Cześć, panie Wilson!
Panie Wilson.
Panie Wilson?
Pan Wilson musi być chory. Biedny staruszek.
Nic dziwnego, że wciąż śpi.
Rany!
Jego serce brzmi jak nasza pralka!
O nie.
Rośnie mu dodatkowa skóra.
Ma strasznie brzydki język...
jest niebieski w plamki.
Super!
Jest ciepły.
Ma gorączkę.
Wiem, czego panu trzeba.
Musi pan zjeść aspirynę.
NIE DLA DZIECI
Nigdy więcej tu nie wracaj! Słyszysz?
Nigdy!
Jak zaczniesz od połowy etatu, będzie ci łatwiej.
Zarządzanie centrami handlowymi nie może być trudniejsze
niż zarządzanie Dennisem.
A ty gdzie byłeś?
Dennis?
Byłem u pana Wilsona.
Jest strasznie chory.
Ma gorączkę, jest rozpalony.
Zadzwonię do Marthy.
Nie zawracałeś mu głowy, prawda?
Nie, ale dałem mu aspirynę.
On też jej nie lubi, jak ja.
Nie powinieneś odwiedzać ludzi tak wcześnie rano.
Tylko wtedy wiem na pewno, że są w domu.
Cześć, George. Tu Alice Mitchell.
Dobrze się czujesz? Dennis mówił...
Czuję się świetnie!
Twój syn właśnie mi strzelił aspiryną z procy w gardło!
Bardzo mi przykro.
Lepiej z nim porozmawiajcie!
Tak zrobimy.
Gdy ja byłem dzieckiem, to było niedopuszczalne!
Pa, pa.
Cześć.
Strzeliłeś aspiryną w gardło pana Wilsona?
Nie chciałem, by mi odgryzł palce swoimi sztucznymi zębami.
Są strasznie ostre!
George mówił, że Dennis strzelił w niego aspiryną z procy.
Jakiej procy?
- Masz procę? - Nie wiem.
Daj mi ją.
Pan Wilson jest na ciebie bardzo zły.
Myślałem, że jest chory. Chciałem pomóc.
Usiądź w kącie i przemyśl, co narobiłeś.
- Jak długo? - Aż będzie ci przykro.
Super. Już jest mi przykro.
Nie może iść do kąta.
Muszę go zabrać do domu Margaret Wade.
Do domu Margaret!
Nie zasługuję na aż taką karę, by tam jechać.
To wariatka. Oszaleję tam. Ona mnie torturuje.
Jest wredna, brzydka i niczym się nie dzieli!
Umówiłam się z panią Wade, że spędzisz u nich czas, gdy ja pracuję.
Mówisz serio?
Nie możesz siedzieć sam całe lato. Nie jesteś w szkole.
Wrócę do szkoły!
Twoja matka już ustaliła wszystko i koniec! Nie chcę żadnych kłótni.
Moje życie się rozpada.
Cześć, George.
Już to zabieram. Przepraszam.
I...
Przepraszam za dziś rano.
Powiem wprost, Mitchell.
Twój syn doprowadza mnie do szału.
- Porozmawiam z nim. - Może nie tego mi trzeba.
Gdy mój ojciec chciał mi powiedzieć coś ważnego, mówił mi to pasem.
Ja załatwiam to inaczej, panie Wilson.
Twoje "inaczej"...
nie nauczyło go, by nie strzelał aspiryną w gardła ludzi!
- Ma pięć lat. - Ja w tym wieku miałem trochę szacunku.
Musiał być pan wyjątkowo grzeczny.
W 1925 roku to nie był wyjątek, tylko reguła.
Dopilnuję, by Dennis więcej nie przychodził.
Tylko uważaj na słowa.
Nie chcę, by wszyscy myśleli, że nie znoszę dzieci.
Jestem rozsądny i wymagam rozsądnego traktowania
od sąsiadów oraz ich dzieci.
Pracowałem na poczcie ponad 43 lata i nigdy, ani razu...
Spóźnię się.
Przyjdę po pracy i wtedy dokończymy rozmowę.
Nie ma czego kończyć. Powiedziałem swoje i koniec.
Chłopak nie może tu przychodzić, dopóki nie nauczy się zachowywać.
Wcale nie będzie przychodził.
Nie rób ze mnie gbura. Nie powiedziałem "wcale", tylko...
Naprawdę muszę już iść.
No dobrze, tylko nie...
Miłego dnia.
Nie ma szkoły.
Nie może tu spędzać całego wolnego czasu.
To nie ja jestem tym złym, Mitchell.
Ja jestem ofiarą!
George, na kogo krzyczałeś?
