MIASTECZKO TWIN PEAKS
Diane, jest 6:18 rano, pokój numer 315
w hotelu Great Northern w Twin Peaks. Wyspałem się.
Mam pokój dla niepalących. Widać, że dbają tu o klienta.
Wyczuwam w powietrzu nutkę daglezji.
Szeryf miał rację. Hotel zapewnia wszystko, co obiecuje:
pokój jest czysty i niedrogi, telefon działa,
łazienka jest niemal idealna, z ciepłą wodą o dużym ciśnieniu,
pewnie dzięki wodospadowi, który widzę z okna.
Materac jest twardy, nie za bardzo, i nie ma wgnieceń, jak w El Paso.
To był koszmar! Ale już ci o tym opowiadałem.
Nie włączałem jeszcze telewizora,
ale pewnie odbiera kablówkę bez zakłóceń.
Jak wiesz, ostateczny sprawdzian dla każdego hotelu to poranna kawa.
Zdam raport za pół godziny.
Diane? Uświadomiłem sobie, że dręczą mnie dwie sprawy.
I nie tylko jako agenta, ale i człowieka.
Co naprawdę łączyło Marilyn Monroe z rodziną Kennedych?
I kto zastrzelił prezydenta?
Chwileczkę...
Przyznaję... to, proszę wybaczyć, cholernie smaczna kawa.
Piłem już w życiu niejedną, ale taka rzadko się zdarza.
Proszę o dwa jaja sadzone.
Wiem, szkodzą na układ krążenia, ale mam do nich słabość.
Do tego bekon, na chrupiąco. Niemal spalony. Skremowany.
I sok grejpfrutowy. Jeśli można...
To ze świeżych owoców.
Jestem Audrey Horne.
Agent specjalny Dale Cooper, FBI.
Mogę się dosiąść?
Jeśli się nie mylę, pani ojciec to Benjamin Horne,
właściciel tego przybytku. Może więc pani usiąść, gdzie zechce.
- Będę zaszczycony. - Dziękuję.
Przyjechał pan w sprawie Laury Palmer?
Przyjaźniłyście się?
Niezupełnie. Uczyła mojego brata, Johnnego.
Ma 27 lat, a jest w trzeciej klasie. Ma problemy emocjonalne,
to u nas rodzinne. Ładny pierścionek?
Bardzo.
Czasami rumienię się bez powodu.
Swędzą pana czasem dłonie?
Dzień dobry.
Dla pana są z dżemem.
- Feryfjest w fali fonferenfyjnej. - Zajrzę do konferencyjnej.
Witam.
Trzeba szczerze pogadać z Jamesem Hurleyem.
Laura go kochała i na pewno powiedziała mu wszystko
o Mike'u i Bobbym. Potem przesłuchamy tych dwóch łobuzów,
sprawdzimy wóz Bobbiego i przejrzymy wyniki sekcji Laury.
Trzeba też porozmawiać z jej rodzicami,
ale oczywiście zaczekamy, aż dojdą do siebie.
Daj mi trzy minuty, muszę oddać mocz.
A kawa w hotelu - wyśmienita!
Przyjąłem Laurę na świat i znałem ją całe życie.
Przyjaźniła się z moją córką. Nie byłbym w stanie jej kroić,
więc poprosiłem Joego Fieldinga z Fairvale. Asystowałem mu.
To jego notatki. Zgon nastąpił między północą a czwartą rano.
Zmarła z upływu krwi. Miała liczne płytkie rany,
ale żadna nie okazała się śmiertelna. Ślady zębów na ramionach
oraz na języku - możliwe, że jej własnych.
Sińce na nadgarstkach i kostkach, gdzie była związana.
Czekamy na wyniki testów na obecność narkotyków.
W ciągu dwunastu godzin
odbyła stosunek z co najmniej trzema mężczyznami.
- Zbadano też Ronette Pulaski? - Tak.
Bez wątpienia torturował je w wagonie ten sam sprawca.
Kiedy, jeśli w ogóle, Ronette z nami porozmawia?
Doznała urazu głowy, trudno powiedzieć.
Poza tym jest w szoku.
Pewnie... widziała, co spotkało Laurę, zanim...
