ALIVE - DRAMAT W ANDACH Film oparty na faktach autentycznych
Subtitles downloaded from www.OpenSubtitles.org
Mój ojciec je zrobił. Miał bzika na punkcie robienia zdjęć.
To ja.
To Felipe i Nando.
To Alex Morales, zginął na miejscu.
To Antonio, kapitan naszej drużyny.
Po 20 latach człowiek dużo analizuje.
Przypomina sobie ludzi, ich bohaterstwo.
"Cud w Andach" - tak to nazwano.
Wiele ludzi podchodzi do mnie i mówi, że gdyby to oni tam byli,
nie przeżyliby tego koszmaru. Ale to nie ma sensu.
Bo dopóki człowiek nie znajdzie się w takiej sytuacji,
nie wie, jak się zachowa.
Stając w obliczu pustki bez ziarna dekadencji
czy pojedynczej materialnej rzeczy, która mogłaby ją zhańbić,
człowiek osiąga poziom duchowy...
Tam poczułem obecność Boga.
Istnieje Bóg, o którym uczono mnie w szkole...
Oraz Bóg ukryty
w tym, co przesłania cywilizacja.
Tego właśnie Boga spotkałem w górach.
Południowo-amerykańska drużyna rugby, wraz z przyjaciółmi i bliskimi,
leci przez Andy na mecz w Chile.
WSTĘP TYLKO DLA ZAŁOGI
- Mogę prosić o herbatę? - Już podaję.
- Chcesz herbatę? - Nie, dzięki.
To tyle.
- No już! Podaj piłkę! - Tutaj!
Uważaj!
Gdzie się zatrzymałeś w Paryżu?
- Przepraszam. - To nie dla ciebie, Canessa.
- Dlaczego nie? - Jesteś zbyt spięty.
Jak to wytłumaczę chłopakom? Regularnie opuszcza treningi.
- Jest w porządku. - Na samolot też nie zdążył.
Jako kapitan, ja zdecyduję, czy jest w porządku.
Aby grać w drużynie rugby, trzeba dawać z siebie wszystko.
Wszyscy na prawo. Robimy zdjęcie.
- Daj mi przejść. - Dobra.
- Mamo, spójrz. - Co?
- Te góry są takie piękne. - Nie chcę na nie patrzeć.
- Wyglądają jak wielkie zęby. - Lądujemy za 20 minut.
To dobrze. Porozmawiajmy o czymś innym. Czekoladkę?
Dziękuję.
Zaczyna się chmurzyć.
- Utrzymuj nas nad chmurami. - Żaden problem.
Co się dla ciebie bardziej liczy - rugby czy dziewczyny?
- Dziewczyny. A dla ciebie? - Dziewczyny.
- Ale kiedy gram, to rugby. - Chyba że dziewczyny patrzą, tak?
Zgadza się.
Zamieńmy się miejscami. Chcę popatrzeć na góry.
Nie chodzić po fotelach.
Uważaj.
Tu Urugwajczyk 571 , wysokość 3000 metrów. Dziękuję.
- Pańska herbata. - Dziękuję.
Włączam znak "Zapiąć pasy". Usadź te dzieciaki.
Przy podejściu wpadniemy we front atmosferyczny.
Będziemy wkrótce lądować. Proszę o zajęcie miejsc.
Myśli pan, że pana słyszą?
Proszę zająć miejsca.
- Widzisz? Siadaj. - Niech się pan tylko wyluzuje.
Co się dzieje?
- Spójrz na Alonso. - Panie i panowie,
proszę założyć spadochrony! Skaczemy w Andy!
- Odłóż to i siadaj. - Dobra, dobra.
Zgaś tego papierosa.
- Mój Boże! - Nic ci nie jest?
- Nando, czy wszystko w porządku? - Tak, to tylko turbulencje.
Ja też się przestraszyłam.
W GÓRĘ
Matko Boska, nie!
- O, cholera! - Do dechy. Dalej!
Co się stało?
Czy mieliśmy lecieć tak blisko gór?
Zdrowaś Mario, łaski pełna, Pan z Tobą...
W GÓRĘ
Moc! Potrzebujemy więcej mocy!
Nie mogę...!
- O, kurcze! - Stoimy w miejscu.
Jezu!
Jestem chyba cały. Alex?
- Nie żyje! - Zerbino, nic ci nie jest?
Mamy rannych. A ja dopiero co zacząłem studiować medycynę.
- Pomóż mi. - Eduardo. Dokąd on idzie?
- Czy Canessie nic nie jest? - Nie...
- Gdzie Eduardo? - Poszedł na tył.
- Eduardo, wracaj tu. - Pomóż Canessie. Pomóż mu.
Lilliana!
Nic mi nie jest.
Nie mogę oddychać.
To wysokość. Proszę się tylko zrelaksować. Nic panu nie jest.
- Co mam robić? - Zajmij się nimi.
Canessa! Pomóż Federico.
- Ma rozciętą nogę. - Nic mi nie będzie. Pomóż rannym.
- Moja modlitwa nas uratowała. - Przesuń się.
Co mam robić?
- Idź zaczerpnąć powietrza. - Dobra.
Siedź tak jak teraz.
Oczyszczę ci chusteczką nos.
Bobby! Bobby Francois!
- Hej, Carlitos! Zajarasz? - Tak.
Zostań ze mną, proszę.
W luku jest dwoje nieżywych.
- Proszę! - Zostań z Felipe.
- Spokojnie, proszę pani. - Moje nogi!
Tak, przykro mi z powodu pani nóg.
- Roy, jesteś ranny? - Nie wiem.
Chodź ze mną. Pomożesz mi.
Chwyć z drugiej strony. Raz, dwa, trzy!
- Alberto. - Nie żyje.
Wcale nie. Nigdy w życiu nie czułem się gorzej, ale żyję.
Dobra. Odsuńmy te rzeczy.
Delikatnie! Mam połamane nogi.
