MIASTECZKO TWIN PEAKS
Występują
- Gdzie tego szukać? - Nie wiem, wszędzie.
Od czego zacząć?
Tu może coś być.
Parasolki?
Kahala Hilton, lipiec 1969, człowiek na księżycu...
9 sierpnia 1974. Pierwsze spotkanie z Mimsi...
Dziwak.
- Co zrobiłaś? - Nacisnęłam.
Jeszcze raz.
Trzeba to wyłączyć.
Kokos...
Laura mówiła coś o kokosie. Boże! Naszyjnik!
Dobra, Lauro, tu nakręciłaś film.
Po co mnie wysłałaś na róg Sparkwood i 21 -szej?
Boże...
Nie...
Na pewno chce pan następną kartę?
Bardzo proszę.
21. Co ty na to?
Podobno jestem w czepku urodzony.
Może później, dziękuję.
To dla ciebie.
Jestem znajomym Leo.
- Jakiego Leo? - Napijesz się ze mną?
Wejdź.
Obróć się.
Tak... bardzo ładnie. Podejdź.
Coś nie tak?
Doskonale trafiłaś z debiutem.
Dziś będzie właściciel, a lubi znać nowe dziewczyny.
- Kto to? - Bez nazwisk.
- Nie mów i nie pytaj. - Tak jest.
Wybierz kartę.
- Od dawna rozdajesz karty? - Dość, żeby wyczuć kanciarza.
- Zawsze pijesz z kanciarzami? - Rzadko dostaję takie napiwki.
- Leo o mnie nie wspominał? - Nie wiem. Kim pan jest?
- Nie wierzę, że ci nie powiedział. - Może i powiedział.
Tańczyłeś, jak ci zagrał. Ryzykowałeś,
nosząc z bratem towar przez granicę, a on nic wam nie mówił.
Nie wiem, o co chodzi.
Przyjrzyj się żetonowi, który masz w kieszeni.
Jest bardzo niezwykły.
Spędziliście pewną szczególną noc w twojej chacie.
Mała podpowiedź... "Laura..."
Spokojnie.
Myślisz, że ten szmaciarz mógł finansować taką operację?
- Pan... - Wykładam kasę.
- Nie wspomniał o panu. - Oczywiście.
Kupował za moją forsę, a wy przenosiliście prochy.
- Wiesz, kto to dalej rozprowadza? - Nie. Ktoś w szkole.
Zgadza się. Nadajemy na jednej fali, czujesz to?
Jasne.
To dobrze, bo mam dla ciebie robotę za granicą. Bez Leo.
Żadnych pośredników.
Dziesięć kafli. Połowa teraz, reszta po robocie. Co ty na to?
Super. O co chodzi?
Bądź za dwie godziny przy stacji uzdatniania wody w Black Lake.
Dasz radę?
- Nie ma sprawy. - Dobra.
Jeszcze jedno. Leo opowiadał mi o tamtej nocy z dziewczynami.
Jestem ciekaw, jak połamaliście żeton.
- To przez tego ptaka. - Jak to?
Miał słabość do Laury.
Wciąż powtarzał jej imię, jakby się zakochał.
Była ostra balanga, dziewczyny się naćpały i wszystkim odbiło...
Tobie, Laurze i Ronette...
Leo wypuścił Waldo z klatki, a ten siadł Laurze na ramieniu.
Była związana. Lubiła to.
Ptak zaczął ją dziobać po ramionach, jakby całował, no wie pan...
Leo właśnie ją posuwał, a ona wrzeszczała, żeby zabrał drania,
więc wsadził jej żeton w usta i powiedział:
"Zagryź zęby, mała! Mocno!"
- Dzięki za wyjaśnienie. - Drobiazg.
- Czekam przy granicy. - Załatwione.
Pstrąg złapał przynętę. Już się nie urwie.
Zmusiłaś mnie do tego, Shelly!
Lucy wciąż z tobą nie gada?
Jak mawiamy w policji, sprawa utknęła.
Kobiety...
Tu Hawk. Pstrąg płynie pod prąd do sieci.
Trzymaj linkę, my zarzucimy haczyk. Cooper się odzywał?
Jest 10 minut stąd.
Może nie zdążyć na zaciąg, ale wpadnie na grilla.
Przyjąłem. Wkroczymy, gdy rybka wystawi płetwy.
- Jesteś gotów? - Tak jest.
Jacques, trzymaj ręce na widoku! Łapy na dach!
Skujcie go.
Jesteś zatrzymany za usiłowanie zabójstwa Ronette Pulaski
i zabójstwo Laury Palmer.
