MIASTECZKO TWIN PEAKS
Występują
Agencie Cooper? Słyszy mnie pan? Tu Andy.
Agencie Cooper? Tu Andy. Jest pan tam?
Obsługa.
Jak się pan miewa?
Przyniosłem mleko.
Proszę postawić na stoliku. I wezwać lekarza.
Oczywiście.
- Odłożyłem słuchawkę. - Słucham?
- Odłożyłem. - Wezwał pan lekarza?
- Lekarza. - Jest odłożona. Słuchawka.
- Dziękuję. - Drobiazg. Nie ma za co.
- Wliczył pan napiwek? - Tak jest.
Pięknie dziękuję.
Mleko bardzo szybko stygnie.
Słyszałem o panu.
Zdradzę ci trzy tajemnice.
Jeśli ci je wyjawię i okażą się prawdą, to mi uwierzysz?
- O co chodzi? - Uważaj mnie za przyjaciela.
Skąd się tu wziąłeś?
Ważniejsze, dokąd ty zaszedłeś.
Pierwsze, o czym ci powiem, to: Człowiek... w uśmiechniętym worku.
Człowiek w uśmiechniętym worku...
Po drugie: Sowy nie są tym, czym się wydają.
I po trzecie: Wskazuje bez chemikaliów.
Co to wszystko znaczy?
Tyle wolno mi powiedzieć. Daj mi swoją obrączkę.
Zwrócę ci ją, gdy przekonasz się, że to prawda.
- Chcemy ci pomóc. - Czyli kto?
I jeszcze jedno: Leo zamknięty w głodnym koniu.
W jego domu jest wskazówka.
Otrzymasz pomoc lekarską.
Puk, puk...
Przyjrzyjmy się nowej dziewczynce.
Lisiczka!
Gdzie jest Ben?
U małego kwiatuszka. Dlaczego coś ukrywa?
- Co? - Ma tajemnice.
O co ci chodzi? Kto przed kim coś ukrywa?
Proszę...
Blackie...
Byłaś taka śliczna.
Drań.
- Powinien pan wyjść. - Czyżby?
- Tak uważam. - Dobrze. Skoro nalegasz...
Mam cię! Teraz chuchnę... dmuchnę... i rozwalę twój domek.
Jesteś niczego sobie.
- Chcę cię zobaczyć. Muszę. - Nie. Wstydzę się.
Nie powiedzieli ci, kim jestem?
- Właścicielem? - Otóż to.
Ben? To ja, Jerry. Mamy zgryz.
- My też. - Jest duży problem.
- Tak jak tutaj. - Wyjdź.
Już idę. Podobasz mi się.
Umiesz zaintrygować mężczyznę, a to połowa sukcesu.
Następnym razem zabawimy się inaczej, według moich zasad.
Spodoba ci się, bo każdy wygrywa.
Diane... dyktafon leży na stoliku. Nie mogę do niego dosięgnąć.
Mam tylko nadzieję, że go mimowolnie włączyłem.
Leżę na podłodze w moim pokoju. Zostałem postrzelony.
Czuję okropny ból i mocno krwawię.
Na szczęście miałem na sobie kamizelkę,
jak nakazuje instrukcja działania podczas tajnych misji.
Pamiętam, że ją podwinąłem, żeby złapać kleszcza.
Wyobraź sobie, że trzy razy dostajesz w pierś
kulą do kręgli zrzuconą z wysokości trzech metrów,
a będziesz miała przedsmak tego, co czuję.
Ale w sumie... postrzał nie jest taki straszny,
jak myślałem, póki nie zacznę się bać.
To samo można powiedzieć o wielu rzeczach.
Nie jest źle, póki nie poddasz się strachowi.
Boże... nie mam obrączki.
To dziwne, ale w takich chwilach myśli się o tym,
czego żałujemy i co nas ominęło.
Żałuję, że nie traktowałem ludzi z większą troską i szacunkiem.
Chciałbym się wspiąć na wysokie wzgórze... nie za wysokie...
Siąść w chłodnej trawie... niezbyt zimnej...
I poczuć słońce na twarzy.
Chciałbym wyjaśnić sprawę dziecka Lindberghów.
Marzę o seksie z piękną kobietą, którą kochałem pierwszą miłością.
I nie muszę chyba mówić, że chciałbym pojechać do Tybetu.
Żeby ten kraj odzyskał wolność, a Dalaj Lama mógł tam wrócić.