Jak Nando?
Chyba nie żyje.
Może to i lepiej. Jego matka zginęła.
- Proszę. - Mamy innych rannych.
- Ja z tobą zostanę. - Dziękuję.
- Masz wolną chwilę? - O co chodzi, Pablo?
O to. To coś poważnego?
- Nie. Nic ci nie będzie. - Naprawdę?
Nie martw się. Pomóż mi z tym siedzeniem. Chodźmy.
Trzymaj. Ściśnij ranę, zajmę się tobą później.
Wody.
Mamo! Mamo, chcę do domu! Chcę wrócić do domu!
Połóżmy ją tutaj.
- Musisz pomóc pilotowi. - Dobra. Pomóż mi ją podnieść.
- Spróbujemy jeszcze raz. - Nie! Zabijecie mnie!
Proszę im pozwolić. Muszą to zrobić.
Może nie powinniśmy.
Raz, dwa, trzy, ciągniemy!
- Przestańcie! Przestańcie! - Zabijemy ją!
- Nie dam już rady. - To okropne!
- Dobra! - Nie dotykajcie tego!
- Zdejmijmy tylko to, co się da. - Uważaj na jego nogę.
Wody. Wody.
- Podaj mi trochę śniegu. - Masz.
Gdzie radio? Powinniśmy zadzwonić do Santiago.
Curico zostało za nami. Curico zostało za nami.
- Przyjacielu, radio... - Moja torba.
- Jak się dzwoni do Santiago? - 11 ... 300.
Kręcę. 11-300.
Zrobione.
- Cisza. Nie ma sygnału. - Moja torba.
- Prosi o torbę. - Nie ma tu wiele. Nie widzę jej.
Szukamy jej. Co w niej jest?
Mój pistolet. Pistolet.
Nie, przyjacielu, nie możemy ci w tym pomóc.
Kładźcie je po tej stronie.
Ręce mi zgrabiały z zimna!
Jest już za późno. Ratownicy nas dzisiaj nie znajdą.
- Będziemy tu musieli spędzić noc. - Jak mają nas tu znaleźć?
Nie martw się, znajdą nas.
W nocy temperatura spadnie o jakieś 1 5-20 stopni.
Poradzimy sobie. Nie martw się.
- Zimno mi. - Zdejmijmy pokrowce z siedzeń.
To dobry pomysł. Zdejmujemy pokrowce z siedzeń, przykryjemy się nimi.
- Jak brzuch? - Dobrze. W porządku.
To dobrze.
- Kto to? - Canessa. Chodź!
Myślałem, że to tylko kurtka, ale on był pod nią.
- Jesteś ranny? - Nazwisko! Nazwisko!
Nazywam się Roberto Canessa. Jestem studentem medycyny.
Jestem członkiem drużyny rugby, która wynajęła ten samolot.
Ty jesteś członkiem załogi, prawda?
Prawda?
- Tak. Jestem mechanikiem. - Wiesz, jak naprawić radio?
Nie.
- Zabrałeś tę kurtkę dziewczynie. - Nie!
- To kurtka Anny Parrado. - Załóż ją jej z powrotem.
Zrób to jeszcze raz, a cię zabiję.
- Przepraszam. - Dobrze się czujesz?
- Idę do łóżka. - Tędy?
Chodź, Eduardo. Uderzył się w głowę.
Hej, Roberto?
- Napijesz się wina? - Dzięki.
Skąd je masz?
Hugo znalazł całą skrzynkę. Podejrzewa, że to pilota.
Teraz już wiemy, dlaczego się rozwaliliśmy.
- Mamy przesrane. - No nie wiem.
Wracaj do środka i pomóż innym.
Wszystko będzie dobrze.
Kogo ty próbujesz przekonać, Antonio?
Nie miałem przeczucia.
Szósty zmysł to bzdura.
Dobry pomysł z tymi pokrowcami na siedzenia.
Dzięki.
- Napij się wina. - Dziękuję.
- Mam wszystkie pokrowce. - Zanieś je na przód samolotu.
Umieram! Mój słodki Boże, co za ból!
- Tak bardzo mnie boli. - To musi być straszne.
Proszę się uspokoić. Bóg pani nie opuści.
Moje nogi!
Niech wam Bóg wybaczy, że mi nie pomagacie! To agonia!
Zamknij się, ty głupia krowo, albo dostaniesz w ryja!
Zrobię to, przysięgam! Zamknij się.
- Boże, jak zimno! Jest tak zimno! - Antonio!
Jest za zimno. Pozamarzamy tu.
Roy! Pomóż mi, Roy. Musimy zatkać tę dziurę.
Rusz się, bo pozamarzamy!
- Czym chcesz ją zatkać? - Walizkami i czym się da.
- Jest mi tak zimno. - Łap się za walizkę.
- Co ty robisz? - Ty też.
- Umieram z zimna! - Musimy zatkać tę dziurę.
Weźmy ten fotel, Rafael.
Połóż go na dół razem z walizkami. Pomóż mi.
Carlitos?
- Śpisz? - Żartujesz sobie?
Wiesz co? Z Nando nie jest chyba tak najgorzej.
- Sam nie wiem. - Weźmy go w środek i ogrzejmy.
Uważaj na jego głowę. Przesuń go.
Podaj koc.
- Hugo próbuje ocucić Nando. - Posłuchaj, zrobiłem swoje!
Nienawidzę tych idiotów. Zamknij się! Zostaw mnie w spokoju!
Jest mi niedobrze.
Chodź. Spróbuj zasnąć, Javier.
To z powodu wysokości. Proszę się nie bać.
Dzięki.
- O, mamy papierosy. - Tak.
Jak oni nas znajdą?
Muszą wiedzieć, gdzie się rozbiliśmy. Nie martw się, znajdą nas.
- Co się stało? - Uderzyłeś się w głowę.
- Rozbiliśmy się? - Tak.
To nie do wiary.
