MIASTECZKO TWIN PEAKS
Występują
Noc czy dzień, wystarczy zejść do tej groty
- i już nie widać żadnej różnicy. - Pewnie dlatego się nie zmienia.
Nie śpieszcie się. Uważajcie pod nogi.
Teraz tam, w prawo.
Harry, tu ktoś był. I odwalił za nas robotę.
Boże.
Te same ślady widziałem przy rozdzielni.
Ciężar na lewej stopie, uszkodzony obcas.
Windom Earle.
- Co on tu robił? - Aż strach pomyśleć.
Andy, będę potrzebował dokładnej kopii tego rytu.
Harry, zawiadom majora Briggsa.
- Ma przyjść na posterunek? - Coś mamy.
Dawno temu był sobie zakątek pełen dobra, zwany Białą Chatą.
Małe sarenki dokazywały tam wśród śmiechu wesołych duchów.
Powietrze przesycała niewinność i radość.
A gdy padał deszcz, z nieba lał się słodki nektar,
napełniający serca pragnieniem życia w prawdzie i doskonałości.
Innymi słowy, było to odrażające miejsce,
przesiąknięte odorem wszelkich cnót,
wypełnione po brzegi modłami matek,
miauczeniem niemowlaków i bredzeniem
młodych i starych głupków, czyniących dobro bez powodu.
Ale na szczęście nasza opowieść
nie kończy się w tym koszmarnym, przesłodzonym grajdołku.
Bo jest też inne miejsce, przeciwieństwo poprzedniego.
To królestwo niewyobrażalnej potęgi,
pełne ciemnych mocy i mrocznych tajemnic.
Żadne modlitwy nie mają wstępu do tej ponurej czeluści.
Tutejsze duchy nie dbają o dobre uczynki. Jest im obojętne,
czy obedrą cię z ciała do kości, czy życzą ci miłego dnia.
Kto by zdołał okiełznać duchy tej krainy zdławionych krzyków
i złamanych serc, otrzymałby władzę tak potężną,
że byłby w stanie przerobić cały świat wedle swego życzenia.
Miejsce, o którym mówię, jest znane jako Czarna Chata.
I zamierzam je znaleźć.
Fajowa historyjka, ale obiecałeś mi browar. Miała być impreza.
Biała Chata, Czarna Chata, co mnie to obchodzi?
Cierpliwości. Wszystko w swoim czasie.
Już nigdy nie zobaczę pewnie dziewczyny tak jak Josie pięknej.
Kiedy w pokoju się zjawiała, kwiaty od razu...
Zjawiała, konały, znikały, padały...
Już nigdy nie zobaczę pewnie dziewczyny tak jak Josie pięknej.
Kiedy w pokoju się zjawiała, kwiaty od razu rozkwitały. Josie...
Przestań się mazgaić i pomóż mi z tym pudełkiem.
- Co dokładnie miałbym zrobić? - Otworzyć. Próbuję od paru dni.
Thomas Eckhardt zostawił mi je w spadku.
- Chcę je otworzyć i to zaraz. - Pokaż mi je. Masz klucz?
Gdybym miała, już bym je otworzyła.
Nie ma nawet dziurki.
To łamigłówka. Widziałem takie w sklepie z pamiątkami na Guam.
Byłem tam na wycieczce z bliźniakami Doolittle.
Małpy pokazywały niesamowite sztuczki, a Dale, ten wyższy...
Gdy się zastanowić, to byli bardzo różni...
Przepraszam. Trzeba to odpowiednio poprzestawiać.
- Długo to potrwa? - Może parę lat.
Shel, sporo myślałem o przyszłości. I co daje przewagę w świecie.
Czytam, oglądam telewizję i już wiem.
Znam tajemnicę sukcesu: piękni ludzie mają wszystko. Sama pomyśl.
Kiedy jakaś ładna blondynka poszła na krzesło elektryczne?
Ty jesteś piękna. I powinniśmy przystąpić do tego spisku.
Wydasz mnie za senatora?
Zobacz. Miss Twin Peaks.
Kiedy zdobędziesz koronę, świat będzie nasz.
Śnij dalej, ja wracam do pracy.
Nie kłóć się ze mną. Ja jestem szefem, jasne?
Zgłoś się jeszcze dziś.
Chciałabym, żebyś coś dla mnie zrobił.
Wszystko, czemu podoła umysł i ciało.
Od paru dni ci to udowadniam.
Mów, o co chodzi.