Bardzo bym tego chciał.
W sumie to całkiem interesujące doświadczenie.
Przyszli.
Swędziało mnie w miejscu, gdzie wlazł kleszcz.
Podciągnąłem kamizelkę... Trzy kule z bardzo bliska.
To sporo wyjaśnia.
Niezły sposób na kleszcza.
- Widziałeś napastnika? - Miał maskę. Mignął mi.
Lucy, złóż raport agentowi Cooperowi.
Leo Johnson został postrzelony, Jacques Renault uduszony,
tartak spłonął, Shelly i Pete zaczadzieli,
Catherine i Josie zaginęły,
a Nadine jest w śpiączce po zażyciu tabletek nasennych.
Długo byłem nieprzytomny?
Jest za kwadrans ósma.
Nie mieliśmy tu takiej nocy od pożaru klubu Pod Łosiem w 59-tym.
Musimy zdobyć nakaz przeszukania domu Johnsona.
Nie trzeba. Leo oberwał we własnym salonie.
Posterunkowy Brennan go znalazł.
Nie wypuszczę pana.
Dzięki sile woli ciało regeneruje się w niezwykłym tempie.
Dajcie mi kilka godzin na ubranie się...
Stoję przed tartakiem Packardów,
w którym doszczętnie spłonął wielki magazyn drewna.
Strażacy twierdzą, że okoliczności wypadku są bardzo podejrzane.
- Stanowczo się temu sprzeciwiam. - W porządku, doktorze.
Ma pan połamane żebra, stłuczoną okostną i nie wiem, co jeszcze.
- Co to jest? - Jacques Renault.
Czy ten worek się uśmiecha?
- Uśmiecha się? - A z czego tu się śmiać?
- Tęsknisz za Beth? - Słucham?
Tęsknisz za mamą?
Ciociu?
- Śniło mi się coś dziwnego. - Co?
Ten dywan. Tutaj... widziałam go z miejsca, w którym siedzę.
Laura też ci się śniła?
Lelandzie...
Dzień dobry, moje drogie.
- Wujek Leland osiwiał. - Lelandzie, wracaj!
Po kolei. Po pierwsze:
znaleźć Catherine i sprawdzić, czy jest gotowa przyjąć cios.
Po drugie: wyniki badań Leo Johnsona,
ocena jego szans na wyzdrowienie i wyjaśnienia Hanka Jenningsa,
dlaczego Leo wciąż nie udał się na wieczny spoczynek na cmentarzu.
Jest na dobrej drodze.
Wróciłem... i jestem gotów.
Strzał padł z zewnątrz.
Co o tym myślisz?
To się zaczyna układać. Siekiera na kanapie.
Te gęsi też wtedy przelatywały. Leo chciał porąbać kogoś na szczapy.
Ten ktoś przesunął telewizor, widać wgniecenie w dywanie.
Shelly.
Shelly waży najwyżej 45 kilogramów, a telewizor jest duży.
Leo się zamachnął... I co dalej?
Kula wleciała przez okno i powaliła Leo na kanapę.
- Może to Shelly strzelała? - Zapomnijmy na chwilę o Shelly.
Najpierw ustalmy, o której przyszła do tartaku.
- Niespodzianka. Flesh World. - Który numer?
Ani śladu koki w domu ani w wozie. Ale znalazłem tę szmatę.
Śmierdzi benzyną.
- Tartak. - Brawo, Hawk.
- Harry, wiesz, kto przyjechał? - Co się stało?
- To Andy. Jest strasznie przejęty. - To agent Rosenflower!
Nic ci nie jest? Andy? W porządku?
Oto kolejne wielkie wydarzenie w dziejach policji!
Albert? Jesteś bliższy prawdy, niż sądzisz.
Para nowych butów i fura koki.
Andy... Dobra robota.
Niech to szlag, jaki pyszny placek!
- Chciałaś te okulary Laury. - Dziękuję.
Dzięki.
Donna... widzisz te cholerne pingle?
Nienawidzę ich. I więcej nie włożę.
Z Jamesem to prawda?
Spędził noc w areszcie.
- Przez to, co zrobiliśmy? - To nie przez nas.
Tata mówił, że doktora ktoś napadł. My tylko wysłaliśmy film.
Może inaczej by go nie napadli.
Może słońce nie wzejdzie, gdy umyjesz włosy.
Myśl tak, to zwariujesz. Stało się.
Nie mówmy o tym więcej, bo nas to wykończy.