Nie żyje. Chodź, wyniesiemy go.
- Nie żyje? - Tak.
Przenieśmy go na tył. Musimy trzymać zmarłych z dala od kabiny.
Carlitos, pomóż mi.
- Jak się czujesz, Susana? - Stopy mnie bolą.
Niech osoby z połamanymi kończynami pójdą położyć się na śniegu.
Opuchlizna szybciej zejdzie.
Zmarzły.
- Tak dobrze? - Dziękuję.
- Co się tu dzieje? - Obaj nie żyją.
Jesteś mechanikiem, tak?
- Masz jakieś rakiety świetlne? - Nie.
- Zapasy? - Nie. Nic takiego.
- Co mu jest? - A tobie?
A co z radiem?
- A co ma być? - Da się je uruchomić?
Nie bez akumulatora!
A mamy jakiś akumulator?
Jest w ogonie, a ogona nie ma!
Facetowi odwaliło. Zresztą to i tak nie ma znaczenia.
Znajdą nas z radiem czy bez.
- Jesteś pewien? - W stu procentach.
Kto to?
Kobieta, która całą noc krzyczała - pani Alfonsin.
- Nie mów, że to ona. - O co chodzi?
Wydarłem się na nią, kazałem jej się zamknąć.
- Każdy chciał, żeby się zamknęła. - Ale ja wrzasnąłem. A ona nie żyje.
Jest mi tak bardzo wstyd.
- Boże, wybacz mi! - Spokojnie.
Ojcze nasz, któryś jest w niebie, święć się imię Twoje.
Przyjdź królestwo Twoje, bądź wola Twoja, jako w niebie tak i na ziemi.
Chleba naszego powszedniego daj nam dzisiaj i odpuść nam nasze winy,
jako i my odpuszczamy naszym winowajcom.
I nie wódź nas na pokuszenie, ale nas zbaw od złego. Amen.
Orzeszki w czekoladzie, czekoladowe batoniki,
cztery butelki wina, pół butelki rumu i dziewięć paczek krakersów.
- Ile nas jest? - 27 osób.
- Umrzemy z głodu. - Posłuchaj...
Pogoda się poprawi. Po południu będą tu już helikoptery.
Ale musimy być ostrożni i racjonować to, co mamy.
Jestem za obfitym lunchem.
Nakrętka wina i kostka czekolady dla każdego.
- Wolę duży lunch od obiadu. - Daj spokój. Ustawcie się w kolejkę.
Ostrożnie.
Dzięki za mikroskopijny kawałek czekolady.
Nie ma za co.
- Nalej. To nie dla mnie. - A dla kogo?
- Dla Nando. - Jest nieprzytomny.
- To nic. To jego racja. - Nalej mu.
Król jest dziś szczodry.
Unieś mu głowę.
- Wygląda trochę lepiej. - Tak. Wspaniale.
- Dzięki Bogu, że mamy fajki. - Tysiące fajek.
Mógłbym tak palić do upadłego.
Co to?
Samolot!
To ekipa poszukiwawcza!
Jeśli my ich nie widzimy, to i oni nie widzą nas.
- Co nucisz? - "The Look of Love".
To piękne.
Myślę o naszych dzieciach.
Ja też. I o domu.
Każdy fotel ma w oparciu taką blachę. Podaj śnieg.
- Stopi się i będziemy mieć wodę. - Jesteś geniuszem!
Wspaniały pomysł. Zrób ich więcej.
Zaznaczę kwadrat, gdzie nie będzie można sikać. Daniel, pomóż mi.
- Antonio ma zadatki na dyktatora. - Bez komentarza.
- Coche? - Tak?
- Zagraj "Lot trzmiela". - Odpieprz się.
Tak szczerze mówiąc, to jest piękne miejsce.
Ani jednego drzewa, ptaka i ani źdźbła trawy.
Tak, raj.
- Ruszcie się. Robota czeka. - Wypchaj się, Roy!
Zapłacę za pizzę, jak po nią skoczysz.
- Jak się czujesz? - Pozwól mi spać.
- Co? - Canessa, spójrz na Nando.
Chyba nic mu nie będzie. Zaczyna się budzić.
A nie mówiłem?
Nie zgrzytaj zębami, zrujnujesz sobie zgryz.
Skup swoją uwagę na mnie. No już. Skup się na mnie.
Wie, kim jesteś!
Co się stało?
Rozbiliśmy się.
Co z moją matką?
Nie żyje.
Posłuchaj! Nie myśl o niej!
Twoja siostra żyje i potrzebuje cię.
- Gdzie ona jest? - Musisz odpocząć.
Gdzie ona jest? Gdzie?
Jestem przy tobie.
To samolot! Chodź!
- Czy oni nas widzą? - Pewnie, że tak!
Tu jesteśmy!
Dał nam znak skrzydłami!
- To prawda! Widziałem to! - Też to widziałeś?
Wiedziałem, że nas znajdą! Wiedziałem!
Jesteśmy uratowani!
Wracamy do domu!
Pizza dla wszystkich!
Wracamy do domu, Federico!
- Co słychać, chłopaki? - W porządku.
To dobrze. Napijcie się.
- A co z racjami? - Zauważyli nas. Pij.
- Antonio śpi. - Roy też.
Bicie serca Antonio go uśpiło. Zachowuje się jak jego pies.
Carlitos, podaj nocnik.
- Jak oni do nas dotrą? - Helikopterami.
- Dużym samolotem. - Nie ma tu miejsca do lądowania.
- My wylądowaliśmy. - Racja! Bez żadnych problemów.
- Co tam masz? - Czekoladę.
- Jutro po nas przylecą. - Ma rację. Daj mi kawałek.
Myślisz, że to rozsądne?
A dlaczego nie? Już po wszystkim. Rano po nas przylecą.
Lepiej poczekajmy.
- Jak się czujesz? - Nie najgorzej. Czas na papu?