To Mitchell. Nie krzyczałem, tylko wyrażałem swoje zdanie.
Jego latorośl nie może sobie tak po prostu tu latać,
musi szanować godność i własność innych.
To tylko chłopiec, George.
Za bardzo zalazł mi za skórę.
Nie znoszę tego malucha! To rozrabiaka!
Lepiej zjedz śniadanie. O dziewiątej mamy być w Klubie Ogrodnika.
Dziś ważny dzień, a przez tego dzieciaka już się zdenerwowałem.
Nie wiem, czy będę się umiał cieszyć swoim triumfem.
Nie dziel skóry na niedźwiedziu.
W mieście jest wiele równie ładnych ogrodów co twój.
Gadanie! Jasne, że wygram.
Komuś jeszcze w tym roku zakwitła nocna orchidea?
Wygląda straszliwie przeciętnie.
Nieważne, jak wygląda!
Rozkwita na twych oczach w świetle pełni księżyca.
To cud, Martho.
Dojrzewanie zajmuje jej 40 lat.
Kwiat otwiera się i zaraz więdnie.
Nikt inny nie ma rośliny, która wymaga
inwestycji 40 lat, by uzyskać 10 sekund splendoru.
Co myślisz o mojej pracy?
Wiele mam pracuje.
Pani Wade to najlepsza osoba, którą mogłam dla ciebie znaleźć.
A Joey? Pomyślałaś o nim?
A jak przyjdzie w odwiedziny? Pomyśli, że się wyprowadziłem.
Mama Joeya umówiła się z panią Wade, tak jak ja.
Joey jest w domu Margaret.
Zrób to!
- Mogę cię zmusić. - Jak?
Też cię walnę.
- Nie możesz bić dziewczyn. - Mogę.
Spróbuj. Krzyknę głośno, okropnie i makabrycznie,
a mama pomyśli, że chcesz mnie zabić.
Powiem, że próbowałeś, a ona uwierzy. Chłopcy tacy są, a dziewczynki nie.
To paskudne.
Nie marudź już.
Buzia w ciup i miejmy już to za sobą.
Zamknij oczy!
Pocałuj mnie.
Dobra. Chodźmy.
Dennis, idziemy.
O rany.
Zachowujesz się jak bobas.
Wstawaj!
W tej chwili!
Nie waż się robić mi wstydu!
Dobra! Zaciągnę cię do środka.
To wy jesteście nudni. Możemy robić wiele rzeczy.
Naprawdę? Na przykład co?
Poćwiczyć śpiewanie piosenek.
Wystawić sztukę...
albo zrobić teatr lalek.
- Możemy pogrzebać cię żywcem. - Mogę walnąć cię w twarz.
To i tak nieważne, Margaret.
Zaraz sobie idziemy, bo mamy coś do zrobienia.
Zbudujemy sobie fort.
Nie możecie iść beze mnie, bo na was naskarżę.
Dlatego idę z wami i koniec.
Zejdźcie. Idę po torebkę.
Stoi tu całe nasze życie, a o nim nie wiedzieliśmy.
- Myślisz, że ktoś tam mieszka? - Tylko wiewiórki i ptaki.
Nie jest w najlepszym stanie.
Wszystko naprawimy.
Dobrze. Ja będę dekoratorką.
Zrobimy pokój dla dzieci i łazienkę dla gości.
Forty nie mają łazienek.
Tak? A gdzie żony żołnierzy idą się odświeżyć?
Żołnierze nie mają żon, głupolu.
Nie nazywaj mnie tak, całuśniku dziecięcych zadków!
To nie będzie fort. To będzie dom.
Miłosne gniazdko.
Wejdźmy na górę i zobaczmy, w jakim kolorze kupić dywan.
Czy w fortach są dywany?
Nie.
W fortach nie ma dywanów.
Od teraz są, cmokasiu!
KOŁO OGRODNIKÓW
Komitet wyborczy poinformował mnie i panią Butterwell,
że tegoroczna Floraganza odbędzie się w ogrodzie...
Możesz to przeczytać?
Weź te, a ja wezmę tamte.
Znakomicie. W ogrodzie...
George'a Wilsona!
Missisipi raz, Missisipi dwa, Missisipi trzy...
Missisipi cztery, Missisipi pięć.
Missisipi sześć...
Missisipi siedem, Missisipi osiem, Missisipi dziewięć.
Gunther, patrzysz, dokąd wszyscy biegną?
Aha.
Dziewczynki. Już...
Chodźmy.
Wiesz, byłem najlepszy w zabawę w chowanego.
W chowaniu się czy w szukaniu?