James uważa tak samo.
- Rozumiesz? - Doskonale.
Włosy wujka Lelanda zrobiły się białe.
- Poważnie? - Jak prześcieradło.
Okropność.
Mam coś dla ciebie. Wczoraj tu przyszło.
Dzięki.
- Dziwne. - Co to jest?
"Sprawdź w Jadłodajni na Kółkach."
Można to ująć prościej? Agent obrywa, a drugi go bada.
Pracuję w Seattle i orientuję się w sprawie. Boli?
Tak. Chodzi o to, że nie jesteś tu zbyt lubiany.
Ale przysłał mnie Gordon Cole.
Oddychaj. Jeszcze.
Strzelała osoba praworęczna, wzrostu metr 68 - 78,
z niecałego metra. Po południu będą wyniki balistyki.
- Nic nie pamiętasz? - Nic.
- Dlaczego kamizelka ci podjechała? - Przez kleszcza.
Jednego podejrzanego zabito w szpitalnym łóżku,
a drugi dostał kulkę. To samosąd czy wpływ środowiska?
- Skąd w tobie tyle niechęci? - Kiedyś ci powiem.
Jeśli nie chcesz chodzić z obitą gębą, polub wiejskie życie.
Jasne. Po potańcówce potarzamy się w sianie.
Wejść.
- Andy! Co z nosem? - Tylko krew mi poszła.
Gdzie postawili mu miskę?
Nie zgadnie pan. Znam odpowiedź na zagadkę z rana.
Dzwoniłem do miasta Hungry Horse w Montanie,
w sprawie zamkniętego. Leo siedział tam w areszcie.
Kiedy?
9 lutego w 1988.
Teresa Banks.
Czyli Leo ma alibi na noc, gdy zamordowano Teresę Banks.
- Świetnie, Andy. - Tak. Hau!
Przepraszam... Zastałem szeryfa Trumana?
Tak, ale jest zajęty.
- Czym mogę służyć? - Nie byłem umówiony.
Szeryf prosił, żebym wpadł przy okazji. I właśnie się nadarzyła.
Wolno spytać, o co chodzi?
Przyjechałem do niego z butami.
Z butami?
Idzie mama z mlekiem i ciastkami. Na razie, Lawrence. Pa.
- Była w gabinecie Jacobiego? - Tak.
- To włamanie. - Było otwarte.
- Skąd wiedziałeś, że go nie ma? - Pukałem, nie odpowiedział.
- Byłeś sam? - Tak.
Wiem, że chcesz pomóc, ale niektórzy mogą mieć inne zdanie.
Zwłaszcza z tą kokainą w twoim baku.
Ja jej tam nie włożyłem. To pewnie Mike i Bobby.
Laura mówi o tajemniczym człowieku.
W czerwonej corvecie. To Leo.
Chyba ktoś inny. I nie Jacques Renault.
Dlaczego?
Nic nie rozumiałem, póki nie usłyszałem słów:
"On umie rozpalić we mnie ogień."
Pamiętam pewien wieczór, gdy zaczęliśmy się spotykać.
Wtedy jeszcze brała. Byliśmy w lesie,
gdy zaczęła recytować jakiś straszny wiersz o ogniu.
A potem spytała: "Chcesz się zabawić z ogniem, chłopczyku?
Zabawiłbyś się z Bobem? Pobawisz się z Bobem?"
- Co to miało znaczyć? - Nie wiem. Mówiła różne świństwa.
Połowy w ogóle nie słuchałem, ale to mi utkwiło.
Powiem to wprost.
Wiem, że masz połówkę naszyjnika Laury. Oddaj mi go.
Skąd...
Był u Jacobiego. W kokosie.
W kokosie? Hawk, odprowadź Jamesa do celi.
- Jacoby... - Skąd wiedziałeś o naszyjniku?
Laura i James kochali się. Uznałem, że musiał mieć drugą połówkę,
ale gdyby ją miał, oddałby nam, żeby pomóc.
Wtedy pomyślałem, że ktoś lub coś go przestraszyło.
Trzeba go było poprosić. Jacoby.
Nie sądziłem, że ma z tym coś wspólnego. Czasami mamy szczęście.
- Donna? - Cześć, Lucy.
Przyszłam do Jamesa.
Jak się masz?
- Powiedziałaś im coś? - O nic nie pytali.
- Ty palisz? - Od czasu do czasu.
