MIASTECZKO TWIN PEAKS
Występują
Pamiętam, jak wyszedłem z płomieni, jakiś kształt w mroku.
I nic więcej.
Aż po dwóch dniach stanąłem nad naszym wygasłym ogniskiem.
Istnieją nowe techniki, które pomogą przełamać amnezję.
Moje wspomnienia są odporne na hipnozę.
Czuję je, są bardzo namacalne, jak zapachy i uczucia.
Wszystko jest znajome, ale poza moim zasięgiem.
Co jeszcze pan pamięta?
Bardzo mało. Tylko niepokojący obraz wielkiej sowy.
- Przytłaczający. - Wielka sowa?
Wielka sowa. Jak wielka?
Dość, by przesłonić moją pamięć.
Za prawym uchem ma trzy regularne, trójkątne ślady.
Majorze, czego dokładnie dotyczy pańska praca?
Ta informacja jest, jak wciąż to powtarzam, tajna.
Choć teraz te tajemnice tracą na znaczeniu.
Być może są informacje tak ważne, że przemogą naszą chęć ich ukrycia.
Informacje o takim znaczeniu, iż nie należą...
Boże... Która dusza to zniesie? Moja?
Może zacznijmy od początku.
Słyszał pan o projekcie Błękitna Księga?
Słyszałem. To badania fenomenu znanego jako UFO.
Zarzucone w 1969. Ale kontynuujemy je nieoficjalnie,
nadal obserwując niebo i, jak tu, w Twin Peaks, ziemię pod nim.
Szukamy miejsca zwanego Białą Chatą.
- Majorze Briggs? - Spodziewałem się was.
- Zaczekajcie chwilę. - To rozkaz pułkownika.
Nie obchodzą mnie jego rozkazy.
To mój posterunek, a major jest moim przyjacielem.
Obawiam się, że musimy przełożyć naszą rozmowę.
- Na pewno chce pan z nimi iść? - Tak. Do widzenia.
Śmiało, telefon nie gryzie.
Co wy tam wiecie? To zbiry. A znałem już niejednego.
Przy niektórych Jean Renault to pętak.
Ernie! Dzwoń.
- Transakcja już umówiona? - Próbujemy, ale Ernie ma pietra.
Pietra? Zebrałem całą odwagę. Dawajcie go...
Proszę, nie zmuszajcie mnie! To samobójstwo.
Błagam, dla naszego wspólnego dobra.
Halo? Mogę mówić z Jeanem Renault?
Cześć, Jean. Mam poważnego klienta spoza miasta.
Cześć, Lucy.
- Gdzieś ty był? - Kot wlazł na drzewo.
Policja wciąż ma coś do roboty.
Na nasze nieszczęście ja niewiele zdziałałem.
Byłem w biurze fundacji Pomocna Dłoń,
gdzie kilka siwowłosych dam niemal jadło mi z ręki.
Niestety akta Nickiego wróciły do sierocińca.
Nie poznamy prawdy o jego rodzicach.
Odwagi, nie rozpaczaj.
Naszym celem jest sierociniec, a w nim akta Nickiego.
- Powiemy Lucy? - Wykluczone.
To męska sprawa, chodź.
I co?
Przejrzałam ogłoszenia we wszystkich gazetach z listy
i nie znalazłam żadnych szachowych ruchów
ani wzmianki o Wyndomie Earlu. Przykro mi.
Nie szkodzi.
- Dolać ci kawy? - Proszę.
- Wszystko w porządku? - W najlepszym.
Reszty nie trzeba.
MUSIMY POROZMAWIAĆ
Do zobaczenia.
Jedz, Leo. To bardzo smaczne.
- To twoja kolej, żeby go karmić! - Mam trening.
Sezon futbolowy się skończył.
Baseballowy trwa. To sport narodowy.
Dobra, posprzątasz jak wrócisz.
- Nie wrócę. - Co?
