - Neden ben bunu düşünemedim ki?
Joe, bana bir bira ver.
Bu harika. Hepsi harika.
Sorun ne?
Yok bir şey. Sadece bir dakika ara vermem gerekiyor.
- Ara vermek istiyorsun? - Evet.
- Tamam. - Kramp girdi.
Burası güzel--güzel bir yer.
- Uzun zamandır geliyorum buraya. - Öyle mi?
- Evet. - Buralardan mısın? Bu civarda mı yaşıyorsun?
Doğma-büyüme New York'luyum. Batı 45. Cadde.
- Ailen geniş mi? - Hayır.
Jersey'de yaşayan bir kızkardeşim var.
Bir de erkek kardeşim vardı ama öldürüldü.
- Üzüldüm. - Sorun değil.
Tefecilere borcunu ödememiş. Canarsie'ye götürüp kafasından vurdular onu.
Kardeşini?
Bu mesleğe nasıl girdin?
- Mesleğe? - Evet.
Babam. Sıkı biriydi.
Başka bir şeyler yapmayı düşündün mü hiç?
- Ne gibi? - Yazmak gibi.
- Yazmak. - Evet.
- Yapma, ben 16 yaşımdan beri mafya için tahsilat yapıyorum. - Büyük bir yeteneğin var.
- Tabi. - Hayır, ben ciddiyim. Sahiden--olağanüstü bir yetenek.
- Yani içgüdülerin. Dramatik içgüdülerin var. - Beni dinle.
- Oyunun gayet güzeldi. Oyunun gayet güzeldi. - Gerçekten gıpta edilecek içgüdüler.
Sadece kafanı kullanmadın. Bazen insanlar düşünmezler.
Şey, tabi, senin için bu çok basit, biliyorsun?
İyi resim yapabilen birine her şey mantıklı görünür, ama yapamayan biri için--
Bir sürü öğretmenle oyun yazımı üzerine çalıştım. Her kitabı okudum.
Sana öğretmenler hakkında bir şey söyleyeyim. Öğretmenlerden nefret ederim ben.
O mavi saçlı cadılar bizi kurallarla dağıttılar. Öğretmenleri boşver.
- Ben küçükken tanıdığım bir çocuk vardı ve akordiyon çalıyordu. - Evet?
Akordiyonu çok severdim. Çalmak için o kadar çok çalıştım ve sonunda akıcı çalabilmeyi becerdim.
Yine de o bir notaya basardı ve öyle bir ses çıkardı ki, insanı ağlatırdı.
-Eskiden dans etmek isterdim. Bunu biliyor muydun? -İnsanı ağlatırdı.
- Ciddiyim. Hiç George Raft'i dans ederken gördün mü? - Evet.
- Yani-- - Ne?
Bay Marx, senin birkaç kişinin icabına baktığını söyledi. Bu doğru mu?
- Ne bu, beni sorguya mı çekiyorsun? - Hiç de değil.
- O zaman bunu neden söylüyorsun? - Ben sadece--
Gerçek şu ki büyülendim.
- Birkaç herifin icabına baktım. - Neden?
Neden, neden? Nedenini bilmiyorum.
Bay V.'yi aldattılar. Borçlarını ödemediler. Sana tek bir şey söyleyeceğim.
Asla haketmeyen bir adamı götürmedim.
Yani, birini... yani birini gerçekten...
- Ne? - öldürmek nasıl hissettiriyor?
- Normal hissettiriyor. - Normal hissettiriyor?
- Evet. - İlk seferinde bile mi?
İlk sefer mi? İlk seferindeki hapishanedeki bir serseriydi.
Beni ihbar etti ve ben de sırtına buz kıracağını sapladım.
- Buz kıracağı? - Buz kıracağı, evet.
Yeniden, yeniden yapmam gerekti, 40 sefer filan sapladım. Ortalık berbat olmuştu. Boşver şimdi bunu.
1 Ekim. Helen Sinclair bir parti verdi.
Rüya gibiydi. Maxwell Anderson oradaydı...
George S. Kaufman ve Gertrude Lawrence vardı.
Hayatım, oyun yazarım ile tanışmanı istiyorum, David Shayne.
İyi bir şey bulmuşsun canım. Her yerde bu konuşuluyor.
Şey, beni kahraman gibi gösteren Helen aslında. Çok naziksiniz.
Hayır, ben nazik değilim. Helen buna kefil olabilir.
Ama oyununuzu okudum, olağanüstüden az bir şey söylenemez onun için.
Yeniden yazdıklarını verdim ona, kısır versiyonu değil.
- Oyunu Londra'da sahnelemek geliyor dilimin ucuna. - Londra mı?
Şu yüze bir bak Helen. Broadway'de çok alkışlanacaksın.
Neden West End'de de olmasın?
-Gösteriyi beğenmenize çok sevindim. -Olağanüstüydü.
Kimmiş bu Helen'in sonuncu sevgilisi? Anlatılanlar doğru muymuş?
- Evet. Önümüzdeki sezon sırf Helen için bir eser yazacakmış. - Gerçekten mi?
Yıllardır gerçekleştirmek istediği bir fikirdi. İsa'nın annesini oynayacak.
Oidipus tarzı bir şey:
Onu seviyor, babayla ilişkiler var. Şey, karmaşıklığı anlayabilrsin.
- Elbette. - Tabi lra Gershwin'le konuşuyoruz...
Notre Dame'ın Kamburu'nun modern müzikal versiyonu hakkında.
- Quasimodo Jones. - Helen'a müthiş bir canlılık gelmiş.
- Yüzü bile çok pürüzsüz görünüyor. - Biliyorum. Hormonlar çalışıyor.
Cüzdanını buraya bırakabilir misin yoksa--
- Kapıyı neden kapattın? - Bu sıkıcı parti ...
başladığından beri seninle yalnız kalmak istiyordum.
Bu parti mi sıkıcı? Bu parti muhteşem! Olağanüstü!
Seviş benimle.
Burada mı? Şimdi?
