MIASTECZKO TWIN PEAKS
Występują
Dobrze ci?
Josie?
Tak... to ja. Jestem tutaj.
Jestem tu.
- Obsługa. - Otwarte!
Proszę postawić na stole.
Audrey?
Dobrze spałeś?
Staramy się w miarę możliwości umilać gościom pobyt.
Poważnie podchodzimy do spraw obsługi.
Pamiętasz dziadka?
To był bardzo mądry człowiek. Wiesz, co mi kiedyś powiedział?
Że biorąc młotek, lepiej wziąć i gwoździe.
Co to miało znaczyć?
Że gdy znów tu wejdziesz, bądź gotowa skończyć to, co zaczęłaś.
Może już jestem.
- To bądź sobą. - Jestem.
Tak, masz rację. Jesteś piękną i inteligentną kobietą.
- Co jeszcze? - Masz w sobie mnóstwo czaru.
Mam pomysł: lot o zachodzie i kolacja we dwoje.
- Kiedy? - Podczas lotu.
Muszę iść do biblioteki i do ojca.
- Tak czy nie? - Tak.
I jeśli weźmiesz młotek, pamiętaj o gwoździach.
I co?
Nic. Żąda widzenia z konsulem RPA.
W Twin Peaks?
- Dlaczego chciał mnie zabić? - Z zazdrości.
- Dobrze, że wróciłeś. - Muszę dojść do siebie.
Wyglądasz, jakbyś wrócił z daleka. Idź do domu.
Wystarczy mi kawa i coś do jedzenia.
Mam niezawodny lek na kaca: wypij szybko szklankę
lodowatego soku pomidorowego z dwiema ostrygami. Działa cuda.
Potem talerz nereczek z orzechami i bekonem,
a na koniec fura herbatników z gęstym sosem z anchovies...
- Przepraszam. - Powinno podziałać.
Bonsai. Doskonała miniatura.
Woda sodowa. Najlepsza na trawienie.
- Pij na zdrowie. - Dziękuję.
- Skąd się to wzięło? - Przynieśli dziś rano.
Od Josie...
- Earle był u mnie w domu. - Windom Earle? Kiedy?
- Wczoraj. Zostawił to Donnie. - Jest coraz bliżej.
- Skoczek na F3. Co teraz? - Opublikujemy nasz ruch.
Weź się w garść.
Panowie, to ja, Gordon Cole. Wybaczcie, że przeszkadzam.
Przywiozłem utajnioną część akt Windoma Earla.
Z Bend?
Byłem w Bend, w Oregonie. Panuje tam straszne rozprzężenie.
Jest Gordon Cole.
To takie denerwujące. Młody Dale kantuje w grze!
Gdy Earle dał nogę, odkryli, że był na Haloperydolu.
To samo brał ten jednoręki, Gerard.
- Słucham? - Gerard to brał!
Racja. Ale stwierdzili, że symulował, tak jak podejrzewałeś.
To podstęp godny szaleńca.
Błękitna Księga? Co on w tym robił?
Biuro wypożyczyło go siłom powietrznym w 65-tym.
Raporty z tych dwóch lat są ściśle tajne.
Jak to? Earle badał UFO?
Jak major Briggs. Mamy tu ciekawe związki.
Słowo związki przypomina mi kąski.
Od myślenia zawsze wolałem jedzenie. Śniadanie to dobry pomysł.
O, bonsai. Pamiętacie te filmy o drugiej wojnie światowej?
Niech to szlag!
Miło pana widzieć, doktorze. Zabierze pan szeryfa.
- Zaczekamy na was. - Chwilkę.
Odkurz swój garnitur.
Gdy w okolicy grasuje Earle, chcemy cię mieć w drużynie.
Co chcesz powiedzieć?
Z przyjemnością oznajmiam ci, że wracasz w szeregi FBI.
Nowy nabytek, celny i skuteczny. Smith and Wesson, 10 milimetrów,
model 10-76, z nierdzewnej stali. To piękna broń i jest twoja.