Była taka piękna...
Kto mógł zrobić coś takiego?
Jadę do pracy. Norma zaraz przyjdzie.
Leo?
- A buty wypucowałaś? - Tak, i zrobiłam pranie.
- Całe? - Tak.
Wcale nie.
- Upiorę to, jak wrócę. - Teraz.
To krew...
Przyszła Norma!
- Nie słyszysz, co mówię? - Słyszę.
Wpadnę dziś do baru.
Bądź grzeczna i zostaw dla mnie kawałek ciasta.
Jasne.
Aresztowano cię pod zarzutem zabójstwa Laury Palmer.
Nie byłeś przedtem notowany, prawda?
Nie.
Ty to nakręciłeś?
To twój motocykl?
Tak. To było dwa tygodnie temu.
Kochałeś Laurę. Spotykaliście się w tajemnicy.
Nikt o was nie wiedział.
Była królową balu i chodziła z kapitanem szkolnej drużyny.
Jak długo chciałeś to ukrywać?
To był jej pomysł.
Dlaczego? Bała się Bobbiego?
Tak sądzę.
- Zażywała kokainę? - Tak.
A ty razem z nią?
Chciałem, żeby przestała. Jakiś czas tak było.
Dlaczego znów zaczęła?
- Parę dni temu coś się stało. - Co?
Nie wiem. Czegoś się wystraszyła. Nie chciała ze mną rozmawiać.
- Kiedy ostatnio się widzieliście? - W dniu jej śmierci.
Wyszła z domu o wpół do dziesiątej.
O wpół do pierwszej stanąłem na rogu Sparkwood i 21 -szej.
Zeskoczyła z motoru i uciekła.
Więcej jej nie zobaczyłem.
- Pokłóciliście się? - Niezupełnie.
Uznała, że nie możemy się spotykać.
- Dlaczego? - Nie powiedziała.
- Poznajesz ten wisiorek? - Tak.
Co się stało piątego lutego i kto ma drugą połówkę?
Zgadnij, dlaczego tak się cieszę?
Że masz miękką skórę i pięknie pachniesz?
- Nie! - To dlaczego?
Bo naprawdę wierzę, że mnie kochasz.
Moje serce należy do ciebie.
Nie wiem.
Cholera!
Gdzie ta koszula?
Dlaczego Leo Johnson dzwonił do moich starych?
Leo dzwonił?
Wczoraj. Szukał cię. Pytał, gdzie druga połowa kasy.
I co powiedziałeś?
Z tego, co wiem, nic jeszcze nie dostał.
Mieliśmy mu to dać dziś.
Połowę już mu dałem.
Kiedy?
- Pewnego wieczoru. - Którego?
W noc śmierci Laury. Poszedłem do niego,
bo w kieszeni uwierało mnie dziesięć patyków.
- A reszta? - Jest w skrytce bankowej Laury.
Nie odebrałeś?
Miała to dziś oddać, ale nas wystawiła!
Skąd weźmiesz teraz dziesięć kafli?
- Może ze sprzedaży żarówek? - Super.
- To nie jest śmieszne. - Mnie też nie do śmiechu.
Dobrze, że nas przymknęli.
Wiesz, co nam zrobi Leo, jak wyjdziemy?
Zamknij się! Nie mów mi o nim. Nie znasz go!
Pomóż mi...
Mamo!
Cześć, kochanie.
Dlaczego mnie nie obudziłaś? Miałam jechać do szeryfa.
Powiedzieli, że zaczekają z tym do jutra.
Ojciec uznał, że musisz wypocząć.
Obudziłaś nas w nocy krzycząc przez sen.
- Nie pamiętasz? - Nie. Serio?
Współczujemy ci. Przykro nam.
To takie dziwne...
Wiem, że powinnam być smutna, i po części jestem.
Ale...
To jak jednocześnie najpiękniejszy sen i najstraszniejszy koszmar.
Ojciec mówił, że spotkałaś się wczoraj z Jamesem Hurleyem.
Ma z tym coś wspólnego?
- Dochowasz tajemnicy? - Oczywiście.
James spotykał się z Laurą od dwóch miesięcy.
Tylko ja o tym wiedziałam.
