Przyjdź, smutku, wzywamy cię. Połączmy się w żalu.
Pogrążmy się w rozpaczy i uczcijmy zmarłych.
Ukochani...
Nieźle, stary.
- Gomez. - Cara mia?
Wspaniałe wieści. Będę miała dziecko... zaraz.
- Co ile skurcze? - Co 15 sekund.
Ból jest nieznośny? To nieludzkie?
- Skarbie, czy to męka? - Oui.
I wtedy mama pocałowała tatę, anioły powiedziały bocianowi...
a bocian sfrunął z nieba i zostawił brylant...
pod liściem kapusty.
A brylant zmienił się w dziecko.
Nasi rodzice też będą mieć dziecko.
Uprawiali seks.
Proszę przeć, pani Addams!
- Kleszcze! - Kleszcze.
- Chce pani znieczulenie? - Nie, ale proszę spytać dzieci.
- Cara mia. - Mon cher.
- Pani Addams, dziecko! - Pardon.
- To chłopak. - Dziewczynka.
- Gomez! - Jakie wieści?
- Chłopiec czy dziewczynka? - To Addams!
Przygotowałem małą niespodziankę, skarbie. Spodoba ci się.
Gomez! Ciemno, przygnębiająco i pusto.
- Napis "berbeć". - To marzenie.
Chodź, cara mia.
Kołyska Addamsów.
Witaj w domu, synu.
- To nieprawda. - Tak. Każdy to wie.
Gdy rodzi się dziecko, jedno z pozostałych musi umrzeć.
- Naprawdę? - Tradycja. Jedno z nas.
- Które? - Chłopca już mają.
- Ma oczy mego ojca. - Gomez, wyjmij mu to z ust.
Dziecko w domu. Już była pora. Hej, mały...
Widziałeś?
To istny diabeł!
Pugsley, dziecko waży 5 kilo, a kula armatnia 10.
- Co uderzy o chodnik pierwsze? - Ciągle jestem przy ułamkach.
- A jak myślisz? - Kula armatnia?
Bardzo dobrze. A co się odbije?
- Dziecko? - Potwierdzimy eksperymentalnie.
Gotów?
Raz, dwa, trzy!
- Piękny wieczór. - Pada.
- Cara mia! - O Boże.
Dzieci, czemu go nienawidzicie?
- My tylko lubimy się bawić. - Zwłaszcza jego głową.
- Myślicie, że kochamy go bardziej? - Tak.
- I że jedno z was musi umrzeć? - Tak.
Ale to nieprawda. Już nie.
Dziecięce niesnaski.
Gomez, pamiętasz, jacy my byliśmy?
- Nienawidziłem cię! - A ja ciebie!
Dusiłem go, aż zemdlał. Wylądował pod respiratorem.
Przywiązałem go do drzewa i wyrwałem 4 stałe zęby.
Gdy spał, otworzyłem mu czaszkę i wyjąłem mózg.
Zrobiłeś to?
Bracie!
Dzieci, widzicie?
CZEMU KOBIETY UNIKAJĄ DZIWNYCH MĘŻCZYZN
Śmierć wrogom ludu Republiki.
Sprawiedliwość tryumfuje.
Przyprowadzić oskarżoną.
Zdradziłaś lud Francji. Jesteś wcieleniem zła.
- Jak zeznajesz? - Winna.
Przyznała się. Wyrok: śmierć.
Kacie, bierz ją na pniak.
Raz, dwa...
- Dzieci, co robicie? - Bawimy się!
Trzy!
Biada Republice.
Spójrz.
Północ, poświata księżyca. Wokół zmarli.
To już tyle czasu.
- Teraz. - Nie ruszaj się!
Spudłowałeś!
- Trzymaj! - Nie chcę go.
Jeden dom, troje dzieci. I tyle okien.
To o ciebie się martwię. Stres i te krzyki.
Dam sobie radę. Chciałabym mieć wszystko.
Kochającego męża. Rodzinę.
I nieco czasu na kontakt z ciemnymi siłami...
i udział w piekielnej krucjacie.
Będziesz go miała.
Ale jak?
Jestem waszą nową nianią.
Martwi nas zanieczyszczenie środowiska.
Pomówmy więc, jak zapobiegać pożarom lasu.
Zapobiegać?
Dzieci... Mam tego potąd.
Odpowiedzcie na pytanie: gdzie jest to dziecko?
Która jego część?
Hej, jestem Polly Laleczka. Co będziemy dziś robić?
Już wiem, posprzątamy pokoje!
Hej, Polly. Posprzątam w zamian za twą nieśmiertelną duszę.
Rezydencja Addamsów? Jaka stara!
I duża...
Lurch.
Jestem Debbie Jellinsky z agencji.
Z agencji? Podobno już nikogo nie mieli.
- Zasugerowali dobermana. - A jednak! Wyjeżdżałam.
- Matka? - Jestem pani Addams.
Piękna suknia! Jaka obcisła!
Dziękuję.
Gomez! Chyba mamy nową nianię.
- Panna Jellinsky. - Deb.
- Pożeracz serc? - Przyznaję.
Mam referencje, nie jestem żadną maniaczką.
- Oczywiście. - Jest pani zbyt młoda.
