MIASTECZKO TWIN PEAKS
Występują
Załatwione. Czekają na nas w hotelu.
Wielki dom z drewna, otoczony lasem.
Jest tam wiele podobnych do siebie pokoi,
ale zamieszkanych przez różne dusze, noc po nocy.
- Wszyscy będą w holu? - Bez wyjątku.
Hawk, masz nakaz przeszukania domu Smitha?
Dopiję kawę i jadę.
Gordon mówił...
Mówiłem, że kartki znalezione z zakrwawionym ręcznikiem
przy torach pochodziły z pamiętnika.
Donna mogła mówić prawdę twierdząc, że Smith ma pamiętnik Laury.
Daj znać, co znalazłeś.
Gordon, byłeś w drodze do Oregonu.
Jestem w drodze do Oregonu. Służbowo i w tajemnicy. Powodzenia.
Pilnujcie Mike'a.
Było mi bardzo miło. Szeryfie.
- Szerokiej drogi. - Dzięki.
Nie.
Co tu się dzieje? Co to za cyrk, u diabła?
Czy ktoś mi powie, co to ma znaczyć?
Panie Smith? Haroldzie Smith?
Jaki piękny mógłby być świat, gdybyśmy tylko dali mu szansę.
- Dzień dobry, ciociu. - Dzień dobry.
Gdybyśmy się bardziej kochali, byłoby mniej problemów.
A wtedy świat byłby cudowny. Tak mówi dobry Bóg.
- Wujku Lelandzie, ciociu Saro... - Siadaj, napijmy się kawy.
- Dobrze spałaś? - Tak, dziękuję.
Jest mi z wami tu bardzo dobrze... Ale powinnam wracać do domu.
Do Missoula. Mam tam pracę i mieszkanie.
Po prostu... tęsknię do własnego życia.
- Więc chyba jutro wyjadę. - Jutro?
Będzie nam ciebie brakowało, ale rozumiemy cię.
- Tak? - Oczywiście.
Bardzo nam pomogłaś.
Tak, ale teraz musi pomyśleć o sobie.
Ma swoje sprawy. I przecież będziesz nas odwiedzać.
Pewnie, gdy tylko będę mogła.
Przecież Missoula to nie drugi koniec świata.
- Prawie. - Dobrze, jedź.
- Ale wiedz, że bardzo cię kochamy. - Ja was też.
- A to co? List? - Tak.
- "Jestem samotną duszą". - Biedak.
- Dobrze, że Andy go nie widział. - Fakt.
Popatrzcie.
- "To jest pamiętnik Laury Palmer". - No proszę.
Rachunki są w sumie na 1014 dolarów.
Z forsą z polisy daje ci to... 42 dolary.
- 42 dolary! - Na początek.
42 dolce na miesiąc!
Jak ja sobie poradzę? Jak wyżyjemy za 42 dolary miesięcznie?
My? Nie mogę wciąż kłamać, że nocuję u Mike'a.
Która godzina? Spóźnię się na ekonomię.
Mówię o sobie i Leo. Obiecałeś, że się nami zajmiesz.
I zrobię to.
- Zabierz naszyjnik. - Nie musisz go sprzedawać.
- Weź go, potrzebujemy pieniędzy. - Zatrzymasz ten naszyjnik.
Niby kiedy mam się stroić? Kąpiąc Leo? Karmiąc go owsianką?
A jego ciężarówka? Raczej nieprędko wróci za kierownicę.
- Zarekwirowali ją. - To ją odbierzemy.
Mówią, że jest narzędziem przestępstwa i przejmują ją władze.
- O nic go nie oskarżyli. - Nie ja to wymyśliłam!
- Jakbyś mnie o coś winił. - Nic podobnego, uspokój się.
Leo robił interesy z różnymi ludźmi.
I zarabiał na tym.
Rozejrzyj się. Naprawdę myślisz, że ma forsę?
Tak. A sądząc po wyglądzie książeczki czekowej,
nie chadzał do banku. Musiał to gdzieś schować.
- On żyje! - Nowe buty.
Bobby, on żyje!
Nie, Shelly.
- Ale mówi. - Beknął. Nałykał się powietrza.
- To jest bekanie? - Nowe buty.
Kupił ostatnio nowe buty?