- Beklemek için bir neden göremiyorum. - Jerome Kern kapının öbür tarafında.
Evet, harika bir bestecidir. Onunla tanışman gerekecek.
Şimdi pantolonunu indir.
Bugün kendimi çok iyi hissediyorum. Biliyor musun, bugün 34. Cadde'ye gittim. Bu elbiseyi aldım.
- Beğendin mi? - Çok hoş.
- Değil mi? Bence bu akşam dansa gitmeliyiz. - Gideriz.
- Yapmam gereken bir iş var sadece. - Şimdi işin mi var?
- Hadi ama. - Birazdan seni dansa götüreceğim. Bekle burada.
Pekala.
- Hey, seninle konuşmak istiyorum. - Merhaba Cheech! Burada ne işin var?
Bak, normalde seni uyarmazdım ama sen iyi bir aktörsün.
İşini iyi yapıyorsun, o yüzden ortalıkta olmaman büyük bir sorun olacaktır.
Ama sana şimdi şunu söyleyeceğim: Eğer Nick Valenti'nin kızının yanına bir kez daha yaklaşacak olursan...
Silahımı boğazına sokarım ve kafanın üstünde kocaman bir delik açarım.
- Tamam mı? - Cheech, meseleyi böylesine yanlış anlaman ne kadar komik.
Beni dinle. Bana yalan söyleme, duyuyor musun?
- Tamam, tamam. - Neler döndüğünü biliyorum.
- Anlıyorum Bay Cheech. - Anladın mı?
- Anladım evet. - Bir daha gelirsem çok kızgın olurum. Ne dediğimi duydun mu?
- Evet, anladım. - Bir daha onu yanına yaklaşırsan, ölürsün.
- Ne demek istediğini anladım. Teşekkür ederim, teşekkür ederim.. - Şimdi defol buradan.
Garson! Garson.
Bana biraz daha patates getirebilir misin lütfen? Domuz filetosunu da şimdi alayım. Güzel.
Teşekkür ederim. Bir şey daha var.
Peynir tabağını da şimdi alayım. Evet, ve şu Nesselrode pastasından benim için biraz ayırabilir misin?
Çok güzel. Teşekkür ederim.
12 Ekim. Boston'da açılışımız yaptık.
Ellen geldi. Bay Valenti oradaydı.
Güzel geçti, gerçi Olive her konuştuğunda yüreğim ağzıma geldi.
Dünyanın hala senin etrafında döndüğünü düşündüğünü söyleme--
- "Bana"! - Bana.
Lobide Max Gordon'ı gördüm. Bayılmış!
David, trene yetişmem gerektiğini biliyor muydun?
- Hey, Dave, ben nasıldım? - Harikaydın. Bu sefer konuşmanın tümünü bitirdin.
- Evet, bitirdim, değil mi? - Ve çok da geliştirdin kendini.
Biliyorsun, Olive iyiydi. Hala çalışması gerekiyor ama-- Hey, Charlie, nasılsın?
İlk bölüm gayet iyi gitti.
- Sana çiçek getirdim. - Yüz tane orkide! Bunları Billy Rose'dan başkası göndermiş olamaz.
Evet. Öyle! Billy göndermiş. Çok güzeller.
Ve sen! Harikaydın.
Çok teşekkür ederim. Ne kadar tatlısın.
Dinle, üzerimi değiştireyim, sonra sizinle Lobster Grill'de buluşuruz.
Bana iştah açıcı olarak bir deniz mahsulleri tabağı söyleyebilir misin?
Ana yemek olarak da rosto alacağım.
- Neden beni hafta sonu aramadın? - Harikaydın.
- Meşguldüm hayatım. Şimdi de meşgulüm. - Gerçekten mi?
- Afedersiniz. Seninle biraz konuşabilir miyiz? - Hayır, şehirden arkadaşlarım geldi.
- Yemek yemeğe gideceğiz ve benim de üstümü değiştirmem gerekiyor. - Bizim için sorun değil.
- Seni bekleriz. - Bir dakika sürer.
- Hemen geliyorum yanınıza. - Hoşçakal.
- Burada olmamam gerekiyor. Seninle-- - Sahnede seni o büyük konuşmayı yaparken görünce...
- Olive, aklım hep sende. Sen çok güzel bir kızsın. - çok seksiydin.
- Seninle olmamam gerekiyor. - Bu da ne böyle? Korse mi? Çıkar şunu.
- Yapma! - Ne var? Niye bu kadar sinirlisin?
- Seninle görülemem. Beni ölümle tehdit etti. - Kim seni ölümle tehdit etti?
- Cheech. - Cheech seni ölümle mi tehdit etti?
Şey, buna ne denir? Sonunda farketmiş.
Biliyor musun? Yerinde olsam bunun beni endişelendirmesine izin vermezdim.
Sen bir fedai gorilin kendisini itip kalkmasına izin verecek türde bir adam değilsin.
Olive, aslına bakarsan, ben bir oyuncuyum. Benden beklenen rolleri yaparım--
İç çamaşırlarımı çıkarırken sadece bir oyuncu değildin ama. Önemli bir adamdın.
Bana "Olive, senin için büyük planlarım var. Benimle bir oyunun başrolünü oynamanı istiyorum." diyordun.
- Dur. Dinle, Olive-- - Kurallarımı ben koyarım.
Bunların hepsi doğru, ama gerçekçi olmalıyız.
- Gerçekçi mi? - Tanrım, açlıktan ölüyorum! Hiç çörek filan var mı ya da--sosis
Aç. Benim Nick.
Nick? Nick Valenti?
- Giyiniyorum. - Hadi ama. Daha önce görmediğim bir şey görecek değilim ya.
Geldim, geldim. Acelen ne!
- Merhaba bebeğim. - İşte buradasın.
- Bu geceki gösteride harikaydın Olive. - Şey, teşekkür ederim.
- Ben öyle düşünüyorum. Harika değil miydi çocuklar? - Evet.
