MIASTECZKO TWIN PEAKS
Występują
Zaufałem ci.
Uwierzyłem z całego serca i duszy.
- Chcę go przeczytać. - To nic złego.
Myślałem, że jesteś inna. Czułem, że mógłbym wrócić do świata
i czegoś dobrego, czystego. Ale jesteś taka jak wszyscy.
Kłamiesz. Zdradzasz, a potem się z tego śmiejesz!
Jesteś nieczysta! Skalałaś mnie! Oddaj to.
Nie wyjdzie, boi się.
- Skrzywdził cię? - Nic mi nie jest. Dzięki.
Przepraszam, to wszystko przeze mnie.
Nie płacz. Ja też zawiniłem. Jedźmy do szeryfa.
- Masz już dość kłopotów. - Pojadę.
Przytul mnie.
Wszystko gotowe.
Słabe tętno.
Zwężone źrenice, płytki oddech...
- Ślady igły. To heroina. - Biedactwo.
Tato? Widzisz mnie? Widzisz mnie, tatusiu?
- Nie zasypiaj. - Możesz mnie złapać?
Audrey, mów do mnie. Nie zasypiaj.
Ma ciężkie ręce, trzyma mnie za gardło...
To boli. Boże, jak boli. Czarny chłód...
Duszę się! Ratunku! Tonę! Topię się!
Już dobrze, jestem z tobą.
Modliłam się, żeby pan przyszedł. I jest pan.
Jest taka dzielna. Gdyby coś się stało...
Nie róbcie nic więcej same.
On ma pamiętnik Laury. Mógł ją zabić.
- Ciebie też. - Głupio by było.
Po śmierci Laury tyle się stało, że już nie wiadomo, w co wierzyć.
Ale gdy cię dziś zobaczyłem, wiedziałem.
Naprawdę?
Gdybyśmy na zawsze połączyli nasze serca, bylibyśmy bezpieczni.
- Ty i ja. - Od dziś.
- Co z nią? - Najgorsze już za nią.
To heroina. Niemal śmiertelna dawka.
Trudno pojąć takie okrucieństwo.
Niezupełnie, spójrz. To zabójca Blackie.
Znam go, to Jean Renault.
Starszy brat Jacquesa i Bernarda, dużo bardziej niebezpieczny.
Rządzi na północy: hazard, narkotyki, rozbój, co chcesz.
U Blackie widziałem cię na nagraniu z wieczora, gdy byłeś tam z Edem.
- Renault dybał na mnie. - Złapałeś jego brata.
Chciał mnie zabić, a Audrey była przynętą.
Dwa razy przekroczyłem swoje obowiązki.
Złamałem zasady, a Audrey za to płaci.
Odbiłeś ją i wyzdrowieje.
Nie po raz pierwszy cierpi przeze mnie ktoś bliski.
W imię wyższych celów. Co ja sobie myślałem?
Ale teraz ona jest tutaj, a nie u Jacka z igłą w żyle.
Nie spotkałem lepszego gliny. Tylko za dużo kombinujesz.
Agencie Cooper, odebrałem wiadomość.
Co się stało?
Uwolniłem pańską córkę bez okupu.
Dzięki Bogu!
Była więziona w domu uciech "Jednooki Jack", tuż za granicą.
Nie...
Współodpowiedzialna za porwanie i szantaż jest burdelmama.
- Aresztowaliście ją? - Niestety została zamordowana.
- Przez niejakiego Jeana Renault. - A tego Renaulta złapaliście?
- Zbiegł. - Fatalnie.
Chyba wszystko się zgadza.
Pańska córka przedawkowała narkotyki.
- Narkotyki? Mój Boże... - Wyjdzie z tego.
Mogę ją zobaczyć?
Odpoczywa, nie przeszkadzajmy jej. Zadzwonię rano.
Bardzo o to proszę. Dziękuję.
Dziękuję, że odzyskał pan Audrey.
Dobranoc, panie Horne.
- Biedak naprawdę odleciał. - Bez jaj.
Nie sposób wyrazić, jak was podziwiam, że tak mu pomagacie.
Nie idziecie na łatwiznę. Inni by się go pozbyli.
Leo jest dla nas kimś wyjątkowym.
Wierzcie, że rekonwalescencja w domu działa cuda.
Pan Johnson bardzo skorzysta na tym,
że przebywa wśród kochających krewnych.