Witamy. Mamy tu dzwonnicę, bagno i kazamaty.
- A kablówkę? - Oczywiście.
Debbie!
- To ten mały złośnik? - Nie!
- To nasze dziecko. - Urocze, doskonałe.
- Jak mu na imię? - To była męka.
- Odpadło wiele pomysłów. - Lucyfer.
- Benito. - Mao.
I wtedy na to wpadliśmy. Coś prostego.
- Bezpretensjonalnego. - Pubert.
Pubert...
Ładne. Świńskie.
- Mogę? - Pani suknia jest niepalna?
Ma pani szczepienia? Różyczka, świnka?
Uwielbiam niemowlęta!
Chciałabym wycisnąć życie z ich małych ciałek.
Cześć, Pubert. Kocham cię.
Panna Jellinsky, nowa niania.
- Co się mówi? - Miej się na baczności.
Stłoczeni w tym domu z niemowlakiem.
- To niełatwe, prawda? - Nie.
Na pewno czasem wolelibyście, by było was tylko dwoje.
Lub jedno.
Nie martwcie się. Wszystko będzie dobrze.
Są cudowne.
Łapa, przestań.
Lubi cię!
Lubię dłonie.
Jaka cudowna rodzina!
Choć jest ktoś, kogo jeszcze nie poznałam.
Witam pana.
- Kuzyn? - Brat.
- Nie! - Fester, pokaż się.
Jest nieśmiały. Fester, panna Jellinsky, nowa niania.
Witaj, Fester.
Skąd się biorą tacy mężczyźni?
Z otchłani.
Chcę od jutra zacząć pracę.
Czemu nie od dziś?
- Dobranoc, Debbie. - Dobranoc.
W razie czego krzycz.
- Zatrudniliśmy pannę Jellinsky. - To klejnot.
Doskonała!
Fester, jestem szczęśliwy.
Obyś i ty został kiedyś ojcem...
i też zatrudnił nianię.
- Najpierw muszę się ożenić. - Jesteś jeszcze chłopcem.
Masz czas. Poznasz kogoś wyjątkowego.
- Kogoś tolerancyjnego. - Chciałbym!
Ty draniu!
A to co?
Mama!
NIEROZWIĄZANE ZBRODNIE
Dziś w naszym programie...
omówimy przypadek Ursuli, Carmen i Nadine.
Te trzy kobiety coś jednak łączy...
zabójstwo!
To jedna osoba: Czarna Wdowa.
Podrywa i zabija.
Obserwuje bogaczy, wybiera samotnych kawalerów...
zdobywa ich zaufanie, miłość i wychodzi za nich.
A w noc poślubną morduje.
Wdowa pozoruje wypadek i znika z gotówką.
Łupu nie starcza na długo i Wdowa znów uderza.
Żądna bogactwa i miłości.
Mistrzyni przebrania, od lat zwodzi władze.
Kim jest i jaką niewinną postać znów przybierze?
A więc... kawalerzy, strzeżcie się!
Nie będzie nas cały ranek.
Tu są ważne numery: policja, straż pożarna, kostnica.
Fester, chodź!
Do widzenia, Fester.
Pożegnaj się z Debbie.
Dobrej zabawy!
Fester Addams. O rany...
Akcje i obligacje. Udziały.
Sztaby złota.
Bilety skarbowe, fundusz emerytalny...
Cóż za dziwny stary dom.
Pełno tu przeciągów. To nie miejsce dla dzieci.
Wcale.
Nie ruszaj się, ty mały łobuzie!
Nie jest łobuzem.
Oczywiście. To śliczne niemowlę.
- Zapamiętaj to sobie. - Idziemy na spacer.
- Przyłączysz się? - Naprawdę jesteś nianią?
- Co za pytanie! - Czemu tu przyjechałaś?
Zaopiekować się wami.
Wszystkimi.
A zwłaszcza wujem?
Nie powinnam mówić. Przyrzekłam tajemnicę.
To małe anioły.
Ale bardzo chcą wyjechać.
Boją się was poprosić.
Byście nie pomyśleli, że was nie kochają.
- Biedactwa. Dziwna prośba. - Przerażająca.
Bardzo im zależy.
A wy tak niezwykle troszczycie się o dzieci.
- I co? - Możemy odmówić?
Nawet ich nie pytajcie. Zróbcie to!
Z pewnością zaprzeczą, ale pragną wyjechać.
Obóz letni!
OBÓZ CHIPPEWA
Obóz Chippewa. Jaki uroczy.
- "Chippewa"? - To stare indiańskie słowo.
Znaczy "sierota".
Świeże powietrze. Zapach sosen.
Wednesday, spójrz, ile tu dzieci.
Mają piegi, radosne oczy i piękne przyjazne uśmiechy.
Pomóż im.
Jestem Amanda Buckman. Czemu tak się ubraliście?
- Jak? - Jak na pogrzeb.
- Jakby ktoś umarł. - Poczekaj.
Don Buckman. To wspaniałe miejsce.
Ekskluzywne. Trafiają tu tylko utalentowane dzieci.
Amanda przeskoczyła dwie klasy. A pana chłopak?
Nadzór sądowy.