Nie. Kazał mi oddać stare do reperacji.
- Kiedy? - W zeszłym tygodniu.
- Masz kwit? - Tak, a co?
Nie wiem, ale go przynieś.
Nowe buty. Chcesz nowe buty?
Daj nam, czego chcemy, to kupię ci cały sklep.
Nowe buty.
Tato, wiem o Jednookim Jacku.
Nie mam pojęcia, o czym mówisz.
Wiem o Blackie i o Battisie. Wiem o Ronette i o Laurze.
Byłam tam i widziałam cię.
Pamiętasz tę wstydliwą? Miałam białą maskę.
- Chcę cię o coś spytać. - Pytaj.
- Jak długo jesteś właścicielem? - Pięć lat.
Wiedziałeś, że Laura tam pracowała?
Była tam bardzo krótko.
- Wiedziałeś? - Tak.
- Zachęcałeś ją, żeby to zrobiła? - Nie. Nie wiedziałem.
Prosiła o posadę w sklepie. Battis ją wysłał bez mojej wiedzy.
Spałeś z nią?
Spałeś?
Tak.
Zabiłeś ją?
Ja ją kochałem.
- Mogę cię na chwilę prosić? - O co chodzi?
Teraz, kiedy Leo jest w domu,
powinnam się nim opiekować i to raczej na pełny etat.
Więc... pomyślałam, że muszę odejść z pracy...
W każdym razie na trochę. Przepraszam.
- A obiecałam sobie nie beczeć. - W porządku.
Tak mi przykro.
Uwielbiam cię, kocham tę pracę i nie chcę cię zawieść.
- Nie zawiedziesz mnie. - Nie?
Masz teraz co innego na głowie. Ja sobie poradzę.
- Na pewno? - Tak. Trzymaj się.
A gdy będziesz mogła, od razu do nas wracaj.
Przyjmiesz mnie?
Tylko spróbuj poszukać innej roboty, to pożałujesz.
- Nie wiem, co powiedzieć. - Nie mów nic.
Powiedziałam, że byłam z rodzicami w podróży,
ale chcę wrócić na wiosenny semestr.
Siądźmy przy barze. Mam chęć na czekoladowego szejka, a ty?
Cześć, Normo. Długo tu pracujesz?
- W kwietniu minie 20 lat. - Żartujesz. Ale dowcip!
Jakieś półtora miesiąca, prawda?
- Półtora miesiąca. - Tak, właśnie.
Widzisz?
Wystarczy, że starzy wyciągną cię na miesiąc do Europy,
a gdy wracasz, to jakby minęły wieki.
- Dwa czekoladowe szejki. - Dla mnie kawa.
Z podwójną bitą śmietaną. Cześć. Jak masz na imię?
Shelly.
- Jesteś w naszej klasie? - Chyba nie...
Przyniosę szejka i kawę.
Do Europy?
Tak. Starym tak się spodobało, że jeszcze tam zostali.
Pozwolili mi pomieszkać z Edem. To wasz dom czy nasz?
Zgadza się.
Nie masz nam tego za złe? Bo my właściwie ze sobą chodzimy.
Ty i Ed? Nie, dlaczego?
Nie wiem. Ed mówił, że zerwaliście.
Strasznie mnie wzięło.
Jest cudowny.
Nie mogę się doczekać sezonu futbolowego.
- Ja też. - Ani ja. Jestem taka szczęśliwa!
- Przepraszam. - Jak to zrobiłaś?
Znów to samo.
- Szkło musiało być pęknięte. - Na pewno nie.
Wszystko leci mi z rąk. Aż trudno uwierzyć.
Shelly, przynieś plaster. Zetrę to.
Eddie, tak mi dobrze. Zacałowałabym cię na śmierć!
Rany, Nadine...
Może jej nie ma. Shelly?
Oto świętej pamięci Leo Johnson.
- Hank go załatwił? - Rąbnął go przez to okno.
Leo, byłem u szewca, pokazałem kwit i patrz, co mi dali.
- Nowe buty. - Nie, matole. Stare.
- Mózg mu się zwarzył. - Oby na dobre.
Za dobrze cię znam, Leo.
Te buty są ważne, tak? Mają jakieś znaczenie.
Słyszałem, że ludzie trzymają w butach różne rzeczy.