Mamy nadzieję.
Zatrudnicie pielęgniarkę na stałe?
- Zajmę się nim z kuzynem. - Cóż za poświęcenie!
Wszystko w porządku. Przydadzą się osłony na kontakty.
Proszę podpisać...
- Oto czek. - Dziękuję.
- Zaszła pomyłka. - 1700 dolców?
Przykre, prawda? Koszty leczenia są niebotyczne.
To rozbój. Miało być 5 tysięcy miesięcznie!
Gdy odpiszemy podatek stanowy i lokalny, opłaty za sprzęt,
koszty opieki medycznej oraz administracji, to tyle zostaje.
Na szczęście pan Johnson może liczyć na waszą troskliwą opiekę.
Powodzenia, trafię do drzwi.
Muszę odejść z pracy. Jak z tego wyżyję?
Nie wiem.
Nie wiesz? To ty chciałeś go zatrzymać!
Cicho, myślę!
I lepiej dla nas, żebyś coś wymyślił.
- Już mamy pamiętnik Laury. - Tamten jest tajny.
- Dała go temu Howardowi? - Haroldowi.
- Dlaczego? - Nie wiem. Żeby coś ukryć?
- Pokazał ci ten pamiętnik? - Nie, ale mi go czytał.
Ma tytuł na pierwszej stronie, to jej pismo.
Co wy znów kombinujecie? James miał się trzymać z daleka.
Nie ma z tym nic wspólnego.
To przypomina bajkę o chłopcu i wilkach.
Już raz się zabawiliście i doktor Jacoby trafił do szpitala.
To nie zabawa.
Wyślę kogoś, żeby tam zajrzał.
Ale jestem zajęty i nie obiecuję wiele.
- Szukam Harrego Trumana. - I znalazł pan.
Przepraszam, szukam szeryfa Harrego Trumana.
To ja.
Szef regionalnego oddziału FBI, Gordon Cole.
Długi tytuł ale i tak nic nie słyszę.
- Jestem przełożonym Coopera. - Miło mi poznać.
- Można na słowo? - Jasne. Donna... zaczekaj.
- Z kim mam przyjemność? - Szeryf Truman.
Niech to szlag! Proszę głośniej, bo nie słyszę! Długo by gadać.
Muszę podkręcać na maksa.
Szuka pan agenta Coopera?
Gdy ktoś z moich ludzi obrywa, natychmiast pędzę z wizytą.
Teraz go nie ma.
Albert Rosenfield nie przyjedzie, ale mam wyniki badań.
To wełna wigonia.
Przed pokojem Coopera Albert znalazł włókna z wełny wigonia.
- Wełna z wigonia. - Brzmi świetnie, ale już jadłem.
Mam też wiadomość o zawartości strzykawki jednorękiego.
Albert nie zna tego leku. To jakaś dziwna mieszanka.
- Mówił coś jeszcze? - Papier. Kartki znalezione
z zakrwawionym ręcznikiem przy torach pochodzą z pamiętnika.
Jest jednoręki.
Od kiedy sprzedaż butów to zbrodnia?
Mamy do pana kilka pytań.
Przejdźmy do mojego biura.
- Do mojego biura! - Jasne.
Wygląda jak anioł.
- Audrey? - Jest tu twój ojciec.
Dzięki Bogu, Audrey. Chwała Bogu.
- Tak się o ciebie bałem. - Poważnie?
Zamartwiałem się. W takich chwilach doceniamy wartość życia.
Każdej kropli deszczu, zachodu słońca.
Ja też się wiele nauczyłam.
Zaraz wrócisz do domu, do własnego łóżka.
Co za przeżycia, jacy straszni ludzie.
- Co ty tam musiałaś oglądać. - Dużo widziałam.
- Poradzimy sobie z tym. Razem. - Tak, tatku. Ty i ja.
Zuch dziewczyna.
Przyjechałem samochodem, zabiorę ją.
- Tato? - Słucham?
Wolę, żeby mnie odwiózł agent Cooper, jeśli pozwolisz.
Dobrze. Jedźmy wszyscy razem.
Ed? Wróciłam! Super kiecka, prawda?
I nic nie podejrzewali, kiedy zapłaciłam kartą.
A kiedy moi starzy wracają z Europy?
Niedługo.