Kochamy Chippewa. Amanda nie mogła się doczekać.
Dostała nową garderobę. A ta młoda dama?
Wednesday jest w wieku, gdy myśli się tylko o jednym.
- Chłopcy? - Zabójstwo.
Uwaga!
- Jestem Gary Granger. - A ja Becky Martin-Granger!
Kierujemy obozem Chippewa...
gdzie wypoczywa uprzywilejowana Ameryka.
Jesteśmy tu, by dorastać, uczyć się i bawić!
Na tym polega uprzywilejowanie!
- Nie podoba mi się tu. - Przestań. Ubrudziłeś się.
- Daj mu spokój. - Nie mogę oddychać.
- Stój prosto i uśmiechaj się. - Dlatego wciąż choruje.
- Nie zaczynaj. - To twoja wina.
"Wszyscy obecni na balu spojrzeli na Kopciuszka.
'Kim jest ta piękność?', pytali.
Nawet książę zauważył jej przybycie.
'Kim jesteś?', spytał Kopciuszka.
'Kopciuszek', odrzekła księciu.
'Ale kim jest ten człowiek przy beczce wina?'
'Ten fascynujący mężczyzna.
Tak przedziwnie zmysłowy.
Sprawia, że cała drżę pod bielizną.'
Ten łysy mężczyzna?"
- Rozpala mnie! - Kto?
Debbie!
Samo brzmienie jej imienia. Debbie... Czy nie piękne?
Przywodzi na myśl winyl, plastiki...
Fester, czy to się wreszcie stało?
Nie wiem. Od lat podglądam ciebie i Morticię...
przez drzwi, okna, dziurki od klucza.
Cieszyłem się z wami i zazdrościłem wam.
Marzyłem, by wreszcie znaleźć sobie kogoś.
- Masz Łapę. - O tak, wiem.
Ale chcę więcej. Nogi, łokcie, głowę...
Dwie nogi?
Zaproszę Debbie na kolację?
A jeśli powie "nie"? A jeśli "tak"?!
Gomez, jeśli się zgodzi, pójdziecie z nami?
Oczywiście.
Ratowanie życia! Pływamy jak ryby...
więc wystarczy się postarać, a te dyplomy będą wasze!
Pierwsza para ratowników gotowa?
Amanda, Wednesday?
To twój kostium kąpielowy?
Jedna będzie topielcem, a druga ratownikiem.
- Ja będę ofiarą. - Całe życie.
- Chcę zostać aktorką. - Brawo!
Amanda, skacz i zacznij się topić.
Pomocy! Pomocy! Tonę!
Ratunku, umieram!
Nie umiem pływać.
Nasze ulubione bistro. Bywamy tu od lat.
- Odnowiono je. - Jest cudowne.
Prawda, Fester?
Fester?
Francuski zwyczaj: dzielenie się skórką chleba.
Fester ma europejskiego ducha. Był tam wiele lat.
- Płynnie włada 12 językami. - Tak myślałam.
Od razu pomyślałam, że jest z Europy.
- Naprawdę? - Tak.
Przecież wziąłem kąpiel.
Fester to wspaniały mężczyzna, tylko nieśmiały.
Mogę mu się podobać?
Oczywiście. Zwymiotował.
Robi tak, gdy polubi kobietę?
Nie. Tylko przy tobie.
- Wzięła mi za złe? - Skądże. Uwielbia cię.
Wszystko psuję!
Gomez, jak ty to robisz?
Jak cię naśladować? Być uwodzicielem?
Schlebiaj jej, podziwiaj.
Spraw, by się czuła jak najwspanialsza kobieta świata.
To wszystko?
Wróciłyśmy. Noski przypudrowane.
Czysta perfekcja.
Ale z nas szczęściarze, bracie! To zbytek zaszczytu.
Nie zasługujemy na taki blask.
Racja. Nam należą się wstrętne dziewczyny.
I wtedy duch powiedział: "Będę was prześladował!"
Wednesday, ty dokończ tę historię.
- To głupota. - Jeśli nie potrafisz...
Następnej nocy duch wrócił do nawiedzonego domku.
I powiedział obozowiczom...
"Nie wierzycie we mnie, więc udowodnię swą moc".
I rano, gdy się zbudzili, okazało się...
że ich nosy zniknęły.
Fester, musisz mnie nie cierpieć.
Co?
Oto ty, bywalec salonów.
- Jakże muszę cię nudzić. - Nigdy!
Nim zrobimy następny krok, muszę ci coś wyznać.
To coś ważnego.
Jestem dziewicą.
- Naprawdę? - Tak.
A co to?
To ktoś, kto nigdy nie zaznał miłości fizycznej.
To znaczy, z inną osobą?
Jeśli tak, Debbie, to ja wyznam, że ze mną jest tak samo.
- Ty też? - Tak.
Przy twoim wyglądzie i uroku...
- Babki muszą cię dręczyć. - Detektywi sklepowi!
Zawsze marzyłam, że poznam kogoś dziewiczego.
Kogoś czystego, takiego jak ty.
Poznasz.
I marzyłam, że gdy go poznam...
to zaczekamy do nocy poślubnej...
by wtedy oddać się sobie, złożyć najwyższą ofiarę.
Kozła?
