MIASTECZKO TWIN PEAKS
Występują
- Cześć, dzieciaki. Wejdźcie. - Chcieliśmy się pożegnać z Maddie.
Minęliście się. 20 minut temu podrzuciłem ją na autobus.
- Wyjechała? - Tak. Czekała na was wczoraj.
Mówiła coś?
Powiedziałbym, że była nieco zawiedziona.
Lelandzie!
- Kochanie! - Przepraszam.
Możecie do niej napisać. Na pewno się ucieszy.
Nie będziemy przeszkadzać.
Nic podobnego. Donna, pozdrów rodziców.
- Do widzenia. - Cześć.
Trzymajcie się.
Tak, skarbie?
Zapiszesz nas na wieczorek z Glennem Millerem?
Nie ma obawy, nie zapomnę.
Pa, kochanie!
Gdzieś ty był tak długo?
Zmiany daty, strefy czasowe... Sam nie wiem, gdzie jestem.
Okropnie wyglądasz.
Skoro oskarżają o morderstwo mojego rodzonego brata,
sam zajmę się tą sprawą. Możemy zaczynać.
- Zabiłeś ją? - Na miłość boską!
Masz rację. Ostatnie, co powinien znać adwokat, to prawda.
Wyciągniesz mnie stąd?
Bez przedstawienia zarzutów mogą cię trzymać 24 godziny. Czy 48?
Jerry... mam kłopoty.
Panuję nad sytuacją. To gdzie byłeś w noc zabójstwa Laury?
- Z Catherine. - Kiepski wybór.
Ale to prawda.
Rany... Zostało z niej coś? Kawałek kości albo zęby?
Jakiś dokumencik, potwierdzający twoją wersję?
Ja się załamię.
Piętrowe prycze! Pamiętasz nasz dawny pokój?
Ja na górze, ty na dole... i Louise Dombrowski,
tańcząca z latarką na szmacianym dywaniku...
Co się z nami porobiło?
Za pierwszym razem myśleli, że to pęcherz i zbadali mi mocz.
To było zakażenie. W życiu nie miałam zastrzału.
Pamiętasz, jak moczyłam palec w sodzie? Przeszło,
ale potem dostałam skurczów, jakbym zjadła coś niestrawnego...
Widziałeś Andiego?
Jesteś tym rdzennym, o którym tyle słyszałam? Sokole Oko?
Hawk. Siostra?
Tak, to moja siostra, Gwen. A to Hawk.
Ależ wy musicie nienawidzić białych za to, co zrobiliśmy.
Mam wśród białych wielu przyjaciół.
Fajnie. Cicho, malutki.
Jest trzy po dziesiątej, hotel Great Northern.
Przyszedłem tu z szeryfem za wskazówką jednorękiego.
W innych czasach i kulturze byłby jasnowidzem albo szamanem,
a tu sprzedaje buty i żyje w cieniu.
To Leland Palmer.
- Wie o zatrzymaniu Bena Horna? - Raczej nie.
Lepiej ty mu to powiedz.
Witam panów. Trzeba się rozerwać.
- Dobrze wyglądasz, Lelandzie. - Mówcie mi "Fred".
Przepraszam, ale nie chcę, żebyś się dowiedział od innych.
Aresztowaliśmy Bena Horna w związku ze sprawą Laury.
Na razie jest tylko podejrzany.
- Ben? - Tak.
To jakaś pomyłka. Ben?
- Myślałem, że Jacques Renault. - Nie.
- Macie mocne dowody? - Tak.
- Boże... - Dobrze się pan czuje?
- Zdajmy się na prawo. - Słusznie.
Dziękuję, Harry. Agencie Cooper.
Dołączę do ciebie.
- Lelandzie? - Tak?
Jeśli pan sobie przypomni, czy tamtej nocy
pan Horne czymś pana zaskoczył, proszę dać mi znać.
- Oczywiście. - Dziękuję.
- Wszystko gra? - Nie jestem pewien.
Nie będzie bolało.
Złożę skargę na brutalne traktowanie mojego klienta.
Tyle zrobił dla tego miasta.
Proszę się nie ruszać.
- Za dwie godziny będą wyniki. - Dziękuję.
Panowie, domagam się albo zwolnienia albo oskarżenia klienta.
Odkąd pracuję w zawodzie, nie spotkałem się jeszcze
z tak drastycznym przypadkiem łamania praw konstytucyjnych.
Jeremy Horne, Uniwersytet Gonzaga, rocznik 74,
ukończył studia z ostatnim wynikiem ze 143 kolegów,
licencja za trzecim podejściem, pozbawiony praw zawodowych
w Illinois, na Florydzie, Alasce i w Massachussetts.
To nie mój proces.
- Siądźmy. Wie pan, co to jest? - Książka.
