MIASTECZKO TWIN PEAKS
Występują
Diane, jest 4:28 rano.
Obudził mnie potworny raban, który pewnie słyszysz w tle.
Słychać?
Do tej pory ceniłem ten hotel za spokój i nienaganną obsługę.
Potwierdza się jednak reguła, że opuszczając dom,
traci się jakikolwiek wpływ na swoje otoczenie.
Możesz mi przysłać te silikonowe zatyczki do uszu,
które miałem w Nowym Jorku?
Nie zabrałem ich, sądząc, że się nie przydadzą, jednak...
- Kawy? - Poproszę.
Co to za chór?
Inwestorzy z Islandii. Przyjechali około trzeciej.
- Są na moim piętrze. - Pozazdrościć.
Nie przestawili się jeszcze na nasz czas.
Oby nie wypłoszyli śledzi.
Co słychać?
Szczerze mówiąc, jestem zmęczony i podminowany.
- Dostałam pracę. - Brawo.
Mogę pomóc panu w śledztwie. Nie zgadnie pan...
Wybacz, ale muszę pędzić. Dopiję tylko kawę.
Mogę pojechać z panem.
W twoim wieku w środy chodziłem do szkoły.
Nie wierzę, że był pan w moim wieku.
Mam na to dowody.
- Ile masz lat? - 18.
- Do zobaczenia. - Na razie...
Trzymajcie się, synowie Odyna! Jak to się mówi?
Uwielbiam was!
Czołem, braciszku.
Pozdrowienia z żyznej islandzkiej tundry!
Skarżą się prawie wszyscy goście.
Czego oni się naćpali?
Strasznie się napalili na projekt osiedla.
Miałem z nimi ubaw po pachy. I zakochałem się.
Ma na imię Heba, jest wspaniała jak królowa śniegu,
a jej uśmiech promienieje jak słońce nad lądolodem.
Można oślepnąć. Patrz, co mi dała!
Jagnięcy udziec! Czyż nie jest piękny?
Brak tylko czosnku i mięty. Będzie boski. Musisz ją poznać!
Usiądź na chwilę. Urządzimy dla twoich rudzielców wielką galę.
Przyjdzie śmietanka Twin Peaks.
Ciekawe kto?
A jeśli to nie wystarczy, pomyślałem, żeby zabrać ich
na małą wycieczkę... Wiesz dokąd.
Do Jacka... Znać ciebie to zaszczyt.
- Ben... - Co tu robisz?
Wiem, że przyjeżdżają nowi inwestorzy. Co mogę zrobić?
Najlepiej wracaj do domu. Odpoczywaj.
Czuję... że muszę się czymś zająć.
Zrób sobie urlop. Jedź dokądś z Sarą.
Boję się!
Hawk, jesteśmy w domu Renaulta. Przyjedź jak najszybciej.
Dzień dobry. Co mamy?
Renault pochodzi z Kanady.
Był drwalem, ale coś mu strzeliło w plecach.
Potem został barmanem w Roadhouse.
- Są jeszcze pączki? - Pewnie. Andy?
I zaparz mi kawy, nie wyspałem się.
To widać.
Dzielę piętro z bandą szaleńców. Renault się znalazł?
Zniknął dwa dni temu. Pytaliśmy w domu i w Roadhouse.
Posłałem Hawka po jego brata, ale rozpłynął się bez śladu.
Dzień dobry, panie Cooper.
Krew na koszuli jest grupy AB Rh minus.
- To nie krew Laury. - To może Jacquesa Renaulta.
Dzięki, Andy.
- A Leo Johnson? - Rozesłaliśmy list gończy.
- Harry, podsadzisz mnie? - Jasne.
Jacques Renault ma AB Rh minus.
- Dzięki, doktorze. - Drobiazg.
Niech mnie... Ten sam magazyn.
Pamiętasz ogłoszenie ze zdjęciem Ronette Pulaski?
Sprawdziliśmy je. Przyszło do gazety w czystej kopercie.
Redakcja jest pośrednikiem.
Czytelnicy odpowiadają na ogłoszenia,
a oni przekazują wiadomości do ich nadawców.