Do dziś myślałam, że to niemożliwe, ale, Fester Addams, kocham cię!
Kochasz?
Bądź brutalnie szczery. Co do mnie czujesz?
Kocham cię, uwielbiam. Zrobiłbym dla ciebie wszystko.
- Zapłaciłbym. - Fester!
Debbie!
- Spójrz na niego. - Taki spokojny.
Patrząc na Festera i Debbie...
trzymałem kciuki.
- Modliłam się. - O miłość.
- O szczęście. - Niech adoptują.
Gomez! Morticia!
Wspaniałe wieści! Coś nie do wiary, cud!
- Wysypka? - Znikła?
Zaręczyłem się!
- Pierścień. - Należał do matki.
Pochowaliśmy ją z nim.
Poczta! Addams.
Barkley, Castleman, Calloway, Dexter, Donman, Edwards...
Evans, Finley, Fisher, Framingham.
- O nie! - Co jest?
- Niemożliwe. - Coś się stało?
Najgorsze, co mogło się stać.
- Wujek Fester się żeni. - To radosna nowina!
- Z kim? - Z nianią.
Co takiego? Ja się zabiję! Ze służącą?
To z pewnością miła dama.
To ohydne!
Oni są jak nieudany eksperyment medyczny.
Jak dziwolągi z cyrku.
- Co? - Pora na grupowy uścisk!
Wednesday.
Pugsley.
- Czy to boli? - My się nie ściskamy.
Są tylko nieśmiali.
- Wcale nie. - Jesteśmy zaraźliwi.
Wyczuwam tu jakiś podział. Coś nie w duchu Chippewa.
Ale to nic. Potrzebują tylko przyjaźni...
zabawy i Chatki Harmonii.
Ile tu zostaniemy?
Aż pękniemy.
Dobrej zabawy.
- Za co cię wsadzili? - Nie lubię jazdy konnej.
- Tylko tyle? - I nie zrobiłem domku dla ptaków.
- Czemu? - Chciałem poczytać.
Nie przy mnie, okularniku!
MICHAEL JACKSON UZDROWIĆ ŚWIAT
- Szybko! - Już idę.
- Kto tam? - Ostrożnie.
Są. Wymknęli się.
- Co robicie? - Musimy zobaczyć się z rodziną.
To ważniejsze od przyjaźni, od letnich zabaw?
Od wspólnoty?
Joel Glicker, zadziwiasz mnie.
Muszę się stąd wydostać. Mam alergię.
Co? Na słońce, wiatr i łucznictwo?
- Tak. - Trzeba ich ukarać.
Kara, kara, kara...
Nie chcemy karać, tylko inspirować.
Wiecie, czego potrzeba naszym Ninjom?
Co może odmienić ich smutne i skrzywione żywoty?
Co?
Kumbaya, o Panie, kumbaya
O Panie, kumbaya!
- Debbie, znasz już wszystkich? - Morticia!
Margaret.
- To przyszła panna młoda. - Witaj w rodzinie.
Dla mnie wejście do klanu Addamsów było przeżyciem.
Zna pani mego męża, kuzyna Itta?
Tak się cieszyliśmy. A gdy narodził się Pubert...
również zostaliśmy pobłogosławieni maleństwem.
- Co. - Nic nie mówiłam.
Tak mu na imię. "Co".
- Położnik je wymyślił. - Śliczności.
Mieliśmy wiele ofert.
Bo dobry z niego chłop
Temu nie zaprzeczy nikt
Jesteście najlepszą grupą kumpli, jakich można mieć.
Co za impreza!
A co do piece de résistance...
Biedna dziewczyna.
Była tam, nim zacząłeś piec?
C'est la vie!
- Naprawdę masz alergię? - Prawie na wszystko.
- Nie. - O tak.
Na produkty z mleka, wełnę i fluorowaną wodę.
Wiesz co się stanie, jeśli mama użyje zmiękczacza do tkanin?
- To co? - Umrę.
- Gdzie jesteś? - Tutaj.
- Gdzie? - Przy szkielecie.
Dostałem twoją wiadomość.
- Muszę cię o coś spytać. - O co?
Wierzysz w istnienie zła?
Znasz moją mamę?
Mój wuj Fester wychodzi za kobietę ubraną na biało.
- Jest radiologiem? - Nianią.
Muszę jechać na wesele. Mam przepustkę. Zabrać cię?
To będzie randka?
- Nie. - To z przyjemnością.
Ja, Fester Addams...
wyznaję moją wieczną miłość.
Zawsze będę cię czcić.
Każdą chwilę życia poświęcę, by zapewnić ci szczęście.
Od tej chwili jestem twym pokornym sługą.
To miło.
Ot co!
Czeka was cudowne życie.
Mnie tak.
Zobaczmy, czyj ślub będzie następny.
- Teraz musisz wyjść za mąż. - To nie jest wiążące.
Zrzęda.
Sposobem na udany miodowy miesiąc na Hawajach...
jest romantyczna muzyka.
Zamówiłam tę kasetę w "Time-Life".
5000 melodii z całego świata.
Wspaniałe. Jak ta się nazywa?
Numer 438.
- Więc podoba ci się romantyzm? - Jak dotąd, tak.