Tak.
- Gdzie oni są? - Będą tu.
Zaraz zacznie się ściemniać.
- Co to, do cholery, ma znaczyć?! - Co się stało?
Czy ja mam zaniki pamięci? Muszę mieć zaniki pamięci.
Kto się dobrał do skrzynki?
Co za świnia dobrała się do skrzynki?
Ten ktoś bawi się naszym życiem.
Nie zostało prawie nic do jedzenia!
Lepiej by było, żeby podciął nam gardła, kiedy spaliśmy.
Kto to był?
- Kto to był? - Ja.
Nie chce mi się wierzyć!
- Myślałem, że po nas przylecą. - Może to będzie ekipa alpinistów!
Może będą tu musieli dotrzeć pieszo! To może potrwać dni, nawet tydzień!
Nie mamy nic do jedzenia! Jesteśmy w pułapce!
Wiem, ale myślałem, że przylecą po nas dziś rano.
Jak mogłeś ryzykować moim życiem?
- Za kogo ty się uważasz? - To nie tylko on. Ja też.
- I ja. - Ja piłem wino.
Ja jadłem czekoladę.
Wszyscy coś zjedli, oprócz Javiera i Lilliany.
- Nie jadłem, bo jest mi niedobrze. - Ja bym zjadł i ciebie!
Czy nadal jestem przywódcą?
- Nie wiem. A jesteś? - Jestem kapitanem drużyny.
Czy wciąż jesteśmy zespołem, czy może grupą rzezimieszków?
Odpowiadać!
- Chcecie głosować? - Nie musimy. Jesteś przywódcą.
Mam jedno pytanie, Antonio. Jeśli nas zauważyli,
to dlaczego nie zrzucili zapasów?
Powinni to byli zrobić. Zrobiliby to do tej pory.
Chcę zbudować dwa hamaki dla Federico i Alberto.
Będzie to z korzyścią dla ich nóg. Pomożesz mi, Zerbino?
- Pewnie. - Ja też pomogę.
Widziałem tu jakieś pręty i uchwyty. Powinno się udać.
Minęło już pięć dni. To już piąty dzień.
Jestem głodny.
- W górę. - Dobra.
Jak nowe. Dobra, jeszcze dwa pasy.
- Spójrzcie! Radio! - Szkoda, że nie nadajnik.
- Działa? - Słyszę jakieś szumy.
Zanieś je Antonio, zanim zacznie wrzeszczeć.
- Skończymy to przed nocą czy nie? - Pewnie.
Słyszę coś. Musimy zrobić antenę.
Gdzie są samoloty? Gdzie są samoloty?!
A jak ty się czujesz, Nando?
Ja? W porządku. Nie przejmuj się.
Nie ma jeszcze helikopterów.
- Ona umiera. - Nie wiesz tego.
A jak już umrze, przejdę przez te cholerne góry
i wrócę do ojca, do mojego pokoju i domu.
- Jak? Zamarzniesz. - Ubiorę się odpowiednio.
Zginiesz z głodu.
Nie pokonasz takich gór na kawałku czekolady i łyku wina.
To odetnę trochę mięsa z pilotów.
W końcu to oni nas w to wpakowali.
- Jak się czujesz? - W porządku. A ty?
Lepiej. Nie leżę przynajmniej na podłodze.
- Tak. - Jak noga?
Nie wiem.
Moje są w złym stanie.
Wszystko będzie dobrze.
Widziałeś nogi Alberto?
Tak.
Są w znacznie gorszym stanie od moich.
Obaj jesteście w tarapatach.
Coś ci powiem, Roberto.
Nazywam się Federico Aranda i wrócę do domu.
Alberto jest w gorszej formie. Musimy na niego uważać.
Zamknij się! Zamknij! Nie wolno ci tak mówić!
Powiedziałem tylko...
- Nie powtarzaj tego. - Co się tu dzieje?
W radiu podali, że samoloty nas nie zauważyły. Jak dotąd.
- Nie jest najlepiej. - Zamknij się!
- Musimy odszukać ogon samolotu. - W ogonie jest akumulator.
Uruchomilibyśmy wtedy nadajnik, wezwali pomoc.
Musimy coś zrobić, bo umrzemy z głodu. Jutro ruszamy w góry.
- Daleko jeszcze? - Chodźcie!
- No już! - Nie mogę! Brak mi tchu.
Jeszcze tylko trochę.
Dalej! Tak jest.
Złap mnie za nogi i nie puszczaj!
- Mamy cię! - Trzymaj się!
Wciągnijcie mnie! Wciągnijcie!
To było straszne.
Wiele bym teraz dał za odrobinę tlenu.
Tak. Ja też.
Będziemy musieli wracać.
To trudniejsze niż myślałem. Jestem taki słaby.
- Wiecie, co powiedział Nando? - Co?
Że jak zacznie brakować mu sił, to zje jednego z pilotów.
Za to, że dopuścili do katastrofy.
Lepiej wracajmy. Zamarzniemy, kiedy słońce zajdzie.
Pilot powiedział, że Curico zostało za nami. To już w Chile.
Gdzie znalazłeś mapę?
- Po prostu znalazłem. - Zrobił z niej pożytek.
Ta dolina otwiera się na wschód. Prowadzi głębiej w góry.
Aby wyjść z gór, musimy się kierować na zachód. A na zachodzie jest Chile.
Za górami rozciągają się zielone doliny Chile.
- Możesz o tym zapomnieć. - Alberto ma mapę.
Jedna mapa nie wystarczy, aby się stąd wydostać.
Ta górka przytarła nam nosa. Kto się rzuci na góry, Superman?
Na tej wysokości, bez jedzenia, jesteśmy słabi jak kocięta.
Trzeba spojrzeć prawdzie w oczy.
Albo nas uratują, albo już po nas.
Wybiła nasza godzina. Nie ma się co łudzić.
Musimy się zacząć modlić. Odmówmy różaniec.
