MIASTECZKO TWIN PEAKS
Występują
Nie do pokoju, tutaj!
Wróciłeś z Paryża?
To był koszmar! Tam! Nie, tam! Co z wami?
Gdzieś tu mam kanapkę. Otwórzcie wszystkie torby.
Cześć, Audrey! Wrócił wujaszek Jerry!
Dobra, idźcie sobie.
Braciszku, to najlepsza kanapka, jaką jadłem.
Bagietka z serem brie i masłem. Jadłem tam takie cztery dziennie!
Spróbuj.
Śmiało, ugryź!
Niesamowita!
Wiesz, co mi to przypomina?
Ginny i Jenna znad rzeki!
- Racja! - Żebyś wiedział!
Faktycznie!
Wyjdźmy.
Smaczne, jak zawsze.
Zamordowano córkę Lelanda, a Norwegowie wyjechali.
- Podpisali? - Nie.
Trzymaliśmy już tych wikingów za rogi! Co się stało?
Nie bardzo wiem. Tłumacz wyjechał z nimi.
- Ktoś zabił córkę Lelanda? - Tak.
Jestem załamany.
Jest na to rada.
U Jacka jest nowa dziewczyna. Prosto z perfumerii.
A ty masz 50 procent szansy, że dostaniesz ją pierwszy.
To lubię. Gdyby nie rozrywki, ta robota by nas zanudziła.
- Otóż to. - Wskakujmy na pokład.
- Pyszne ciasto, pani Hayward. - Dziękuję.
Żona i ja idziemy już spać.
- Dobranoc, James. - Dobranoc.
Tobie też, kochanie.
Później pozmywam.
Pójdziesz z nami jutro na mszę?
- Tak. - O dziewiątej.
Dobranoc, James.
- Ahoj, marynarzu! - Dobry wieczór, panie Horne.
Chyba nie pójdziesz najpierw do kasyna?
Nie przyszedłem, żeby przegrać koszulę, tylko ją zdjąć.
- Przypłynęli Hornowie. - Powiem Blackie.
Kotku, nalej nam po jednym.
Dla mnie podwójną szkocką z lodem. A dla brata... to samo.
Czyli dwie podwójne szkockie?
Następny przystanek - kosmodrom!
Jerry?
Blackie!
"Czy mam przyrównać cię do dnia letniego?
Jesteś piękniejsza i bardziej łagodna.
Wiatr strząsa płatki pąka majowego
i zbyt jest krótki lata czas pogody.
Wszystko, co piękne, swoje piękno niszczy
przypadkiem albo zmiennością natury.
Nie zwiędnie jednak, ginąc zapomnieniu..."
Gdzie ta nowa?
Jeśli naprawdę szukasz miłości... zaczeka na ciebie.
Reszka.
Chodź, zajmiemy się tobą.
Moim zdaniem nie robimy nic złego.
Dlaczego nie?
- Pewnie i tak by do tego doszło. - Tak?
Pamiętam, jak raz w szkole, w korytarzu,
zostaliśmy sami i spojrzeliśmy na siebie.
Omal nie wyznałem ci wtedy miłości.
- Naprawdę? - Tak.
Nie dopuszczałam do siebie tej myśli z powodu Laury.
Ja też.
Będziemy razem? Będziemy?
- Dale Cooper. - Tu Hawk.
Czołem. Co z Ronette Pulaski?
Wciąż jest w innym świecie.
Co zeznali rodzice?
Niedawno rzuciła pracę w perfumerii Horna.
A dziś koło jej pokoju kręcił się jakiś jednoręki facet.
- Bez ręki? - Lewej.
- Zatrzymałeś go? - Nie. Śledziłem, ale zwiał.
Nie spuszczaj Ronette z oka. Pogadamy rano.
Jack z jednym okiem
Masz kosę?
Towar powinien być w piłce.
- I jest? - Nie wszystko.
Płatne przy odbiorze.
Ma broń...
Cześć...
Kto to?
- Jest ktoś z tobą? - Nieważne. Rzuć piłkę, mistrzu.
Jest pusta.
Nie mieliście tam czegoś zostawić?
Zapłaciliśmy za więcej. Gdzie reszta?
A reszta forsy?
- Jest mały kłopot. - Tak?
Laura schowała kasę w skrytce w banku.
I to ma być kłopot?
Odzyskamy to, jak sprawa przycichnie.
Wisicie mi dziesięć patyków! Potrzebuję na nowe buty!
Dobra... Nie weźmiemy prochów, aż nie dostaniesz kasy.
Wyglądam na bank?
Rozumiem, ale skąd miałem wiedzieć, że ją zabiją?
- Laura lubiła zaszaleć. - Dobrze to wiem.
Kiedyś ci opowiem. Łapy z kieszeni, Mike.
- Coś ci nie pasuje? - Powiedzieć ci, co?
Jedziesz w trasę, harujesz całymi dniami.
- Wracasz i co się okazuje? - Co?
- Że twoja pani się puszcza. - Tak?
Tak. W twoim własnym łóżku. To mi nie pasuje.
Najwyraźniej. Wiesz, kto to?