I to, i to. Miałem nosa do kryjówek.
Nie pomyślałabym, że umiesz się chować.
Czemu nie?
Nie byłeś gruby jako dziecko?
Byłem puszysty.
Uwaga, szukam!
Widzę Joeya i Mike'a!
Uciekaj, Mikey!
Oszukuje.
Co ty robisz?
Dennis oszukuje. Wykorzystuje malucha Beckmanów jako szpiega.
Daj im spokój, George.
Wyrównam z nim rachunki.
Gunther, rozmawiam z twoim tatą przez telefon.
Idzie do lodziarni. Chce cię wziąć ze sobą.
Szybko biegnij do domu!
Teraz będzie uczciwie.
Okłamałeś dziecko, George.
Pomyśl, jaki będzie rozczarowany, jak dotrze do domu.
Lepiej niech przywyknie. Często będzie rozczarowany w życiu.
Jest za niski na swój wiek i na dodatek ma zeza.
Czy to nie piękny widok?
Założę się, że nawet nie zamykają na noc drzwi.
Na parterze nikt nie zauważy sklepu z zabawkami,
ale mam propozycję:
pół roku bez czynszu w zamian za przeprowadzkę na drugie piętro.
Gdy idę do centrum z synkiem, zawsze odwiedzamy sklep z zabawkami.
Wie, że nic nie dostanie bez okazji, ale jak każde dziecko
chce się rozejrzeć...
Daruje sobie pani anegdotki?
W sklepach z zabawkami zawsze jest ruch.
Jeśli sklep będzie na drugim piętrze, ludzie będą musieli
przejść przez wszystkie piętra, by tam dotrzeć.
To oczywiste dla każdego rodzica.
Musicie założyć, że potencjalni najmujący
mogą mieć dzieci i będą o tym wiedzieć,
więc to zachęci ich do wynajęcia przestrzeni po drodze.
To wszystko.
Moglibyśmy wziąć dużo więcej rzeczy,
gdyby nie twoja idiotyczna lalka i jej śmieci!
Nie jest idiotyczna! To ważna lalka treningowa.
Wiecie, czemu mężczyźni nie umieją zajmować się dziećmi?
Mają lepsze rzeczy do roboty.
Niby jakie? Piwo i grę w golfa?
Nie. Polowanie, wojny, samochody, golenie się, patroszenie ryb.
Wiesz, jak się to robi?
Ja?
Margaret.
Aha, dobra.
Gdyby nie kobiety, nie byłoby dzieci
i nie byłoby ludzi na świecie.
Kto by wiózł kobiety do szpitala, gdyby nie mężczyźni?
Kobieta najpierw musi wyjść za mąż, by mogła sobie kupić dziecko.
Dziecko jest w jej brzuchu!
Ale trzeba je włożyć. Kobiety nie mają brzuchów pełnych dzieci.
- Kto je wkłada? - Pastor i lekarz.
- Jak? - Jak?
Ona chce wiedzieć jak?
Powiedz, Dennis, jak?
Przez pępek. Otwierają go.
- To po co pępek mężczyznom? - By nie wyglądali dziwnie na basenie.
Dobra, jak policzę do trzech,
odsuń rękę.
Raz.
Dwa.
Trzy!
Okej, tym razem liczę do czterech.
Raz.
Dwa.
Trzy.
Cztery!
Joey, potrzymaj młotek, a Margaret niech trzyma gwóźdź.
Nieźle nam poszło.
- Może go odmalujemy? - Nie zaszkodzi.
- Macie farbę? - Mój tata ma.
- Oddaj mi lalkę, draniu! - Nie mam jej!
- Oddaj ją! Dennis! - Nie zabrałem jej.
Tu jej nie ma. Ktoś ją zabrał.
Cały czas byliśmy z tobą.
Przysięgacie, że to nie wy?
Tak.
Czyli ktoś mnie okradł!
Nie rozumiecie. Mała Louise to bardzo drogi antyk.
Nikt nie ukradł ci lalki.
- Może zjadł ją niedźwiedź. - Co?
W naszym mieście nie ma złodziei.
Co tam jesz, maluchu?
Jabłko.
Hej, panie Mitchell.
Cześć, Polly. Wchodź.
- Po co ci kask? - Moja koleżanka niańczyła Dennisa.
Mówiła, by wziąć kask i włożyć spodnie.
WCIĄGANIE OPRÓŻNIANIE
Szukam Polly.
Ty jesteś Mickey?
Tak.
Jest w łazience mamy, psika się perfumami pod pachami.
Mówi, że jesteś taki czadowy, że się poci z nerwów.
Super.
Wchodź.
Dziwnie smakuje.