Był dla niej bardzo dobry i pomagał jej.
My dwoje byliśmy jej najbliżsi.
- Ale teraz mi głupio. - Dlaczego?
Bo zrozumieliśmy... że cały ten czas... to my się kochaliśmy.
Czuję się, jakbym zdradziła przyjaciółkę.
A jeśli tak... to z czego tak się cieszę?
Przesłuchamy ich pojedynczo, czy razem?
Możemy razem.
Cześć, Ed. Jak łepetyna?
Dobrze. Bardziej ucierpiała moja duma.
- To agent Dale Cooper. - Miło mi.
Krewny Jamesa?
Jestem jego wujem, pracuje u mnie.
Opiekuję się nim pod nieobecność matki. Chcecie go zatrzymać?
- Możemy go już zwolnić. - Ale ma postawione zarzuty?
Rozwiał moje wątpliwości. Nikogo nie zabił,
ale niech będzie ostrożny, bo Mike i Bobby też wychodzą.
Powiem mu.
Panie Cooper, dzwoni do pana Albert Rosenfeld, chyba z daleka.
Przepraszam.
W tle słychać szum, jakby wiatr. Wśród drzew...
Myślałem o zajściu w Roadhouse. Coś się nie zgadza.
Na widok bandaża pomyślałem, że Nadine dowiedziała się o Normie.
Wtedy grałbym już na harfie w niebiosach.
Byłem tam z Normą i wszystko widziałem.
Pamiętam, że Mike i Bobby złapali Donnę,
a ja wstałem i od razu zakręciło mi się w głowie.
Zanim podszedłem, już padłem. Nie pamiętam, jak dostałem.
Jak to?
Dosypano mi czegoś do piwa. Za barem stał Jacques Renault.
Przyjeżdżaj. Jutro obejrzycie zwłoki.
Nie, w poniedziałek jest pogrzeb.
Jeśli będziesz jechał przez Lewis Fork,
polecam restaurację Lamplighter Inn.
Podają zabójczy placek z wiśniami!
Cześć, Nadine.
- Co tu robisz? - Też mogłabym cię o to spytać.
Powiem ci. Mam nowiutkie zasłony.
Ed kupił je wczoraj i razem je zawiesiliśmy.
Beżowe. Nie spałam całą noc. Wiesz, co robiłam?
Nie...
Wymyślam bezgłośną prowadnicę do zasłon.
Wiesz, jak działa? Wiesz, na co wpadłam o czwartej nad ranem,
kiedy czekałam, aż mąż wróci ze szpitala?
Waciki!
Teraz będą działać cicho.
- Wpłaciłeś kaucję? - Nie postawili zarzutów.
- Mama jeszcze nie wróciła? - Nie. Spadajmy stąd.
Powinienem poprosić Księgarzy o obstawę.
Już się tym zająłem.
Cześć, Mike, cześć, Bobby. Ustaliliście już, co powiecie?
Prawdę. Nie musimy nic ustalać.
Szeryf mówił, że zamknęliście nas za bójkę. Broniliśmy się.
Jasne. W takim razie możecie iść.
Już?
Chłopaki? Jeszcze jedno. Módlcie się za Jamesa Hurleya,
bo jeśli coś mu się stanie, wsadzimy was.
Nie siedź tak. Musimy odwiedzić parę osób.
- Chyba zacznę studiować medycynę. - Dlaczego?
Bo zaczynam się czuć jak doktor Watson.
Dobrego dnia, Pete.
Mówi się "Dzień dobry". Bo jest wcześnie rano!
Pete?
Chcę ci podziękować, że wczoraj poparłeś mnie przed Catherine.
Nie ma za co. Była w błędzie i tyle.
I tak dziękuję.
Tu Harry. Przyszliśmy z agentem Cooperem do pani Packard.
Zaparzmy świeżą kawę.
Dzień dobry.
To Dale Cooper z FBI. Pewnie pamięta go pani z zebrania.
Miło mi.
- Kojarzy pan Pete'a Martella? - Tak jest.
- Życzą sobie panowie kawy? - To dla mnie magiczne słowo.
- Ja też poproszę. - To ja naleję.
Jaką pan lubi, panie Cooper?