Nie kontaktują się. Ronette odbierała listy z tego adresu.
To tutejszy kod.
Założę się, że skrytka jest zarejestrowana na Renaulta.
Zobaczmy, kto pisywał do Ronette.
Znaczek jest z Georgii.
Raju!
Zarost nie komponuje się ze strojem, nie sądzisz?
Raczej nie jest z Georgii.
Prawie mi go żal.
Zauważyłeś na zdjęciu ciężarówkę Leo?
Uwielbiam, gdy dla mnie gotujesz.
- Leo nie lubi moich potraw. - Nie doceniał tego, co miał.
Popełniłaś wielki błąd rzucając szkołę i wychodząc za tego durnia.
Co byś zrobił, gdyby tu wszedł?
Podejdź.
Bliżej...
Leo, jak leci? Co za niespodzianka!
Shelly mówi, że nie lubisz jej kuchni. Wiesz co?
My tu posiedzimy, a ty nam podasz śniadanie, matole.
I jeśli bąkniesz choć jedno złe słowo o tej...
Pięknej dziewczynie, rozwalę ci łeb, jasne?
To gliny. Rób, jak mówiłem i wszystko będzie dobrze.
- Cześć, Andy. Wejdź. - Cześć. Wiesz, kiedy wróci Leo?
- Coś się stało? - Chcemy z nim pogadać.
- Chyba nie chodzi o Laurę? - Skąd ten pomysł?
Przed wyjazdem rozmawiał z jakimś Jacquesem.
Renault?
Stali na dworze. Nie słyszałam dokładnie,
ale kłócili się o nią, a potem pojechali.
- Zadzwoń, gdy się odezwie. - Dobrze. Miło, że wpadłeś.
- I jak? - Świetnie!
Szaleję za tobą.
Halo? Cześć, Leo. Skąd dzwonisz?
- Był ktoś u nas? - Ktoś cię szuka? Dlaczego?
Na pewno?
Mówisz tak, gdy przesadzisz z kawą. Kiedy wracasz?
- Niedługo. Wszystko gra? - Tak.
- Wracaj szybko. - Tęsknię.
Ja też.
Cześć, piękna.
- Nie przeszkadzam? - Skąd.
Nadine wróci z urzędu patentowego dopiero za parę godzin.
- Chodzi o słynne prowadnice? - Dzieli już skórę na niedźwiedziu.
- Chcę tylko zatankować. - No jasne.
Nie mówiłam ci przez telefon, ale zwolnili Hanka.
Wraca do domu. Na dobre.
Widziałam go w sądzie. Był pełen nadziei.
- Nie chciałam mu mówić. - Nie tłumacz się.
- Powiedziałeś już Nadine? - Jeszcze nie.
- Mam być pierwsza? - Nie... Tylko...
- Z Nadine jest źle. - Jak to?
Sam nie wiem.
Ja chyba tak.
- Nie chcę cię zranić. - Może to właśnie jest kłopot.
Nie chcemy nikogo ranić i boimy się sięgnąć po marzenie.
Chyba tak właśnie jest, gdy u schyłku życia
zostaje się z niczym.
- Nie dzwoń. Przez jakiś czas. - Dobrze...
Kocham cię.
Pamiętam cię jako małego brzdąca.
- Ojciec z panem rozmawiał? - Tak.
Nawet nie wiesz, jak bardzo się cieszymy,
że wreszcie postanowiłaś do nas dołączyć.
Co mam robić?
Twój tata chciał, żebyś zaczęła od podstaw.
Myśleliśmy o pakowaniu prezentów i tym podobne.
Nie...
Emory? Mogę mówić szczerze?
Oczywiście!
A może... sklep?
- Stoisko? - Perfumeria.
To nie takie proste. Cenny towar, bliski kontakt z klientami...
Obawiam się, że nie odpuszczę.
- Muszę spytać twojego ojca. - Zrobimy tak.
Powiesz tacie, że pracuję jak pszczółka przy pakowaniu pudełek,
ale dasz mi posadę w perfumerii.