Smakuje jak farba.
I drewno.
Zrobię kanapki.
"Nie płacz, mała lokomotywo,
powiedziała stara Lokomotywa Nr 99 do Puf-Pufa.
Gdy dorośniesz, zrozumiesz,
że wszystkie pociągi są waszne... ważne.
Nawet małe kolejki pocztowe".
Jak pociąg może dorosnąć?
Je mnóstwo węgla i dużo śpi.
Nie, po co czyta się dzieciom kłamstwa?
Bo to je uczy jeść cały obiad
i iść spać, kiedy przyjdzie pora.
I nie płakać, gdy wredne wagony towarowe robią sobie z nich żarty.
To takie głupie.
Skończyłeś się już kąpać? Jesteś gotów iść spać?
Jeszcze się nawet nie pomarszczyłem. Czytaj dalej.
"Nigdy nie będę dość duży, by ciągnąć coś poza wagonikami pocztowymi,
zaszlochał Puf-Puf".
Zasz...
"Zaszlochochał Puf-Puf".
Dokąd idziesz?
Sprawdzę garaż Mitchella.
Dennis bawił się farbą. Wiem o tym i to udowodnię.
Nie przesadzasz nieco, George?
To tylko chłopiec.
Dzieci!
Przeklęty basen!
Dosyć tego!
Rany, chyba te dzieci już sobie poszły.
Tym razem go przyłapałem.
Mitchell się z tego nie wykręci.
Przepraszamy. Dobranoc.
To tylko chłopiec, tak?
Do PANA WILSONA
Dzień dobry, pani Wilson.
Czy pan Wilson już wstał?
Jeszcze nie, skarbie.
Jak pani myśli, ile jeszcze będzie spał?
Niedługo. Dzisiaj będzie miał robione zdjęcia.
- Czemu? - Dostał nagrodę za swój ogród.
Myśli pani, że się zdenerwuje, jeśli wejdę na górę?
Po co chcesz iść na górę?
Zrobiłem kartkę "Przepraszam, że oblałem kurczaka farbą".
To bardzo miłe, Dennis.
Jestem dziś zajęty i nie będę miał kiedy jej wręczyć.
Muszę iść do domu Margaret,
bo robimy się biedni i mama poszła do pracy.
Mogę ją zostawić przy jego golarce do wąsów?
Zwykle tam zostawiam kartki dla taty.
A to dobra pora, by kogoś przeprosić.
Dorośli są radośni rano, gdy się budzą.
Tata jest tak radosny,
że gwiżdże, jak idzie do łazienki.
Tylko w niedziele rano nie jest radosny,
bo wtedy uprawia zapasy z mamą.
Wolą być wtedy sami.
Chyba dlatego, bo zdejmują koszulki.
Potem wydają śmieszne dźwięki...
Możesz iść na górę,
o ile obiecasz, że nie będziesz drażnił pana Wilsona.
Obiecuję.
Wie pani co, pani Wilson?
Co takiego?
Jest pani najmilszą starszą panią w okolicy.
Cześć.
Nazywam się Dennis Mitchell.
Jestem lekarzem. Otwórz usta i powiedz...
GUMA DO ŻUCIA
Dzień dobry.
Panie Wilson.
George? Jesteś gotów?
Przyszedł fotograf.
Mam spotkanie o 9.30.
Zaraz zejdzie na dół.
Przepraszam.
George?
Jest dobrze, Martha. Zostaw.
Odsuń się. Jesteś w kadrze.
Bardzo dobrze.
A teraz...
uśmiech.
Ej, ty.
Tak, ty. Chodź tutaj.
Nie widziałem cię tu wcześniej.
Może dlatego, bo wcześniej mnie tu nie było.
Co knujesz?
A co pana to obchodzi?
Posłuchaj.
To miłe, czyste miasteczko i nie chcę tu żadnych kłopotów.
Radzę ci, byś wyniósł się stąd tam, gdzie raki zimują.
Jedyny powód, dla którego tu jestem, to ten, że pan ze mną rozmawia.
Musicie przejść przez dwa piętra, by tam dotrzeć...
Mogę oddzwonić?
Cześć, mamuśko.
Dzień dobry.
Podobno chcesz się wykręcić z wyjazdu do Oklahomy.
Poprosiłam o jej przełożenie.
Koliduje ze spotkaniem zuchów?
Mąż musi wyjechać, jego podróż zaplanowano przed moją.
Jeśli oboje wyjedziecie, dziecko zostanie samo.
Czy w tym tkwi problem?
- To nie jest duży problem. - Dobrze.
Bo gdybyś nie pojechała, musiałabym jechać za ciebie.