Dostałem robotę u Bena Horna.
Mówią ci coś słowa doskonała okazja?
To dla mnie przełom. Mam coś lepszego do roboty niż kąpanie Leo.
A ja? Nie mam nic lepszego?
Nic mi nie przychodzi do głowy.
Bobby!
Boże!
Stacja Eda.
- Wujku? To ja. - Gdzie jesteś? Wszystko gra?
W porządku. Mam prośbę. Wypłać wszystko z mojego konta.
Masz 12 dolarów.
Wszystko. I prześlij dla mnie do Wallego. To bar przy 96-ej.
- Masz kłopoty? - Nie, ale nie mogę nic powiedzieć.
Naprawdę teraz nie mogę. Później pogadamy.
- Uważaj na siebie. I zadzwoń. - Dobra, cześć.
- Zamiejscowa? - Do Twin Peaks.
- Tęsknisz do domu? - Nie.
- Opowiedz mi o Twin Peaks. - Nie ma o czym.
Dlaczego wyjechałeś? Przez kobietę. Mówiłeś nawet o kilku.
Moja dziewczyna zginęła. Miała na imię Laura.
Sądziłem, że ją znam, ale myliłem się.
Przykro mi.
Moje życie miało kiedyś sens.
Nie zawsze było najlepsze, ale moje. Czułem, że jest moje.
A potem zginęła Laura... i teraz jest czyjeś. Laury.
Chociaż robiłem co mogłem i starałem się pomóc...
Zamordowano następną dziewczynę.
Chciałem wsiąść na motor i uciec. Odjechać tak daleko, jak zdołam.
Znam to uczucie.
Dobrze je znam.
Dlaczego pozwalasz się krzywdzić?
Jeffrey wyjeżdża, potrzebuję cię. Pomożesz mi?
- W czym? - Musisz mi pomóc.
- Cześć, Mike. - Rany!
Napijesz się czegoś? A może weźmy porcję placka z wiśniami?
I dwa widelce.
Pani Hurley... Nadine, sam zjem mój placek.
Nawet dwie porcje, ale sam.
- To pieczeń rzymską. - Nie. Placek i kawę.
Wypiję 16 filiżanek i nie chcę z tobą gadać,
nie chcę z tobą chodzić, widzieć cię ani znać.
Dociera to do ciebie? Czy potrzebujesz wyroku sądu?
Mike, jesteś najprzystojniejszym chłopakiem, jakiego znam.
I bardzo bym chciała się z tobą umówić.
Przepraszam, czasem nie mogę się powstrzymać.
- Dokąd idziesz? - Mam coś do załatwienia.
Nie za wcześnie? Mamy kupę ludzi na śniadaniu.
Poradzisz sobie z jajecznicą. Niedługo wrócę.
- Potraktuj to jak egzamin. - Dobra.
- Myślałem, że zamieszkasz u mnie. - Przykro mi.
- Co się stało? Co ty tu robisz? - To mój dom.
Dom? Po tym, co ci zrobiła Catherine?
Nie mam wyjścia.
- Idź do domu. - Zaopiekuję się tobą.
- Nie. - Proszę.
Tu jestem bezpieczna. Zostanę tutaj. Tobie też nic nie grozi.
- Nie. - Przestań.
Spójrz na mnie. Jestem tylko służącą, to nie dla ciebie.
Mnie wystarczy.
Kocham cię. I pragnę.
Co się dzieje?
Co? Co się stało?
Sierżancie! Do mnie i meldujcie! Są jakieś wieści?
Gdzie generał Stuart i jego kawaleria? Już nadciąga.
Niech go szlag. Niedługo tu będzie.
Wiem o tym!
Oby naprawdę się zjawił. Dla naszego dobra,
bo tu spotkamy się z wrogiem. Spotkamy się przed świtem.
- Tato? - Tak, córeczko?
- Co robisz? - Toczy się wojna.