- Dla odprężenia. - Od kiedy jesteś spięta?
Odkąd zaczęłam palić. Wygadałeś coś?
Nie wspomniałem o tobie ani Maddie.
- Myślą, że Leo zabił Laurę? - Nie wiem. Co u Maddie?
W porządku. Też nic nie zeznała.
Nie pocałujesz mnie?
- O co chodzi? - O nic.
Nie wolno mi ciebie pragnąć?
Wyjdź szybko.
Lucy... Andy.
W pudłach są wszystkie numery Flesh World z ostatnich trzech lat.
A to zdjęcie Teresy Banks, pierwszej ofiary,
znalezionej rok temu na południu stanu.
Laura i Ronette zamieściły w piśmie swoje zdjęcia.
I mamy poszukać zdjęcia Teresy Banks?
Uprzedzasz moje pytania. Jadę z szeryfem do szpitala.
Bądźcie grzeczni.
Dostałem zamówione roczniki Flesh Worldu. Dzięki.
Miło, że firma żerująca na ludzkich słabościach też szanuje prawo.
Głupio się czuję w twojej obecności.
Dlaczego? Jesteśmy zawodowcami.
- Co dostał? - To, co pan przepisał.
I chyba coś przekąsił.
Czyżby to przez to?
Agent Cooper? Radzę powiedzieć psychiatrze o żebrach i okostnej.
No proszę.
Co się panu stało?
Darujmy sobie wszelkie brednie, sztuczki i psychologiczny bełkot.
Proszę powiedzieć, skąd pan to ma.
Inaczej aresztuję pana za utrudnianie śledztwa.
Już mówiłem, że w noc po śmierci Laury jechałem za czerwoną corvetą.
- Leo Johnsona. - Tak.
Zniknął mi w okolicach starego duktu.
Siedziałem, przeklinając... Kiepski silnik mojego wozu,
gdy przejechał motocykl, a za nim radiowóz.
Zgubiliście ich, gdy wjechali do lasu. Poszedłem za nimi pieszo.
- Za Jamesem i Donną? - Tak.
Przez chwilę rozmawiali, ale nie słyszałem, o czym.
Pamiętam, że w lesie było zimno.
Wreszcie zakopali coś pod kamieniem.
Odruchowo to stamtąd zabrałem, na pamiątkę.
Należał do niej. Ten naszyjnik, podzielone serduszko...
Laura... wiodła podwójne życie, jak dwie różne osoby.
Ale kiedy... widziałem się z nią po raz ostatni,
sprawiała wrażenie, jakby sama się ze sobą pogodziła.
A teraz wydaje mi się, że postanowiła ze sobą skończyć.
To znaczy, że chciała umrzeć?
Doktorze, Laura nie popełniła samobójstwa.
Nie. Ale mogła pozwolić się zabić.
Jeszcze jedno.
Dziś w nocy, gdy zabito Jacquesa Renault, leżał pan na OIOM-ie.
Tak, ale sami wiecie. Byłem na lekach.
Widział pan coś albo słyszał?
Pamiętam alarm pożarowy. Wszystko działo się... jak we śnie.
Tylko zapach... Tak, był szczególny.
U ofiar uduszenia często dochodzi do rozluźnienia zwieraczy.
Nie. To nie to. To przypominało...
Olej. Gorący olej silnikowy.
- Cześć, śpiąca królewno. - Bobby...
- Co tu robisz? Mogą cię zobaczyć. - Teraz już mi to zwisa.
Leo jest w szpitalu, ktoś go postrzelił.
- Wiem. Gliny go pilnują. - Naprawdę?
Słyszałem, że go zamkną. Pewnie dał się na czymś przyłapać.
Co ci się stało?
Boję się. Leo próbował mnie zabić. Wie o nas.
Zabrał mnie do tartaku, związał i wzniecił pożar.
Groził, że ciebie też zabije.
Nie ma szans. Nie pozwolę mu.
- Jak się czujesz? - Mówią, że jest dobrze.
Szpital to niebezpieczne miejsce. Po pierwsze pełno tu chorych.
A to żarcie może człowieka wykończyć.
Jeśli chcesz szybko wyjść, poddaj się kuracji doktora Bobbiego.
Mogę panią zbadać?
Nie jest z panią tak źle.
Głęboki wdech.
Szybko dojdzie pani do siebie.
- Lepiej uciekaj. - Moja dziewczyna.
- Kocham cię. - Ja ciebie też.