Dziękuję.
- Znajdziemy Earla. Dościgniemy... - Schwytamy i zatrzymamy.
Ruszajmy.
- Chodź, ja stawiam. - Już idę.
Leo?
Wybierz trzy karty.
Jedna... druga... i trzecia.
Królowa Donna.
Królowa Audrey.
Królowa Shelly, dobrze. A teraz poszukaj króla.
Mały Dale. Ale potrzebna nam czwarta królowa. Zaraz...
Dama kier. Chwileczkę. Miss Twin Peaks. Co dostanie laureatka?
Tuzin róż, stypendium w wybranym collegu, uznanie koleżanek.
Tak, wiem. Czeka ją śmierć. Królewska egzekucja.
A Cooper... ma miejsce na widowni.
Musimy porozmawiać.
- Jak minął pobyt? - Niewiarygodnie.
- Jest Audrey Horne? - Na zapleczu, zawołam ją.
Cześć, Donna.
- Możemy pogadać? - Jasne.
- To zabrzmi dziwnie. - Co?
Wiesz, dlaczego moja mama odwiedza twojego ojca?
Nie bardzo.
Wczoraj do niej przyszedł, a dziś ona przyjechała do niego.
Może pomaga przy akcji w Ghostwood.
Nie, bo by mi powiedziała, a nic nie wiem.
- Jest u niego? - W jego biurze.
Nie przyjmę ich. To twoje listy. Napisane do ciebie.
Nie chcę ich dłużej trzymać w domu.
Masz je od dwudziestu lat. Dlaczego teraz?
O to samo chcę spytać. Dlaczego teraz?
Rozdrapujemy tylko stare rany. Mam tego dość.
- Dlaczego mi nie wierzysz? - Słowa to za mało.
Mówią za mnie moje czyny. Nie słuchasz?
Od lat byłem w błędzie. Staram się to naprawić.
Chcąc coś naprawić, tylko to pogarszasz.
Wiem. Powinnaś być światłem mojego życia.
Proszę.
Nie objąłem cię od tamtej nocy.
Chcę cię przytulić. Wrócić. Gdybyś tylko...
- Przestań! - Przepraszam.
Powiedziałaś jej?
Nie. I nigdy nie powiem, a ty obiecaj mi to samo.
Nie przychodź więcej. I trzymaj się od niej z daleka.
- Rozumiem. - Mam nadzieję.
- Co tu jest grane? - Nie wiem.
Ale się dowiem.
Najlepszy sposób na kaca jaki znam, to dużo surowego mięsa.
Wbijasz na to jajko, do tego anchovies, sos Tabasco i Worcester.
Możemy ci to zamówić.
- A wiesz, na co ja mam ochotę? - Na co?
Na stek tak krwisty jak rubiny od Tiffaniego.
- Dobrze trafiłeś. - Cieszę się.
- Rany, kto to jest? - Shelly Johnson.
Shelly Johnson!
Co za uroda! Przypomina mi ten posąg bez rąk.
Wenus z Milo.
Nazywa się Milo, ale mniejsza z tym.
Przy takiej dziewczynie chciałoby się znać francuski.
Pozwól, że wypróbuję moją znajomość barowego esperanto.
Powodzenia.
Witam. Mogę prosić o mocną, czarną kawę?
A przy okazji zabawić panią chwilą rozmowy?
Nazywam się Gordon Cole. Zobaczyłem panią stamtąd...
I na widok pani urody poczułem mrowienie w żołądku.
Nie musi pan krzyczeć, dobrze słyszę.
- Usłyszałem to! Usłyszałem! - Podać coś do kawy?
- Doskonale słyszę! - Ja pana też. Proszę...
Nie rozumie pani! Nie rozumie pani. Widzi to pani?
Od 20 lat proszę wszystkich, żeby mówili głośniej,
ale jakimś cudem panią słyszę doskonale. Proszę coś powiedzieć.