- Wojna? - Między stanami.
Potrzebujesz pomocy.
Nic mi nie dolega. Potrzebuję tylko czasu, to ważny dzień.
Tak, bardzo ważny. Musimy ratować hotel. Ty i ja.
- Skarbie... - Co?
Klęczysz na generale Stuarcie.
Generale Lee! Generale, stary Jeb się zbliża.
Nie chcę więcej wozów! Potrzebuję wiernych żołnierzy!
Mówi Audrey. Chcę mówić z Jerrym Hornem, to ważne.
- Musimy pomówić. - Wejdź.
Ty pierwsza.
Moja ostatnia myśl przed snem jest o tobie.
I o tobie myślę, gdy budzę się rano.
Świat rozpada się na kawałki i za wszelką cenę
chce nas rozdzielić. Ale my się kochamy.
Chcę być z tobą. Choćby nie wiem co się działo.
- Twoja kolej. - Później.
- Uważaj na włosy. - Okropnie się pan poci.
To nerwowe. Nadmierna potliwość.
Mam to od dziecka, ale ujawniło się na wojnie w Korei. Pamiętacie?
Dowodziłem batalionem przy 49. równoleżniku.
Byliśmy bandą żółtodziobów i nie wiedziałem, w jakie piekło idziemy.
Ernie! Wróć do teraźniejszości. Powtórz kolejno plan operacji.
Zabieram Denise na Farmę Zdechłego Psa,
przedstawiam ją Renault... asystuję przy transakcji...
Kończę sprawę i wynoszę się do diabła.
Dobrze. Harry? Teraz wkraczacie wy.
Chciałbym móc z wami pójść, ale chwilowo nie mam uprawnień.
Fakt.
Przemyślałem to i mianuję cię moim zastępcą.
- Strata FBI to mój zysk. - Mam nadzieję temu sprostać.
Gotowe. Ale trzeba go wytrzeć.
Ile czasu minie od zakończenia transakcji do ataku?
Ty wychodzisz, my wchodzimy.
- Mogę o coś prosić? - O co?
Nie zmuszajcie mnie. Nie nadaję się, jestem tchórzem.
To nie jest robota dla cywila.
To atak paniki, już mi lepiej. Do roboty.
- Gdzie jest Denise? - Nie wiem.
Mówcie mi Dennis. Pomyślałem, że tak będzie stosowniej.
I jak?
Nasze dochodzenie jest tajne.
Trzeba się włamać.
Wchodzimy.
- Gdzie są wszyscy? - Na obiedzie. Jest kartoteka. N...
Nails, Neaster, Needleman. Nicholas Needleman, nasz Nicky.
- Przeczytamy w samochodzie. - Cierpliwości.
Mamy ogólne dane...
Miejsce urodzenia, adopcja... Jak widzę, pierwsza z wielu.
Robi się ciekawie. Co ty ukrywasz, Nicky?
Dzień dobry.
Państwo Brunston.
Jesteśmy trochę wcześniej, ale tak bardzo chcemy go zobaczyć.
- Możemy? Gdzie jest Donnie? - Mały Donnie... umiera...
Umiera ze zmęczenia. Obawiam się, że nie jest w formie.
- Wczoraj tryskał zdrowiem. - Chwileczkę... Woody.
Pozwól mi państwu pomóc. Na czym stanęliśmy?
Ed? To ja, Donna.
- Musisz mi pomóc. - Co się stało?
Szukam Jamesa. Nie przyszedł do szkoły ani do baru.
Byłam u niego w domu, ale go nie ma.
Nic mu nie jest. Dzwonił, żebym mu wysłał pieniądze
do baru przy 96-ej. Tylko tyle wiem.
- Zawiozę to. - Co powiesz rodzicom?
Jakoś im to wytłumaczę.
Dzięki.
Pójdę już.
- Zadzwonię. - Mamy sporo do omówienia.