- Çok heyecan verici. - Hadi. Giyin.
- New York'a dönmeden önce bir içki içmeye vaktimiz var. - Şey, bilemiyorum.
- Bu gece olmaz Nickie. Biraz yorgunum. - Hadi, hadi.
Haftalardır beni atlatıp duruyorsun.
- Biraz yorgunum. - Ne zamandır içki içemeyecek kadar yorgun oluyorsun sen?
Ne muazzam bir seyirci. Bence gösteri epey iyi gitti, değil mi?
Afedersiniz Bay Valenti. Hayatım, ikinci bölümde benim geçişimi biraz daha hızlı yapabilir misin?
Biliyorsun, karakterinin Hamlet'ten alıntı yaptığı bölümü?
Şey, bilirsin, benim için biraz zor, çünkü ikinci bölümü hep unutuyorum.
Evet biliyorum. "Olmamak" diyeceksin. Tamam mı?
Çünkü sen repliğini tamamlamadan ben giremiyorum ve tuhaf oluyor.
- Olmak-- - Ya da olmamak.
Replik böyle. Yorulmuşsun sen. Şu an algılayamıyorsun.
Ve seyircinin senin sahneden çıkışını alkışladığını farkettin mi?
Bir dahaki sefere duvar yerine kapıdan çıkmayı denersen daha iyi olur.
Şu iti çıkar buradan.
Bay Woofles. Bir şeyin kokusunu aldı.
- Orada biri mi var? - Evet, tabi, orada biri var.
- Gel bakalım, it, hadi bir yürüyüşe çık. - Gidelim hayatım. Anneciğini koruyor da.
- Hoşçakalın. - Neye havlıyor?
- Sanırım kadından bahsediyordun. - Pekala, parti bitti.
Hadi çocuklar. Dışarı çıkın. Üstümü değiştirmem gerekiyor.
Nickie, sen de. Bir içki tamam mı? Üstümü değiştireyim.
- Ee, kim bu Hamlet denen adam? - Hadi. Dışarı.
- Hadi, hadi. - Buralarda mı yaşıyor?
Hamlet. Çok komik hayatım. Görüşürüz.
Hadi! Çık oradan. Gittiler.
Oradan çık. Hadi, hadi.
Hayır, hayır, hayır. O taraftan değil. Pencereden, pencereden.
Hadi. Pencereden.
Bir dakika içinde geliyorum Nick.
-Aman Tanrım. Warner! Merhaba Warner. -Çok hoş bir performanstı.
- Çok teşekkür ederim. Çok naziksiniz. - Çok beğendik.
- Evet, peki, oyunu beğendiniz mi? - Oyuna bayıldım.
- Çok kuvvetli. - İkinci bölüm şahaneydi.
- Çok güzel bir sahne. - Helen ile çalışmak da çok hoş elbette.
- O da çok iyiydi. Harikaydı. - İnsanı alıp götürüyor.
Bana bir imza verebilir misin acaba?
- Çok isterim. Yanımda kalemim yok. - Öyle mi?
Sorun o. Sorun bu işte. Bunu görmezden gelmeye devam edemem. Sorun Olive.
Başladığımız zamankinden daha iyi.
- Tabi, artık daha iyi. Ama bu yeterince iyi olduğu anlamına gelmiyor. - Şey, yani, biliyorsun--
- Bu sadece seni rahatsız eden bir şey. - Evet.
- Eleştirmenler-- onun için yeterli olduğunu söylediler. - Yeterli senin istediğin şey değil. Yeterli yeterince iyi değil.
- Kelimelerimi katlediyor. - Senin kelimelerini? Tamam, ekibin geri kalanından daha zayıf olduğu doğru ama bunun bir önemi yok.
- Zayif mı? Zayıf mı! Bence senin düşündüğünden daha fazla zarar veriyor o. - Ne yapayım peki, kovayım mı?
- Gösterimi mahvetmesine izin veremem. - Gösterin mi? Ne zamandan beri--
- Sen neden bahsediyorsun? - Tamam, gösterimizi.
- Buna çok emek verdim. Mükemmel olabilirdi. - Evet, ben de öyle...
ama birtakım tavizlerde bulunmamız gerekiyor.
- Bu gösteri hit oldu. O da iyi gidiyor. - O bölüm için en iyisi değil ama.
- Etrafta bir sürü başka kız var. - Ne yapacağız Cheech?
Bütün işi bozuyor. Bunu göremiyor musun? Yapma!
- Seyirci farkı anlamaz. - Anlıyorlar.
- Anlamaz. - Nasıl söyleyeceklerini bilmiyorlar ama anlıyorlar.
O sesi her duyduğumda, sanki kalbime bir bıçak saplanıyor. Rol yapamıyor işte!
- Beni dinliyor musun? - Cheech, git bir duş al.
Bütün olayı tıkıyor. Hatta içinde olmadığında bile, her şeyi bozuyor.
- Onu kovamam! Bunu biliyorsun! - Bana bağırma.
Sana bağırmıyorum ama az kaldı.
Beni rahat bırak. Başım ağrıyor.
- Beni rahat bırak. Başım ağrıyor. - Kapris yapıyorsun.
Çok kaprislisin!
Kaderin garip oyunları var.
Herkes yaklaşan New York açılışının baskısını hissediyor gibi görünüyor.
Dün Warner, Eden'la kavga etti ve olayın sonucu Cheech'in haklılığını bir kez daha gösterdi.
İşte buradasınız Bay Purcell, köpek bisküvilerimizi çalıp, yiyorsun.
Kesinlikle hayır. Bu korkunç bir iddia.
- O zaman cebine bakmama izin ver. - Ben köpek maması yer miyim hiç?
Seni yemeyen her şeyi yersin sen, şişko helyum torbası.
- Ben böyle şeyler yerim işte: en iyisinden pirzola. - Bakacağım.
Ben hayvanların yiyeceğini çalmam. Elini pantolonumdan çek, şirret kadın.
Bakın! Hırsız, hırsız, hırsız!