Chcę wygrać tytuł Miss Twin Peaks.
Mów, o co chodzi.
Chcę wygrać tytuł Miss Twin Peaks!
Oczywiście. Wygłosiłem w życiu niejedno przemówienie.
Wszystkiego cię nauczę.
Kochanie, nie o to mi chodzi. Jesteś sędzią. Możesz to załatwić.
Ale to nie w porządku.
Skarbie... To tylko dowód miłości.
Dla ciebie zrobię wszystko, wiesz o tym.
Tak, kochany.
Dzień dobry.
Na śniadanie?
Mam czterech głodnych stróżów prawa.
Prosimy o pączki i kawę. Dwie czarne, dwie białe, bez cukru.
- Już się robi. - Annie?
Przy okazji, wybrałabyś się po południu na wycieczkę?
- Na wycieczkę? Chętnie. - Cudownie.
Gdy z tobą rozmawiam, czuję łaskotanie w palcach i żołądku.
- To ciekawe. - I to nie od kawy.
Przyniosę pączki.
Shelly? Jesteś piękna. Wykorzystaj to.
Wszystko się w naturze kocha, a ty mnie nie możesz.
- Słucham? - Ktoś mi przysłał wiersz.
Musisz mi go pokazać.
Był w trzech kawałkach, dla Donny, Audrey i dla mnie.
Muszę to wziąć.
Tuzin pączków i cztery kawy: dwie czarne i dwie białe, bez cukru.
Dziękuję.
- Agencie Cooper? - Tak?
- Dziś po południu? - Przyjdę po ciebie o czwartej.
Góry całują, fale tulą, kwiat... Co to takiego?
Wiersz. W trzech częściach, wysłanych do Shelly Johnson,
Audrey Horne i Donny Hayward przez Windoma Earla.
Skontaktował się z nimi trzema? Jesteś pewien?
Patrz! Całują góry niebo, fale tulą się do siebie,
żaden kwiat owocu nie da, gdy nie ma drugiego.
Wysłałem ten wiersz Caroline. Oby tylko się z nami drażnił.
Czerpie perwersyjną przyjemność z niszczenia cudzego życia.
Trzeba spytać dziewczyny, co pamiętają.
List Donny Hayward.
Audrey jest w Seattle, wraca jutro. Major Briggs czeka w sali odpraw.
Hawk?
Przynieś raport z zatrzymania Leo.
- Co robisz? - Układam łamigłówkę.
Posterunkowy Brennan?
O ile pamiętam, ta linia powinna biec w dół, nie w bok.
Skąd pan wie?
Majorze? Dziękuję za przybycie.
Może nam pan pomóc, ale nie umiem powiedzieć jak ani dlaczego.
Słucham.
Prowadzimy dochodzenie w trzech pozornie niezwiązanych sprawach:
Zniknięcia Leo, pojawienia się mojego byłego partnera i mordercy
Windoma Earla oraz odkrycia naskalnych rytów w Sowiej Jaskini.
Logika podpowiada, by badać te sprawy indywidualnie,
ale ja sądzę, że nie są rozdzielne, a stanowią wersy jednej piosenki,
której nie znam, ale ją wyczuwam. I to mi wystarcza.
Jak miałbym pomóc?
Muszę wiedzieć wszystko o udziale Earla w projekcie Błękitna Księga.
Po moim zniknięciu odebrano mi uprawnienia.
Wraz z dostępem do akt projektu?
Nie w tym rzecz. To kwestia poważnych dylematów moralnych.
Rozumiem.
Czy te informacje zapobiegną kolejnym zabójstwom?
Z pewnością.
To jest kopia rytów z Sowiej Jaskini?
Przypomina to panu coś?
Śniłem o tym. Albo gdzieś widziałem.
Zrobię, o co pan prosi.
- Raport ze sprawy Leo Johnsona. - Dziękuję.
Odniesiony uraz wpływa na sprawność ręki,
ale charakter pisma zbytnio się nie zmienia.
Wiersz przysłany przez Earla przepisał Leo.
Panie Horne?
Panie Horne, do degustacji win zostało parę godzin,
a nie mogę znaleźć pańskiej córki.
Jest dziś w Seattle. Ale w recepcji panu pomogą.
W recepcji. Wspaniale. Dziękuję.
- Panie... - Richard Tremayne.
- Konfekcja męska. - Tak. Co z nosem?
Nie ma o czym mówić.
To drobiazg, gdy można się przysłużyć większemu dobru.
Pokryjemy koszty leczenia.