- Przyjrzyjcie się. - Pamiętnik.
Wiemy o Jednookim Jacku. Laura też wiedziała.
"Pewnego dnia powiem wszystkim o Benie Hornie.
Powiem im, kim jest naprawdę". Nie miała tej szansy.
Jesteśmy dorośli.
Przy takiej dziewczynie jak Laura można stracić głowę.
Może być potem groźna dla firmy i rodziny.
Przesadził pan.
Może nie ma pan nic do ukrycia. Choć to temu przeczy.
Nie wolno wam tak do mnie mówić, jasne?
Uspokój się. Chciałbym chwilę porozmawiać z bratem... z klientem.
- Jeśli można. - Proszę.
Ben... Jeśli nadal będziesz się tak zachowywał,
zaprzepaścisz wszelkie możliwości obrony.
To co robić?
Twoje alibi się upiekło, miałeś motyw,
a twoja krew może cię powiązać z Laurą.
Jako twój prawnik, przyjaciel i brat...
Radzę ci, znajdź lepszego adwokata.
Masz ostatnią szansę, Leo. Nie zawiedź mnie.
Tartak?
Masz ostatnią szansę, Leo. Nie zawiedź mnie.
Tartak?
Nie kombinuj. Śledczy ma zobaczyć
szyld "PODPALENIE" dwumetrowej wysokości.
Tak jak się umówiliśmy?
Głosy Bena Horna i Leo Johnsona... Ben i Leo.
Do rąk własnych pana Horna.
- Musimy pogadać. - Bobby? Boże!
Znów to samo.
Tym razem ty sprzątasz.
- Co to? - Inwestycja.
To znaczy?
Skoro nasza dojna krowa zmieniła się w studnię bez dna,
postanowiłem zająć się interesami.
- Będziesz domokrążcą? - Nie.
- Myślę o czymś poważniejszym. - Naprawdę?
- Tak. - Wspaniale.
- Dam ci, co zechcesz. - Niańkę na pełny etat.
Może francuską pokojówkę?
- Cześć, Normo. - Mama?
To prawdziwe ziemniaki, nie z proszku?
- Prawdziwe. - Przepraszam.
- Zrobiłaś mi niespodziankę. - Dobre.
Hank czegoś się nauczył w pudle. Gdzie twój uroczy mąż?
- Hank? Nie ma go. - To widzę.
Rozumiem sarkazm, ale pozwól, że spytam, co tu robisz?
Chcę cię przedstawić mojemu mężowi.
Mężowi?
- Ernie, to jest Norma. - Dzień dobry.
- To podróż poślubna. - Mógłbym prosić o filiżankę kawy?
- Miła dziewczyna. - Kochana. Ernie jest finansistą.
Ślicznie przystroiłaś lokal. Kwiaty dodają uroku.
Pięknie dziękuję.
To wspaniale, że uroda przechodzi z pokolenia na pokolenie.
Ładnie ci w tym fartuszku. Wciąż masz doskonałą figurę.
Nie chcę być niegrzeczna, ale długo zostaniecie?
Parę dni. Ernie chce się rozejrzeć. Bo co?
Szkoda, że nie wiedziałam.
Nie chciałam ci robić kłopotu. Znasz mnie. O co chodzi?
O nic.
Tylko przyjeżdża krytyk kulinarny, a nie mam nikogo do pomocy.
Krytyk! To dlatego tak tu ładnie.
Normo, żałuję, że nie zostaniemy dłużej.
Możemy jechać do hotelu? Czeka na mnie faks z Tokio.
Będziemy w Great Northern. Szkoda, że nie zastałam Hanka.
- Później zadzwonię. - Było mi bardzo miło.
Tysiąc dolarów na Houston.
Jest blisko.
Siostro? Mogę prosić o szklankę wody?
Przepraszam.
Cześć.
Chyba się spóźniłem.
48 godzin to nie spóźnienie, a zaginięcie.
Przepraszam. Musiałem załatwić pewną sprawę.
Sprawę! Tu masz swoje sprawy. I masz tu być, chcesz czy nie.
Nie czaruj, bo mam ochotę cię wylać.
Nie mów tak, póki mnie nie wysłuchasz.
Kiedyś narozrabiałem i teraz niektórzy...
Których dawniej znałem, chcą mnie załatwić.
Gdy się stawiałem, było jeszcze gorzej.
Próbowałem uciekać, ale zawsze ktoś był szybszy.
Bywa, że nie da się żyć po swojemu.
Czasami trzeba się zatrzymać i przeczekać burzę.
Nie chciałem cię martwić. Próbuję tylko utrzymać się na powierzchni.
- Następnym razem poproś o pomoc. - Poproszę.
Wrócił syn marnotrawny.
- Świetnie wyglądasz. - Dzięki.
- Jak było w pace? - Długo by gadać.