A mam plany, których nie mogę zmienić.
Nie mam dzieci, ale...
mam swoje życie.
Przepraszam.
Po prostu nie będę mogła ci pomóc.
Boże.
Niańka
- Dobrze. - Kto najpierw?
Zacznijmy od tych na A.
Vicki?
- Ty dzwonisz. - Nie, ty.
Halo.
Cześć. Mówi pani Mitchell.
Cześć. Alice Mitchell.
Nie.
Mówi Henry Mitchell.
Martha i George Wilson
Ty dzwonisz.
Były listonosz zdobywa ogrodnicze laury
Cześć, panie Wilson. Będę spał u pana.
- Przyniosłem wam świerszcze. - Nie trzeba było.
Ja je wezmę, skarbie.
Bardzo ci dziękuję, Martho. I tobie, George.
To nam jest miło.
- Ratujecie nam życie. - Dwóch za jednego.
Zadzwonię, jak tylko przyjadę.
- Masz nasz numer? - O nic się nie martw.
Wziąłem własną poduszkę, by nie zapluć wam waszej.
Dziękuję, skarbie.
Bądź grzeczny, dobrze?
Uważaj na maniery i słuchaj się państwa Wilsonów.
- Jeszcze raz dzięki. - Dziękuję.
Skarbie?
Pa, pa.
Przywieźcie mi coś dobrego.
Pa, skarbie.
Pa, Dennis.
George, proszę, wnieś walizkę Dennisa do pokoju gościnnego.
- On ma ręce. - Nie zaczynaj, kochanie.
Wie pan, czemu nie płaczę?
Bo jeśli nie mogę mieszkać z rodzicami,
to chcę mieszkać z panem.
Nie umiem ci powiedzieć, jak bardzo mnie to wzrusza.
Nie rób tak, proszę.
Jak?
Sznurek.
Nie trzaskaj nim o okno.
Nie bardzo jest co robić, gdy pada na dworze.
- Chce pan zagrać w karty? - Nie.
Chce pan włożyć swój stary mundur i pobawić się w wojnę?
- Czy to złoto piratów? - Nie.
Czy jest bardzo cenne?
Tak.
Dlatego trzyma pan to w sejfie?
Aha.
Czemu pana sejf wygląda jak książki?
Czemu zadajesz tyle pytań?
Jestem tu zaledwie od pięciu lat.
Wielu rzeczy nie wiem.
Sejf wygląda jak książki,
żeby złodziej go nie poznał, jeśli się tu zjawi.
- Czy złodziej to włamywacz? - Tak.
- Włamał się tu ktoś kiedyś? - Nie.
Jaka jest kombinacja do sejfu?
Jesteś ostatnią osobą, której bym to powiedział.
Ma pan ją gdzieś zapisaną?
Jest w mojej głowie.
- Co to znaczy? - To znaczy, że ją znam na pamięć.
- A jeśli pan ją zapomni? - Nie zapomnę. To znajomy numer.
Nie zapomnę jej.
Co to znaczy?
To znaczy, że używam tego numeru przez cały czas, więc go nie zapomnę.
Ciągle go używam.
- Założę się, że wiem, co to. - Wątpię.
Założę się, że to pana adres.
Wie pan, skąd to wiem?
Mój kolega ma kłódkę na rowerze
i ustawił swój adres na kombinację, by nie zapomnieć.
- Jest pan tak mądry jak mu. - Jak "on".
Wie pan wszystko, prawda?
Nie wiem, jak mam pracować,
gdy jesteś w domu.
To jest trudna sprawa.
Jesteś już pomarszczony, Dennis?
- Tak. - Chcesz, bym pomogła ci wyjść z wanny?
Nie, chyba że chce pani zobaczyć to, co bocian.
Super!
Płyn do nosa.
PŁYN DO PŁUKANIA UST
- Jak stare jest to łóżko? - Należało do mojej matki.
A gdzie ona teraz śpi?
Od dawna jej z nami nie ma.
- Pojechała w delegację? - Nie.
Jest w niebie.
W niebie jest strasznie wielu ludzi.
Zwłaszcza starych ludzi.
Powiedzieć ci mój ulubiony wiersz, gdy byłam w twoim wieku?
- O kwiatach i owieczkach? - Nie.
W porządku.
Pewnej nocy Mruży, Mruga i Kiwa
W drewnianym bucie poszli popływać
Rzeką kryształowego świata płynęli
Aż się na morze rosy natknęli
Dokąd płyniecie i o czym marzycie?
Zapytał trójkę księżyc stary
Będziemy łowić tu śledzie Które żyją w tym oceanie
Sieci ze złota i srebra mamy!