Dziękuję. Mogę też liczyć na odszkodowanie?
Nie ma sprawy.
Wspaniale. Zawiadomię mojego prawnika.
Zawiadomię prawnika.
Czasami trudno się oprzeć pokusie i nie postąpić wrednie.
- Pij, przyjacielu. Świętujemy! - Nie mogę ruszyć ręką.
Spędziłeś swe krótkie życie w zapomnieniu,
ale wreszcie staniesz w blasku świateł. Zazdroszczę ci.
Wyruszasz w podróż poza granice wyobraźni.
Kto wie, dokąd cię zawiedzie?
Mam dość. Idziemy na jakąś paradę?
Nie, kolego. Niezupełnie.
Fajnie, że mogłem pomóc i w ogóle, ale jak z tego wyjdę?
Nie wyjdziesz. Leo? Podaj strzałę.
Strzałę? Chwilunia. Nie lubię takich żartów.
- Leo, strzała. - Nie...
Nie kop go prądem. Jak się teraz napiję?
Boli go.
Podaj mi strzałę!
Dziękuję.
Po co ci to? Co robisz? To nie jest śmieszne.
- Nie ruszaj się. - Co ty wyprawiasz?
Pomyśl o grzesznikach, ciekawych dokąd idą ich dusze.
Po co mi to? By odpowiedzieć na to proste pytanie.
Gdzie ocknie się moja dusza?
Jakie życie mnie czeka, gdy skończy się to?
To pytanie od wieków dręczy nasze żałosne sumienia.
A ty, szczęściarzu, zaraz poznasz odpowiedź.
Zaczynamy posiedzenie komisji sędziowskiej.
Ten rok ciekawie się zapowiada.
Bardzo ciekawie. Ten rok zapowiada się bardzo ciekawie.
Dziękuję, Dwayne. Pierwsza sprawa:
Ben Horne chce złożyć propozycję zmian w konkursie.
Nie zgłaszam sprzeciwu.
- Ben, prosimy. - Dziękuję.
Dwayne, przy okazji gratuluję zaręczyn.
Dziękuję bardzo.
To piękna kobieta i życzę wam szczęścia.
Dziękuję bardzo.
Panowie, sprawa jest prosta.
Czasy paradowania w kostiumach kąpielowych przeminęły.
Wybory miss Twin Peaks powinny być świętem
ku czci wszelkich kobiecych zalet. Urody pojętej szerzej,
jako piękno umysłu, ducha, cnót i idei.
Pozostaje mi tylko gorąco temu przyklasnąć.
Co on sprzedaje? Co sprzedajesz?
Przejdźmy do sedna. Wybory miss powinny mieć temat przewodni.
Oto moja propozycja. Temat tegorocznych wystąpień
powinien brzmieć: Jak ratować nasze lasy?
Jest aktualny, słuszny, globalny, a na dodatek, drodzy panowie, nasz.
Oczywiście twój sprzeciw wobec inwestycji w Ghostwood
nie ma tu nic do rzeczy?
Pete, ta insynuacja mnie rani.
Ochrona środowiska powinna być ponad wszelkimi
osobistymi interesami, moimi, twoimi, czy jakimikolwiek innymi.
- Rozważymy to. - Tak, rozważymy to.
Mam taką nadzieję. Dziękuję za uwagę. Burmistrzu.
Myśli, że coś ugra.
Pomysł jest sensowny. Dość sensowny.
Też tak uważam.
- Bobby? - Szefie.
- Nie zapomnij o pralni. - Jasne.
Zapraszamy pierwszą z uczestniczek.
Lana? Podejdź, skarbie.
Nie wyczuwacie przekrętu?
Nie dam rady. Nigdy nie przemawiałam publicznie.
Kiedy w czwartej klasie miałam coś przeczytać na głos, to zemdlałam.
Będzie dobrze. Ja ci to napiszę.
Poradzisz sobie, nie martw się.
- Donna? Ty też startujesz? - Tak, a ty?
Miałabym odpuścić? To podniecające!
Mike, kopę lat. Nie pytam, co porabiałeś, bo chyba wiem.
- Przerażasz mnie. - To nie tak, jak myślisz.
-.Nie tak? A co mam myśleć? - Ze chodzę ze starszą kobietą.
Skąd to zainteresowanie skamielinami?
- To nie tak, jak myślisz. - Dobra. Wytłumacz mi to.
- Nie zrozumiesz. - Bardzo bym chciał.