Podać do kawy placek?
Boże! Świetnie panią słyszę. To jakiś cud. Coś niezwykłego.
- Czy cuda to coś złego? - Słucham?
Ten placek to cud.
Czy pani z pieńkiem może mówić głośniej?
- Mówiła o placku. - Znów usłyszałem. Słyszałem.
Chce pan placka?
Ogromną porcję. I szklankę wody, bo cały płonę.
Na tym Dodgu siedzi chyba sikorka.
- Wygląda raczej na łuskowca. - Nie. To sikora czarnogłowa.
- Mocna czarna kawa? - Tak jest.
- Co byś poleciła na kaca? - Abstynencję i modlitwę.
- Słusznie. - Dostanę kawy?
Jak się miewasz?
Dobrze. Choć dziwnie. Nie bardzo wiem, gdzie jestem.
To znaczy wiem, ale dziwnie mi z tym. W porządku.
Długo nie byłam w obiegu i zapomniałam o grzeczności.
Zapytana jak się miewam, powinnam odpowiedzieć,
że świetnie i spytać, jak ty się czujesz.
Świetnie, dziękuję.
- Masz mnie za dziwaczkę. - Nie.
Zgodnie z zasadami, nawet gdybyś tak uważał,
to byś mi nie powiedział, prawda?
Powiedziałbym, gdybym tak myślał.
- Więc tak nie uważasz? - Wcale.
Dobrze, że to wyjaśniliśmy. Co podać?
Zapiekankę z kurczaka i dużą szklankę mleka.
Słusznie. Pełna wartość odżywcza.
Indyk na pełnoziarnistym chlebie z sałatą i majonezem.
I opowiem ci kawał. Idą po lodzie dwa pingwiny.
Jeden mówi do drugiego: Wyglądasz, jakbyś był we fraku...
Słyszałem!
- Zaraz wrócę. - Nie skończyłem.
- Od kiedy się w niej bujasz? - Skąd ten pomysł?
Chciałeś jej opowiedzieć kawał.
I co na to drugi pingwin?
Pierwszy mówi: Wyglądasz, jakbyś był we fraku.
A tamten na to: Może jestem.
Nie mam pytań.
- Dołożyć placka? Może cały? - Z chęcią, panno Johnson.
I proszę o papier i pióro. Napiszę poemat o tym placku.
- Byłeś w Sowiej Jaskini. - Słucham?
- To wygląda jak rysunek z jaskini. - Pokaż.
Połączyłem tatuaże majora i Pieńkowej Damy.
W jaskini jest identyczny.
Muszę zobaczyć tę Sowią Jaskinię.
Kochana Donno. Miałaś rację, musiałem wyjechać.
W drodze wszystko jest inne. Lepsze.
San Francisco jest wspaniałe. Teraz ruszam do Meksyku.
Wrócę z milionem opowieści, przyrzekam. Kocham cię, James.
Od Jamesa?
Co u niego?
Wszystko dobrze. Zrobił to, co musiał.
Wróci.
- Mogę cię o coś spytać? - Oczywiście.
Skąd mama zna Bena Horna?
Jeśli w ogóle, to bardzo słabo.
Był tu wczoraj. Rozmawiali, jak starzy znajomi.
Mama udziela się społecznie. Nawet Ben czasami pomaga.
Dziś rano pojechała do niego do hotelu.
- Na pewno w sprawie dotacji. - Nie sądzę.
Mówiła mi o tym przy śniadaniu. Chodzi o ekologię.
- Mnie nic nie powiedziała. - Ale to właśnie to. Tak mówiła.
Otworzę.
To dla mamy. Bez bileciku.
Wstawię do wody.
- Najmocniej przepraszam. - Nie słyszałam pana.
Nie pozwalajcie, by wasz umysł wędrował wraz ze stopami.
Edward Perkins. Jeszcze raz przepraszam.