Dün sütünü içen de sendin.
Yağ tulumu!
- Beni itti! - Elim! Çünkü köpeğinin yiyeceğini çalıyordun.
Seni birisi zıpkınla vursa iyi olacak, koca balina.
Size bir doktor getirebilirim. Size bir doktor getirebilirim.
Sanırım bu matineyi kaçıracağın anlamına geliyor.
Benim için sorun değil. Her gün bir oyun yeterince fazla.
İlk başta sana inanmadığımı düşünmek, hayatım--
Sanırım bunu hepinizin-- hepinizin huzurunda söyleyebilirim.
Senin yaşındaki bir kadın böylesi bir akut narsizmi geride bırakmış olmalıydı.
- Gerçek bir aktrisin o replikleri okuması ne kadar fark etti! - Tamam.
- Oyun hayat buldu! - Beni dinle.
Hemen heyecanlanma. Bundan bir anlam çıkarma. Olive devam edecek.
Nick Valenti olmadan da istediğimiz kadar destek bulabiliriz. Eleştiriler harika.
- İnsanlar destek veriyor-- - Sorun para değil. Sana bunu söylemiştim.
Eğer Olive'i bırakırsak, sen, ben ve hatta köpek kendimizi Hudson Nehri'nin dibinde buluruz.
O kadar beklemez bile. Bizi burada Boston'da öldürür. Charles Nehri'nin dibine atar.
O haklıydı. Bütün oyunu mahvediyor. O farketmişti.
- Sen neden bahsediyorsun? - Yok bir şey. Sadece onun bütün oyunu etkilediğini düşünüyorum.
- Olağanüstüydün. - Evet, evet. Olağanüstü.
- Deliah'ı gördün mü? - Evet, geliyor.
Dinle.
- Nick Valenti'ye kazık atamazsın. - Nick Valenti.
Daha sonraki prodüksiyonlarda başka birini oynatabiliriz.
Başka birini bulabiliriz, ama eğer New York'taki açılışa katılabilecek durumdaysa, katılacaktır.
- Yani, oyun devam etmeli. Bunun için her şeyi-- - Tüm olayı etkiledi.
Daha önce kaç kez buna şahit olduğumu sana anlatamam.
Oyun Boston'a gelir...
sakattır, aksıyordur, mücadele ediyordur, nefes almaya çalışıyordur, hayat bulmak istiyordur...
ve sonra bir yerde bir mucize gerçekleşir.
Bir sanat eseri doğar.
- Olive'in yedeği ile oyunun bu kadar iyi olması inanılmaz bir şey. - Olive.
- Her şey nefes alıyor ve yaşıyor. - Evet bu doğru.
Sıkıcı ama oyun yine de iyi olacaktır, büyük bir hit bu.
Geleceğine içiyorum...
Büyük Beyaz Yol'un yeni beyaz atlı şövalyesine.
Şerefe!
- Bu şey de ne? - Boya çıkarıcı. Biraz soda ile hafifletebilirsin.
- Çok rahat içiliyor. - Evet.
Geçtiğimiz şu küçük kasabaları görüyor musun?
Helen, New York'a dönüşte, Ellen'a bizden bahsedeceğim.
- David! - Hayır, ben kararımı verdim.
- Emin misin? - Senin için neler hissettiğimi biliyorsun.
David, nazik olmalısın. Ben- ben daha önce o kadar çok incitildim ki.
Biliyorum. Biliyorum.
Muhteşemliğin kıyısında duruyorsun.
Dünya senin önünde bir istiridye gibi açılacak. Hayır. Hayır, istiridye gibi değil.
Dünya senin önünde görkemli bir vajina gibi açılacak.
İyi misin? Biraz kızardın sanki.
- Sadece biraz fazla kaçırmışım-- - Söylediğim bir şey yüzünden mi oldu?
Hayır, sadece boya çıkarıcı.
Aşık olduğun zaman adama mı yoksa sanatçıya mı...
aşık olduğun üzerinde hiç düşündün mü?
Ne tuhaf bir soru.
Evet tuhaf ama--
Ben sana aşığım Helen. Aşığım ve artık buna göre davranmamın zamanı geldi.
Tren çok hızlı gidiyor.
David, çok hızlı gidiyor. Tut beni!
- Tut beni. Hayır, hayır, hayır konuşma. - Helen, seni seviyorum.
Konuşma. Lütfen, konuşma.
Konuşma. Hayır. Konuşma.
Hayır, lütfen.
- Helen Sinclair'la ilişkiniz mi var? - Ne? Hayır!
- Bana yalan söyleme. - Sen neden bahsediyorsun?
İkiniz şehirdeki her magazin sayfasına çıkıyorsunuz. Boston'da her yerde berabermişsiniz.
- O sayfaların nasıl olduğunu bilirsin. - Gece geç vakitlere kadar beraber olmanız.
- Çalışıyordum! - Bu ne peki?
- Bulduğum bir sigara tabakası. Nerede bulduğumu bilmiyorum. - "Cole'dan Helen'a.
- Yapalım." - Şimdi hatırladım. Çok beğenmiştim o da bana verdi.
-Niye bana söylemedin? -Çünkü söyleyecek bir şey yoktu Ellen.
Artık başarının arifesinde olduğuna göre, beni terkedip yoluna Helen Sinclair ile devam etmek istiyorsun herhalde.
- Bu--bu saçmalık. - Emin misin?
Şu anda ne kadar delice şeyler söylediğinin farkında mısın?
- Benim Boston'da kalmamı hiç istemedin. - İşe gömülmüştüm.
Oyunda sorunlar var. Çalışıyorum.
Hey, benim. David.
Biliyorsun? David? Tamam mı?
Hayalgücü ne kadar geniş bir kızsın.
Dinle Flender, kafam karmakarışık.
Ellen, Ellen. Ellen'ı seviyorum. Bunca zamandır benimle birlikte.
Benim yanımda oldu. Pittsburgh'de kalsaydı daha mutlu olacağını biliyordum.