Masz pojęcie, co potrafi dojrzała kobieta o nadludzkiej sile?
Przepraszam.
Gdybyś mogła mi o niej powiedzieć coś, co pomogłoby mi to pojąć.
Na przykład?
Dlaczego to wszystko robiła? Czego chciała?
Sama zadaję sobie to pytanie.
Muszę to zrozumieć.
Chyba bardzo wcześnie przekonała się,
że łatwiej przetrwać będąc taką, jaką chcieliby ją widzieć inni.
A tego, co zostało z niej samej, nie pokazywała.
- Więc to wszystko były kłamstwa. - Kto to wie? Może nie dla niej.
Wierzyła w to, co akurat było wygodne.
Mimo tego, co nam zrobiła, nie potrafię jej znienawidzić.
Była taka piękna.
- Mam coś, co może nam pomóc. - Co?
Zostawił mi je Thomas Eckhardt. Może ma coś wspólnego z Josie.
- Co tam jest? - Nie wiem, nie mogę otworzyć.
Pokaż.
Nie ma wieczka... ani zamka.
Rany, jakie piękne dziewczyny startują w tym roku! Cześć, Harry.
Zgłosiły się chyba wszystkie panny z miasta.
Udało się wam to otworzyć?
- Ty niezdaro! - O rety...
Co to?
- Dawaj. - Chwileczkę.
Ja potrzymam.
Latem przychodziłam tu parę razy w tygodniu popływać.
Dobrze trafiłem. Jest pięknie.
Przyroda była mi bliższa niż ludzie.
Dlaczego?
Nie miałam przyjaciół. Norma była towarzyska i szła do ludzi,
. a ja od nich uciekałam. Zyłam wśród własnych myśli.
- To miłe miejsce. - Ale sąsiedzi dziwni.
- Byli jacyś chłopcy? - Nie.
- Naprawdę? - Jeden.
- W liceum? - Przed maturą.
Dlatego poszłaś do klasztoru?
Możemy o tym nie mówić?
Jasne. Pomówimy, o czym zechcesz.
Chcę wrócić do świata, którego tak się bałam.
Rozumiem.
Lęki nie znikną, gdy od nich uciekamy.
Są silniejsze.
Muszę się zmierzyć z samą sobą. Tutaj, gdzie to się stało.
Życie bywa beznadziejne. Wiem, w jaki mrok można wpaść.
To dlatego odeszłam. Przez tego chłopaka.
Przeżyłem coś podobnego i chciałem uciec od świata.
Może zdołam ci pomóc.
- Nie znam cię. - Nie.
Uczę się ufać instynktowi.
- Co ci nakazuje? - Zaufać.
Dobry wieczór państwu. Witam na wieczorku somelierskim,
kolejnej z wielu imprez sponsorowanych przez firmę Hornów
w ramach akcji Ratujmy Ghostwood.
- Some-co? - To coś z winami.
Zaczynajmy. Lano, Lucy, pomóżcie mi.
Najpierw omówimy wina czerwone. Niektórzy znawcy twierdzą,
że nie ma innych win prócz czerwonych. Tak, Andy?
- Są też wina białe i musujące. - Dziękuję.
Skoro wszyscy już mają... Jeszcze nie, do diabła! Wypluj to!
Przepraszam.
Dobrze. Przyszliśmy się uczyć. Wróćmy do wina.
Najpierw zajmiemy się tak zwanym nosem wina i ocenimy jego bukiet.
- Robimy to... - Wąchając.
Doskonale.
Unosimy kieliszek i energicznie nim obracając, robimy głęboki wdech.
Bardzo dobrze. Następnie próbujemy, napełniając usta.
Opłukujemy całą jamę ustną, by wino dotarło do kubków smakowych
w tyle języka, ale nie połykając. Wspaniale.
I wypluwamy!
Powoli wyszedł z mroku, gdzie zostawił martwą dziewczynę,
a ja zawołałem: Ani kroku, bo cię rozwalę!
- Co było potem? - Krótki i wzruszający pogrzeb.
Dale! Dobrze, że cię widzę.
Wpadłem się pożegnać, zaraz ruszam w drogę.
Cieszę się, że zdążyłem.
- Wracaj szybko. - Jasne.
- Pamiętasz Annie? - Oczywiście.
W Twin Peaks jest dużo pięknych pań, choć słyszę tylko jedną.
Zapraszam na placek!
Świetnie.
Po trzy porcje. Podzielimy się z nimi?