Kiwa, Mruży i Mruga tak odparli
Jedno twe oko Mruży, drugie Mruga
Kiwa się twoja główka
A drewniany but, co płynie po niebie
To zagłówek łóżka u ciebie
Teraz zamknij oczy, a mama zaśpiewa
Jaki wspaniały widok cię czeka
Zobaczysz wszystkie piękne cuda
Które czekają na morzy u snu bram
Tam, gdzie jest cel Trzech rybaków podróży
Mruga
Kiwa
I Mruży
Nowa piżama. Co za szkoda.
Biedactwo. Powinien coś zrobić z tą przepukliną.
George, śpisz?
Spałem, dopóki nie zaczęłaś trajkotać.
Przepraszam.
Czy Dennis był w naszej łazience?
Tak.
Mały drań chyba wlał płyn do ust do mojego płynu do nosa,
a płyn do czyszczenia toalet do płynu do ust.
Czemu miałby zrobić coś takiego?
Musisz o to pytać?
Cicho!
Powiedziałam dziś Dennisowi wiersz,
który mówiła mi mama przed zaśnięciem.
Pamiętałam każde słowo.
Myślę, że mama byłaby
odrobinę dumna, że go przekazałam dalej.
Jest już dziesiąta.
Nie zaczynaj z tymi żalami.
Byłabym dobrą matką.
A ja byłbym wybitnym strażakiem.
- Dokąd idziesz? - Zrobię sobie herbaty.
To nie ja zarządziłem, że nie będziemy mieć dzieci.
To nie zależało od nas.
Nie chodzi o to, czy mamy dzieci czy nie.
Nie rozumiesz.
Chodzi o to,
że czuję coś bardzo miłego...
i nie umiem ci o tym opowiedzieć.
Martha?
Nie chciałem ci zrobić przykrości.
Nie jestem za dobry w uczuciach i emocjach.
Wielu tematów wolę nie poruszać i nie rozmawiać o nich.
Chciałbym mieć syna lub córkę.
Nie mogłaś rozpalić we mnie ojcowskich uczuć,
bo ich nie mam.
Ale to nie znaczy, że przestałem cię kochać.
To się nigdy nie zdarzy.
Kocham cię, jak tylko umiem.
Pamiętasz to?
Je t'aime. Je t'adore. Ma petite chérie.
George.
Wynocha stąd!
Czego pan teraz szuka?
Latarni ogrodowych.
Trzeba odwagi, by jeździć na tygrysie w majtkach.
Odłóż to. To nie dla dzieci!
Martha!
Gdzie są nieszczęsne latarnie ogrodowe?
Chyba pójdę się pobawić na zewnątrz.
Halo.
Halo, Martha.
Mówi Alice.
Wciąż jestem w Oklahomie.
O rany.
Tak, jest straszna burza.
Odwołano mój lot.
Nie wiem, co tu będzie, dopóki nie zmieni się pogoda.
Dziś przyjęcie w ogrodzie. Strasznie mi głupio.
Nie wiem, co robić.
Nie martw się. Jak przyjedziesz, to będziesz.
My tu sobie damy radę.
A co na to George?
Po moim trupie!
To ukoronowanie mojego życia na emeryturze i nie odrzucę tej okazji
dla paniusi, która nie umie dotrzeć na lotnisko o czasie.
George'u Wilsonie, nie masz prawa obrażać Alice.
Ona nie ma większego wpływu na pogodę niż ty i ja.
To zwyczajny pech.
To nie jest niczyja wina.
Tak wielka tragedia musi być czyjąś winą.
To nie jest tragedia.
Chłopiec będzie z nami na przyjęciu.
Jeśli chcesz opuścić sąsiadów w potrzebie, zrobisz to sam.
Jak to jest, że gdy inni smakują przyjemności życia,
ja dostaję zgagi?
Bo jesteś starym marudą.
Dobrze się spisaliśmy.
Aha.
Teraz możemy zamówić meble i sprzęty do kuchni.
Cóż, Dennis...
- twoja matka nie wróciła. - Nie.
To dla mnie ważne przyjęcie.
Wiem.
Nie chcę żadnych bałamuctw.
Bądź grzeczny, na ile umiesz, i nie siej zamętu.
Dobrze.
Nie narób mi wstydu.
Dobrze.
Szczypaczki.
Zobaczcie, jaki uroczy chłopaczek.
To nasz mały gospodarz?
Przyjęcie jest na tyłach.
Panie, dziewczęta, przyjęcie jest na tyłach.
Bardzo dziękuję. Proszę tędy. Dziękuję.