Druga ręka.
Wyrwał mi broń!
- Andy? - Wszystko gra?
- Tak. - Wezwijmy pogotowie.
Dobra.
Co jest, doktorku?
Tu Laura, jeśli się pan jeszcze nie domyślił.
Jest czwartek, 23-go. Nudzi mi się.
Właściwie dziwnie się czuję. James jest słodki...
Ale taki niemądry! Nie zniosę więcej słodyczy.
Pamięta pan, mówiłam panu o tym dziwnym człowieku?
Jeśli wyjawię jego imię, będzie pan miał kłopoty.
On już nie będzie taki tajemniczy, a pana może nie być wcale.
Już kilka razy próbował mnie zabić.
Ale wie pan co? Mnie to rajcuje.
Czy seks nie jest dziwny?
On umie rozpalić we mnie ogień. Czerwony jak corvetta.
Idzie mama z mlekiem i ciasteczkami.
Tato?
Mam pilne wezwanie i nie wiem, kiedy wrócę.
Zostań przy mamie. Będę dzwonić.
Cieszę się, że to powiedziała. Zmarnowałbym sobie życie.
- Żałuję, że to słyszałaś. - Nie szkodzi.
Jacoby jej nie zabił, chciał pomóc.
To skąd ma naszyjnik?
Słyszysz?
Masz godzinę na zastanowienie się, co mi zrobiłaś. Pomyśl o tym!
Bo Bobby Briggs też zginie.
Złamałaś mi serce!
Żegnajcie.
Zgadza się. Hojna jesteś.
Te 90 patyków leżało tu sobie i czekało jak fortuna ze snu.
Dawały mi siłę.
Zabawne, ale teraz... sam nie wiem. Jakieś to lekkie.
Zgodnie z umową.
Nie raz o tym myślałem.
Zastanów się. Rodzimy się z przypisaną liczbą lat,
przez które możemy oddychać i istnieć.
Wyczytałem to w pudle, w jakiejś filozoficznej książce.
Może ktoś wie, ile mamy czasu, ale nie ja, a ty?
Gdy ktoś poświęca kawałek życia, na przykład półtora roku,
to jak go wycenić? 90 kafli za 18 miesięcy.
Po ile wypada? Po pięć za miesiąc?
Nieźle, gdy masz jeszcze 50 lat. A jeśli zostało tylko 20? Albo 10?
Albo jutro zginiesz nagłą śmiercią?
Jak choćby w wypadku na łodzi, jak twój mąż Andrew.
Załóżmy, że wychodzisz z puszki,
gdzie siedziałaś za... nieumyślne zabójstwo.
Był to element umowy, pozwalającej uniknąć odpowiedzialności
za coś gorszego: morderstwo, które popełniłaś.
Ale istnieje niewielka, a jednak realna groźba, że to się może wydać
i kolejne 10, 15 czy 20 lat cennego życia może ci zostać zabrane.
Zastanawiałem się, jaka jest rynkowa wartość 18 miesięcy.
Mieliśmy umowę.
Wciąż obowiązuje. Jest podpisana i przypieczętowana.
I zamierzam ją wypełnić.
Ty dużo chcesz za swoje pieniądze, a ja chcę dużo za mój czas.
Mamy w pudle porzekadło. To nie żadna filozofia,
ale taka logika bardzo do mnie przemawia.
Gdy raz wchodzisz z kimś w interesy, to już na zawsze.
Jak w małżeństwie.
Wspólniczko.
Cholera. Gdzie to jest? Gdzie?
Widziałeś księgę rachunkową?
Nie trzymasz jej w domowym sejfie?
Nie ma jej w sejfie ani tutaj, ani nigdzie.
- Powiedz, że jej nie wziąłeś. - Nie wziąłem.
Mów prawdę. Nie pomagasz jej w żadnym szwindlu?
- Komu? - Josie.
Nie.
W jakim szwindlu?
Proszę, zapomnijmy o wszystkim, co przykrego sobie mówiliśmy.
- Tak po prostu? - Na chwilę.
Wiem, że nasze małżeństwo to katastrofa,
ale kiedyś coś było między nami. Pamiętam, kto wpadł mi w oko:
drwal, który łaził po drzewach jak kot.
Siostra szefa z wielkiego domu na wzgórzu...
Lato pełne uniesień i proszę...
Nie powinnam była zabierać cię do tego domu na wzgórzu.
Domowi nie mam nic do zarzucenia.