Fajnie mieć cały dom dla siebie.
Udawajmy, że jest nasz, jakbyśmy byli po ślubie.
- To się da zrobić. - Możemy też zrobić coś innego.
- Na przykład co? - Przecież wiesz.
Wiesz, co wymyśliłam?
Jedźmy się popieścić do parku nad jeziorem.
Zaraz! Nie musimy nigdzie jechać! Możemy zostać tutaj.
Nieźle się tu urządziłaś.
Kolczyki z szafirami, paryskie perfumy, swetry z kaszmiru...
Idź już.
W jedną stronę. Seattle - Hongkong.
Mam jeszcze dzień.
Weź, co twoje. Co zmieścisz do walizek. Wieczorem lecimy.
Nie dostałam pieniędzy z polisy. Horne też jeszcze nie zapłacił.
Czekałam na to pięć lat.
- Pan Eckhardt ci to wynagrodzi. - Nie zmusisz mnie.
- Dostosuj się. - Plan był inny.
Chodzi o szeryfa Trumana. Okłamałaś go,
zrobiłaś z niego durnia, a mimo to coś dla ciebie znaczy.
- Leć dziś ze mną, albo go zabiję. - O niczym nie wie.
Samolot startuje o północy.
Przyjdź, bo załatwię was oboje. Taki jest plan.
Cześć.
- Powinienem cię przeprosić. - Nie musisz.
Kiedy byliśmy razem i rozmawialiśmy, coś czułem.
Ale nie wiedziałem, co.
- Widziałeś we mnie Laurę. - Chyba tak.
- Wiesz, co jest dziwne? - Co?
- Spodobało mi się. - Tak?
Kiedyś byłyśmy sobie tak bliskie, że aż się bałam.
Znałam jej myśli, jakby nasze umysły były połączone.
Gdy zginęła, mogłam się nią stać. Przynajmniej w oczach innych.
Na przykład w twoich.
- Polubiłam to. - Ale tak nie wolno.
Nie miałam wyboru. Przez chwilę musiałam być kimś innym.
Ale już nie jestem. Ty i Donna jesteście dla siebie stworzeni.
- Ale czasami bywa trudno. - Dlaczego?
Jeśli kogoś naprawdę kochasz, to jakby wciąż
spływało na ciebie światło. Stoisz w nim i jest ci dobrze.
Ale chyba nie może tak być cały czas.
- Może. - Chciałbym.
Chciałbym żeby to trwało wiecznie. To dziwne.
Jutro wyjeżdżam.
Przyjechałam na pogrzeb Laury, ale już pora wracać.
- Więc to pożegnanie? - Chyba tak.
Żegnaj, James.
Za pożar!
A teraz mów, czemu zawdzięczam tę wizytę?
Mam umowę z podpisem Pete'a i chcę pieniędzy.
To zrozumiałe.
Wszystko i zaraz. Zanim to dostaniesz.
Josie... Jestem pewien, że twój bystry umysł zdoła pojąć
złożoność naszej sytuacji. Grunt to płynność.
Nie zbiorę gotówki, której nie mam. Ale są dobre perspektywy.
Gdy tylko zaczną spływać wpłaty z Islandii, dostaniesz pieniądze.
Nie wyjdę stąd bez nich.
Chyba nie jesteś w nastroju do negocjacji.
Przycisnęło cię, co?
- Nie pora na gierki. - Gierki?
Josie... to klucz do mojego osobistego sejfu.
Mam w nim ciekawe materiały o tobie
i łódce twojego zmarłego męża, która nagle wybuchła.
Bądź więc grzeczna, bo inaczej cię załatwię.
Tak mi przykro. Bo jeśli spotka mnie coś złego,
policja trafi do bankowej skrytki w innym mieście.
A jest tam dość, żeby sąd skazał cię na trzy dożywocia.
- Oboje będziemy załatwieni. - Mamy pata.
- Twój ruch. Forsa. - Na szczęście ją mam.
To gest dobrej woli.
Bank w Tokio.
- Pięć milionów dolarów. - Załatwione.
Josie? Brawo.
Zdrowie Leo!
Skoro wywinąłeś się od pudła, to jest okazja.
Urządzimy ci przyjęcie. Leo, witaj w domu!
Cześć, kochanie.
Świetny z ciebie gość. Powinieneś wiedzieć,
że pamiętamy o wszystkim, co zrobiłeś dla najbliższych.