Inaczej rozerwę sukienkę, zacznę krzyczeć i powiem,
że się do mnie dobierałeś. To ci ułatwi sprawę?
- Tak... - Słucham?
Tak, panno Horne.
Weźmiemy się do papierków?
Dostałam wiadomość.
Co jest?
Muszę ci coś wyznać. Mówiłem, że mój tata zginął,
gdy miałem dziesięć lat. To nieprawda.
Był muzykiem. Mieszkaliśmy na wybrzeżu. Zostawił nas.
Przykro mi.
Mama pisała całkiem niezłe wiersze i opowiadania...
Jest alkoholiczką.
- Na pewno masz mi to za złe. - Skądże. Mów dalej.
To prawda, że wyjechała, ale nie służbowo.
Jeździ do sąsiedniego miasta, zamyka się w tanim hotelu
z paroma butelkami i... podrywa facetów.
To nic.
Nie chcę mieć przed tobą tajemnic.
Nie będę cię okłamywać.
Ci, którzy coś ukrywają, nie są szczęśliwi. Nie chcę tego.
Nie będzie tak.
Zróbmy, co trzeba.
Miałaś wczoraj rację. Jeśli nie zrobimy wszystkiego,
żeby wyjaśnić sprawę Laury, nigdy nie zaznamy spokoju.
Zrobimy to.
Gdzieś tam błąka się jej dusza.
Też to czuję. Jesteśmy jej to winni.
- Świeżutkie. Trzymaj, Gary. - Dzięki.
Scott.
- Proszę. Jak to oznaczyć? - Jako drugą. Była już taka?
- Tak, identyczna plama. - Czyli druga.
Czerwone zasłony...
Skrzynka była na Renaulta.
To odpowiedzi na ogłoszenie Ronette.
Zobaczmy, czy napisał do niej ktoś znajomy.
- Podaj mi magazyn. - O co chodzi?
Listy są w sprawie dwóch różnych ogłoszeń.
Ronette i jeszcze innego.
To ten. "Szukam kogoś, kto wprowadzi mnie
w arkana miłości. Tylko do życzliwych panów."
- To Laura. - Widzisz coś szczególnego?
- Zasłony. - Co?
Czerwone, jak w moim śnie.
Po co Jacquesowi w mieszkaniu 200 litrów oleju opałowego?
- Żeby ogrzać chatkę? - Dobry jesteś.
Jego brat mówił coś o domku przy granicy.
Spakujcie drugie śniadanie. Idziemy do lasu.
Cześć. Jestem Madeleine Ferguson.
Znajomi mówią mi Maddy. To bardzo miło z waszej strony.
Nie znam tu nikogo prócz cioci Sary i wujka Lelanda.
A pewnie wiecie, w jakim są teraz nastroju.
- Napijesz się czegoś? - Wiśniowej coli.
Robi się.
Gdybym powiedziała, że nie możesz o tym pisnąć
nawet wujkowi ani cioci, miałabyś coś przeciwko?
To jakaś tajemnica?
Tak. James i ja znaliśmy Laurę jak nikt inny.
Przed śmiercią miała kłopoty, które trudno sobie wyobrazić.
Jakie?
Nie chcę mówić o czymś, na co jeszcze nie mamy dowodów.
Powiedziałaś "jeszcze".
Kochaliśmy Laurę. Boimy się, że prawda nie wyjdzie na jaw
albo że nie złapią sprawcy.
Przysięgliśmy sobie, że tak nie będzie.
- Wiecie, kto to zrobił? - Mamy podejrzenia.
- Potrzebujemy twojej pomocy. - Co mam zrobić?
Laura wspominała o jakiejś tajnej skrytce, może gdzieś w domu
albo w jej pokoju. Nikt o niej nie wiedział.
Może tam być coś, co doprowadzi nas do mordercy.
- Pomogę wam. - Tak?
Na dzień przed jej śmiercią poczułam, że ma kłopoty.
Zawsze była mi bliska. Dlatego przyjechałam.
Nie znałam jej dobrze, ale coś czułam.
Rodzice zawsze mówili, że byłyśmy podobne.
- Zadzwonisz do mnie? - Nie ma sprawy.