Czarną, jak niebo w bezksiężycową noc.
- Bardzo czarną. - Proszę.
Spytam wprost. Laura Palmer przychodziła
dwa razy w tygodniu uczyć panią angielskiego?
- Tak. - Kiedy ostatnio się widziałyście?
W czwartek po południu, około piątej.
O piątej? A kiedy wyszła?
Po godzinie, gdy skończyłyśmy. Więcej jej nie widziałam.
Jak się zachowywała?
Była zatroskana, ale nie rozmawiałyśmy o tym.
Powiedziała jednak coś, czego nie zapomnę.
"Chyba już rozumiem, co pani czuje po śmierci męża."
- Co miała na myśli? - Nie wiem.
Po tym, co ją spotkało, wciąż brzmi mi to w uszach. Jak melodia.
Przepraszam.
Długo się spotykacie?
- Po czym poznałeś? - Mowa ciała.
Rany boskie...
Jakieś sześć tygodni. Andrew zmarł półtora roku temu.
Proszę tego nie pić!
Nie uwierzą panowie. Do dzbanka wpadła ryba!
Przepraszam.
Tak, słucham.
Chciałam ci tylko powiedzieć, ile nas kosztował
twój wczorajszy wygłup. Znasz to słowo, prawda?
Jesteśmy ponad 87 tysięcy dolarów w plecy.
Sądzisz, że Andrew byłby zadowolony?
- Jocelyn? - Pani Packard?
Co to jest "wygłup"?
Bzdura, głupota... albo bezmyślny dowcip.
Dlaczego tak szybko uciekasz?
Jestem tu od godziny.
Dawniej spędzaliśmy tak całe popołudnia.
Czas szybko mija. Ta godzina niedługo wyda ci się całym dniem.
Nie czaruj.
Nie jestem byle pokojówką, którą można bzyknąć w schowku.
Wybacz. Nie chciałem cię urazić.
To mój błąd. Od dawna łączę interesy z przyjemnościami.
Moja droga... Dla mnie to jedno.
Bez takich, draniu. Dzierlatką też już nie jestem.
Co dalej? Naciskamy?
Może nie będzie trzeba.
Jeszcze kilka takich tragedii i Josie sama rozłoży tartak.
W tym tempie to potrwa lata. Nie chcę czekać.
Jeszcze mój głupi mąż zajrzy do ksiąg i coś wyniucha.
Może czas na mały pożar.
W interesach, czy przyjemnościach?
Mam na myśli tartak Packardów.
Wszędzie sterty suchego drewna...
Jedna iskra... pewnej nocy...
Kiedy Pete wyjdzie na przechadzkę.
Teraz pamiętam... jak te godziny...
Zmieniały się w całe dnie.
Kochanie?
Wybacz, że cię kłopoczę, ale przyszła Donna Hayward.
Wypij. Poproszę ją.
Nie zdenerwuj jej.
Nie wiem, co zrobię.
Tak za nią tęsknię...
- Ty też? - Tak, bardzo.
Tak mi jej brak...
Tak bardzo mi jej brak!
Lauro, kochanie!
Nie widzieli państwo Ronette, odkąd wyszła do szkoły?
- Nie. - Po lekcjach poszła do pracy?
- Tak, do sklepu w mieście. - Co tam robiła?
Była... ekspedientką. W dziale perfumeryjnym.
Żartowała, że to najładniej pachnąca posada w jej życiu.
Przepraszam.
Magazyn tlenu, kostnica.
Ile razy prosiłem, żebyś nie przeszkadzała gościom tym jazgotem?
Ze cztery tysiące.
Julie powiedziała, że poszłaś do Norwegów,
tuż przed tym, jak postanowili wrócić do Europy...
Nie podpisując kontraktu.
- To prawda? - Tak.
I nie zrobiłaś nic, co skłoniło ich do wyjazdu?
Bo zakładam, że to zbieg okoliczności.
Tato... Poszłam zobaczyć tych dziwaków
i wspomniałam, że jestem przygnębiona.
- Czym? - Brutalnym zabójstwem Laury.
Zdajesz sobie sprawę, ile nas kosztował twój występ?
Jak jeszcze raz wytniesz taki numer, wyślę cię do klasztoru w Bułgarii!