Na przykład dla Shelly.
Czy można sobie wymarzyć lepszego męża?
Prać twoje brudne łachy, zmywać, szorować podłogi.
- Jesteś ideałem, stary. - Bez wad.
Leo Johnson, kat swojej żony. Chętnie się z nim zabawię.
Mydło w skarpetce. Obrażenia wewnętrzne bez siniaków.
- No i w końcu... - Na deser!
Morderca. Powiesił żonę na belce i zostawił, żeby umarła.
Nikt ci nie powie, że nie umiesz postępować z kobietą.
Teraz będziesz tak żył. Zasłużyłeś na to.
Na wszystko.
Ruszył się! To okropne.
Już dobrze, może masz rację. Nie chcę go dobijać.
Przepraszam, Leo, poniosło mnie.
Nie utrudniajmy ci i tak ciężkiej rehabilitacji.
Doktor mówił, że potrzebujesz
znajomych bodźców i chcieliśmy spróbować.
Zrobimy co w naszej mocy, żeby ci tu było dobrze.
Chcesz torcik? Patrz. I lody.
Rany...
Musisz bardziej uważać.
Dobrze, że nie było świeczek.
Agent Dale Cooper.
Gordon! Obyś długo nie czekał.
Przyjechałem już dawno. Czekam tu całe popołudnie.
- Czym mogę ci służyć? - Nie ma sprawy, nie przepraszaj.
Poznałem miejscowych stróżów prawa. Świetny zespół.
Przypominasz mi małego meksykańskiego pieska chihuahua.
Możemy zamienić słowo na osobności?
Oczywiście. Harry, możemy u ciebie?
Może szeryf udostępni nam biuro.
- Proszę. - Chodźmy.
Zachowajmy dyskrecję. Do rzeczy. Nie chciałem mówić przy nich,
ale zdaniem Alberta znów ponoszą cię emocje.
Martwi mnie to, bo za ciebie odpowiadam.
Albert jest w błędzie.
W Pittsburghu to się źle skończyło
i chcę mieć absolutną pewność, że to się nie powtórzy, jasne?
Pittsburgh to zupełnie inna historia.
Tam też byłem ranny, ale to jedyna zbieżność.
Przyznam, że dobrze wyglądasz, poza podkrążonymi oczami.
Wyśpij się. Choć brak snu i koszmary to dla nas norma.
Jestem zmęczony, mam dużo pracy. Ale na pewno temu podołam.
- Kondycja mi dopisuje. - Jestem z ciebie dumny.
O co chodzi z tym meksykańskim chihuahua?
To zupełnie inna sprawa. Dwa plus dwa nie zawsze jest cztery.
Chcę tylko powiedzieć, że tam słychać każde słowo.
Wejdź.
Zaprośmy szeryfa. Doręczono do nas anonim na twoje nazwisko.
Nie wygląda to znajomo?
To szachowy ruch.
Jakby ruch szachowy.
Otwarcie Windoma Earla. Windom Earle.
Nie ma co, Coop. Musisz się pilnować.
Skoro Jerry wyjechał...
Będziesz mi potrzebny. Przyznaję, że teraz lepiej rozumiem,
co czułeś przez ostatnie tygodnie.
Jestem wdzięczny. Doceniam twoje zaufanie.
Gdyby nie sprawa w sądzie, wróciłbyś do dawnych obowiązków.
Przyjaźnimy się, wiele przeszliśmy. Ale powiedz, czy wszystko gra.
Na sto procent. Sto dziesięć.
Udowodnię ci to.
Wzięliśmy od Islandczyków zaliczkę na Ghostwood,
ale teraz pchają się do nas na chama inwestorzy z Azji.
Jerry poleciał do Tokio ich prześwietlić.
I wszystkie gejsze w okolicy. Zaproszę na kolację ich delegata.
Musimy zyskać na czasie.
Po pierwsze wystąpimy o ponowną wycenę gruntu po pożarze.
Ściągniemy tłum rzeczoznawców federalnych i stanowych,
póki nie wróci Jerry. Jeśli wpłyną inne wpłaty,
prześlemy je na Kajmany i zarobimy na zmianach kursów,
a w razie potrzeby utopimy kasę w rachunek powierniczy.
To ja rozumiem!
Josie?