Powiadają, że miłość wprawia w ruch ten świat
i czyni zakochanych najszczęśliwszymi na ziemi.
Ale nikt nie wspomniał o leczeniu słuchu.
Shelly, jesteś czarodziejką i boginią zesłaną z niebios.
Jestem tylko kelnerką, a nie żadną boginią.
Nie doceniasz się. Nie uważasz, że jest cudowną istotą?
Doskonale cię rozumiem.
Shelly, spójrz mi w oczy, zanim stracę odwagę.
Zaraz wyjadę i nie wiem, kiedy tu wrócę,
ale wiedz, że znajomość z tobą to dla mnie więcej niż zaszczyt.
Jestem wzruszony.
I jeśli cię teraz nie pocałuję, będę tego żałował do końca życia.
Co to ma znaczyć?
Masz przed oczami obraz z profilu dwóch osób w intymnej sytuacji.
Chyba nigdy tego nie widział.
Odwróć wzrok, chłopcze, bo zaraz to powtórzymy.
Co odkrył przed nami ten pierwszy łyk? Jakie smaki?
- Ja czuję drewno. - Niezupełnie. Kto jeszcze? Lana?
Banany?
Tak, jest tu nutka banana. To chlorometanol. Dobrze.
- Co jeszcze? - Banany...
- Czekolada. - Słusznie.
Odpuśćmy sobie wino i zjedzmy deser bananowy.
Spróbujmy tym razem przełykając, i sprawdźmy, co jeszcze odkryjemy.
Co teraz czujemy? Co pieści nasze kubki smakowe?
Coś takiego. Nie sądziłam, że wino ma tyle zalet.
Zdumiewające, prawda? Dobre wino to symfonia.
Jak sądzisz, Lucy?
Jestem w ciąży. Nie mogę pić.
- Miłość to piekło. - Słucham?
Miłość to piekło.
Według Hindusów - drabina do nieba.
Wymyślili spacery po rozżarzonych węglach.
- I samodyscyplinę. - Nie pasuje do miłości.
- Ziemskiej. - A jest inna?
Rzadko, ale się zdarza.
- Wali jak ciężarówka. Bez litości. - Czujesz, że żyjesz.
Wszystko mocniej czujesz. Ból też.
- Zwłaszcza ból. - Wciąż o tym myślę.
- Nieźle pana sponiewierało. - Jestem załatwiony.
- Ona czuje to samo? - Mam nadzieję.
Pana też trafiło?
Jakby ktoś otworzył mi serce łomem.
- Też nieźle. - Zbyt długo było zamknięte.
- To chyba lepiej. - Oby.
Na zdrowie.
- Panie Wheeler? Telegram. - Dziękuję.
Cholera. Proszę pana?
Proszę zgłosić w recepcji, że wyjeżdżam. Dziękuję.
- Powodzenia. - Nawzajem.
Podasz mi groszek?
Mogę cię o coś spytać
Dobrze znasz Benjamina Horna?
Mówiłem Donnie o akcji Ratujmy Planetę, w której bierzesz udział.
Ratujmy planetę?
Był tu wczoraj. Pojechałaś do niego?
Tak, chce nam poświęcić nieco czasu.
Popiera lokalne inicjatywy.
To pewnie to. Bo ktoś przysłał mamie róże.
- Podaj mi groszek. - To bardzo romantyczne, prawda?
Podaj mamie groszek.
- Co w szkole? - Świetnie.
Dziewczyny są przejęte wyborami miss.
To tradycja. Udzielam się przy tym od lat.
Zgłosiłam się.
Tak? Dotąd cię to nie interesowało.
Mogłabym wygrać stypendium i studiować zagranicą.
Myśleliśmy, że to bomba.
Nie jesteśmy saperami, więc Andy przyniósł wykrywacz.
Jeśli to bomba, to nie ma w niej metalu i nic nie tyka.
Pociągnąć
Dawniej mogłem być pewien
konsekwencji działania chorego umysłu Windoma Earla,
ale jego ostatnie posunięcia mnie zaskakują. Zmienia zasady gry.
Nie zdołam przewidzieć jego kolejnego ruchu.
Andy, każ wszystkim schować się za samochodem.
To może być ładunek plastiku, albo jakieś chemikalia.
Wszystko jest możliwe. Boję się.
Windom Earle gardzi logiką.
A my musimy mierzyć się z kaprysami tego szaleńca.
Następny będzie ktoś, kogo znasz.
Tekst: Anna Wichlińska Kacprzak