Ed... Czego się nie robi z miłości.
Eddie, wróciłam!
Eddie, uważaj!
Ty łobuzie!
Eddie? Słyszysz mnie?
Jestem przy tobie. Nic się nie martw. Już ja się tobą zajmę.
Pułkownik Chamberlain z 20. pułkiem z Maine
utknął na szczycie Little Round Top.
Jego jedyną szansą było przesunięcie lewej flanki
w dół zbocza, jak skrzydło bramy. Ale my tam czekaliśmy.
I rozpaczliwy manewr Chamberlaina zakończył się klęską!
Zdobyliśmy Little Round Top. To był punkt zwrotny
i teraz mogliśmy odepchnąć oddziały Jankesów
i oczyścić przedpole dla wielkiej szarży Picketta. I zwyciężyliśmy!
Zwycięstwo!
Generale Meade, poniósł pan haniebną klęskę.
Przyjmuję pańską bezwarunkową kapitulację.
Dobra, wie pan co? Najpierw pójdę pogadać
z prezydentem Lincolnem. Niech pan tu zaczeka...
Aż wrócę w sprawie tej kapitulacji. Muszę lecieć.
Nie każmy prezydentowi czekać.
Generale!
Mam dla ciebie dobrą i złą wiadomość.
Zła jest taka, że twojemu staremu całkiem odbiło,
a dobra, że chyba wygra Wojnę Secesyjną.
Wiem. Stryj Jerry wraca najbliższym samolotem,
a jutro przyjdzie doktor Jacoby.
Może tacie trzeba zrobić zastrzyk? To by mu pomogło.
Nie martw się, mała, ja tu jestem.
Nie mów do mnie mała.
Wejść!
Catherine!
Witaj, Ben.
Przyszłaś się nade mną pastwić? Nacieszyć się moim upadkiem?
Proszę, śmiej się.
Pokonałaś mnie, jak ja generała Meada.
Tak, chciałam się tym nacieszyć.
Wykantowałeś mnie. Próbowałeś zabić.
Chciałam cię pogrzebać tak głęboko,
żeby twoje szczątki odkopali dopiero za kilka pokoleń.
Szczurus wredus americanus. Nie karmić.
Nie ufać.
Chyba... nie jestem godzien zaufania.
A mimo tego wszystkiego, co o tobie wiem, jestem tutaj.
- I pragnę cię. - Raczysz żartować.
Pragnę cię. To okropne, ale silniejsze ode mnie.
Rozpalasz moje ciało.
Pocałuj mnie, generale Lee.
Do zwycięstwa!
- Prędzej, Jim. Szampan się grzeje. - Nie mów do mnie Jim.
- Jeszcze kawałek. - Co robisz?
Możesz spojrzeć!
Dokąd chcesz jechać?
Jeffrey wróci przed północą. Nie mamy wiele czasu.
- Wykorzystajmy to, co mamy. - Racja.
Za przystojnych nieznajomych. I wyremontowane silniki.
Nie sądziłam, że ci się uda. Jesteś cudotwórcą.
- Wcale nie. - Nie bądź taki skromny.
Zasłużyłeś. Jesteś silny i miły. Masz cudownie szczerą twarz.
Nie śmiej się, to rzadkość.
Wystarczy spojrzeć i już wiem, o czym myślisz.
- Muszę to lepiej ukrywać. - Nie musisz. Nie przede mną.
- Co zamierzasz? - Nie mam żadnych planów.
- Dokąd pojedziesz? - Nie wiem.
Nie jedź.
Nie wyjeżdżaj. Daj mi trochę czasu.
Jest sto powodów, dla których musisz zostać.
Nie zaczekamy na Hanka? Rano mówił, że chce przy tym być.
- Zacznijmy bez niego. - Jak chcesz.
Co ci jest?
Nadmiernie się pocę. Mam to od dziecka.