- Muszę wysprzątać podwórko. - Jasne. Wiesz, kto to?
Załatwię to.
A my zajmiemy się tą drugą sprawą, spoko.
Odzyskamy kasę i będzie jak dawniej.
- Zrywam umowę. - Co?
Koniec! Wynocha!
- Stary, wyluzuj! - Jazda!
- Ja mam dość. - Spadajmy stąd.
Przepraszam, kochanie.
- Rozdeptałeś prowadnice! - Leżały na środku pokoju!
Nie bez powodu. Sama je tam położyłam.
Męczyłam się nad nimi całą noc!
Zbuduję pierwsze bezgłośne prowadnice do zasłon!
- Przepraszam... - Jesteś beznadziejny!
- Już. Równo 18 i pół metra. - Doskonale!
- Co on kombinuje? - Pojęcia nie mam.
"Zaproszenie do miłości". Każdy dzień to nowy początek,
a każda godzina to nadzieja na "Zaproszenie do miłości".
Jasne.
- Kto tam? - Cześć, kochana, tu Bob.
Co ty tu robisz?
Minąłem Leo, stał na stacji. Mamy 20 minut.
Gdzie twój wóz?
W lesie. Otwieraj, zanim ktoś mnie zobaczy.
Nie możesz tu przychodzić.
Przestańmy się na trochę spotykać.
Co ci się stało?
Przytrafił mi się Leo.
Drań! Pokaż się.
Jeśli się o nas dowie, zabije cię! Zabije nas oboje.
Jeśli znów ci to zrobi, to ja zabiję jego.
Przyrzekam.
Poproszę kawkę.
To nie pierwszy i na pewno nie ostatni raz.
- Znów śpię w warsztacie. - Za co tym razem?
Rozlałem olej, stanąłem na szynie od zasłony i rozpętało się piekło.
Spotkałam Nadine w sklepie. Mówiła tylko o tych zasłonach.
Ma naprawdę trudny charakter.
Bobby nieźle mi przywalił, co?
- Gdzie położyć kamyki? - Przy stole.
- Chce ktoś kawy? - Pewnie!
Świetna ta kawa! I gorąca!
Proszę, zajmijcie miejsca.
Zanim wyjaśnię, co zrobimy, opowiem wam o kraju...
O nazwie Tybet.
To bardzo mistyczna kultura.
Przez wieki Tybetem rządzili dalajlamowie.
W roku 1950 Chiny anektowały Tybet. Dalajlama
pozostał tytularnym władcą, ale rządy przejęli komuniści.
9 lat później, po powstaniu przeciw Chinom,
dalajlama musiał uciekać do Indii, gdzie przebywa do dziś.
Przed trzema laty, do głębi przejęty losem Tybetańczyków,
miałem dziwny sen. Po przebudzeniu pojąłem,
że we śnie poznałem nową technikę dedukcji,
w której siła duchowa potęguje działanie intuicji.
Szeryfie, Hawk, pomóżcie mi to zademonstrować.
Jak wiecie, w dniu swojej śmierci Laura Palmer zapisała w pamiętniku,
że "Obawia się spotkania z J". Skupimy się na tej literze.
Harry, na mój znak odczytasz na głos wszystkie nazwiska na tablicy.
Hawk, ty stań tutaj i trzymaj blisko wiadro z kamykami.
Włóż tylko rękawice.
Andy, stań przy butelce.
Lucy, weź kredę...
Nie za blisko!
Denerwuję się.
Jeśli trafię w butelkę, gdy padnie dane nazwisko,
postaw przy nim ptaszka.
Mów mi, co łączyło każdą osobę z Laurą. Gotowi?
James Hurley... chłopak.
Josie Packard, Laura uczyła ją języka.
- Czyli mam ich nie ptaszkować? - Zgadza się. Dalej.
Doktor Lawrence Jacoby, jej psychiatra.
Trafił pan!
Zanotuj, że nie rozbiłem butelki. To ważne.
Andy, odstaw ją tam, gdzie stała!
Johnny Horne, miał z nią zajęcia wyrównawcze.
Norma Jennings, dostarczała z nią obiady.
Shelly Jonhson. Kelnerka i przyjaciółka.
Przepraszam.
- Skarbie? - Nie bolało!
- Ani trochę! - Pusta głowa, to nie boli!
Przyznaj się... Naprawdę wziąłeś ten pomysł ze snu?
W rzeczy samej.
Jack... z jednym okiem?
Przez jedno "o"? Ale w "Jacku" nie ma "o".
Chyba chodzi o to, że miał jedno oko.
Jak Nadine, żona Eda?
Na północ stąd jest kasyno "Jednooki Jack".
- Po kanadyjskiej stronie. - Trzeba będzie tam pojechać.
Zetrę, bo to miejsce, nie osoba. Chociaż ta osoba może tam być.
- Zetrzeć? - Tak.
Że osoba tam jest, czy w ogóle?
Zetrzyj. Kto następny?
Leo Johnson. Mąż Shelly, kierowca.
Powiązania z Laurą... nieznane.
Przyszła Audrey Horne.