- Audrey Horne. Miło mi. - Czego szukasz w bibliotece?
Danych o obywatelskim nieposłuszeństwie.
- Sprzeciw leży w naturze młodych! - Jest pan profesorem?
Wykładowcą. Moja domena to poezja.
Naprawdę? To może zna pan ten wiersz?
Może. Pokaż.
Albo przeczytaj.
Patrz! Całują góry niebo, fale tulą się do siebie,
żaden kwiat owocu nie da, gdy nie ma drugiego.
Światło słońca ziemię głaszcze, księżyc pieści morze.
Wszystko się w naturze kocha, a ty mnie nie możesz.
- Zna pan to. - Tak, to Shelley.
Co?
Gdy recytujesz Shelleya, wyglądasz jak królowa.
Dziękuję.
- Pójdę już. Miło było poznać. - Może znów się spotkamy.
Wybory Miss Twin Peaks
Startujesz?
Nie. Ten świat jest dość dziwny
bez paradowania po scenie w kostiumie i na obcasach.
- W klasztorze tego nie robicie. - Raczej nie.
Jak to jest wrócić do cywilizacji?
Nie zamykali nas tam na strychu. Miałyśmy gazety i telewizję.
A wszyscy traktują mnie, jakbym wyszła na warunkowe.
Przepraszam.
Najdziwniejsi są mężczyźni.
Żeby to czuć, nie trzeba być w klasztorze.
Jaki jest ten Dale Cooper?
- Podoba ci się? - Dlaczego?
Sądząc po minie, jaką zrobił na twój widok, masz duże szanse.
Wcale mi się nie podoba.
- Andy? - Tak, Lucy?
Dziękuję, że mi pomogłeś w czasie tej awantury z kuną.
Czego nie można powiedzieć o niejakim Dicku.
Utrzymanie porządku to mój zawód.
- Dokąd się wybieracie? - Do jaskiń.
- Czy to niebezpieczne? Te jaskinie? - Czasami.
Obiecaj mi coś.
Wiem, że jesteś silny i bardzo dzielny,
ale przyrzeknij mi, że będziesz uważał.
Będę. Masz moje słowo.
- Jesteś gotów? - Pete przysłał swój ruch.
- Wystawiamy piona pod gońca? - Wstrzymać się?
Pete wie, co robi. Zbijając piona, Earle straci gońca i przewagę.
- Jak się czujesz? - Jakby mi przebili głowę przez uszy.
Wyprawa w chłód podziemi będzie dobrym lekarstwem.
- Cole da sobie radę? - Nie idzie z nami.
Shelly zabrała go do doktora na badanie słuchu. Podstroiła go.
Audrey? Gdy Jack Kennedy zamieszkał w Białym Domu,
wziął ze sobą brata.
Wiedział, że Bobby powie mu prawdę, nawet nieprzyjemną.
Gdy wybuchła afera po desancie w Zatoce Świń, stał przy nim.
Kiedy Ruscy ustawili rakiety na podwórku Fidela,
Bobby niewzruszenie stał u boku brata.
Jerry robi to dla ciebie?
Szukam niczym nieskażonej prawdy.
I uważam, że ty... jesteś do tego najlepsza.
Ja?
Audrey... Wiem, że byłem kiepskim ojcem.
Cholera. Kogo ja oszukuję?
Kiedy byłem kimś lepszym niż wredna gnida?
- Może, gdy byłam mała... - Właśnie.
Ale się zmieniłem i zamierzam być kimś lepszym.
Ojcem, którego kiedyś będziesz szanować.
Gdy myślę o Laurze... i o błędach, które popełniłem,
pragnę zapewnić rodzinie szczęśliwe życie. Tobie i sobie.
Pomożesz mi w tym? Proszę.
Możesz na mnie liczyć.
Cudownie. Pakuj się i jedź na lotnisko. Za godzinę masz samolot.
- Samolot? - John! Dobrze, że cię widzę.