Chyba naprawdę cię kocham.
- To Bobby Briggs. - Co tu robi?
Wygląda zdrowo.
Szeryfie, to zaszczyt móc obserwować takiego geniusza.
Jak się czujesz? Podobno oberwałeś.
- To nic. Co z Nadine? - Jest w śpiączce.
Nic nie mogą zrobić, wszystko zależy od niej.
Jak się trzymasz?
Mogę tylko rozmyślać o tym, czego nie powiedziałem i nie zrobiłem.
- Nie obwiniaj się. - Nie wierzę w przeznaczenie.
Każdy wybiera swój los, dba o siebie i po sobie sprząta.
- Kalendarz Rolniczy? - Chcę pogadać z Edem.
- Postawię ci kawę. - Usiądźmy.
Przeczuwałem to, ale nie chciałem wierzyć.
A najgorsze, że chyba mogłem ją powstrzymać, a nie chciałem.
To boli.
- Kiedy się pobraliście? - Zaraz po liceum.
Cztery lata chodziłem z Normą. Wszyscy sądzili, że weźmiemy ślub.
Nadine ledwie wtedy znałem. Tamtej wiosny, w pewien weekend,
Norma uciekła z Hankiem. Tak się wkurzyłem, że mnie zamroczyło.
Gdy oprzytomniałem, zobaczyłem Nadine.
Była w niej jakaś słodycz i bezradność...
Jechaliśmy całą noc, aż oparliśmy się w Montanie, koło Great Falls.
Pół żartem, w pijanym widzie spytałem, czy za mnie wyjdzie.
O świcie znaleźliśmy sędziego pokoju.
A Norma nawet się nie przespała z Hankiem. Ależ miała minę...
Pojechaliśmy z Nadine do chaty mojego ojca, na polowanie.
Miałem nadzieję na rozwód albo unieważnienie małżeństwa,
ale była taka szczęśliwa.
- I właśnie wtedy wybiłem jej oko. - Jak to?
Poszliśmy na bażanty.
Nadine celnie strzelała i mieliśmy już kilka ptaków.
Spodobał mi się odgłos strzałów, gdy odbijał się echem w dolinie.
Strzeliłem, a odłamek skały wybity rykoszetem trafił ją prosto w oko.
O rany...
Leżała mi na kolanach, gdy wiozłem ją do miasta.
Nie płakała, nie obwiniała mnie ani nie znienawidziła.
Parę miesięcy później Norma wyszła za Hanka.
Nie wierzę w los. Jak sobie pościelesz, tak się wyśpisz.
Przepraszam.
Ed, ktoś do ciebie.
Człowiek w uśmiechniętym worku...
Odwieź potem Jamesa na posterunek.
Biedacy.
Albercie, skorzystaj z okazji i odwiedź Great Northern.
Siostro, proszę się zająć kuchnią.
Gdy Albert skończy w hotelu, spotkamy się na posterunku.
Przedstawię moją teorię.
- Kamienie i butelki? - Wystarczy tablica i kreda.
- A pączki? - To oczywiste.
Przyniosę ci później zupy. Tutejsze żarcie zabija szybciej niż choroba.
Podobno. I mam chęć na coś słodkiego.
Chcesz placka z czekoladą i orzechami?
- Poważnie. Przynieś cały. - Przyniosę dwa.
- Wracaj do zdrowia. - Pa.
- Synu? - Tata?
Może... byś się przysiadł?
- Jak tam szkoła? - Szkoła?
- W porządku. - Cieszę się.
- A co w pracy? - W pracy? Dobrze.
- Tato? - Tak?
- Co ty właściwie robisz? - To tajne.
Zjesz kawałek placka? Jagody są dziś przepyszne.
- Wyjątkowo świeże i smaczne. - Nie, dziękuję.
Bobby... mogę ci się z czegoś zwierzyć?
Zeszłej nocy we śnie doznałem wizji. Odmiennej od zwykłego snu,
który jest na ogół podświadomym przeglądem wydarzeń dnia.
To była wizja tak jasna i klarowna jak górski strumień,
objawienie czystego umysłu.
W moim śnie stałem na werandzie wielkiego domu, ogromnego pałacu.
Jasne, lśniące marmury zdawały się świecić wewnętrznym blaskiem.
Znałem ten dom. Tam się urodziłem i wychowałem.
Wróciłem po raz pierwszy od dawna
i był to powrót do najgłębszej krynicy mojego jestestwa.