Ja to uwielbiam.
- Jak bardzo mnie kochasz? - Z całej duszy.
- Zrobisz dla mnie wszystko? - Wszystko.
- Oddałbyś życie? - Tak!
Obiecujesz?
Misiu?
Pączuszku?
Wiem, że jesteś zdenerwowana. Ja też.
Nie zdenerwowana. Zła.
Z powodu tej wanny?
- To był wypadek. - Wiem.
- Nic mi nie jest. - Wiem.
Nie myśl już o tym.
I nie bój się. Dla mnie to też nowość.
- Nie uprawiałeś seksu? - Nigdy.
To skąd wiesz, że nie uprawiamy go teraz?
Będziemy jak Gomez i Morticia. Udawaj, że jesteśmy w domu.
Granny na dole, Lurch przy drzwiach.
- O Boże. - Co? Czego ci trzeba?
Tylko ciebie, najdroższy.
Naprawdę?
Fester, jestem gotowa.
- Tylko jedno... - Gomez mówił: bez łaskotek.
- Ani malinek. - I...
Po stosunku nie będziesz mógł już zobaczyć rodziny.
- Co? - Inaczej nie zaznam przyjemności.
Nie mogłabym cała się oddać.
Nie zobaczę już rodziny?
Gdy sobie ciebie z nimi wyobrażę, nie osiągnę... wiesz.
- Nigdy? - Nie kochasz mnie?
- Oczywiście. - Nie pragniesz?
Ależ tak.
Nigdy?
Ty ogierze.
WÓDKA
Dziwne. Nie ma wieści od Festera i Debbie.
To już prawie tydzień.
Spójrz na niego. Za dużo zabawy.
Klin klinem.
- Świetnie, Amanda! - Dziękuję.
Następny!
"Drodzy Wednesday i Pugsley.
Kocham was, ale już nigdy się nie spotkamy".
Glicker, strzał!
Nieźle!
"Gdy dorośniecie i zaznacie samotności, zrozumiecie.
Kocham was, wuj Fester". Już nie żyje.
Strzał!
- To łomignat białogłowy! - Czy one nie wyginęły?
Teraz tak.
Pani Addams.
- Gdzie ciało? - Tam.
- Ale on żyje. - Właśnie!
- Jeszcze trochę będziemy razem. - Całe życie, cara mia.
- Co? Mów po angielsku! - Misiu.
Jeśli mam się z tobą pokazywać, potrzebne są zmiany.
Zmiany?
Uwaga na kredens!
To piękne rzeczy. Z katalogu.
Fester, chodź tu!
- Swędzi. - Jeszcze nie drap.
Misiu, pasują mi te ubrania?
- Nie. I o to chodzi. - Gdzie wnieść?
Buduar na drugim piętrze.
- Jestem jej mężem. - Fester!
- Daj buzi. - Daj dwudziestkę.
Ostrożnie! To kandelabr królowej Anny!
"Hawaje są piękne, szkoda, że was tu nie ma.
Nigdy już się nie spotkamy. P.S. Debbie pozdrawia".
Nie rozumiem. Tyle czasu ani słowa, a teraz to!
Chodź do łóżka. On żartuje.
Co ja mu zrobiłem? Czemu mój brat mnie nienawidzi?
- Uwielbia cię. - Zrobię wszystko!
Jeśli rozkaże, wyłupię sobie oczy!
Jeśli zażąda, będę się czołgał...
po węglach i szkle.
- Zrób to. - Fester oszalał?
To faza przejściowa.
Choroba nowożeńców. Zdarza się.
- Pamiętasz nasz miesiąc? - Ten piękny rejs.
- Bez telefonów. - Ani trosk.
Ani litości.
Cara mia...
Więc po tylu latach wciąż mnie pragniesz?
- Swej kuli i łańcucha? - Zawsze!
Przyniosę je.
Święto za 2 tygodnie, wiecie, co to oznacza.
- Czyste domki. - Lepienie w glinie.
I kajaki!
Do roboty!
Patrzcie! Mam! Schizole i seryjni zabójcy.
Brakuje mi tylko Kuby Rozpruwacza i tego od Zodiaku.
A to Czarna Wdowa.
To może być Debbie.
Co najmniej trzech mężów. Nie żyją.
- Zamienię się. - Na co?
Amy Fischer.
Co roku zamykamy obóz specjalnym przedstawieniem.
- Scenariusz i muzyka... - Gary Granger!
W tym roku zrobimy coś niezwykłego.
Mój osobisty hołd dla pierwszego Dziękczynienia.
Długo rozmyślaliśmy nad wyborem właściwej aktorki...
do roli głównej: Sary Miller, pięknej i uprzejmej osadniczki.
I wybraliśmy...
Amandę Buckman!
A jej przyjaciółki...
Lily, Jennifer, Tiffany, Missy, Michelle i Melissa.
Oczywiście nie każdy może być gwiazdą.
W Chippewa pamiętamy o innych...
Mordecai, Yang, Esther...
hmm, Consuela, Irwin i...
Wciąż nie mogę tego wymówić. Jamil... Jama...
- Jamal. - Nieważne.
Przewodzić im, w drugorzędnej, lecz ważnej roli Pocahontas...