Nie będę odmawiał różańca, Carlitos. Jestem agnostykiem.
Więc nie odmawiaj. Zobaczymy, czy Bóg się ocali.
Jak ktoś jeszcze chce igrać z losem, to w porządku!
Zdrowaś Mario, łaski pełna, Pan z Tobą.
Błogosławionaś Ty między niewiastami
i błogosławiony owoc żywota Twojego Jezus.
Święta Mario, matko Boża,
módl się za nami grzesznymi, teraz i w godzinę śmierci naszej. Amen.
Nie jestem Bogiem? Nie mogę was ocalić.
Nie mogę być odpowiedzialny.
Próbowałem, bo jestem kapitanem, ale kto by temu sprostał?
Kto jest na tyle silny?
Nie bądź głupi. To prawda, nie jesteś Bogiem.
Nie bierz za dużo na swoje barki, a nie będziesz się czuł tak podle.
Każdy wie, jak wiele zrobiłeś, aby utrzymać nas razem.
Nic na to nie poradzę. Myślę o swojej matce.
Ja myślę o swoich dzieciach. Czuję to samo, co ty.
- Wkrótce je pani zobaczy. - Wiem to. Wiem.
Susana nie żyje.
Moja siostra nie żyje.
Przykro mi, Nando.
Zatrzymam ją przy sobie na noc, a jutro wyniosę ją na zewnątrz.
DZIEŃ 9
Nie będzie jej potrzebna kurtka.
To niemożliwe, Roy.
To niemożliwe.
Odwołali poszukiwania. Stracili nadzieję.
Myślą, że nie żyjemy.
Zabiję cię! Zabiję! Obiecałeś mi!
Co się tu dzieje?
Usłyszałem w radiu, że odwołali poszukiwania.
Wstawaj. Musisz powiedzieć innym.
Nie mogę. To by zabiło w nich wszelką nadzieję.
A co nam po nadziei?
Daniel! Zbierz wszystkich.
Dobra, okej. Czy są wszyscy?
Tak, jesteśmy w komplecie.
Posłuchajcie, mam wam coś do powiedzenia.
Dobre wieści - odwołano poszukiwania.
I to mają być dobre wieści?
Wydostaniemy się stąd bez niczyjej pomocy.
Ocalimy sami siebie. Chile jest na zachodzie, tak?
- Zgadza się. - Odwaliło mu!
To się nie uda. Nie mieliśmy siły się wspinać.
- To prawda. - To dlatego, że byliście głodni.
Odwołano poszukiwania, więc jesteśmy zdani na siebie i musimy jeść!
Ale co?
- Umarłych? - Nie.
Mówi, że mamy jeść umarłych.
Zgadza się.
Będziemy jeść umarłych. To nasza jedyna szansa na przetrwanie.
- Nando ma rację. - Nie wierzę własnym uszom!
Ty też, Roberto? Mówisz o jedzeniu ludzi!
Mówię o jedzeniu mięsa, abyśmy nie pomarli.
- Nie mógłbym tego zrobić. - To obrzydliwe.
Co z tego, że obrzydliwe?
Oczyściłbyś mi ranę, nawet gdyby to było obrzydliwe, prawda?
Tak, ale bym cię nie zjadł.
- Zamknij się! - Przepraszam.
Czy wierzysz, że po śmierci dusza opuszcza ciało?
- Nie wiem. Nie jestem księdzem! - W porządku.
- Nie chcę o tym rozmawiać. - Musimy. Przymieramy głodem.
Po ujściu duszy z ciała, zostaje zwykła padlina.
To początek końca.
To, co leży tam w śniegu to tylko mięso, Antonio. Jedzenie.
Nie zrobię tego. Wolę umrzeć. Obawiam się sądu bożego.
To Bóg nas w to wpakował.
Może i tak, aby zobaczyć, czy pozostaniemy ludźmi.
- Bogu nie zależy... - Skąd ty, u diabła, wiesz?
Pozwól mu mówić. On się nigdy nie odzywa.
Myślę, że Bóg chce, abyśmy myśleli, walczyli o przetrwanie.
- Za wszelką cenę? - Nie.
Nie powinniśmy mordować niewinnych, aby przeżyć.
Co się stanie z naszą niewinnością, jeśli przeżyjemy jako kanibale?
- Przykro mi, ja tego nie zrobię. - Ja też nie.
Nie mógłbym. Jak, po czymś takim, mielibyśmy wrócić do naszych rodzin?
Wróciłbyś żywy. Woleliby, żeby tak było.
Jesteś gotowy wyjść, pociąć ludzkie ciało na kawałki i zjeść je?
Nikt z nas nie może podjąć takiej decyzji.
- Jesteśmy tu sami. - Jak na księżycu.
Musiało wcześniej dochodzić do takich sytuacji. A pierwsi ludzie?
Nic mi o tym nie wiadomo. Pozostała nam tylko modlitwa.
No i?
Będą się modlić. Zdecydują rano.
Co takiego zrobiliśmy, że Bóg każe nam jeść ciała zmarłych przyjaciół?
Co oni by na to powiedzieli?
Nie wiem.
- Nie mogę spać. - Nie marnuj baterii.
Wiem, że gdybym umarł,
a moje ciało pomogłoby wam przeżyć, chciałbym, abyście je zjedli.
Jeśli umrę, a wy mnie nie zjecie, to wrócę i skopię wam tyłki!
To było dobre.
Złóżmy sobie obietnicę. Ci z nas, co umrą, zgadzają się...
aby ich zjedzono.
- Dobrze. - Obiecuję...
- Zgadzam się. - Ja też.
- Wchodzę... - Ja też.
Zastanawiam się.
Tak.
Obiecajcie mi, że jak mnie zjecie,
to zmyjecie po sobie talerze.
Niech was Bóg błogosławi.
- Jak twój brzuch? - W porządku.
Chcę go obejrzeć.