Chodząc po domu, zauważyłem że jest świetnie utrzymany
i dodano kilka pokoi, tak iż wtopiły się w oryginalną
strukturę budynku, nie zmieniając jej w zauważalny sposób.
Wchodząc do wielkiego holu, usłyszałem pukanie.
W drzwiach stał mój syn, szczęśliwy i beztroski...
Wiodący życie harmonijne i radosne.
Objęliśmy się pełnym miłości, szczerym uściskiem.
W tej chwili stanowiliśmy jedność.
Wizja dobiegła końca. Ocknąłem się przepełniony optymizmem
i pewnością co do twojej przyszłości. Tak ciebie widzę.
Naprawdę?
Cieszę się, że mogłem się tym z tobą podzielić.
Życzę ci powodzenia i szczęścia we wszystkim.
- Dziękuję, tato. - Do zobaczenia w domu.
- Majorze? Jak placek? - Wspaniały, jak zawsze.
- Co u Shelly? - Nie teraz.
Podobały się jej kwiaty?
W noc swojej śmierci Laura miała dwa spotkania.
W pamiętniku pisała, że "Obawia się wieczornego spotkania z J."
Chodziło o Jamesa Hurleya.
Denerwowała się, bo zamierzała z nim zerwać.
Zanim wymknęła się z domu, ktoś zadzwonił.
Przypuszczalnie Leo Johnson i umówił się z nią na później.
Laura była z Jamesem do wpół do pierwszej.
U zbiegu Sparkwood i 21 zeskoczyła z motoru i pobiegła w las.
Spotkała się z Jacquesem Renault, Leo Johnsonem i Ronette Pulaski.
Pojechali do drogi wiodącej do chaty Jacquesa
i poszli tam pieszo, mijając dom Pieńkowej Damy.
Około pierwszej byli na miejscu, zażywali narkotyki i pili.
Laura była związana i współżyła z oboma mężczyznami.
Wypuszczony z klatki Waldo zaatakował ją,
Leo i Jacques pobili się, Jacques wyszedł i zemdlał.
Gdy oprzytomniał, tamtych nie było.
Leo zszedł do samochodu, zostawiwszy dziewczyny.
Powodem był ten Trzeci.
Hawk znalazł przed chatą dowody jego obecności.
Trzeci zabrał dziewczęta do wagonu, gdzie je związał.
Laurę po raz drugi, a Ronette - pierwszy.
Uderzył Ronette tępym narzędziem i ogłuszył.
Był tak zajęty Laurą, że nie zauważył,
kiedy Ronette ocknęła się i uciekła.
Albo mu nie zależało.
Usypał z ziemi kopczyk i położył na nim naszyjnik Laury.
Później wetknął jej pod paznokieć palca lewej dłoni wyciętą literę R.
Pod paznokciem Teresy Banks było T.
Krwią napisał na kartce "Ogniu, krocz ze mną".
Co ciekawe, badanie krwi wykazało,
że nie należała do Leo, Jacquesa, Laury ani Ronette.
Czyli zabójca pisał własną krwią. To rzadka grupa: AB Rh-.
Był nią przesiąknięty ręcznik znaleziony 8 kilometrów stamtąd.
Obok leżały skrawki spłowiałego papieru.
Mógł to zostawić morderca. Badają je w Waszyngtonie.
Tak, Andy, wiem, wiem. Taka zbrodnia warta jest łez.
Panie Rosenfeld, proszę się nie nabijać z szeryfa
i wszystkich dookoła! Niech pan się zamknie!
Laura Palmer nie żyje. Jacques Renault też.
Ronette Pulaski i Leo Johnson są nieprzytomni, Waldo zginął.
Został tylko ten Trzeci.
- Zamknąć drzwi? - Tak, bo inaczej zamarzniemy.
Bardzo ci dziękuję, że mnie podwiozłeś.
Lubię twoje towarzystwo.
Inhalacje z dymu to kiepski pomysł.
Czuję się, jakby mnie podłączyli do rury wydechowej.
Odpocznij.
- Gdzie się podziała Josie? - Może to nam coś powie.
"Drogi Pete, musiałam niezwłocznie wyjechać w interesach do Seattle.
Zadzwonię, gdy będę na miejscu.
Mam nadzieję, że w tartaku wszystko w porządku.
W lodówce jest piwo imbirowe. Ściskam, Josie". Proszę bardzo.
- Jest numer telefonu? - Nie.