- Mükemmel bir ilişkimiz oldu. - Doğru.
- Onu çok seviyorum. Yine de-- - Evet. Evet. Konuya gel.
Sorun ne? Senin Ellen'i sevdiğini hep biliyorduk.
Helen Sinclair ile ilişkiye girdim ve kendimi çok kötü hissediyorum.
Ama elimde değil. Öyle karizmatik ve öyle zeki, öyle güzel ki.
Yani, o gerçek bir sanatçı ve-- onunla aynı dili konuşuyoruz.
- Suçluluk duyuyorsun. - Suçluluk duyuyorum.
- Suçluluk duyuyorsun. Suçluluk duyuyorsun. - Acaba bilemiyorum--
- Uyuyamıyorum. - Suçluluk duygusu küçük burjuva saçmalığıdır.
- Sanatçı kendi ahlaki evrenini yaratır. - Bunu biliyorum. Biliyorum--
Pekala? O zaman sorun ne? Bak, sana bir tavsiyede bulunacağım.
Bu uzun yıllar önce çok benzer bir ikilemle karşılaştığımda bana verilen bir tavsiye.
- Benimkine benziyor. Benimkine-- - Evet. Evet.
Ne yapmıştın? Ne?
Yapman gerekeni yapmalısın.
# Sıcak zencefil ve dinamit #
# Gece sadece bu var#
# Erkeklerin tütün çiğnedikleri#
# ve kadınların dans ettikleri Nagasaki'de#
- # Nasıl eğlendiriyorlar # - Oyunda çok iyi değil mi?
En iyisi.
Broadway'de fırtınalar estirecek.
Mütevazi bir rolü var. Yine de--
Dinle, buraya geldiğinde, ona yeni replikler vereceğini söyleyeceksin.
- Biliyorsun, konuştuğumuz gibi. - Evet.
Sizinle açık konuşayım Bay V. Sana Nick dememin sakıncası var mı?
Nick, kazanan bir gösteriyle oynamak doğru değildir.
Her senaryo, prodüktörün, yönetmenin profesyonel algısı ile...
bittiğine inandıkları bir noktaya ulaşır.
Hikayeyi bozamazsın.
Biz de artık açılışa hazır sayılırız. Değişiklikler oyuna zarar verebilir.
Hayır, oyun aslında dondu diyebiliriz.
- Kafa karışıklığını ortadan kaldıralım. - Tabi.
Ona yeni replikler verilecek...
yoksa seni dizlerinden sahneye çivilerim.
Yönetmenin bana ilk sahnede abartılı oynadığımı söylediğini düşünebiliyor musun...
ve ne söylediğimi bilmediğimi.
Ben ne yapıyorum biliyor musun Cheech, yaptığım iyi bir kahkaha üzerinde çalışıyorum. Şöyle bir şey:
Ha-ha-ha. Hee-hee-hee.
Bunu Sylvia gitmekle tehdit ettiği zaman atmak istiyorum ve sonra da gözyaşlarına boğulacağım.
Şey, bilirsin, hayır diyor ama zaten sahnelediği salak oyun da neyin nesi?
- Bilmiyorum. - Nereye gidiyoruz? Nick'le buluşacağımızı sanıyordum.
Nick'i almaya gideceğiz.
Nick'i mi alacağız? Onu almakla ilgili bir şey söylememiştin.
- Onunla buluşmamız gerekiyor-- - Onunla kulüpte buluşacağımızı sanıyordum.
Niye o rüküş, kahverengi, çirkin elbiseleri giymek zorundayım? Anlayamıyorum--
Burada ne işimiz var? Nick'i görmeye gideceğimizi sanıyordum.
Evet, öyle. Nick'in sana bir sürprizi var.
- Nick'in bana bir sürprizi mi var? - Evet, hadi.
Benimle gel. Bunu gerçekten seveceksin. Nick çok para harcadı--
- sana bunu yapabilmek için. Hadi. - Ben-- bundan hoşlanmadım.
Bundan hoşlanmadım Cheech. Nick'in niye bana depoda sürpriz yaptığını anlayamıyorum.
Bana bir hanımefendi gibi davranmıyor.
-Gece için bir tekne gezisi ayarladı. -Gece için tekne gezisi mi? Anlamıyorum.
- Oraya doğru yürü. Devam et. Orada bekliyor. - Ben--
- Oraya doğru yürü sen. Olive! - Nickie?
- Ne var? - Bence bunu bilmelisin. Berbat bir oyuncusun.
Çok şükür, bir daha o sesi duymak zorunda değilim.
25 Ekim. Yarın açılışı yapıyoruz.
Olive bugünkü provaya gelmedi.
Onu aramaya çalıştık ama kimse cevap vermedi.
Yedek oyuncu yarınki oyunda onun yerine çıkabilir.
- Şunu dinle. Her şey canlanmaya başladı. - Evet.
- Belki Olive'in sahne korkusu vardır. Belki de gelmez. - Olive'in öyle bir şeyi olmaz.
O kadının vücudunda bir sinir bile yok.
Omurgasının beyine dokunduğunu sanmıyorum.
- Tanrım. Şunu dinleyin. - Evet.
Harika bu. Cheech nerede? O nerede olduğunu bilirdi.
- O da gelmedi. - Bak, yedek oyuncuya aşık oldum.
Öyle doğal ki. Öyle--
- Julian? - Evet?
- Olive'i duydun mu? - Şimdi ne var?
Vurulmuş.
- Ne? - Rıhtımın orada.
Mafya işi.
Seninle konuşmak istiyorum.
- Benimle mi? - Evet, seninle.
Hey, Joe. Biraz kaybol ortalıktan.
Nasıl yapabilirsin? Nasıl yapabilirsin!
- Kimse benim oyunumu mahvedemez. - Oyununu?
- İkinci keredir oyunum diyorsun. - Tamam, oyunumuz.
- Onun konuşması senin de içini parçalamıyor muydu? - Dayanabilirdik!