Widziałem ją w kościele. Ciekawe, po co przyszła.
- Cześć, Audrey. - Cześć. Nalejesz mi kawy?
Przypomnijcie mi, żeby kupić żarówki.
Dzięki.
Przywitam się.
Cześć.
Byłaś w kościele? Nie widziałam cię.
Przyszłam dla Laury.
Jak to? Myślałam, że jej nie lubiłaś.
Trochę, ale zajmowała się moim bratem i za to ją kochałam.
- Lubisz kawę? - Z mlekiem i cukrem.
Agent Cooper ją uwielbia. Ale woli czarną.
- Mogę o coś spytać? - Pewnie.
Czy Laura wspominała o moim ojcu?
- Co masz na myśli? - Nic...
- Nie, powiedz. - Śpiewał jej.
Co za cudowna muzyka.
Jak ze snu...
Dasz wiarę? Hawk znalazł to w pobliżu miejsca zbrodni.
Paskudztwo.
Przekaż Cooperowi, że przyjechał Albert.
Albert?
Tak. Mamy tak stać do wieczora?
- Nie... - Albert Rosenfield.
Szeryfie, tu Lucy. Jest tam agent Cooper?
Jest.
- Przyjechał Albert z zespołem? - Zgadza się.
- Już idę. - Już idzie.
Słyszałem, słonko.
To najtęższe umysły. Albert jest geniuszem.
W końcu dla ciebie pracuje.
Uprzedzam, że bywa nieuprzejmy.
- Nikt nie jest doskonały. - Święte słowa.
W co ci wieśniacy się tu zabawiają?
To szeryf Truman.
Byłem w wielu dziurach, ale nie w takiej.
Czekasz na święta? Mamy robotę! Jutro ją chowają,
a my zmarnowaliśmy pół dnia tłukąc się na to zadupie.
Zaczynajcie.
Mój człowiek zabierze was do kostnicy.
- Świetnie. - To wyniki badań od patologa.
Amatorszczyzna.
Robota na całą noc.
Masz chwilkę?
Słyszałem, że znasz się na rzeczy.
- To prawda. - Świetnie.
Każdy inny za takie teksty szukałby już zębów dwie przecznice stąd.
Dobranoc!
- Ed, to ty? - Tak.
Boże święty...
- Tak ci dziękuję, kochanie! - Za co?
- Nie wiesz, co dla mnie zrobiłeś. - Co takiego?
Ed, tępaku... Kiedy rozlałeś smar, zalałeś też moje waciki.
Zamiast je wyrzucić, włożyłam je do prowadnic.
Posłuchaj tylko.
- Bezszelestne. - A to ci dopiero...
Będziemy bogaci!
Wszystko cuchnie tu rybą.
Mogłaś osobno uprać skarpety.
- Czego chciał ten facet z FBI? - Był bardzo miły.
- Zadał parę pytań. - Na jaki temat?
Rozmawiał głównie z Josie. Miałem kłopot z rybą,
której spodobał się mój dzbanek do kawy.
Czego chciał od Josie?
Sama ją spytaj.
Oto klucz. Tam są księgi.
Nie miał do mnie pytań?
Powiedzieliśmy, że jesteś na tournee
i ma iść do twojego agenta.
Zabieraj te buty z łóżka i idź do siebie!
Nie chciałem umazać sobie olejem pościeli.
W głowie też go nie masz.
Dwie księgi...
Lelandzie, przestań!
- Musimy zatańczyć. Dla Laury! - Przestań! Oddaj to!
Co się dzieje w tym domu?
Leland! Co tu się wyrabia?
"Wśród przyszłych czasów minionych...
czarodziej zbiec pragnie... przez otchłań ciemną,
między dwoma światami, Ogniu, krocz ze mną."
Żyliśmy wśród ludzi.
Powiedzielibyście... jak w sklepie. Nad nim.
Było dosłownie tak, jak mówię.
Ja też nosiłem diabelskie znamię. Tatuaż na lewym ramieniu...
Ale gdy ujrzałem oblicze Boga, zmieniłem się.
Odciąłem całą rękę.
Nazywam się Mike. Zaś on to Bob.
Mike? Słyszysz mnie?
Złapię cię do wora śmierci!
Uważasz, że oszalałem, ale daję słowo, że znów zabiję.
No to jazda!
Mam dobre wieści!
Guma, którą lubisz, wróci...
W wielkim stylu.
To moja kuzynka.
Ale czy nie wygląda...
Prawie tak, jak Laura Palmer?
Przecież to ona. Jesteś Laurą Palmer?
Czuję, jakbym ją znała...
Ale czasem ręce wyginają mi się do tyłu.
Ma dużo tajemnic.
W naszych stronach ptaki pięknie śpiewają...
I zawsze rozbrzmiewa muzyka.
Harry, tu Cooper.
Spotkajmy się o siódmej rano w hotelu.
Wiem, kto zabił Laurę Palmer.
Nie, to może zaczekać do rana.
Tekst: Anna Wichlińska Kacprzak
Sonet 18 Szekspira w przekładzie Józefa Paszkowskiego
POLISH