- Wygląda wspaniale. - A nie mówiłem?
Powinieneś już nie żyć.
- Co myślisz, Tintin? - Powinniśmy jeść.
Jeśli to zrobimy, już nigdy nie będziemy tacy jak przedtem.
To będzie rodzaj komunii. Żyjemy, bo oni umarli.
Ludzie zrozumieją.
To się powinno nadać do cięcia.
Dobra. Daj mi to.
Trudno się kroi.
Mięso jest prawie zamarznięte. Zjem ten kawałek.
Niech ktoś to weźmie.
Niech ktoś to weźmie i zje. Szybciej!
Mając w żołądku mięso, zamierzam coś robić.
Gdzieś ty się podziewał?
- Nie ruszyliście mojej siostry? - Nie.
To nie była kobieta. Nie wiem, kto to był.
Jak idzie jedzenie innym?
- Robią to jeden po drugim. - To dobrze.
Będę robił, co w mojej mocy. Dopóki starczy mi sił.
Potem twoja kolej. Boże, była taka piękna.
Cholera! Poszli beze mnie?
Nie jesz - nie idziesz.
- Poszli szukać ogona samolotu. - Po akumulator! Do nadajnika!
Już ich nie widać.
Spójrzcie na to!
Dziś wieczór modlimy się za szczęśliwy powrót naszych kolegów.
- Ty też masz się modlić, Fito. - Już mówiłem, jestem agnostykiem.
Zdrowaś Mario, łaski pełna, Pan z Tobą.
Błogosławionaś Ty między niewiastami i błogosławiony owoc żywota Twego...
Zjedz to. Zjedz!
Myślisz, że wrócą?
Nie. Nie byli odpowiednio ubrani...
Zeszłej nocy musiało być z minus 40. Nie przeżyli.
- Słońce. - Nie, to tylko sen.
Co...?
Słońce. Dzięki Bogu!
Patrzcie! To fotel z samolotu!
Ciężki. Pomóżcie mi!
Gotowi? W górę!
Spłonął żywcem.
Co ty robisz?
Zabieram portfel i inne rzeczy dla jego matki.
Tu jest ich więcej.
To rzeczy pozostałej trójki zaginionych.
- Stopy zaczynają mi marznąć. - Powinniśmy wracać.
Chcecie coś wypróbować?
Dlaczego to tak cuchnie nawet po oczyszczeniu?
Wdarło się zakażenie. Oczyszczę to jeszcze raz wieczorem.
Nie bądź taki przygnębiony, Roberto. Ucz się od Alberto.
Nic go nie powstrzyma.
Porzuciłem Kościół rzymsko-katolicki na rzecz Utopii.
No i dobrze, Alberto.
A co do mnie, to nazywam się Federico Aranda i wrócę do domu.
Jak Federico?
Wdała mu się chyba gangrena. Alberto ma ją na pewno.
Patrzcie, ludzie! Patrzcie!
Ostrożnie!
Nie umarli, Roberto. Wszystko jest możliwe.
Znaleźliśmy kawałek skrzydła. Ogon też tam musi być.
Wybierzemy ludzi, którzy pójdą szukać ogona.
- Ja chcę iść. - Ja też.
Dostaną największe racje i najcieplejsze ubrania.
A za jakiś tydzień pójdziemy szukać akumulatora i uruchomimy nadajnik.
- Tam jest naprawdę zimno. - Nie zrobię tego drugi raz.
Ja też nie.
Dajcie mi więcej pieniędzy.
Masz.
Marzę o tym, żeby palić ogień co noc,
i aby ktoś skoczył po pizzę.
- Zapłacę, jak pójdziesz. - Nie, nalegam. Ty idź, a ja zapłacę.
Czuję, że Bóg się nami opiekuje. Nie czujecie tego? Przeznaczenie?
Czuję moc boskiej ręki.
Chcę, abyście wiedzieli...
że jak umrę, to macie moje pozwolenie...
Możecie mnie zjeść.
Żeby to ktoś mógł usłyszeć!
Siadaj, Antonio.
Coche, szkoda, że nie grałeś na wiolonczeli!
- Co? - Postanowiłam coś.
- Co takiego, kochanie? - Chcę urodzić kolejne dziecko.
To doświadczenie... Cud życia jest tak wielki.
Nie chodzi o to, kochanie. Ty nie jesz.
Jak chcesz przeżyć nie jedząc?
Masz rację.
Zjem coś. Zrobię to.
Zjem coś jutro. Tak. Zjem jutro...
Niech cię Bóg błogosławi.
- Gdzie są wszyscy? - Nie wiem.
Poświeć tu.
Lawina!
Nic nie widzę!
Żyjesz? Kto to?
Pomocy!
- Mam tu kogoś! Mam tu kogoś! - Szybciej, szybciej!
Zaczekaj!
Sprowadzę... Lilliana! Pomocy! Pomóżcie mi uratować żonę!
Proszę, nie zabieraj mi jej teraz!
Oddycha. Nando!
- Kop dalej. Proszę, Nando! - Wyciągamy go!
Ciągnijcie! Wyciągnijmy go!
Osiem osób nie żyje. Ośmiu z nas nie żyje.
Nie możemy wyjść na zewnątrz. Szaleje śnieżyca.
Ja sprawdzę.
Dzisiaj są urodziny Rafaela.
- No i? - Musimy to uczcić.
Pomyśl sobie życzenie.
Życzenie?
Chciałbym, żeby było po wszystkim.
- Wciąż pada. - To przecież śnieżyca.
Nie uwierzysz w to.
- W co? - Dzisiaj są moje urodziny.
Kocham was wszystkich tak bardzo.
Życzę sobie... życzę...
Dziś zmówimy różaniec za żyjących i za samo życie.
Przeżyliśmy katastrofę lotniczą, głód i lawinę...
Dzisiaj, Fito, bez jaj. Będziesz się modlił z nami.