Dayanabilrdik öyle mi? İstediğin bu mu? Elimizde böyle muhteşem bir şey varken, böyle bir güzellik varken?
Ama, Cheech! Onu... ...öldürmek!
- Sürtüğün tekiydi. - Burası özgür bir ülke.
- O zaman beni rahat bırak. - Hayır, seni rahat bırakmayacağım.
Kimse sana bunu ahlaki olarak yanlış bir şey olduğunu öğretmedi mi, birini öldürmenin günah--
Kiminle konuşuyorum ki ben? Aman Tanrım!
- O rol yedek oyuncuyla çok daha iyi olacak. - Mesele o değil.
Sana bunu anlayabileceğin bir şekilde açıklayabilir miyim bir bakalım.
Diyelim ki oyunu mahvediyordu --ki etmiyordu. Etkisini azaltıyordu.
- Mahvediyordu. - Mahvediyordu diyelim.
- Bu ölmeyi hakettiği anlamına mı geliyor? - Onu kovmanın bir yolu yoktu.
- Sen ne tür bir insanlık dışı canavarsın? - Bence gitsen iyi olacak.
Sanmıyorum. Bence kalsam iyi olacak.
- Bana teşekkür etmen gerekirdi. Bu işte birlikteyiz. - Hayır değiliz.
Ben onun ölmesini istemedim. Anlıyor musun? Ne dediğimi anlıyor musun? Ben hiçbir işin içinde değilim.
- Onu oyuna tercih mi ediyorsun? - Elbette! Elbette ediyorum! Evet!
Sence birinin gelip bu kadar güzel bir şeyi mahvetmesi doğru yani?
- Muhteşem bir oyunu ben de en az senin kadar istedim. - Hayır, benim kadar değil.
- Ama bunun için insan öldürülmez! - Öyle mi? Kim demiş?
Babam opera dinlerdi. Operayı çok severdi. Ama berbat eden birileri varsa--
- Ne yapardı, onları öldürür müydü? - Bir kere, Palermo'da.
Ben de bir sanatçıyım, senin gibi büyük bir sanatçı değilim ama sanatçıyım. Ve ne var biliyor musun? Ben önce insanım.
- Düzgün, ahlaklı bir insanım. - Helen Sinclair'la yaptığın ne o zaman?
- Bunun bu konuyla ne ilgisi var? Sen nereden biliyorsun? - Şehirdeki herkes biliyor.
Belki kız arkadaşın hariç. Sen kimi kandırdığını sanıyorsun?
Ben mükemmel olmayabilirim ama sen bir katilsin! Yozlaşmış bir hayvansın sen!
Katilsin! Sen-- Senin yerin elektrik sandalyesi!
Beni dinle, sen. Sen beni dinle.
Hiç kimse, hiç kimse benim eserimi mahvedemez, beni anlıyor musun?
Hiç kimse?
Helen Sinclair'e aşık oldum...
ve geçen gün sana yalan söyledim, ki senin bunu bildiğinden eminim.
Böyle bir niyetimin olmadığını bilmeni istiyorum. Birdenbire oluverdi.
Şaşırmadım. Olağanüstü bir kadın.
- Sen de öylesin. Her şeyi mahveden benim. - Benim de sana itiraf etmem gereken bir şey var.
Hep biliyordun ama bunu benim yüzüme vurmayacak kadar iyi davrandın--ben de bu arada--
Hayır, ben Sheldon Flender'la görüşüyorum.
- Afedersin? - İlişkimiz var.
- Sheldon Flender mı dedin? - Evet, uzun zamandan beri bana aşık.
Sanatın etkileşime dayandığı ve iki unsur gerektirdiği--
-sanatçı ve seyirci,- ile ilgili teorisini biliyor musun?
- Seks konusunda da böyle düşünüyor. - Seks-- seks konusunda?
Evet, doğru iki insan arasında olduğunda bir sanat türüne dönüşebilir.
Flender ile senin cinsel ilişkiyi bir sanat formuna mı yükselttiğinizi söylüyorsun bana?
Hayır sadece cinsel ilişki değil. Ön sevişmeyi de.
- Dostum, eserleri sahnelenmeyen oyun yazarı? - Uzun zamandır benim peşimdeydi.
Sen hiç evlenmek istiyor gibi görünmedin ve biz de bir gece dışarı çıktık, birkaç içki içtik...
ve sanat, edebiyat, Freud ve Nietzsche hakkında konuşmaya başladık.
Yunan etimolojisi hakkında bir şeyi gösterebilmek için...
fermuarını açtığını farkettim--
Hayır, hayır, hayır, hayır! Lütfen, lütfen! Daha fazlasını duymama gerek yok.
Ama o büyük bir yetenek. Kendin de milyonlarca kez bunu söyledin.
O kadar büyük bir entelektüelsen, kendi ahlaki evrenini yaratma eğiliminde oluyorsun.
- Sana iyi şanslar dilemek istedim. - Sevgilim.
Solgun görünüyorsun. Hayır, hayır, endişelenecek bir şey yok.
Çok yakında bu şehir sana ait olacak. Pazar akşamı Gene O'Neill'la akşam yemeği yiyeceğiz.
Yazılarının ürkütücü ve depresif olduğunu duymuş. Seninle tanışmak için can atıyor.
- Buradaymış fırça. - Bu akşam muhteşem olacağını biliyorum.
Onlar senin kelimelerin.
Ben sadece bir kabım.
Beni sen dolduruyorsun.
Ve bu? Bu sadece bir başlangıç.
Menejerimle benim için uygun olabilecek yeni fikirler üzerinde çalışıyorduk.
Çok çeşitli kadın tiplerini oynayabilirim. Beni tanıdıkça...
alanımın sınırları olmadığını göreceksin.
Halen 20'lerinin sonlarındaki kadınları oynayabileceğimi söylüyorlar...
ama ben olmaz diyorum, en fazla 30'lu yaşlar olabilir.
Bağ evime gideriz. Orası sakindir.