- A adres? - Też nie.
Jeździ do Seattle mniej więcej raz na trzy miesiące.
Moim zdaniem po to, żeby w tajemnicy oddawać się nałogowi.
Jakiemu?
Zakupom. Wraca z połową domu towarowego.
Pete... Nie znaleźliśmy Catherine.
Tak myślałem.
Wiem, że chcesz mieć nadzieję, ale przygotuj się na najgorsze.
Rany...
Zawsze myślałem, że odejdę pierwszy.
Gdybym obstawiał, kto przeżyje wojnę jądrową, wskazałbym na nią.
Tak, była twarda.
Nie ma co owijać w bawełnę. Umiała dać w kość... oj, umiała.
Ale... kiedyś bywało nam ze sobą cudownie.
Nie wątpię.
Boże... Nie od razu to do mnie dotrze.
To jasne.
Boże, miej litość nad jej duszą. Kochałem ją.
Blue Pine Lodge.
- Mogę prosić Josie Packard? - Nie ma jej.
- Wie pan, kiedy wróci? - Wyjechała. Kto mówi?
Chcę zamówić połączenie międzynarodowe.
Hongkong, na koszt abonenta.
Zjadłem, ale nie bardzo wiedziałem, co to było.
A potem przeczytałem o tym we francuskiej gazecie.
Biorą łeb w całości, maczają w jakimś budyniu,
obtaczają w owsiance, nadziewają orzechami i ostrymi przyprawami,
potem owijają ciastem, zlepiają brzegi syropem i pieką na złoto.
- Brzmi niesamowicie. - To warte grzechu.
- Widziałeś dziś Audrey? - Nie.
- Hank Jennings. - Jerry i Benajmin Horne.
- Gdzie Josie? - Wczoraj wyjechała.
Zgodnie z planem?
Wolała się zdystansować od zapachu dymu.
Bardzo słusznie. Następna sprawa: Leo Johnson.
Jest w śpiączce. Ma uszkodzony mózg.
Po czym poznali?
- Dlaczego żyje? - Dostał w pierś z 44-ki.
Nie mogłem tam wejść, bo w okolicy roiło się od patroli.
- Ktoś cię widział? - Nie. Rąbał drewno.
- Drewno? W domu? - Tak, znasz go.
- Zaraz. Rąbał drewno w domu? - Tak, znasz go.
Dobra. Co dalej? Catherine. Zginęła?
Zwabiłem ją do suszarni tuż przed wybuchem pożaru.
Pewnie niewiele z niej zostało.
W takim żarze nie ostały się nawet zęby.
A miała je śliczne. Cudowne.
Panowie, jeśli nie przypną tego podpalenia zmarłej Catherine
i jej wspólnikowi Leo, wyrzeknę się seksu.
To jest pewność siebie.
A co zrobimy z księgą?
Zostaw myślenie braciom Horne. Ty jesteś mięśniem.
- Na razie nie każę ci pracować. - A to mnie wkurza.
Chłopaki!
Wejdź.
Dlaczego jestem zamknięta? I co to za ponurak?
Właściciel był tobą nieco rozczarowany.
- Nie bardzo mi się spodobał. - A kto ci się podoba?
Nie ty, bez urazy.
Wyjaśnijmy coś sobie, księżniczko. Nie życzę sobie skarg na ciebie.
Póki tu pracujesz, każdy ci się podoba.
Norma? Cześć, tu Donna.
Ja w sprawie Jadłodajni na Kółkach.
Jeśli pozwolisz, przejęłabym rewir Laury.
Super. A mogę wziąć wasze kombi?
Dobra. Świetnie. Wpadnę jutro o dziewiątej.
Gersten powie, co dziś zobaczymy.
Ma doskonałe wieści. Jesteśmy z niej dumni.
Dobry wieczór. Jestem Gersten Hayward
i mam zaszczyt powitać państwa w Superklubie Haywardów.
Zagram dziś wiązankę różnych utworów.
A dobra wiadomość jest taka, że dostałam rolę księżniczki wróżek.
To mój kostium.
Zdobyłam też maksymalne oceny z matematyki i angielskiego
na półrocze, jak kiedyś moje siostry Harriet i Donna.
Teraz nie muszę się już wstydzić.
Zanim zagram, Harriet odczyta swój utwór o naszej najdroższej Laurze.
To Laura. Widziałam ją, jak lśniła w ciemnym lesie. I jej uśmiech.