Zgadnijcie, kto to będzie? Nasza mała, zbuntowana...
Wednesday Addams!
Przyszliśmy do Debbie i Festera.
Panno Debbie!
Debra!
Gomez, gdzie my jesteśmy?
To przypomina bramy piekła.
- Oto mój dom. - Mogę mówić z bratem?
Nie chce was widzieć. Tego też nie.
- Czemu? - Bo jest zakochany.
Owinięty muślinem rozkoszy.
- I nienawidzi was. - Czemu?
Bo się chwaliliście. Swoją wielką miłością.
Przy was był dzieckiem, u mnie jest mężem.
- Chcę to usłyszeć z jego ust. - Jego usta są zajęte.
- Chcesz z nimi mówić? - Debbie...
- Nie! Odejdźcie! - To nie mój brat!
- Szkoda. - Zniewoliłaś go.
Rzuciłaś na niego dziwny, seksualny czar.
Szanuję to, ale pozwól nam z nim mówić.
- Nie. - Posunęłaś się za daleko.
Wyszłaś za Festera i zniszczyłaś jego ducha.
Odebrałaś go nam. To można wybaczyć.
- Ale, Debbie... - Co?
Pastele?
Precz z mego domu! Spadajcie!
Jeśli się tu jeszcze pokażecie...
każę was zamknąć.
- Prawda, Fessie? - Tak!
Luxor, nexor, pęknij i spłoń!
- Co ona robi? - To zwykła klątwa. Miłego dnia.
Żądam sprawiedliwości! Ktoś poślubił mego brata.
- Nie... - Zabrała go na Hawaje.
Mają ogromny, drogi dom...
gdzie ciągle uprawiają seks!
- Coś okropnego. - Proszę ją aresztować.
- Kogo? - Debbie, żonę mego brata!
Uwodzicielkę z Waikiki.
Kim pan jest? O co tu chodzi?
Proszę wydać nakaz aresztowania.
- Oni mają chyba... - Gomez, nie!
- Buicka! - Proszę grzecznie wyjść.
Bo będę musiał wezwać strażników.
Czy ta planeta oszalała?
Mój brat więźniem namiętności! Żądam sprawiedliwości... Na próżno!
Nie poddam się, stanę do walki!
Jestem Gomez Addams i widziałem zło!
Widziałem okropności!
Widziałem larwy, które żerują...
w ciemnych zakamarkach ludzkiej duszy!
- Są na obozie. - To już widziałem.
Ale jednego nie widziałem...
pana!
Brać, spisać i skuć! Już!
Następny.
Chcę odnowić paszport. Niedługo opuszczę kraj.
- Wyjedzie pani sama? - Tak. Będę wdową.
Radosny, indyczy dzień
Głodny już nie będzie nikt Wkoło śpiew
Radosny, indyczy dzień
Jak Indianie trzeba jeść
Za Bastylię i Cape Cod Bo dziś radosny, indyczy dzień
Co za widok! Amanda, wyglądasz wspaniale!
Najładniejsza pielgrzymka, jaką widziałam.
Gary, chodź i popatrz!
- Złapani przy telefonie. - Dzwoniliśmy do FBI.
- Ich wuj ma kłopoty. - A wy stroje do włożenia.
- Nie chcę występować. - Nie zrealizujesz mej wizji?
To dziecinne i mało dramatyczne.
Nie czuje pan struktury, postaci i arystotelesowskiej jedności.
Młoda damo, powoli mam cię dosyć.
Obozowicze! Mam wspaniały pomysł.
Wednesday, Pugsley i młody pan Glicker...
nie odnaleźli się w duchu Chippewa.
Zresztą nie tylko oni.
- Czy to smutne? - Tak!
- Mamy tego dość? - Tak!
- Byłoby lepiej, gdyby umarli? - Tak!
Nie! Ale wiecie, co z nimi zrobimy?
Posłużą nam za przykład.
Pokażemy, że każdy, dziwny, blady czy kudłaty...
może świetnie się bawić! Czy tego chce, czy nie.
Co chcecie zrobić?
Tak jest, bilecik.
- Bambi. - Lassie, wróć.
Siedmiu Krasnoludków.
- Przestańcie. - To tylko dziecko.
Bez obawy. Wyrwiemy się stąd.
Ależ... to Disney.
Dźwięki muzyki po wzgórzach się niosły
Pieśni, które śpiewano od tysięcy lat
Wiedzieliśmy, że czeka nas frajda
Że ta grupa w rodzinę zmieni się
Brady'ego Banda tak sformowała się
...dzieli nas od tego tylko jeden dzień!
Dobry wieczór.
- Chcecie coś nam powiedzieć? - Tak.
A co takiego?
- Nie jestem dziarska. - To jasne.
- Ale chcę być. - Chcesz?
Chcę się śmiać, śpiewać, tańczyć i grać Pocahontas, jak zechce Gary.
Skarbie, mówisz serio?
- Wyładniała. - Ja się jej boję!
- Tak. - Tak.
Cofnijcie się. Jest bardzo chory!
Moje dziecko!
Wrzód lędźwiowy, ospa, drgawki...
kleszy klekot, kość i łzy!
Kość i łzy!