Orada yazabilirsin. Sana kahve getiririm.
Dinle, gitsen iyi olur. Perdenin açılmasına 15 dakika kaldı.
Nefes egzersizlerimi yapmadım hala.
Sen-- Kader. Kader bizi biraraya getirdi.
Bol şans.
Al onu. Al onu!
Beni güçsüz, parasız bırakmasına izin ver. Devam et. Al onu.
Ama bunun sonsuza kadar süreceğini düşünme. Aynı şey senin de başına gelecek.
Sylvia, neden bu kadar mutsuz olduğunu bilmiyorum.
- Neden bu kadar derinden mutsuz olan bir insan olduğunu... - Tanrım!
- ama şunu bilmeni istiyorum ki-- - Çünkü kocamı elimden alıyorsun...
hayatımı, varlığımın özünü, seni gerizekalı!
Asla seni incitmek istememiştim. Ben--
Edgar.
- Şimdi Dr. Philips'le konuştum. - Evet.
Bugünden itibaren buradan hiçbirimizin ayrılmaması konusunda kesin talimat verdi.
Oyun nasıl gidiyor?
İyi, iyi patron.
- Cheech. - Ne vardı Bay V.?
Yok bir şey. Sadece konuşmak istemiştim.
- Öyle mi? - Bugünlerde biraz üzüntülüyüm.
- Tabi. Evet. - Nasıl olduğunu bilirsin.
Perde açıldı bile. Zavallı çocuk.
Bir yıldız olabilirdi sence de öyle değil mi?
Evet. Sorun değil. Kustabeck'lerin icabına bakacağız.
- Gerçekten Kustabeckler mi yaptı merak ediyorum. - Şey, başka kim olabilir?
Bilmiyorum. Ama elimizde bazı ipuçları var...
- ve bunlar Charlie K.'nın bu olayla hiçbir ilgisinin olmadığını gösteriyor. - Gerçekten.
Evet. Zaten mantıklı da gelmiyor.
Yani, işler yatışırken, bunun olması.
Neler öğrenebileceğime bir bakarım, tamam mı?
- Niye acele ediyorsun? - Hey, bilirsin, oyundaki çocuklara...
uğrayıp şans dileyeceğime söz vermiştim.
- Oradakilerden bazılarıyla arkadaş olduk. - Öyle mi?
- Evet. - Hiç senin yapacağın bir şey değil.
- Niye öyle olsun? - Eğer oyun oynamıyorlarsa tabi.
Hayır, bilirsin, her gün aynı yüzleri görmek. Bilirsin işte.
Marty Bannister o gece senin Olive'i aldığını gördüğünü söyledi Cheech.
- Benim? - Sen bana onu görmediğini söylememiş miydin?
Ben mi? Evet, gördüğümü söyledim.
Onu aldım ve tiyatrodan birkaç sokak ötede bıraktım. Neden?
- Olive'e karşı bir şeyin yoktu değil mi? - Olive mı? Yok.
- Olive'i severdim. Niye? - Yani, iyi anlaşıyordunuz?
Olive ve ben, biz iyi anlaşıyorduk. Olive'i bilirsin.
Olive neşeli biriydi değil mi?
- Birkaç küçük anlaşmazlık dışında? - Doğru.
Olive-- bilirsin. Biz anlaşıyorduk.
Niye onu kulübe benim yanıma getirmedin Cheech?
Bana senin fikrini değiştirdiğini söyledi, onu tiyatroya bırakmamı istedi. Niye?
- Tiyatroya. Gece vakti? - Evet. Evet.
O gece okuma yoktu Cheech. Prova yoktu.
Gerçekten mi?
Niye onu yalnız bıraktın Cheech?
Ve niye kulübe gelip bana söylemedin?
Seninle açık konuşacağım tamam mı? Oyunum vardı. Ve onu kaçırmak istemedim.
Evet.
- Niye bana anlatmadın? - Bilmek ister misin? Boğazıma kadar borç içindeyim.
- Durumu düzeltmeye çalışıyorum. - Öyle mi?
Öyle. Zarlar pek benden yana değildi. Bilirsin. Nasıl olduğunu bilirsin.
Bana bırakmam gerektiğini söyleyip duruyorsun. Biliyorsun, bırakmalıydım.
- Cheech-- - Dinle, dinle.
Çocuklara oyun için şans dilemeye gideceğime söz verdim. Batıl inançları kuvvetli insanlar.
Onu kimin vurduğunu bulacağım tamam mı? Bulacağım.
Tamam. Sonra görüşürüz.
O yaptı Nick. Garezi neydi bilmiyorum ama.
Belki senin arkadan iş çeviriyorlardı.
- Sen bana ne demeye çalışıyorsun? - Sakin ol Nick.
Bu sadece bir fikir. Ama Marty Bannister onları birlikte görmüş...
ve rıhtım Cheech'in en sevdiği yer.
Yalan söylediğini göremiyor musun Nickie? Yüzündeki o ifadeyi gördün mü?
- Korkmuştu. - Bak, Nick, bunu düşünmekten hoşlanmadığını biliyorum...
- ama dedikodulara göre, Olive seni aldatıyormuş. - Bunu söyleme!
- Ben sadece yardımcı olmaya çalışıyorum Bay V. - Nickie.
Sadece yardım etmeye çalışıyor.
Cheech ve Olive.
Öldürün onu.
Harika gidiyor.
Evet, işi bitiriyorlar. Önce paranın kokusunu duyuyordum. Şimdi ise tadını hissedebiliyorum.
- Evet. - Hey, sorun ne?
Kötü bir şey izliyormuşsun gibi görünüyorsun. Oysa tam tersi.
- Ellen nerede? - Gelemeyecek kadar gergindi.
Bu Dr. Emilene Philips, bir aile dostu.
- Hey. nasıl gidiyor? - Cheech, nasılsın?
Harika gidiyor. Muhteşem. Onu biraz neşelendirmen gerekiyor. Bilmiyorum.