Tylko mnie, bo uwielbiam ciosać kołki na głowie
jedynemu człowiekowi, który znosi wszystkie moje wyskoki.
Wiem, że nie było ci łatwo.
Peter... Jeśli pod tą skorupą drzemie jeszcze cokolwiek z tego,
co do siebie czuliśmy, obudź to teraz...
Właściwie dlaczego?
Bo mam kłopoty! A przez to, jaka jestem i jak traktuję ludzi,
nie mam nikogo bliskiego. Pomóż mi.
Fred podszedł, żeby go skuć, a Harry się odwrócił.
I wtedy Jacques walnął Freda łokciem...
Jednym ruchem wyrwał mu broń i wycelował w Harrego.
Właściwie już było po nim.
I nagle padł jeden jedyny strzał.
Brawo, Andy!
Idź, wykorzystaj szansę.
- Pączuszku... - Jestem w ciąży.
Jest świeża kawa.
- Czego? - Chcę rozmawiać z szeryfem.
Niestety, nie ma go. Niedługo wróci, mam coś przekazać?
Że Leo Johnson wskazał Jamesa Hurleya.
- To swobodny jeździec. - Swobodny jeździec?
- Zrozumiałaś? - Tak, ale... Leo? Zaraz. Leo?
Czy tamtej nocy zabrałeś Laurę i Ronette do swojej chaty?
Obie już tam bywały. Nie były święte.
Tam robiłeś zdjęcia do Flesh World?
To był pomysł Laury. Namówiła Ronette na te ogłoszenia.
- O co biłeś się wtedy z Leo? - Skubaniec trzasnął mnie flaszką.
- Dlaczego? - Nie wiem. Potem się pobiliśmy.
Krwawiłem jak świnia, a on się śmiał.
Tamowałeś krew jego koszulą. A potem?
Nic. Zmuliło mnie. Wyszedłem i padłem.
- Ocknąłem się na ziemi. - Gdzie był Leo?
- Zniknął razem z dziewczynami. - A co powiesz o wagonie?
Nic o tym nie wiem. Zszedłem ze wzgórza, ale Leo odjechał.
Zasuwałem do domu 25 kilometrów piechotą.
Gdy go przywieźli, bredził jak w gorączce.
To rzeczywiście jakieś bzdury.
- Oby doszedł do siebie. - Jest już stabilny.
Leo pewnie sam pojechał z dziewczynami do wagonu.
- Wierzysz mu? - Jest za głupi, żeby kłamać.
Będzie zeznawał przeciwko Leo.
- Najpierw trzeba go złapać. - Co z Jacobym?
Odzyskał przytomność. Twierdzi, że dzwoniła do niego Laura Palmer
i szedł na spotkanie, gdy go napadli. Miał zawał.
- O pisał napastnika? - Nie widział go.
Ale twierdzi, że Laura Palmer była przy altanie w parku Easter.
Nie ma. Tu też!
Tu też jej nie ma. Psiakrew!
O... Midge...
- Midge Jones... - Co robisz?
To mój stary szkolny album. Myślałem, że zginął.
Przepraszam.
- Słucham? - Jest w tartaku.
- Co? - To, czego szukasz.
Trzecia suszarnia przy północnej bramie.
Poszukam w drugim pokoju.
- Czego chcesz? Mów. - Damy ci znać.
Wciąż śpisz pod tamtym wełnianym pledem?
Tak.
Materace na pryczach w pudle są... takie.
Leżysz w nocy i zastanawiasz się:
"Jest taki cienki. Jak napchali w niego tyle kamieni?"
Nie gniewaj się, ale każdej nocy
wyobrażałem sobie ciebie w puchowym łożu.
Nie wolno się tak spoufalać z szefową.
Każdy może marzyć.
Nie śniłem tylko o tym, że jestem z tobą, tylko że...
- Nie powinienem tego mówić. - Powinieneś.
Nie, nie mam prawa. Wróciłem dwa dni temu.
Co chciałeś powiedzieć?
Wyobrażałem sobie nasze wspólne życie.
I ten lokal. Jak się rozwija i rozrasta.
Gadam za dużo, to moja największa wada.
Psycholog mi to powiedział. To dla mnie nowość.
Ale spróbuję.
W przyszłym miesiącu będzie nasza dwudziesta rocznica. Uwierzyłabyś?
Może robiliśmy wszystko nie tak i liczy się tylko następne 20 lat?
Daj mi trochę czasu, a będziesz ze mnie dumna.
Nadine? Kochanie?
Boże, nie rób tego...
Potrzebna karetka. Żona łyknęła jakieś proszki.