Opowiesz przy kolacji. Mam nowego męża.
- W hotelu, o wpół do dziewiątej. - Z przyjemnością.
- Nie wiem, czy mogę... - Damy radę. Będziemy punktualnie.
- Harry? - Cześć, Pete.
- Co tam masz? - Dzięcioła. To chyba smugoszyi.
- Popatrz. - Dzięcioł smugoszyi... Niezwykłe.
- Josie wyjechała. - Wiem.
Wróciłem po pracy i znalazłem kartkę na kuchennym stole.
Żadnego wyjaśnienia ani pożegnania, tylko kartka.
- Sprzedała tartak Hornowi. - Niezupełnie.
- Nie musisz mi tego tłumaczyć. - Kochałem ją.
Wyksztusiłem to. Nie gniewaj się.
Też ją kochałem.
Stałem tu i patrzyłem, jak asystent wynosi za nią walizki.
- Asystent? - Ten Azjata. Nie znałem go.
- Jak wyglądał? - Średniego wzrostu, z kucykiem.
- To jej kuzyn, Jonathan. - Mówiła, że asystent, pan Lee.
Pan Lee? Harry... mam złe przeczucia.
Ja też.
Harry! Cześć, Pete. Gerard zniknął. Ogłuszył strażnika.
Przepraszam, Pete.
Daleko nie ucieknie.
Czołem, panowie.
Lucy?
Co?
Nie bój się. Nas, bandziorów, zamykają w klatkach.
Mam dla ciebie wiadomość.
Pozdrowienia od chłopaków z tartaku?
Posłuchamy muzyczki?
Witaj, Benjaminie.
Wybacz, że nie wpadłam z wizytą, ale mam awersję do aresztów.
Żyje...
Często wspominam tę noc miłosnych uniesień. Kiedy to było?
Tak dawno, że wydaje się to jak sen...
Tak, pamiętam. Tej nocy zginęła Laura Palmer.
Pamięć jest taka zawodna. A może mi się to śniło?
Niczego już nie jestem pewna.
- Zapłacę jej. Czego chce? - Zaraz usłyszysz.
W zamian za moje zeznanie przepiszesz na mnie tartak
i inwestycję w Ghostwood. Pomyślę, czy zostawić ci hotel.
Mój przedstawiciel odwiedzi cię z dokumentami w ciągu doby.
Jeśli odmówisz, będziesz musiał skorzystać
z jednej z wielu ofert federalnego więziennictwa.
Miło było znów cię spotkać.
- Wrobiła mnie. - Ech, ta Catherine...
- Wystawiła... - Dobra jest, co?
Dopadnę cię, ty zdziro! Dorwę cię, wiedźmo!
Wystawiła mnie.
Czy w tutejszych szkołach uczą przepisów drogowych?
Mamy wagarowicza. Uwaga!
Agencie Cooper, Harry, przepraszam. Nic wam nie jest?
- Tak, a co z tobą? - Wszystko w porządku.
Jechałem do klubu, wypróbować nowe kije
i przypomniał mi się Ben. Chyba się zamyśliłem.
Siadając za kółkiem, lepiej zostawić troski w domu.
Ma pan rację, przepraszam.
Coś sobie przypomniałem. Pytał pan o noc, gdy zginęła Laura.
Pracowałem z Benem do późna. Koło dziesiątej wyszedł zadzwonić.
Nie wiem, do kogo, ale mówił podniesionym głosem, był zły.
Wspominał o jakimś notatniku.
- O notatniku? - Chyba tak.
- Może pamiętniku? - Możliwe.
Szeryfie, mówi Lucy. Jest pan tam? Mam pilną wiadomość od Hawka.
- Grywa pan w golfa? - Owszem. Lubię go za precyzję.
Chętnie zaproszę pana na partyjkę. Obejrzy pan nowe kije?
Dobrze.
Cooper! Znaleźli Gerarda przy wodospadzie.
Chodź, czekają na nas.
Jedźmy. Zobaczę je innym razem.
Oczywiście. Zawsze chętnie służę pomocą.
Dziękuję.
Biedny Andy. Miałam to samo na początku ciąży.
Poszłam do sklepu i łup! Padłam w dziale warzywnym.
Leżałam poobijana w owocach, a ludziska gapili się jak na trupa.
Wszyscy chcą twojego nieszczęścia.
Chodzi o moje plemniki.
Plemniki? Facetom tylko jedno w głowie!
Kiedy urodziłam Carla i położyli mi go na piersi,
spojrzałam i zobaczyłam to maleństwo, pomyślałam,
Boże, następny producent spermy. Strzeżcie się, kobiety!
Serio.
Zbadałem się dwa razy. Najpierw wszystkie były martwe.
Jasne! lle razy ja to słyszałam!
A potem skakały jak łososie w strumieniu.