- Myślisz, że nie sprawdziłem? - Spróbuj młotkiem.
Leo, nie odchodź.
Boże!
- Co to? - Nie pluj.
To nie forsa... ale kto wie?
Jest 14:47, siedzę w sali konferencyjnej nad szczątkami
pamiętnika Laury Palmer. Większość została zniszczona.
To, co zdołałem odczytać, potwierdza słowa jednorękiego.
Jest tu wiele odniesień do "Boba". Prześladował ją od lat.
Sporo wskazuje na częste przypadki przemocy i molestowania.
Kilka razy określa go jako "przyjaciela ojca".
Znalazłem ustęp datowany na dwa tygodnie przed jej śmiercią.
"Pewnego dnia powiem wszystkim o Benie Hornie.
Powiem im, kim jest naprawdę". Proszę.
Audrey?
Przeszkadzam, ale musiałam przyjść.
- Jak się czujesz? - Rozmawiałam z ojcem.
Sypiał z nią. Z Laurą. Nie wiem, jak długo, ale chyba od dawna.
Rany...
Pracowała w Jednookim Jacku, a on jest właścicielem. Tyle wiem.
- Potwierdził to? - Tak.
Co zrobicie?
- Aresztujecie go? - Nikomu o tym nie mów.
Idź do domu.
Co jest?
"Wskazuje bez chemikaliów". Dziś rano w hotelu Mike
sięgnął do kikuta ręki i zemdlał, gdy weszła pewna osoba.
Potrzebny nam nakaz zatrzymania Benjamina Horna.
Mam dobre wieści. Mój brat Jerry rozmawiał w Osace z pana ludźmi.
Sprawdził też pańską sytuację w tokijskim banku
i nasza odpowiedź na waszą ofertę, przyjacielu, jest pozytywna.
Cenimy takie zaangażowanie.
Jeśli chodzi o naszą społeczność, to nie umiem wyrazić ich radości
z waszego udziału w projekcie Ghostwood.
Dziękuję. Proszę przejrzeć kontrakt.
I szybko podpisać... Szeryfie?
O co chodzi?
Przyszliśmy służbowo. Pójdzie pan z nami.
Przypadkiem mam spotkanie. Może pan to wyjaśnić?
Zostanie pan przesłuchany w sprawie zabójstwa Laury Palmer.
To wystarczająco jasne?
Zwariował pan. Panie Tojamura, to jakaś okropna pomyłka.
Pójdzie pan po dobroci, czy mamy pana wywlec w kajdankach?
Cooper, czy to jakieś żarty?
Bo jeśli tak, to mam szerokie znajomości!
- Radzę posłuchać. - Wyjdźcie. Wynoście się.
Zamierzam zjeść kanapkę. Nie!
- Nie wolno wam! - A jednak.
Zabierzcie go do celi.
Nie wiemy co się stanie, ani kiedy. Ale w Roadhouse są sowy.
W Roadhouse.
- Na coś się zanosi, prawda? - Tak.
Wolnego, łobuzie!
Od pierwszego spotkania czuję do pana dziwny pociąg.
Odczep się pan ode mnie!
To przez te oczy, pełne ciepła i głębi... Błękitne jak niebo.
To ja, głuptasie!
Catherine...
Jak ty wyglądasz?
Okropnie... Strasznie...
- Słyszałeś o Haroldzie? - Tak.
Nikt tu nie zawinił, był chory.
Bardzo cierpiał, ale tego nie widziałam.
Każdy z nas cierpi.
Ten dom był jego życiem, a ja to zepsułam.
Chciałaś się czegoś dowiedzieć o Laurze.
Ale on nie żyje. Nie zasłużył na to.
To szeryf Truman.
- Maddie wyjeżdża. - Tak?
Wraca do domu.
To dziwne, bo nic mi nie mówiła.
To się znów dzieje.
To się znowu dzieje.
Ciociu Saro? Wujku Lelandzie! Ciociu, wujku, co tak śmierdzi?
Cuchnie spalenizną. Ciociu?
Nie podchodź do mnie!
Moje dziecko!
Leland mówi, że wracasz do Missoula! Nie pozwolę ci!
Ogromnie mi przykro.
Tekst: Anna Wichlińska Kacprzak