Na Guam złapałem żółtą febrę, a skutki uboczne są koszmarne.
- Najgorsze są te poty... - Usiądź i odetchnij.
Wszystko się zgadza. Pośpieszmy się, muszę złapać samolot.
- Jean, patrz. Jego koszula dymi. - Podsłuch padł.
Cooper!
Przyszedł tu po mnie.
- Przepuścicie mnie do granicy. - Uwolnij zakładników.
Mamy tu sprzeczność interesów.
- Będziemy strzelać. - I wszyscy zginą.
- Proponuję wymianę. - Jaką?
Ernie Niles i agent Bryson za mnie.
Wezwij wsparcie.
- Policja stanowa? - Ściągnij ich.
Lucy, tu Hawk. Łącz z policją stanową.
- Jak się miewa nasz chłopaczek? - Śpi i marzy o miłości.
Szczęściarz z niego.
Wielki szczęściarz.
- Przeszli do środkowego pokoju. - Andy, skup się.
Przyjechali nowi.
Są snajperzy.
Paktujmy albo wiejmy.
- Wypuszczą nas, agencie Cooper? - Nie.
- Pójdą na układ? - Nie.
- To co proponujesz? - Poddajcie się.
Zwariowałeś?
Nie. Najpierw zdecydujmy, czy go zabić czy nie.
- Zginiemy obaj. - Wiem.
Tak ci zależy na mojej śmierci?
Straciłem dwóch braci. To twoja wina.
Dlaczego?
Zanim się zjawiłeś, w Twin Peaks było spokojnie.
Moi bracia sprzedawali prochy uczniom i szoferakom.
Jednooki Jack gościł biznesmenów i turystów.
Zwykli ludzie wiedli zwykłe życie. Po śmierci jednej panienki
przyjechałeś ty i wszystko się zmieniło.
Mój brat Bernard został zastrzelony w lesie,
a drugiego udusił poduszką oszalały z żalu ojciec.
Porwania, śmierć... Nagle spokój zniknął.
Zwyczajne sny zmieniły się w koszmary.
Jeśli umrzesz, może będziesz ostatni.
Może to ty przywiozłeś koszmary. I może zginą wraz z tobą.
Nie mam pojęcia, o czym gadasz, ale wpadliśmy jak cholera.
I nie zamierzam się poddawać.
Jean?
Patrz. Zamawiałeś jakieś żarcie?
Nie. Ale niech wejdzie. To tylko dziewczyna.
Zjecie kolację?
Ja cię skądś znam.
- Nic ci nie jest? - Nic. Świetnie, Denise.
Pokazałam tylko nogi. Dziękuj szeryfowi, to jego pomysł.
Czasem improwizujemy.
Nie żyje.
Bobby?
To nie jest śmieszne.
Shelly...
Jaka znów bomba?
Ktoś zadzwonił z wiadomością, że w lesie podłożono bombę,
ale nie powiedział gdzie. A potem był straszny wybuch
i zgasło światło, więc wezwałam straż.
- Bardzo słusznie. - Był pożar?
Dwa. Pierwszy w stacji rozdzielczej. Ale w remizie...
Sprawdzę generator, coś nawala.
Graliśmy w bingo i zbierali się powoli.
A potem był ten wybuch, o którym mówiłam.
Walnęło mi prosto nad głową. Okazało się, że to transformator
na słupie nad naszym dachem. Nie mogliśmy od razu wejść,
bo sypało iskrami i baliśmy się, że posterunek się zajmie.
Wiadomo, co się stało?
Komendant Kipple powiedział, że to podejrzane.
Podczas pożaru nawdychał się dymu i miał chrypkę.
Ugotuję mu rosół.
Harry?
Lepiej tu przyjdź, ale sam.
Zostań tu.
Szachownica? Kto to jest?
Nie wiem. To partia szachów i następny ruch Wyndoma Earla.
Tekst: Anna Wichlińska Kacprzak