Strasznie się boję!
Laura zginęła dwa dni temu. Ciebie straciłem przed laty.
Dziękujemy Ci, Panie, za Twe hojne dary.
Robercie, chciałbym z tobą pomówić o ostatnich wydarzeniach
i o tym, co możesz teraz czuć.
W twoim wieku bunt to rzecz naturalna...
I jest oznaką silnego charakteru. Innymi słowy,
szanuję taką postawę, ale jako twój ojciec muszę ci wpoić
zasady obowiązujące w społeczeństwie i naszej rodzinie.
Zauważyłem, że niechętnie ze mną rozmawiasz.
Czasami milczenie jest złotem i może oznaczać wiele,
na przykład duży intelekt.
Im mniej mówisz, tym więcej usłyszysz...
Jestem tolerancyjny, ale wszystko ma granice.
Każdy pragnie odnaleźć swe miejsce w tym szalonym świecie.
I razem znajdziemy twoje.
Jesteśmy przy tobie, synku.
Podać coś do kawy, szeryfie?
Pan Cooper pewnie zechce skosztować placka.
- Wiśniowy? - Najlepszy w okolicy.
Możesz też poprosić do nas Normę?
- Pewnie. - Nic nie jest pewne.
Dotąd nie spłukałem tego rybiego posmaku.
- Ani ja. - Shelly Johnson, przez J?
Jej mąż to kierowca, Leo. Notowany.
- To Pieńkowa Dama? - Tak.
Witam.
- Mogę ją spytać o ten pniak? - Wielu już pytało.
Cześć, Harry.
Przedstawiam ci agenta Dale'a Coopera.
- Z FBI. - Norma Jennings.
Czy to prawda, że Laura Palmer pomagała pani
przy dostarczaniu obiadów starszym osobom?
Była wśród pomysłodawców akcji.
- Ma pani listę nazwisk klientów? - Doręczę ją.
Byłbym wdzięczny. I jeszcze dwie porcje placka.
Masz metabolizm trzmiela.
Słyszałam, że mówiliście o Laurze Palmer.
Tak?
Pewnego dnia pieniek coś panu powie. Widział coś tamtej nocy.
Doprawdy? Co takiego?
Proszę spytać.
Tak myślałam.
Do jutra.
Cześć. Przyniosłam ci placek.
- Gdzie moja koszula? - Która?
Niebieska.
Zgubiłaś już drugą rzecz!
Nauczę cię pilnować mojej własności i niczego nie gubić.
To zaboli.
Otworzę.
Mamo, tato, to jest James Hurley.
- Jak się masz? - Bardzo mi miło.
Obyś był głodny. Eileen gotowała dziś jak opętana.
Tak jest.
Napijesz się czegoś? Mamy sok, trochę ponczu i cydr.
- Może być poncz. - Przyniosę.
Siadajcie, a ja zajrzę do pieczeni.
- Proszę. - Dzięki.
Nie znam chyba twoich rodziców.
Ojciec zmarł, gdy byłem mały, a mama dużo podróżuje.
Czasem pisuje do gazet.
Ed Hurley ze stacji benzynowej to wujek Jamesa.
Ma żonę z opaską na oku?
To ciocia Nadine. Jest nieźle zakręcona.
- Will, pomożesz mi? - Przepraszam.
Pogadamy po kolacji.
- Miło cię widzieć. - Ciebie też.
Szuja.
Najpierw twoja dziewczyna, a teraz moja.
Szkoda, że można go zabić tylko raz.
Co jest, doktorku? Tu Laura, jeśli się pan jeszcze nie domyślił.
Nagrałam kolejną taśmę, którą wysyłam w kopercie,
którą dostałam od pana.
Jest czwartek, 23-go. Nudzi mi się. Właściwie dziwnie się czuję.
James jest słodki... ale taki niemądry!
Szkoda, że tak późno pana poznałam.
Teraz już sobie z tym nie radzę.
Wiem, że dziś znów zgubię się w tym lesie. Po prostu to wiem.
Pamięta pan, mówiłam panu o tym dziwnym człowieku? No więc...
Tekst: Anna Wichlińska Kacprzak
POLISH