Nie będę odmawiał różańca. Jestem agnostykiem.
- Co to? - Mój Boże, kolejna lawina!
Zdrowaś Mario, łaski pełna, Pan z Tobą.
Błogosławionaś Ty między niewiastami i błogosławiony owoc...
Jasność.
Dzień dobry, Carlitos.
Dzień dobry, przyjaciele. Wiecie, co dzisiaj świętujemy?
- Nie. Co? - Urodziny mojego ojca.
Mój ojciec jest artystą, malarzem. Jest trochę stuknięty.
Głęboko wierzę, że znowu go zobaczę.
- Czujecie to? - Co?
Boga. Bóg jest dziś wszędzie.
Tutaj! Jestem tutaj!
Tu leżeli ci, co umarli. Są teraz przysypani śniegiem.
Nie dostaną lepszego pochówku.
- Martwię się o Eduardo. - Dlaczego?
Zaczyna tracić ducha.
- Kiedy ruszamy? - Piętnastego.
- Jest już po piętnastym. - Przyszłego miesiąca.
Nie możemy tak długo czekać.
Kończy się zima, noce staną się krótsze. Będziemy mieli szansę.
- Dlaczego płaczesz? - Bo jestem tak blisko Boga.
Już dobrze.
Ależ pięknie.
Jest tak pięknie.
Obudźcie się, proszę.
Obudźcie się.
Jestem Federico Aranda i muszę wam donieść,
że Alberto Antuna, mój odważny przyjaciel, nie żyje.
Miał 21 lat.
Wieczne odpoczywanie racz mu dać Panie.
A światłość wiekuista niechaj mu świeci na wieki wieków. Amen.
DZIEŃ 50
- Tyle nam powinno wystarczyć. - Zaczekajmy jeszcze kilka dni.
- Dlaczego? - Zrobi się cieplej.
Czekałem. 1 5. i 16. mówiłeś, że pogoda nie była za dobra.
Czekałem cztery tygodnie. Zakładaj plecak. Ruszamy.
No dobrze.
Jak leci, Federico?
Bardzo dobrze, Nando. Udanej podróży.
Dziękuję. Podobno odmawiasz jedzenia, Javier.
To, czy wyjdziesz stąd żywy, zależy od ciebie.
Może...
Zapomnij o żonie! Zapomnij! Myśl o twoich żyjących dzieciach!
Będziesz jadł?
Będę.
To dobrze.
- Pa, Federico. Módl się za mnie. - Będę się modlił.
Znajdziemy ogon i wrócimy z akumulatorem.
- A jak go nie znajdziecie? - Będziemy szukać do skutku.
- Gdzie? Wśród gór? - Znajdziemy ogon.
- Zamontowałeś radio? - Prawie. Ma sporo przewodów.
- Poradzimy sobie. - Widzisz to, Eduardo?
- Małe buciki. - Małe czerwone buciki. Weź jednego.
Kiedy znowu będą parą, będziemy w drodze do domu. Okej?
No dobra. W drogę!
Skąd się znasz na nadajnikach?
Nie znam się. Pomagałem kuzynom składać wieże.
- Teraz jestem nagle specem. - Od tego radia zależy nasze życie.
Kto cię prosił o zdanie? I tak jestem zdenerwowany.
- Zostaw go w spokoju. - Chodźmy.
Chodźcie zobaczyć... Nie uwierzycie w to!
Czekolada!
Swetry!
Czysta bielizna!
Komiks, którego nie czytałem!
Pasta do zębów!
Pycha!
Niezła historyjka.
Może powinniśmy jutro przeć naprzód.
Co? Wrócimy z akumulatorem i nadamy sygnał SOS. Tyle.
Cały ten czas ogon był trzy godziny drogi od nas.
Może powinniśmy pójść aż do Chile.
Co? Głupstwa gadasz. Nie mamy sprzętu. Zginiemy.
Nie, zaniesiemy im akumulator i nadamy sygnał SOS.
Raz, dwa, trzy...
To nie będzie pracowało.
- Sam nie wiem. - Powinniśmy iść...
Nie będę ryzykował życiem idąc w te góry. To głupi...
Dobra. Zrobimy tak.
- Przyniesiemy nadajnik tutaj. - Nie zdołamy go podłączyć.
- Weźmiemy ze sobą Roya. - Ja nie idę.
- My się na tym nie znamy. - Ja też nie!
Nie wiem, do czego są te przewody! Składałem tylko wieże!
- Miałem instrukcje. - Idziesz z nami!
Ty to zrób. Jesteś mądrzejszy!
Nie chcę iść w góry. Nie chcę tam iść!
Daleko jeszcze? Idziemy tak już wieki!
Nie mam już siły. Jest mi niedobrze i jestem zmęczony.
- Niech on się w końcu zamknie. - To był twój pomysł.
- Ostrożnie! - Przepraszam.
Podpal coś innego.
Zaczyna się ściemniać. Okręcę sobie tym nogi, aby mi było cieplej.
- Cholera jasna! - To twoja wina.
Skończcie z tym na dzisiaj. Rozpalimy ognisko.
Tintin, rozpalmy ognisko.
To działa. Jest mi przytulnie jak u Pana Boga za piecem.
- Co robimy? - Spróbujemy naprawić radio.
- A jak się nie da? - Nie uda nam się.
- Nawet jakby, to nie dzięki tobie! - Nigdy nie mówiłem...!
Co powinniśmy zrobić, jak nie zadziała? Tintin?
Nie wiem. Cokolwiek postanowicie.
Panie Szwajcaria!
- Jeśli radio nie zadziała, pój... - Nie idę w te góry!
Więc pójdę sam.
Zginiesz. Zamarzniesz na śmierć.
Nie zamarznę. Zrobię sobie z tego materiału śpiwór.
Spójrz na to! Spójrz.
Spójrz na ten tort.
Idziemy w dobrą stronę?
Tak mi się wydaje.
- Pospiesz się! - Nie mogę!