Bo wy zawsze myślicie o tarle!
- Cicho. - Zamknij się, Gwen.
Gdy powiedziałaś mi o dziecku, nie sądziłem, że jest moje,
bo myślałem, że nie mogę go mieć.
Ale wyzdrowiałem. Informacja była błędna i jestem ojcem.
- O rany... - Nie jestem?
Chodź, malutki. Popatrz na niedobrą ciocię Lucy.
Moje ty słodkie cudeńko.
Był blisko.
Boba tu nie ma.
Szeryfie? Ma nam pan coś do powiedzenia?
Pięknie. Gapi się na mnie jak pies na herbatnik.
Bob był bardzo blisko.
Jaki Bob? Nie znam żadnego Boba, a ty?
Bez urazy, ale ten facet ma nierówno pod sufitem.
Minęły 24 godziny. Oskarżcie mojego klienta albo wypuśćcie.
Panie Horne, aresztuję pana za zabójstwo Laury Palmer.
Brawo, Jerry.
Hawk, zabierz pana Gerarda do hotelu.
Zabijcie okna gwoździami i zostaw dwóch ludzi.
Ty tępy drwalu! Jesteś tu skończony!
Harry, wyjdźmy.
Chyba dzielimy skórę na niedźwiedziu.
Nie rozumiem.
Nie sądzę, by to on zabił
- Co? - Trzeba było go zwolnić.
Cały czas cię popierałem, ale mam dość tych czarów,
snów, wizji, karłów, olbrzymów, Tybetu i całej reszty.
Mamy dowody przeciwko Hornowi i muszę go zamknąć.
Masz rację, to twoje podwórko. Czasami się zapominam.
Łosoś jest świeży i soczysty, choć trochę przesmażony.
- Mój też. - W sam raz.
- Przepraszam was na chwilę. - Pójdę z tobą.
Wracajcie zaraz.
Nic im nie mów, dobra?
Jeśli Vivian dowie się, że siedziałem, to mnie spławi.
Ufarbowałeś włosy.
Ernie Niles, Profesor.
- Kiedy wyszedłeś? - Dwa tygodnie temu.
Ale ostatnie pół roku bez twojego towarzystwa to było piekło.
Nie było z kim pójść do biblioteki ani popracować w warsztacie.
- Co ty z nią kombinujesz? - Nic.
Nie mamy przed sobą tajemnic. Ona śpi na forsie.
Poznaliśmy się na kweście Republikanów i wzięliśmy ślub.
Musiałeś ją nieźle zbajerować.
Teraz staram się mówić tylko prawdę. To terapia.
A Vivian chce mi powierzyć swoje finanse.
Przedstawisz jej swojego lichwiarza?
Skończyłem z tym. Z hazardem też, chodzę na mityngi. I do kościoła.
A jak ci strzeli do głowy gwizdnąć forsę na parafialny piknik?
W życiu nie okradłem kościoła. Narobiłem tylko długów.
To choroba. Odpokutowałem swoje i zaczynam od nowa.
- Naprawdę nic nie wie? - Nie.
To dobrze, bo dla mnie rodzina to najważniejsza sprawa na świecie.
Dla niej trzeba być gotowym na wszystko. Zgadzasz się?
- Tak, w zupełności. - Jeszcze pogadamy.
Jak wtedy na spacerniaku: dwaj koledzy spod celi.
- Jesteśmy. - Drogie panie.
Wypijmy za zdrowie nowożeńców i ich szczęście.
Dziękuję, jesteś kochany.
Za Erniego i Vivian. Ich przyszłe sukcesy i wszelką pomyślność.
To urocze.
Jest 23:05, jestem w swoim pokoju w hotelu.
Niebo jest bezgwiezdne, Ben Horne siedzi,
a trop jest wyraźniejszy.
Jestem blisko, ale ostatnie kroki zawsze są najtrudniejsze.
- Możemy porozmawiać? - Proszę.
Tutaj pan oberwał?
- Aresztowaliście go? - Tak.
- Zrobił to? - O tym zdecyduje sąd.
- A jak pan myśli? - To nie ma znaczenia.
- To przez to, co powiedziałam? - Częściowo.
Ale trochę tak?
A ja tylko chciałam, żeby mnie kochał.
Na pewno tak jest.
- Wstydzi się mnie. - Wcale nie.
Gdy byłam w Jednookim Jacku, nikomu nie pozwoliłam...
Nie musisz nic mówić.
- Musi pan wiedzieć. - Wiem.
Muszę odebrać.
Cooper. Gdzie?
Kiedy? Już jadę.
- Co się stało? - Idź do siebie i zarygluj drzwi.
- Dlaczego? - Rób, co mówię.
Dobrze.
To Maddie Ferguson.
Tekst: Anna Wichlińska Kacprzak