Uparty! Na koty działa!
- Co zrobimy? - Nie ma nadziei?
- Jest. "Opętania dziecka". - Jest opętany?
"Symptomy. Poważne zmiany w wyglądzie i osobowości.
Mogą być nieodwracalne".
Te złote loczki?
- Różowe policzki? - Uśmiech?
"Powód: powikłania w życiu rodzinnym. Rozstania..."
- Rozstania! Czyli... - Fester!
To dziecko wie, że coś tu nie gra.
Póki Fester nie wróci, jesteśmy bezradni.
- Nie do tego domu! - Może już taki zostać.
Może zostać... prawnikiem.
- Nie słucham! - Ortodontą.
Mamo, przestań!
Prezydentem.
Proszę! Błagam, weź mnie!
Każdego lata próbujemy uczcić jakieś historyczne wydarzenie.
Dziś przedstawimy jedno z najważniejszych...
pierwsze Dziękczynienie!
Pora na "maize", czyli indiańską kukurydzę...
wspaniały posiłek z indyka, i braterstwo.
A więc, białe i czarne mięso!
Cieszmy się!
Zjedzcie nas, to Dziękczynienie
Zjedzcie nas, ach, co za danie
Przegraliśmy, więc zjedzcie nas
Bo jesteśmy dobre i martwe
Biały, czerwony, z czterech świata stron
Urwij nam udka i włóż je do ust!
- Zjedz mnie! - Sautée czy z grilla
- Zjedz mnie! - Byłyśmy żywe...
Ale szybko się zepsujemy
Jedz, nim skończymy śpiewać
Zjedz, nim skończymy śpiewać
Dziękuję. To była bezsensowna tragedia.
Aniele, wychodzę na minutę.
Zapomniałam o szampanie.
To już 3 tygodnie! Ja pójdę!
Nie! Ty masz dość pracy.
Na stole kładę twój prezent.
Nie zaglądaj!
Proszę cię! Co to jest?
- Czy to... sznur? - Niespodzianka!
- Zabawka dla psa? - Poczekaj.
- To bomba. - Co?
Wiem. Muszę poczekać.
Fester.
Pokaż mi się.
Właśnie takim chcę cię pamiętać.
- Co masz na myśli? - Będzie ci mnie brak?
Ale zaraz wrócisz, tak?
Oczywiście.
Tak się cieszę, że zaprosiliśmy na ten posiłek Indian.
Pamiętajcie, ci dzicy to nasi goście.
Tolerujmy ich dziwne zwyczaje.
W końcu nie mieli naszych zdobyczy...
dobrych szkół, bibliotek pełnych książek, szamponu.
Hough. Jestem Pocahontas, Indianka Chippewa.
- Indianka. - To widać.
A ja Biegnący Niedźwiedź, zaręczony z Pocahontas... w sztuce.
20 patoli za obóz, a on gra czerwonego wyjca.
Mamy na to święto specjalny prezent.
Jestem indykiem. Zabijcie mnie!
Jaki rozsądny prezent!
Wy też jesteście cywilizowani.
Ale my mamy buty i nazwiska.
Witajcie przy stole, prymitywni przyjaciele.
Dzięki, Saro, najpiękniejsza ze znanych mi kobiet.
Masz włosy koloru słońca i skórę jak mleko.
- I wszyscy cię kochają. - Dość. Siadaj.
- Czekaj. - Co?
Nie będziemy tu jeść.
- Becky, co się dzieje? - Wednesday!
Ukradliście nam naszą ziemię.
Mój lud będzie zmuszony żyć w przyczepach i rezerwatach.
A twój będzie nosić swetry i popijać drinki.
Będziemy sprzedawać bransoletki...
a wy grać w golfa i jeść hors d'oeuvres.
Mój lud będzie upodlony, wy będziecie jeździć autami.
Moi bogowie rzekli...
"Nie ufajcie osadnikom. A zwłaszcza Sarze Miller".
Gary, ona zmienia słowa.
I dlatego postanowiłam cię oskalpować.
I spalić twoją wioskę.
- Dzieci! - Niszczysz mój tekst!
- Nie lubi gier. - Potrzebuje przyjaciół.
Takich?
Przepraszam.
Zatrzymać ich!
- Zaraz! Która godzina? - 18:25.
Muszę iść!
To moja rocznica. Zaraz wrócę.
- Twój mąż to szczęściarz. - Nie mów tak!
Na zdrowie.
Panie władzo...
w tym domu był mój mąż.
Szczęśliwej rocznicy, Debbie.
Pomocy. Pomocy.
Skarbie! Przyniosłaś szampana?
Stój!
- Misiu? - Chciałam upozorować wypadek.
Byś odszedł z honorem, ale nie.
- Co? - Chcę twej śmierci i twej forsy.
Nie kochasz mnie?
Nie?
Czy cię kocham? Jesteś jak z koszmaru!
W sam raz do badań, nie do ślubu.
Wielki, głupi dziwak.
Nikt cię nie pokocha!
Łapa!
Dostanę cię i tę łapę też!
- Chodź. - Nie.
- Wracam po resztę. - Jesteś dzielny.
Popatrzę na pożar. Wy ocalcie wuja.