Nie narób mi wstydu.
Proszę o uwagę.
Zbierzcie się tu, proszę.
Usiądźcie. Czas zacząć ceremonię.
Nie krępujcie się, członkowie.
Usiądźcie z przodu, jest pełno miejsc.
Z obu stron.
W imieniu komitetu wyborczego...
Koła ogrodników...
- Chcemy nagrodzić... - George'a Wilsona...
tą oto piękną...
Co tu jest napisane?
Plagiatką? Co to znaczy?
- Daj mi swoje okulary. - Nie. Ja...
Plakietką. Zapraszamy, George.
Dziękuję wszystkim. Jestem zaszczycony.
Będę ją cenił do końca życia.
Czterdzieści lat temu,
gdy założyłem ten ogród, zasadziłem ziarno.
Z maleńkiego ziarna...
wyrosła olbrzymia roślina.
Dziś wieczorem...
rozkwitnie po raz pierwszy i ostatni w życiu.
Podczas oczekiwania na ten wspaniały moment
Martha i ja zapraszamy was na deser i kawę.
Gratulacje.
George, przyniesiesz kawę?
George. Nie zaczynaj, George.
Możesz załatwić kogoś do sprzątania?
Pomyliłem się.
Panie Wilson!
Ktoś się włamał do pana domu.
Czterdzieści lat poszło w błoto.
Jesteś zarazą.
Co za rozrabiaka.
Samolubny, rozpieszczony, absolutnie nieprzydatny chłopak.
Zabrałeś mi coś, czego nigdy nie odzyskam.
Coś dużo ważniejszego od ciebie.
Rozumiesz?
Nie chcę cię widzieć. Nie chcę cię znać.
Zejdź mi z oczu.
Przepraszam, panie Wilson.
Koniec zabawy, wszyscy. Wracajcie do domu.
Przepraszam.
O mój Boże!
Gdzie jest Dennis?
Joey nie widział go przez cały wieczór?
Dobrze.
Jeśli się pojawi, zadzwoń, proszę.
Pa.
- Dzwoniłaś do Wade'ów? - Tak.
Ale to ostatnie miejsce, gdzie by poszedł.
Nigdy więcej tu nie wracaj.
To rozrabiaka.
Wyłącz to!
Nie siej zamętu i nie narób mi wstydu.
Nie chcę cię widzieć. Nie chcę cię znać.
Zejdź mi z oczu.
Ten las jest straszny w nocy.
Cieszę się, że spotkałem dorosłego.
Wszystko się ładnie uda.
- Możesz być moim zakładnikiem. - Super!
Ale mogę nim być tylko do jutra.
Rano idę do kościoła.
Nie idziesz do kościoła.
Razem wyjedziemy stąd nocnym pociągiem.
Naprawdę?
Lepiej chodźmy do mnie do domu. Muszę uprzedzić rodziców,
bo inaczej się zmartwią.
Muszę wziąć czystą bieliznę, aparat,
powiedzieć rodzicom, by karmili moją rybkę,
wziąć krem do opalania,
witaminy i zabawki do pociągu, bym się nie nudził.
Zakorkuj się. Przez ciebie mam migrenę.
Nie mam korka.
Zamknij buzię!
Nie mogę. Mam zapchany nos przez alergie.
Muszę oddychać przez usta.
To miej je otwarte, ale nie gadaj!
Gdzie się wkłada korek, by się zakorkować?
Nie kazałem ci zamknąć jadaczki?
Co to jest jadaczka?
Twoje usta.
Nie mogę ich zamknąć, mam zapchany nos.
Zamknij się!
Mam jeszcze jedno pytanie.
Jakie?
Co musi robić zakładnik?
Nic.
To po co on jest panu?
Na wypadek, gdyby przyjechały gliny.
Będę mógł postrzelać?
Będziesz stał przede mną, jeśli gliniarz będzie strzelał.
Mam procę.
Fajnie.
Dobrze strzelam. Chce pan zobaczyć?
Przepraszam pana. Chce pan zobaczyć?
Może pan na mnie popatrzeć?
Powiem panu kiedy.
Teraz!
Ogień panu przygasa.
Gdy ogień przygasa mojemu tacie, rozgrzebuje go, by się rozpalił.
Dennis!
Przykro mi, że nie bawi się pan dobrze na kempingu.
Nikt nie będzie we mnie strzelał kulkami
i podpalał mi spodni.
To był wypadek.
Nie będzie więcej wypadków!
Obróć się!
Źle pan to robi.
Zjeżdżaj.
Wiązałem wielu ludzi w życiu.
Ale pewnie nie pięciolatka. Po prostu się wyślizgnę.