Bardzo ci dziękuję.
Wyglądamy jak królowe piękności sprzed lat.
Nawet nie wiesz, jak ci ładnie.
Dawno tak się nie czułam. Obym nie złamała paznokcia.
- Zaskoczyłem cię? - Tak...
- To dziewczyna Leo? - Żona.
Nie mógł się powstrzymać? Trochę chuda.
Nie oczekuję całusa i wiem, że muszę na to zapracować.
Będę się starał. Od czego zacząć?
Możesz pozmywać.
A mogę dopić kawę... szefowo?
Ostatnio częściej zamyka się w pokoju.
Coraz trudniej się z nim porozumieć.
Ma huśtawkę nastrojów.
Podobno coraz rzadziej pojawia się w szkole.
I jeszcze te bójki w Roadhouse i na pogrzebie...
- Bierzesz prochy, Bobby? - Nie.
- A alkohol? - Też uzależnia.
- Nie o to pytał. - Więc się nie liczy?
- Wszyscy piją. - Jesteś nieszczęśliwy?
- A nie powinienem? - Nie mnie to oceniać.
- Zabił pan kiedyś kogoś? - A ty?
- Ojciec tak. - Podczas wojny.
- To co innego. - Bo co?
Chciałbym zostać na chwilę z Bobbym.
To terapia rodzinna!
Poświęcę chwilę każdemu z was, ale zacznę od Bobbiego.
- Dobrze. - Jak pan chce.
Do rzeczy. Rodzice nie rozumieją, przez co przechodzisz.
A to dobre.
- Pomówmy o Laurze. - Dobrze, pomówmy.
Co się stało, gdy po raz pierwszy się kochaliście?
Co to za pytanie?
Rozpłakałeś się?
Że co?
I co ona na to? Wyśmiała cię?
Byłeś smutny, gdy zginęła?
- Ona tego chciała. - Skąd wiesz?
- Powiedziała mi. - I co jeszcze?
Że na świecie nie ma dobra?
Mówiła... że ludzie próbują być dobrzy,
ale naprawdę są zepsuci. Zwłaszcza ona.
I że zawsze, kiedy chciała uczynić świat lepszym,
budziło się w niej coś strasznego, co znów ciągnęło ją do piekła.
Głębiej i głębiej w najczarniejszy koszmar,
z którego coraz trudniej było się wyrwać.
Miałeś wrażenie, że skrywała jakąś straszną tajemnicę?
- Tak... - Przez którą chciała umrzeć?
Przez co świadomie wykorzystywała ludzkie słabości?
Kusiła innych, łamała i zmuszała do strasznych rzeczy?
Chciała ich psuć, bo widziała siebie taką?
Ciebie też to spotkało?
- Co ci zrobiła? - Żądała tak wiele...
Kazała mi sprzedawać prochy!
Tędy.
- Uważaj pod nogi. - Dzięki.
Co tam masz?
- Nie tej chaty szukamy. - Nie wiadomo.
- Może pan tu zaczekać? - Idę z wami.
Najwyższy czas!
Nie spieszno im, jak nie mają pietra.
Chodźcie! Pieniek was nie osądza.
Mam herbatę i ciasteczka. Ciasta nie.
- Miło nam, ale nie sądzę... - Jakie ciasteczka?
Z cukrem. Tu nie dojrzą nas sowy.
Chętnie się napiję.
Zamknij oczy, a staniesz w płomieniach.
Dzięki, Margaret.
Poczekamy, aż naciągnie.
Czekaj! Coś taki niecierpliwy?
Spodziewałaś się nas?
Już dwa dni temu... Ale to wasze zmartwienie.
Pieniek coś widział. Coś ważnego.
Co to było?
Najpierw herbata. I bądźcie gotowi.
Dziękuję.
Mąż był drwalem. Spotkał diabła.
Ogień to czort kryjący się jak tchórz w kłębach dymu.
To było dzień po weselu?
W lesie jest wiele duchów, prawda?
Może pan spytać.
Co widziałeś tamtej nocy? Kiedy zabito Laurę Palmer.
Ja będę mówić.