- Soru ne? - Ne istiyorsun?
- Harika gidiyor ha? - Sen Olive'i öldürdün Cheech.
Bunun için seni asla affedemem.
Ne tür bir dahi olduğun umurumda değil.
Seyirciyi dinle. Onları avuçlarının içine almışlar.
Hey, Cheech. Senin işin bitti. Sen bittin.
Harika zaman geçirdim.
Bu şekilde yaşayamam, sürekli aynı rutinin içinde.
Benim başıma gelenin senin de başına gelmeyeceğini mi sanıyorsun?
Sence sen de bir gün burada kazağında bir delikle...
ve elinde bir içkiyle oturmayacak mısın?
- Bekle! - Cheech! Ön tarafta olman lazım.
Büyük sahnemi kaçırmak üzeresin. İlk bölümü gördün mü?
- Nasıl geçti? Sence beğendiler mi? - Harika, harika.
- Cheech nerede? - Çekilin buradan. Çıkın buradan.
Pislik.
- Son elini oynadın Cheech. - Bence o--
Bahçedeyim Sylvia, güllerle ilgileniyorum.
Sevgilim, eğer bir bebeğimiz olsaydı.
- Tek düşündüğüm bu. - Bunları daha önce de konuşmuştuk.
Cheech! Cheech.
David.
- Son replik... - Evet?
oyundaki.
Sylvia Poston...
hamile olduğunu söylesin.
Harika bir final olur.
- Tanrım, bu muhteşem. - Hayır. Konuşma.
Konuşma. Konuşma.
"Şaheser." "Şok edici bir oyun."
"En yüksek kalitede bir sanat eseri."
Bu eleştirmenin en güzel bulduğu anlardan biri üçüncü bölümde...
Teğmenin metresiyle yüzleştiği bölüm.
Uzaktan gelen silah sesleri duyduk, sesler gittikçe arttı...
böylece Teğmen'in çarpık askeri geçmişi ve şiddet eğilimleri...
yüzeye çıkarılmış oldu.
Yazar-yönetmen David Shayne bu on yılın en önemli buluşu.
- David nerede? - Bilmiyorum. Burada olacağını düşünmüştüm.
Flender!
Flender, uyan. Ben David Shayne.
Seninle konuşmam gerekiyor.
Lütfen Flender. Flender!
Ha-ha! Bakın kim gelmiş. Büyük Broadway başarısı.
Ben hit eserler yazmıyorum. Benim oyunlarım sanat eseri.
- Özellikle sahnelenmemek için yazılıyorlar. - Ellen orada mı?
- Hayır burada değil. - Bence orada.
Hit oyunun için seni tebrik ederim David.
- Senin içinde bir hit oyun olduğunu her zaman biliyordum. - Evet, şey, yanılmışsın.
- Sana-- Sana bir soru sormam gerekiyor. - Ne?
Beni bir sanatçı olarak mı yoksa bir adam olarak mı sevdin?
- Her ikisi de. - Peki eğer aslında sanatçı olmadığım ortaya çıksaydı ne olurdu?
Gerçek bir sanatçı olmayan bir adamı sevebilirim...
ama gerçek bir adam olmayan bir sanatçıyı sevemem.
Bunların hepsi anlamsız şeyler. O artık benimle birlikte. Sen artık benimle birliktesin.
- Gerçekten Flender'la mı olmak istiyorsun? - Evet.
Hey! Flender harika bir aşık.
- Hey, ben Flender'la yatmıştım. İdare ederdi. - Gerçekten mi?
Rita, lütfen! Sen neden bahsediyorsun?
Bu yıllar önceydi, senin serbest aşk dönemin sırasında.
Bunun göreli olduğunu düşünüyorum. Benim için o harika bir aşık.
İlginç. İşin tekniğinden mi yoksa başka bir şeyden mi bahsediyorsun?
- Tekniği müthiş. - Müthiş?
- Sen aşk ve seksi birbirine karıştırıyorsun. - Hayır, benim için aşk çok derinlere giden bir şey.
Seksin ise sadece birkaç santim gitmesi yetiyor.
Konunun özünü kaçırıyorsun. İşin özü, benim gün içinde çok kez zevk verebilmem.
Gerçekten Flender? Sayının bununla ne ilgisi var?
- Sayı niteliği etkiler. - Kim demiş?
- Karl Marx. - İyi, şimdi de ekonomiden konuşmaya başladık.
- Seks ekonomidir. - Saçmalık. Ellen, buraya gel. Seninle konuşmak istiyorum.
Seni seviyorum. Seni görmek istiyorum. Buraya gel.
- Peki. - "Peki" de ne demek oluyor? Ben ne olacağım?
Sen harikasın, Flender, ama bunun bir faydası yok. Asla David'i unutamayacağım.
Bunu anlamıyor musun? Her orgazm olduğumda "David! David!" diye bağırıyorum.
Ben "Daha! Daha!" dediğini sanmıştım.
Flender, kes artık. Onları rahat bırak.
Birbirlerine aşık olduklarını göremiyor musun?
Bunların hepsine son veriyorum: tavanaralarında yaşamaya...
peynir yiyip şarap içerek kafelerde sanat hakkında konuşmaya.
Hepsi bitti. Seni seviyorum.
- Evlenmek istiyorum. Pittsburgh'a geri döneriz. - Ama sen çok başarılı oldun.
- Hit bir oyunun var. Bu ani değişikilik niye? - Çocuklarımız olur.
- Çünkü şimdiden çok fazla zaman kaybettim. Seni seviyorum. - Ama sen bir sanatçısın.
Hayır değilim. Değilim.
Pittsburgh'a dönerken sana trende her şeyi anlatacağım.
Artık kesinlikle emin olduğum iki şey var. Birincisi, seni seviyorum.
İkincisi, ben sanatçı değilim.
İşte, söyledim ve kendimi özgür hissediyorum.
Ben sanatçı değilim.
- Benimle evlenir misin? - Evet.
çeviri ve senkronizasyon g_crew