Zwiążę cię tak, że nie będziesz mógł się ruszyć.
Sznur jest na to za gruby. Mam za małe nogi.
Jest tylko jeden sposób, a wiem to,
bo wielu ludzi próbowało mnie związać i im nie wychodziło.
Ale niech pan próbuje.
Ja się wydostanę, a pan będzie musiał wiązać mnie znowu.
Co byś zrobił inaczej?
Najpierw trzeba związać każdą nogę osobno.
A potem związać je razem.
Ile bym nie wierzgał, to się nie uwolnię.
A jeśli w ogóle mam się nie ruszać...
Proszę się schylić.
Nie da rady się pan uwolnić, prawda?
Nie.
Jeśli mnie pan tak zwiąże, też nie będę mógł się uwolnić.
Dzięki.
- A teraz mnie wypuść. - Dobrze.
Daj klucz do kajdanek.
- Gdzie jest? - W mojej torbie.
Co?
Dennis!
Zabiję cię.
Nie może się pan ruszyć. Proszę otworzyć buzię.
Nie jestem głodny!
To jedyny sposób, by znaleźć klucz.
Nie można marnować jedzenia.
A poza tym musi pan zjeść kolację.
No dalej.
Leci samolocik.
Za gorące?
Musiał pan go połknąć.
Raz połknąłem kieszonkowe.
Musiałem czekać całą noc i cały dzień, by je odzyskać.
ZAKAZ PARKOWANIA
Dennis!
Drewno na ogień. Uwaga, leci!
Biedactwo.
Musi być wykończony.
Lepiej go przykryję, by nie zaziębił się na śmierć.
I już.
Po co mu torebka?
Rany Julek!
Jest bogaty!
Zajmę się tym!
Zajmę się tym! Zajmę!
Dennis!
Straciłam miłość życia.
Wydostanę pana stamtąd.
Nie powinien pan skakać do rzeki w kajdankach, na litość boską!
Mógł pan utonąć.
Proszę się trzymać, idę.
Proszę pana!
Dobrze, że znam się na sznurach, co?
Zuch chłopak!
Pan Wilson nauczył mnie, jak wiązać supły.
Gdy pana wydostanę, idę spać. Jestem padnięty.
To chyba przez to świeże powietrze.
Niech pan się trzyma, idę.
Proszę. Teraz proszę się wciągnąć.
To złoto pana Wilsona.
- Skąd pan je ma? - Ukradłem.
Jest pan włamywaczem?
Jestem złodziejem.
Pomódl się, szczurku!
Nie mogę, jeszcze się nie kąpałem.
Jak tam chcesz.
Martha!
Mitchell!
Cześć, panie Wilson!
- Wie pan co? - Co?
Odzyskałem pana złoto.
Dennis!
Mamo! Tato!
Skarbie! Dzięki Bogu, że nic ci nie jest.
Pomocy.
To mój kolega. Mój kumpel.
Chwila moment.
Opowiesz wszystkim w więzieniu, że spotkałeś naszego Dennisa Mitchella.
Dobra. Kończymy.
Proszę pana.
Zapomniał pan czegoś.
Dennis!
Okej. Jedziemy.
Lubię placek z rabarbarem Marthy.
- Wspaniała kolacja. - Dziękuję, Henry.
Alice, twoja kawa.
Mam nowiny.
Nie muszę już podróżować.
To miło.
Chcą, bym pracowała przy projekcie tutaj.
Zgodzili się założyć przedszkole, bym mogła zabierać Dennisa do pracy.
To niedorzeczne!
I co on tam będzie robił cały dzień?
Nie bądź głupia.
Mieszkamy tuż obok. Możemy go pilnować.
Oczywiście. Chętnie to zrobimy.
Nie sądzę...
Na pewno pamiętasz wszystkie chwile, gdy Dennis u ciebie rozrabiał.
Zaczniemy od nowa. Nauczyłem się paru rzeczy.
Dzieci są dziećmi.
Trzeba postępować według ich zasad.
Inaczej czekają nas kłopoty.
Trzeba iść za ciosem.
Spodziewać się niespodziewanego.
Nie powinieneś być w żłobku z innymi dziećmi?
Byłem tam, ale musiałem wyjść.
Przedszkolanka powiedziała,
że kolejne pięć sekund ze mną w pokoju
i wyskoczy przez okno.
To miła pani,
więc nie chcę, by to zrobiła.
Mogę nacisnąć przycisk?
Nie, bo nie wiesz, który przycisk nacisnąć.
DRUKOWANIE
To ten!
Dorwę tego dzieciaka!
Tekst polski: Joanna Kaniewska