- Wiesz, że możesz! - Zostawcie mnie!
Musimy iść dalej! Jak zostaniemy tu po zachodzie słońca, to po nas.
- Idźcie dalej! - A co z Royem?
Zabiorę go do samolotu! Idźcie.
- Mówiłem, że zima wciąż trwa! - Zostaw mnie!
- Chodź! - Nie mogę!
Nie mogę cię nieść. Przez ciebie obaj zginiemy!
Nie mogę!
Jak to nie możesz? Ty cholerny dupku!
Nie powiesz mi, że nie możesz. Wstawaj i zrób 10 kroków.
- Wstawaj i idź! - Już dobrze!
To oni!
- Co z radiem? Zadziałało? - Nie.
- Gdzie Nando? - Nie wiem.
Szybciej! Szybciej!
- Masz! - Dzięki.
Widzieliście? Federico nie żyje!
DZIEŃ 61
- To na nic. - Jak to na nic?
Spróbuj zasnąć.
- Źle z nim. - Co mu jest?
Dziwisz się? Jak długo można tak żyć?
Carlitos mówi, że śpiwór jest gotowy.
- Nie. - Tak. Czas ruszać.
Ta śnieżyca mało nas nie wykończyła. Zima wciąż trwa. Posłuchaj mnie.
Jesteś pełen zapału, ale ja mam głowę na karku.
Poczekaj, aż śpiwór będzie gotowy.
- Śpiwór jest gotowy! - Nie jest!
Rafael nie żyje.
Czas ruszać, Roberto. Teraz. Zanim zmienimy się w zwierzęta.
No dobrze.
Wciąż mam tego bucika!
A ja mojego.
- Niech was Bóg prowadzi. Uda się. - Dzięki.
- Zaczekajcie! - Carlitos, nie zatrzymuj ich.
Zapomniałem wam powiedzieć, że miałem sen, wspaniałą wizję.
Widziałem zielone pola i kwiaty. Czułem zapach trawy.
Wasza ekspedycja się powiedzie.
Nie zapomnijcie o pizzy!
Daj rękę.
Wygląda na dobre miejsce na obóz. Tam w górze.
To chyba sam szczyt.
- Może tędy gdzieś dojdziemy. - Bądź ostrożny.
Pomocy!
Ty też spadniesz!
Trzymaj się! Daj pasek!
Idę po ciebie. Trzymaj się!
Trzymaj się!
Trzymasz?
- Trzymaj się! - Mam cię.
Pospiesz się!
- Trzymasz? - Tak.
- Pospiesz się! - Trzymaj się!
Ciągnij mnie w górę!
Złap mnie mocno. Podciągnij się! Przejdź górą!
Więc jak będzie? Spróbujemy po mojemu?
- Jesteś gotowy, Roberto? - Widzisz tę linię?
- To ścieżka. - Nic nie widzę.
A ty, Tintin?
Widzę linię. Ale nie jestem pewien, czy to ścieżka.
- Powinniśmy zawrócić. - Zawrócić?!
Tak. Ta góra jest za wysoka.
- A co zrobimy, jak zawrócimy? - Pójdziemy ścieżką.
- To nie musi być koniecznie ścieżka. - Mam najlepsze oczy. To ścieżka.
- Ja zawracam. - A ja idę dalej.
- A ty, Tintin? - Nie wiem.
Zostań tu z rzeczami, a my pójdziemy na szczyt sprawdzić, co tam jest.
- Zaczekasz na nas, Roberto? - No dobra.
Ale potem zawracam.
Ujrzę dolinę, rzekę.
Ujrzę zielone drzewa i wzgórza.
Wracaj po Canessę. Powiedz mu, że wszystko będzie dobrze.
Niech tu przyjdzie i przekona się na własne oczy.
- Nando jest na szczycie. - Ty też tam byłeś?
Nie, ale podobno widok jest wspaniały.
Muszę odpocząć.
Góry! Nic tylko góry.
To już koniec!
To nasz koniec!
Wcale nie.
Gdzieś wśród tych gór jest zielona dolina.
Widzisz te zbocza? Nie ma na nich śniegu.
Są pewnie jakieś 80 km stąd. Zdołasz przejść 80 kilometrów?
- Jak będzie trzeba, to przejdziemy. - Ja nie mogę.
- Możesz. - Nie mogę.
Nie jestem tak silny jak ty.
Wiesz, czego dokonaliśmy żyjąc tak długo i w taki sposób? 70 dni?
Lub wspinając się na te góry? Wiesz, czego dokonaliśmy?
Dokonaliśmy niemożliwego. To było niemożliwe, a dokonaliśmy tego.
Wiem.
W taki dzień, jestem dumny, że jestem człowiekiem - że żyję!
Że mogę to zobaczyć,
i to w takim miejscu, wchłaniać to w siebie!
Kocham cię, stary! Spójrz!
To wspaniałe.
To jest Bóg.
Przeniesie nas przez każdy kamień, przysięgam! Przysięgam ci.
Wyślemy Tintina z powrotem, weźmiemy jego racje żywnościowe.
Widzisz? Widzisz, gdzie słońce się chowa?
Tam jest zachód.
A na zachodzie są zielone doliny Chile.
Wiesz, że umrzemy?
Może. Ale jak umrzemy, to przynajmniej w marszu.
Powodzenia!
Wracamy do domu!
I tak zostaliśmy uratowani.
Nando i Canessa pokonali Andy i zostaliśmy uratowani.
Grupa ludzi wróciła tam później i pogrzebała ciała zmarłych.
Zbudowali przy grobie ołtarz z kamienia,
a nad nim umieścili żelazny krzyż.
To już wszystko, co mogę powiedzieć.
Połączyło nas niesamowite doświadczenie.
Ten film poświęcony jest 29 osobom, które straciły w górach życie,
i szesnastu, które przeżyły.
Best watched using Open Subtitles MKV Player