Riverside 422, tylko szybko.
Nie odchodź.
Proszę. Zostań ze mną.
Leo Johnson przepadł. Pewnie zaszył się gdzieś koło domu.
Szeryfie, dzwonił Leo Johnson. Kiedy?
Dziesięć minut temu. Zostawił wiadomość.
A w tle, gdy z nim rozmawiałam, było słychać bicie zegara.
- Co to za zegar? - Całkiem jak ten w parku Easter.
Brawo, Lucy.
Odwołaj ludzi z domu Leo i niech obstawią park Easter.
- Wyślę tam parę radiowozów. - Musimy pogadać.
Pomówię z nim. Zajmiesz się tym?
Chodźmy.
Harry, to prawda? Znaleźliście mordercę?
- Zatrzymaliśmy tylko podejrzanego. - Ale to on, tak?
Nie mogę zdradzać szczegółów, przykro mi.
Na nic się tu nie przydasz. Idź do domu, do Sary.
Masz rację. Oczywiście.
- Wracasz do szpitala? - Nie, do domu.
- Dziękuję. - Nie ma za co.
Szpital...
- Powinien pan tego posłuchać. - Co to jest?
Znaleźliśmy kasetę Laury. Może wam pomóc znaleźć sprawcę.
- Kto to taki? - Ma czerwoną corvettę.
Doktor Jacoby leży w szpitalu po zawale.
Miał zawał?
Podobno widział dziś Laurę. W co ty ze mną pogrywasz?
Doktor wyzdrowieje?
Byłem bardzo cierpliwy, ale od tej pory...
Odpowiadaj wprost.
Skąd to się wzięło w baku twojego motocykla?
Tak, doskonale.
Ghostwood. Wspaniale. Podoba mi się.
Uwzględniliśmy wszystkie poprawki.
Nie umiem wyrazić, jak się cieszę.
- Ty pierwszy. - Nie, ty.
A więc ja.
Przepraszam. Mówi Benjamin Horne.
Czas eksterminować naszego świetlika.
- Ktoś odwiedzi Leo Johnsona. - Dobrze.
Shelly?
Jesteś tu?
- Nie ma jej. - Leo! Dobrze, że cię widzę!
- Co mogę dla ciebie zrobić? - To do ciebie przyszedłem.
- Gliny cię szukają. - Kłamiesz!
Shelly nie żyje! Ty ją zabiłeś!
Nie!
Cześć, Leo.
Nie rozumiem, co mówisz przez ten knebel.
- Coś ty za jedna? - Shelly Johnson.
Wiesz, kto mnie tu wezwał?
- Nic nie wiem! Proszę mi pomóc! - Cicho, myślę.
Wszyscy chłopcy wyszli?
Nie wiem, było po fajrancie. Część odrabiała nadgodziny.
- Widziałeś Catherine? - Nie.
- To jej samochód. - Boże, myślisz, że tam została?
Będę musiał sprawdzić.
To nie najlepszy pomysł.
Jest moją żoną.
I załatwione.
- Czy to nie wspaniałe? - Ghostwood.
Fantastyczne, prawda?
Idź zagrać, firma stawia.
- Cudownie! - Baw się dobrze, przyjacielu.
- Za Ghostwood! - Za osiedle i Country Club!
Winszuję, szefie.
Kochana Blackie...
Trzeba to uczcić. Przyjrzyjmy się tej nowej.
Powodzenia.
Zamknij oczy. Zaraz spełnią się nasze sny.
Diane, jest 4:37. Po owocnej nocy wracam do hotelowego pokoju.
Zatrzymaliśmy jednego z podejrzanych,
a Leo Johnson, według mnie zabójca Laury Palmer,
nie zdoła już umknąć z zastawionej sieci.
Jak wnioskuję z panującej ciszy, co konstatuję z ulgą,
Islandczycy z mojego piętra wyjechali albo wreszcie padli.
Otrzymane dziś zatyczki do uszu mogą mi się już nie przydać,
ale użyję ich na wszelki wypadek. Zamówiłem gorące mleko.
Mam nadzieję, że podziała i złapię choć parę godzin snu.
Całodobowa obsługa to jedno z największych osiągnięć ludzkości.
"Mój agent specjalny"...
Tu Cooper. Kto?
Możemy zaczekać do rana? Przepraszam, muszę otworzyć.
To ja, Andy. Znaleźliśmy Leo Johnsona.
Strzelano do niego. Agencie Cooper?
Tekst: Anna Wichlińska Kacprzak
POLISH