- Możemy się już nie zobaczyć. - Wiem.
Są siły, które chcą nas rozdzielić: Gary, Debbie, szkoła...
- Nigdy cię nie zapomnę. - Nie?
Jesteś dziwna.
Zapamiętamy pobyt w Chippewa.
I to.
- Co to? - Okup Amandy.
- Cara mia. - Mon cher.
Wsiadaj!
Rusz się!
Z drogi!
"Spojrzeliśmy i zobaczyliśmy go.
Stał tam, na macie.
Kot w kapeluszu".
Podoba ci się?
I pomyśleć, moje dziecko...
"Wiem, że jest mokro, a słońce nie świeci...
ale możemy się bawić aż do utraty tchu".
O nie!
On żyje.
Chodź! To Gomez!
Tocz się powoli, piękny rydwanie...
Powieź mnie aż do domu bram...
Moje dziecko chore, a mąż umiera.
Mamo, co ja zrobię?
Cóż, masz czarną suknię.
- Gomez! - Fester!
- Gdzie Fester? - Jest tu, mon cher.
To ja, Gomez. Udawałem kogoś innego.
Żyję w hańbie! I te przedmieścia!
Należysz do Debbie. Jesteś jej zabawką.
Masz na nazwisko Debbie!
- Jestem Addams! - Fester!
Wuj Fester!
Dzieci!
Wysłaliście nas na obóz.
Kazali nam śpiewać.
Moja droga rodzina.
Brakowało mi was.
Wreszcie wszyscy razem.
- Trzy pokolenia. Ponad ziemią. - Mam was!
Nie chcę nikogo skrzywdzić. Nie bawi mnie to.
Nie lubię broni, bomb ani krzeseł elektrycznych...
ale gdy ludzie są głusi, trzeba użyć perswazji.
I slajdów. Moi rodzice, Sharon i Dave.
Hojni, opiekuńczy... Czy na pewno?
Chciałam tylko Barbie Balerinę w różowym ubranku.
Na urodziny.
Miałam 10 lat. I co dostałam?
Malibu Barbie!
- Malibu Barbie. - Koszmar.
Bezczelność.
Nie chciałam jej! Byłam inna!
Byłam baleriną! Pełną gracji, delikatną. Musieli zginąć.
Mój pierwszy mąż, kardiochirurg.
Zawały, transplantacje.
A twoje potrzeby?
"Deb, z kolacji nici. Papież ma katar".
Siekiera. To mi coś przypomina.
Drugi mąż, senator.
- Kochał stan i kraj. - A co z Debbie?
"Wybacz, Deb, żadnego mercedesa. Musimy świecić przykładem".
Tak! To popatrz!
Mój ostatni mąż. Ex-mąż, Fester.
- Głupiec. - Trup.
I jego urocza rodzinka.
Przyjęliście mnie. Zaakceptowali.
Ale czy kochaliście? Szczerze?
Dłonie.
Więc zabijałam. Zwodziłam.
Niszczyłam jedno życie po drugim.
Ale czy nie jestem człowiekiem?
Nie oddycham, nie cierpię, nie robię zakupów?
Nie zasługuję na miłość?
I biżuterię?
- Adieu, mon cher. - Adios, cara mia.
Debbie, puść ich. Weź moje życie i forsę.
- Zasłużyłem na śmierć. - Wybacz.
- Żegnam! Życzcie mi powodzenia. - Powodzenia!
JAKIŚ CZAS PÓŹNIEJ
Przyjęcie urodzinowe! Super!
I pomyśleć, że mógłbym to stracić? A co w zamian?
Przyjemność fizyczna.
- Nie brak ci czasem Debbie? - Czasem, w nocy.
Obracała się do mnie i mówiła...
"Jezu, Fester! Wracaj do siebie!".
Spóźniliśmy się?
Ani trochę. Dopiero zaczynamy.
Przyprowadziliśmy gościa.
To nasza nowa niania, Demencja.
Demencja. Jakie piękne imię.
Znaczy "szaleństwo".
Mnie na imię Fester. Oznacza: "gnić".
Toast.
Za chwalebne tajemnice życia. Za więzi rodzinne.
Za śmiech, sielankę... i śmierć!
Racja!
Za przyjaciół.
Za nowych przyjaciół.
Za młodość.
- Jak wyglądam? - Niepokojąco.
- Za namiętność. - Za raj.
- Za ból. - Już dziś.
Zróbcie przejście.
Łapa, uczynisz honory?
Bardzo interesująca rodzina.
Twoi rodzice są tacy zakochani.
Wednesday, myślisz, że pewnego dnia...
wyjdziesz za mąż i urodzisz dzieci?
Nie.
A jeśli spotkasz mężczyznę, który będzie cię wielbił?
Który zrobi dla ciebie wszystko, będzie oddanym sługą?
- Co wtedy? - Byłoby mi go żal.
ŻONA I CZUBEK
- Biedna Debbie. Była chora. - Nie była.
- Była niezdarna. - Jak to?
Gdybym ja chciała zabić męża, zabiłabym i nie złapaliby mnie.
- Jak? - Wystraszyłabym go na śmierć.
Wcale nie.
Bardzo nam przykro, Debbie. Życzymy ci jak najlepiej.