Chyba nie znasz mojego asystenta, pana Lee.
Miło mi. Zaniosę do samochodu.
- Co robisz? - Wyjeżdżam.
Dokąd? Dlaczego?
Stąd do ciebie dzwoniłam.
Tu mogłam z tobą rozmawiać i być taka, jakiej mnie chciałeś.
Więc zostań.
Sprzedałam tartak. To koniec, wracam do domu.
Nie.
Przykro mi. Nie myśl o mnie źle.
Proszę nas zostawić.
Nie możesz wyjechać.
- Mówisz jako policjant? - Nie.
- Lepiej o mnie zapomnij. - Kocham cię.
Josie, kocham cię.
- Może kieliszek na trawienie? - Nie, dziękuję.
Pan ma mój czek na pięć milionów, a ja nic. Dlaczego?
Właściwie nic o panu nie wiem. To małe miasteczko
i jestem ostrożny. Dbam o interesy całej społeczności.
Ta transakcja wywrze na nią wielki wpływ.
Tracę czas. Zrezygnujemy.
Nie, bardzo pana proszę. Proszę mnie zrozumieć.
Pożar tartaku ma mnóstwo nieprzewidzianych skutków.
Zarówno emocjonalnych jak i finansowych.
Jako odpowiedzialny obywatel muszę zadbać o ich złagodzenie.
Choćbym musiał chwilowo wstrzymać się z inwestycjami.
Pożary mnie nie wzruszają, pochodzę z Nagasaki.
Przykro mi.
Przepraszam na chwilę.
- Skąd pan pochodzi? - Jestem miejscowy.
Tutejszy. Wspaniale. A panowie?
Dziękuję, nie ma lepszej publiczności.
Dobrej nocy, jedźcie ostrożnie.
- To "Król i ja". - Daj już spokój.
Chwilowa niepoczytalność?
Jeśli ktoś z nich trafi między przysięgłych, to już wygrałeś.
- Lubi pan musicale? - Nie.
Nawet "Skrzypka na dachu"? Mnie rozczula do łez.
To fantazje, w których brak sensu.
- Nie jest pan tutejszy, prawda? - Przyjezdny.
- Może postawię panu sake? - Nie, dziękuję.
To w takim razie zimne mleko?
Dajcie mi moje lekarstwo. Czuję przemianę.
Jaką?
Znaleziony specyfik zawiera składniki typowe dla Haloperidolu.
Ma pan schizofrenię? Rozszczepienie osobowości?
Za późno.
Zna go pan, prawda? Dlaczego pan kłamał?
Nie ja. Pan nie rozumie, to nie ja.
- Dajmy mu to. - Jeszcze nie.
Dając mu to, nie poznamy jego drugiej twarzy.
- Już. - Nie.
Nie ma potrzeby. Nie czuję bólu.
- Kim jesteś? - Nazywam się Mike.
- Czym jesteś? - Duchem, który go posiadł.
- A Phillip Gerard? - To mój gospodarz.
- W moim śnie mówiłeś o Bobie. - Był mi znajomy.
- Skąd przybył? - Tego nie wyjawię.
Czego chce?
To jest Bob, na zabawę czeka.
Gdy się uśmiechnie, to każdy ucieka.
Wiecie, czym jest pasożyt? Żeruje na innym organizmie.
Bob wybiera ludzi. Żywi się ich strachem i przyjemnościami.
Są jego dziećmi.
Jestem podobny. Działaliśmy razem.
Wśród przyszłych czasów minionych czarodziej zbiec pragnie...
Przez otchłań ciemną, między dwoma światami.
Ogniu, krocz ze mną.
Ale ujrzałem oblicze Boga i zostałem oczyszczony.
Odciąłem rękę i pozostaję blisko mojego gospodarza,
zjawiając się czasem w jednym celu.
- Żeby znaleźć Boba. - Powstrzymać go!
To jego prawdziwa twarz, ale niewielu ją widzi.
Tylko wybrani... i przeklęci.
- Jest teraz w pobliżu? - Od blisko czterdziestu lat.
Gdzie?
W wielkim domu z drewna, otoczonym lasem.
Jest tam wiele podobnych do siebie pokoi,
ale zamieszkanych przez różne dusze, noc po nocy.
To hotel Great Northern.
Tekst: Anna Wichlińska Kacprzak