Mrok... śmiech... leciały sowy. Wiele rzeczy było stłamszonych.
Śmiech... Dwóch mężczyzn i dwie dziewczyny.
Błysk latarki w oddali, za granią.
Sowy były blisko. Mrok ją dławił...
I cisza. Potem kroki. Przechodzi mężczyzna.
Krzyk... W oddali. Potworny...
Jeden głos.
- Męski, czy kobiecy? - Kobiecy.
Dalej, za granią. Sowy ucichły.
Dwie dziewczyny to Laura i Ronette.
A faceci to Jacques... i może Leo.
- Może. - A kim był ten trzeci?
- Słyszycie? - Tędy.
"I zawsze rozbrzmiewa muzyka..."
Waldo?
Jest film.
I krew.
Jednooki Jack.
Catherine Martell z małżonkiem.
Tylko nie przesadź z trunkami, dobrze?
Po paru głębszych nawet ty wydasz mi się przystojny.
Życie zmieniło się nie do poznania,
ale jeśli o mnie chodzi uważam, że islandzki folklor i legendy
wciąż cieszą się dużym zainteresowaniem wśród ludzi.
Na pewno wśród staroświeckich.
Wiesz, że mamy takie powiedzonko?
Nie...
- Nigdy go nie słyszałaś? - Nie...
Zdajesz sobie sprawę, co moglibyśmy osiągnąć
krzyżując nasze bezcenne geny?
Chcę dla ciebie gotować.
"Co wyjdzie z krzyżówki Norwega ze Szwedem?
Socjalista, który chce być królem!"
Odwiedziłem wasz kraj w latach pięćdziesiątych.
Jest bardzo piękny, chociaż mało tam drzew.
Przepraszam.
Zaczekaj w moim biurze. Przyjdę za dwie minuty.
- Furia piekielna mi nie dorówna. - Słucham?
Dwie minutki.
Umówiliśmy się, że nie będziesz robiła scen przy gościach,
a ty polerujesz mi buty szampanem. Co cię gryzie?
Skąd ten żeton wziął się wczoraj w twoich spodniach?
Sądziłam, że wolisz doświadczone kobiety.
Jerry mi go dał.
To talizman. Bałem się, że go zgubiłem. Co za ulga.
Skończyłaś?
- Tak. - W takim razie...
Spalmy ten tartak. Jeszcze dziś.
Nie. Jutro dam Josie ostatnią szansę na sprzedaż.
Jeśli się nie uda, wynająłem zawodowca.
Miętówkę?
Chcę mieć jasność.
W waszym kraju wcale nie prowadzi się wyrębu?
Panie i panowie, proszę o uwagę!
Chciałbym podziękować wszystkim za to, że przyszli powitać
naszych sąsiadów z magicznej Islandii.
Wszyscy jesteśmy Islandczykami.
Osiedle Ghostwood to przyszłość Twin Peaks
i nie ma lepszych partnerów, niż nasi...
Zatańcz z nim. To poważna sprawa. Idź!
Co się dzieje?
Idź po Jacobiego, po sieć, obojętne, tylko go stąd zabierz!
Donna? Byłam w pokoju Laury. Pamiętam, że jak byłyśmy małe,
chowała papierosy w łóżku. Jedna noga się otwiera.
Znalazłam tam kasetę.
Spotkamy się jutro. Przynieś magnetofon.
- Ktoś cię widział? - Nie.
Wiesz, co będzie, jeśli nas nakryją?
Trzymała to w biurku, jak mówiłeś.
No to można zaczynać.
- Kiedy? - Jutro w nocy.
Mówiłem, żebyś pilnował interesu, a nie zakładał własny.
Rób, co każę.
Bo porąbię twoją panienkę na kawałki, a potem cię zabiję.
- Daj piwo. - Co się stało?
Dawaj browar!
Rusz się, ty... Co ty wyprawiasz?
Więcej mnie nie skrzywdzisz. Nie dotykaj mnie! Nie podchodź!
Ty tępa szmato.
Nie odważysz się.
Włącz światło!
Nie wyganiaj mnie.
Proszę... Nie każ mi wyjść...
POLISH