Tato...
Lepiej nie zwlekaj. Audrey leci za godzinę do Seattle.
Rano ma spotkanie z obrońcami przyrody.
Nasza kuna zyska rozgłos w całym kraju.
Wspaniale.
Nie wiem, czy mogę wszystko rzucić.
To bardzo ważne: czas i miejsce. Przywieź dobre wieści.
Dobre wieści. Będę się zbierać.
Bezpiecznej podróży.
Jak się masz?
Przepełniają mnie pozytywne uczucia.
Rozświetla wewnętrzny blask, jak choinkę.
Ale gdy wieczorem spoglądam w lustro,
muszę się pogodzić z faktem, że nie umiem być dobry.
Dobrze zacząłeś.
Jak ty to robisz? Myślisz, że się tego nauczę?
Tak. Kieruj się sercem i mów prawdę.
Mówić prawdę.
Zacznij od najtrudniejszej.
Mówić najtrudniejszą prawdę. Świetne. Wspaniałe.
Kwestia prawdy to jak widzę podstawa prawości.
Ben?
Zakochuję się w twojej córce.
- To przykład trudnej prawdy. - To jest prawda.
- Tak? - Tak.
John...
Żyjemy w cudownym świecie.
- Mocno się trzymaj. - Dobrze, Andy.
Przekładaj ręce. Już niedaleko.
Nie patrz w dół.
Trzymaj się i nie patrz w dół.
Nie patrz!
- W porządku? - Tak.
Niesamowite.
Kiedyś się tu bawiliśmy. Udawaliśmy, że żyją tu złe duchy.
Raczej piwosze.
- Gdzie jest symbol? - Tam.
Już niedaleko.
Tutaj.
Dwa symbole połączone w jeden duży. Co to znaczy?
Nie mam pojęcia.
Tatuaże to pytanie, a to chyba odpowiedź.
Utkwił. Czekan się zaklinował.
Boże...
Niech to.
Spójrzcie.
Co ja narobiłem?
Koledzy, naszym życiem rządzi przypadek i los.
To jakiś petroglif. Nie wiem, dokąd nas zaprowadzi,
ale mam przeczucie, że będzie to miejsce cudowne i dziwne.
Witam. Czym mogę służyć?
Napiłabym się czegoś, ale nie wiem czego.
Panie lubią rum.
W takim razie proszę o rum z...
Tonikiem?
Diane, jest wtorek, pięć po dziewiątej wieczorem.
Właśnie wróciłem z Sowiej Jaskini. Jak tam trafiłem,
to dość skomplikowane. Zaczęło się od tatuaży...
- Pierwszy stawia firma. - Dziękuję.
Cześć, Annie.
- Chcesz czegoś? - Mam już rum z tonikiem.
Jedna z sióstr piła herbatę z rumem i uważałam, że to ciekawe.
- To dla ciebie nowość? - Wszystko mnie zaskakuje.
Muzyka i ludzie, jak mówią, śmieją się,
a niektórzy są zakochani. To dla mnie jak obcy język.
Znam go na tyle, by widzieć, jak mało rozumiem.
Chciałbym ujrzeć świat twoimi oczami.
Dlaczego?
- Wiele rzeczy bym zmienił. - Ja też.
Kiedyś już poniosłam porażkę i... Boję się powtórki.
- Chcesz o tym porozmawiać? - Jeszcze nie.
- Może pomogę. - Potrafisz?
Jeśli zechcesz.
- Jestem okropnie uparta. - Nie szkodzi.
- Niektórzy mają mnie za dziwaczkę. - Znam to.
Nie obiecuję, że będę robiła to, czego byś oczekiwał.
Niczego nie oczekuję.
- Więc przyjmuję twoją propozycję. - Cieszę się.
No proszę... Co my tu mamy?
Czy to możliwe? Tak!
Odwrócony symbol!
A teraz...
Tekst: Anna Wichlińska Kacprzak