Płakaliśmy, a ona się śmiała. Wśród naszego smutku - tańczyła.
To Laura, żywa w moich snach. To Laura. Lśniła blaskiem życia.
Jej uśmiech mówił, że dobrze jest płakać. Las to nasz smutek.
Taniec - jej wołanie.
To Laura przyszła pocałować mnie na pożegnanie.
To było piękne, dziękuję.
Gersten?
Zagram Rondo Capricioso opus 14. Mendelssohna.
Mam adresy i trasy z Jadłodajni na Kółkach. Jutro zaczynam.
Super.
Jesteś zmęczony?
Czuję się, jakbym przesiedział przez całą operę.
Na studiach uczyliśmy się odsypiać noc trzema godzinami drzemki.
Straszna historia z tym tartakiem.
- 150 osób może stracić pracę. - Okropność.
To chyba otwiera drogę wielkim planom budowlanym Bena Horna?
Jako jego i twój prawnik nie mogę nic powiedzieć.
Jako twój lekarz spytam, co się stało z twoimi włosami?
Dziwna sprawa. Gdy dziś rano spojrzałem w lustro, już takie były.
- Osiwiałem w jedną noc. - Po tym, przez co przeszedłeś...
Gdy to zobaczyłem, stwierdziłem, że pokonałem życiowy zakręt.
Wciąż czuję wielki smutek, ale już mnie to nie przytłacza.
Jakby zdjęto mi z serca ogromny ciężar.
- To możliwe. - Tak. To możliwe.
- Chce mi się śpiewać! - Byłoby miło.
Naprawdę chciałbym zaśpiewać.
Kochani, cieszmy się! "Cieszmy się".
Mam grać?
Nie myślmy o smutkach, cieszmy się. Beztrosko się dziś radujmy.
Radośnie śpiewajmy, cieszmy się. Na Sądu Dzień się gotujmy.
Donna, podaj torbę.
- Co mu jest? - Nic poważnego.
Boże, jak mi dobrze! Zaczynam od nowa!
Diane, jest 23:55. Od incydentu, w wyniku którego
omal nie opuściłem tego padołu, minęło blisko 19 godzin.
Padam z nóg. Człowiek nie zniesie wiele bez odpowiedniego odpoczynku.
Jak dowiodły eksperymenty prowadzone z udziałem żołnierzy
podczas Wojny Koreańskiej, brak snu prowadzi do okresowej psychozy,
a ja pracuję już od trzech dni.
Gdy leżałem tu zeszłej nocy, nie wiedząc czy przeżyję czy nie,
zwidział mi się olbrzym. Ale o tym opowiem ci innym razem.
To ja, Dale, pokój 315, Great Northern. Odmeldowuję się.
Agencie specjalny... agencie specjalny... agencie specjalny...
Agencie, jest pan tam?
Zostawiłam liścik. Nie dostał go pan?
Wsunęłam pod drzwi, musiał go pan znaleźć.
Jestem u Jednookiego Jacka.
Szczerze mówiąc, trochę mnie to przerosło.
Dam sobie radę... Jeśli mam panu pomóc w dochodzeniu,
to na pewno nie raz znajdę się w gorszej sytuacji, tylko że...
Za pierwszym razem przydałaby się fachowa rada.
Istnieje związek między sklepem Horna i Jednookim Jackiem.
Mój ojciec jest właścicielem obu.
Pewien obleśnik, Battis, rekrutuje dziewczyny z perfumerii.
Spróbuję się dowiedzieć, czy Laura i Ronette tu były.
Oby to pana do mnie nie zniechęciło.
Zrobiłam to z najlepszych pobudek. Jeśli to możliwe...
Jeśli jakimś cudem mnie pan usłyszy, to niech mi pan pomoże.
Ratunku...
- Wybacz, że cię budzę. - To nie sen...
Zapomniałem coś powiedzieć.
Miałeś rację z uśmiechniętym workiem.
Nie pomylę się w tym, co powiem.
- Lepiej jest słuchać, niż mówić. - Wierzę ci.
Nie szukaj wszystkich odpowiedzi na raz.
Ścieżkę układa się kamień za kamieniem.
Jedna osoba widziała Trzeciego. Oglądały go trzy, ale nie jego ciało.
Ta jedna, którą znasz, może już mówić.
I jeszcze jedno: o czymś zapomniałeś.
O czym?
Laura!
Tekst: Anna Wichlińska Kacprzak